Bokt.nl

**Geplaatst**: 18-06-15 10:30

Geplaatst: 18-06-15 10:30

Er was iets mis met het vruchtje, maar goed dat de natuur het zelf heeft opgelost.
Dat wordt heel makkelijk genoemd als verklaring van een miskraam door nederlandse (para)medici.
Zonder dat vruchtje ook maar is onderzocht op afwijkingen.
Alsof de reden niet bij de moeder zou kunnen liggen.
Bijzonder onrespectvol en onzorgvuldig.

**Geplaatst**: 18-06-15 10:32

Geplaatst: 18-06-15 10:32

Bijzonder om dit topic van de andere kant te lezen. Ik heb geen kinderen, en vind baby's ook niet bijzonder leuk. Mij lijkt het dus, vanuit mijn onwetende perspectief, niet onoverkomelijk te zijn, zo'n miskraam. Niet leuk natuurlijk, omdat je graag een kindje wil, maar niet te vergelijken met een kind dat op latere leeftijd sterft. Het is de natuur inderdaad, en je hebt nog kansen en baal ervan en vind het erg, maar leef lekker door.

Echter, in de praktijk lijkt het anders te zijn. Je krijgt allemaal moederhormonen ofzo, en je krijgt meteen al een band met je ongeboren kind. Zodat het echt als een sterfte voelt. Voor velen is dat moeilijk te begrijpen, denk ik, en dan krijg je inderdaad die opmerkingen die je ook hoort als je kat dood is of als het uit is met je vriend. Die zijn namelijk totaal niet vervelend bedoeld neem ik gaan, maar een moeder ziet dat heel anders. Ik vind het maar een rare situatie. Niemand heeft het ooit tegen mij gezegd gelukkig, ik denk dat ik zou reageren met 'wat naar voor jullie, sterkte...'

**Geplaatst**: 18-06-15 10:34

Geplaatst: 18-06-15 10:34

Boras ben het niet met je eens, waarom is het onrespectvol als ze zeggen dat de natuur het heeft opgelost. Het zal wel aan de moeder liggen, nee dat is leuk om te horen! Feit is, dat er ergens iets niet goed is, want anders was het wel blijven zitten.

**Geplaatst**: 18-06-15 10:42

Geplaatst: 18-06-15 10:42

Sheran schreef:
Zodat het echt als een sterfte voelt. Voor velen is dat moeilijk te begrijpen, denk ik, en dan krijg je inderdaad die opmerkingen die je ook hoort als je kat dood is of als het uit is met je vriend. Die zijn namelijk totaal niet vervelend bedoeld neem ik gaan,

... maar komen desondanks wel vaak zo over.

Waar het eigenlijk om gaat, denk ik, is dat we het idee hebben dat we moeten invulllen hoe een ander zich zou moeten voelen. En dat we hun gevoel willen veranderen naar iets dat beter past. Maar dat is helemaal niet hoe het zou moeten zijn. Gevoel is er gewoon, niet goed of fout, en het enige dat nodig is, is dat het erkend wordt en er mag zijn.

Het interesseert namelijk eigenlijk niets of het in de ogen van anderen 'maar' een vruchtje is of een ouder kind. Het interesseert niets of het 'maar' een kat of een cavia is. Het interesseert ook niets of de vriend die weggaat een manipulatieve vreemdgaande eikel is... je mag je toch verdrietig voelen. Verdrietig om alles dat is geweest of wat je gehoopt had.
Daar is niks verkeerds aan, dat hoeft niet gerelativeerd te worden want als je dat gevoel toelaat komt die relativering vanzelf wel.

Het enige wat je dus als omstander hoeft te doen is de ruimte te geven om dat gevoel te onderkennen, zonder oordeel of invulling hoe je het zelf zou doen of vinden of voelen, of hoe het veranderd moet worden.

**Geplaatst**: 18-06-15 10:50

Re: De meest 'briljante' dooddoeners bij een miskraam

Geplaatst: 18-06-15 10:50

Ik herken ALLES uit je OP. Ik weet niet wat ik vervelender vond... Ach, jullie zijn nog jong(ja, dat maakt het minder pijnlijk) of de 'Het was gewoon een slecht vruchtje.
Te bedenken dat ik twee keer achter elkaar een miskraam heb gehad en alles dus in herhaling viel.

