Moderators: NadjaNadja, Essie73, Muiz, Polly, Telpeva, ynskek
idylle schreef:Leeneliefje: ik snap dat je er kriebel ik van wordt; maat ik sta voor 100% achter haar uitspraak. Ik heb zelf net zo'n moeder en op een gegeven moment is het (helaas) zo heftig geworden dat je er niks anders meer van kunt maken. Maar ik begrijp dat jij dit niet hebt meegemaakt en er dus ook niet over kunt oordelen (gelukkig!)
leeneliefje schreef:sorry freggle-edge, ik word toch een beetje kriebelig van jou stellige mening.
Het spijt me voor jou dat het in jou situatie is geweest maar je kan niet iedereen
met zo'n ziektebeeld over één kam scheren. Uitspraken als 'dit soort mensen' vind ik vervelend.
Tuurlijk TS, en mijn pb staat ook altijd open!
anneliesdj schreef:Wat OsMo zegt klopt.
Het lijkt voor de omgeving heel manipulerend en egoistisch, maar het hoort bij het ziektebeeld.
Maar dat maakt het natuurlijk niet minder moeilijk voor de omgeving.
Star123 schreef:Ik geloof niet dat mijn moeder haar ziekte gebruikt om mij te manipuleren. Ze heeft er gewoon veel last van, ze leeft in angst en wil dit kwijt en gerustgesteld worden door mij.
Star123 schreef:Het is vandaag weer poedersuiker. Mijn moeder is weer bang.
Ze luistert naar de radio, is er een liedje op waar ze zingen there is no tomorrow.
Vraagt ze aan mij: Is er geen tomorrow?
Ik zei weer niks omdat ik er gek van word. Toen bleef ze door zeuren en toen werd ik wat kwaad, waar ik nu spijt van heb. Toen zei ze: nou ben jij ook al boos op mij.
Ik zei: ik ben in eerste instantie je dochter niet je psych.
Ze heeft nou een nieuwe casemanager en daar heeft ze nog geen telefoonnummer van.
Dus zei ze: ja maar ik kan haar nog niet bellen dus jij kan mij dan toch wel kalmeren?
Ik zei: het is voor mij gewoon soms veel te zwaar. Toen zei ze niks meer.
Ik weet niet of ze wel realiseert hoe zwaar het is. Volgens mij denkt ze dat ik er geen last van heb en dat het appeltje eitje is voor mij.