Percella schreef:Ik heb ook geen moeite met leuke vriendschappelijk appjes, maar hij flirt gewoon echt. Hij heet het zelf toegegeven dat dit gewoon te ver ging. Dus dat is gewoon zo vreemd, hij weet het en hij weet hoeveel het me kwetst maar hij doet er verder niks mee.. Hij kon mij de hele dag niets laten weten maar haar wel berichtten tijdens werktijd en dan niet eens de pauzes maar echt werktijd.
Hij erkent inderdaad dat hij aandacht nodig heeft. Ik heb dit als sneu beschreven, ook recht in zijn gezicht. Ik heb hem gevraagd wat hij dan miste wat ik hem niet gaf, maar daar kon hij dan geen antwoord op geven.. Dus het werd weer in het midden gelaten.
Ayasha; Ik ben ook een flirt maar dan vriendschappelijk en weet wanneer het te ver gaat. Ik heb écht geen aandacht nodig van andere mannen, en dit is het verschil bij hem. Hij heeft dit blijkbaar nodig om zich goed in zijn vel te voelen. Ik kan best accepteren dat hij zo is zoals hij is, dat is het niet. Ik zou het alleen fijn vinden als hij die dingen niet voor me zou verbergen. Juist die geheimen zorgen ervoor dat ik hem niet vetrouw. Als hij open en eerlijk zou zijn zou ik bepaalde dingen misschien ook niet leuk vinden maar ik zou niet boos worden. Ik zou het juist fijn vinden als hij wat meer openheid gaf en dan konden we erover praten.
Het kan best zijn dat ik er meer moeite mee heb nu omdat ik dus thuis ziek zit, dit veel van hem vraagt, er genoeg andere meiden zijn die geen problemen met zich meezeulen en hij dit nu dus ook ervaart.
Koudbloedkim; Ik heb je berichtje inderdaad over het hoofd gezien, sorry! Maar ik zal hem zeer zeker eens meenemen naar de Psych. Zij kan hem misschien aan zijn verstand peuteren dat het geen pretje is om een depressie te hebben.
Dus de eerste twee jaar ging het goed in je relatie, in het derde jaar heb je zijn flirt smsjes gezien, hij voelt zich gecontroleerd en trekt zich steeds verder terug wat jij ziet als niet helpen en er voor jou zijn.
Ik denk dat ik ook dingen geheim zou gaan houden en me af zou sluiten want met een achterdochtige partner kun je het nooit goed doen. Jij bent jaloers, onzeker en verwacht totale toewijding aan jou. Je zit al een jaar ziek thuis en hebt waarschijnlijk alleen je vriend als steun en toeverlaat, dat maakt het nog extra moeilijk. Hij heeft waarschijnlijk wel begrip voor jouw situatie gehad maar is het misschien nu wel helemaal zat, het enigste wat je inderdaad kunt doen is op de man af vragen of jullie relatie nog een toekomst heeft en twijfelt hij (of jij ) dan is tijdelijk op jezelf gaan een beter idee dan proberen om krampachtig bij elkaar te blijven. Mocht dat laatste gebeuren en kom je weer bij elkaar of krijg je een andere partner, besef dan goed dat je elke keer weer tegen dit probleem aan blijft lopen. Niemand heeft jaren geduld en begrip, vooral niet als ze misschien ergens van verdacht worden wat nooit in ze op zou komen.