Nu ben ik bijna 12 weken en durf het niet eens aan mensen in mijn omgeving te vertellen voor t geval het weer misgaat.

De angst is, en blijft.. Ook al hebben we twee goede echo's gehad waarop een levendig, springerig foetusje te zien is.
Sterker nog... ik was in verwachting van een tweeling. WAS ja, want bij eentje is de groei gestopt.. Weer zo'n dubbel gevoel..

**Geplaatst**: 18-06-15 10:55

Geplaatst: 18-06-15 10:55

Ik herken het.

Ik had een missed abortion in oktober 2012. Ze hebben het kindje weg gehaald omdat het niet zelf loskwam.

Ik benzelf christelijk. Iedereen zei: het is bijGod. Daar is het veel mooier. Je mag daar dankbaar voor zijn.

Enige wat ik dacht: ik had het willen ziennopgroeien er voor willen zorgen.

Vond het ook vervelend dat mensen opeens over weefsel gaan praten inplaats van kindje.

Gelukkig was ik direct weer zwanger en zit er nu een prachtig manneke van 20 maandnaast me. En zit er in mijn bolle buik een ukkie van 19 week. En ik had al een kindje voot de miskraam. Sta er ju wel extra bij stil wat een wonder het is om zzo'n pracht kindje te krijgen

**Geplaatst**: 18-06-15 10:57

Geplaatst: 18-06-15 10:57

Ik denk dat ik niet zo goed zou weten wat ik zou moeten zeggen, maar ik zie hier allemaal uitspraken die niet geaccepteerd worden. Wat zouden jullie dan WEL willen horen van anderen als dit je overkwam? Wat is WEL goed om te zeggen en waar zouden jullie WEL steun aan hebben? Want verder dan 'jeetje, erg zeg, sterkte' kom ik niet hoor.

**Geplaatst**: 18-06-15 10:59

Geplaatst: 18-06-15 10:59

Flomax, oef wat zwaar...
Hoop dat nu alles goed mag gaan!!!

**Geplaatst**: 18-06-15 11:01

Geplaatst: 18-06-15 11:01

Danique schreef:
Ik denk dat ik niet zo goed zou weten wat ik zou moeten zeggen, maar ik zie hier allemaal uitspraken die niet geaccepteerd worden. Wat zouden jullie dan WEL willen horen van anderen als dit je overkwam? Wat is WEL goed om te zeggen en waar zouden jullie WEL steun aan hebben? Want verder dan 'jeetje, erg zeg, sterkte' kom ik niet hoor.

Is ook lastig. Ik zeg eerlijk dat ik het vreselijk vind en niet weet wat ik moet zeggen.

Ik had vooral behoefte aan steun. Knuffel van mensen die me dierbaar zijn.

**Geplaatst**: 18-06-15 11:04

Geplaatst: 18-06-15 11:04

Boras schreef:
Alsof de reden niet bij de moeder zou kunnen liggen. Bijzonder onrespectvol en onzorgvuldig.

Daar zit je toch ook niet op te wachten? Dat het aan jou ligt. Of een opmerking van goh laat je het nog onderzoeken om te weten hoe het komt..? Het is volgens mij wel bewezen dat de meeste vroege miskramen inderdaad vaak liggen aan een foutje in het vruchtje. Op het moment dat je dat overkomt interesseert je dat wellicht veel minder, maar het kan wel degelijk helpen aan de acceptatie ervan. Tuurlijk zal het verdriet niet altijd minder zijn, maar niet iedereen mens is hetzelfde. Sommige mensen halen nu eenmaal wél troost uit het feit dat de natuur hier beslist heeft. (of God - al vind ik die opmerking die hier voorbij kwam echt zwaar bizar $:\$ )

Verder stoor ik mij mateloos aan de toenemende mate van een ander moet aan je voorhoofd kunnen aflezen wat je wel en niet kan en mag zeggen, want opmerkingen die ik als kwetsend ervaar wil ik niet horen en dat moet jij zelf gelijk allemaal ruiken mentaliteit..

Hoewel er hier opmerkingen voorbij komen die echt echt echt echt (!) niet door de beugel kunnen vraag ik mij af waarom je zelf niet bij bepaalde opmerkingen het gesprek aan gaat. Stel dat iemand – goed bedoeld- zegt er zal wel iets met het vruchtje mis zijn geweest, waarom zeg je dan niet gewoon terug ‘daar heb ik op dit moment weinig aan’ of ‘dat maakt de pijn op dit moment niet bepaald minder’. Dikke kans dat je dan te horen krijgt ‘nee dat snap ik eigenlijk wel’ of ‘ik bedoelde eigenlijk te zeggen dat’. Of geef bij het nieuws aan dat je niet perse een grote reactie verwacht of iets dergelijks of dat je alleen maar een arm of schouder zou willen. Mensen komen met dit soort opmerkingen om steun te bieden. Dat wordt door ‘jou’ als kwetsend ervaren, dat is vervelend maar zo is het niet bedoeld. Dus dan kun je een aantal dingen doen.. zelf aangeven wat je wel wil, relativeren (dan of op een ander tijdstip) of zelf direct aangeven hoe je zo’n opmerking ervaar. Geef de tegenpartij de kans om zich te herstellen ipv achteraf anoniem op een forum afgeven op een dergelijke opmerking.

Als iedereen alleen maar mag zeggen ‘ik weet niet wat ik moet zeggen’ of ‘sterkte’ heb je over vijf jaar een topic met ‘niemand weet meer wat ie zeggen moet’ of ‘ik voel mij niet gesteund’. Want als ik dit soort topics zelf niet zou relativeren met ‘even de frustratie eruit na het verdriet’ denk ik dat ik bij de volgende persoon met een miskraam maar beter met een grote boog omheen ga lopen, want feitelijk mag je niks doen of zeggen, want dat mag niet en helpt toch niet. En dat is ook weer niet goed. (en zou ook zeker niet zo mogen gebeuren)

Het verdriet zit bij de moeder, de vader etc. Deze persoon moet het verwerken, een ander voelt zich daar vaak machteloos bij, maar probeert wel zijn of haar best te doen om op de een of andere manier steun te bieden. De een voelt dat beter aan dan de ander, iemand die dichterbij staat doet dat eerder met een arm, een ander wil dat doen met woorden. Maar 9/vd 10 keer wel met de aller, allerbeste bedoelingen.

Laatst bijgewerkt door Sammie op 18-06-15 11:08, in het totaal 2 keer bewerkt

**Geplaatst**: 18-06-15 11:05

Geplaatst: 18-06-15 11:05

Zoiets komt hard aan en sommige mensen zijn beetje lomp in uitspraken/ niet subtiel. Mijn nicht heeft een kindje wat veeeel te vroeg geboren is en in de tijd in het ziekenhuis feliciteerde niemand haar, durfde niemand langs te gaan bij haar etc... terwijl ze het toen enorm nodig had. Het misschien ook voor veel een levenshouding en zelfbescherming om wat lomper te reageren.
Ik ben zelf chronisch ziek, 100 % afgekeurd maar heb paarden aan huis, groententuin etc. etc.. dus hard werk op de boerderij, daar is ook nooit begrip voor op te brengen immo...dan mankeer je 'niks'... tja.
Het valt mij gewoon op met hoe meer communicatiemiddelen er zijn, hoe lomper/ botter mensen worden. Er is geen aangeleerd respect/ normen/ waarden en een protocol waarin genuanceerde reacties van ouders op kind worden aangeleerd. Inlevingsvermogen nog daar aan toe gelaten :-(

Ik weet ook niet wat te zeggen alleen dat ik het erg vind voor jullie en veel sterkte wens.

**Geplaatst**: 18-06-15 11:07

Geplaatst: 18-06-15 11:07

Ja zwaar was het zeker. Ik weet nog dat ik me ontzettend ellendig gevoeld heb. Ze zeggen driemaal recht is scheepsrecht... dus ben benieuwd! Hij/zij ziet er ontzettend levendig uit op de echo's.. wil geen moment stilzitten en de groei zat ook perfect! Dus duimen dat het zo goed blijft!

Danique: Zoiets ja haha. Ik vond het heel banketstaaf steeds te moeten horen 'Ach maar jullie zijn nog jong'.. Ja, we zijn nog jong maar dat betekend niet dat het geen pijn doet. En dan ook nog eens 2 keer achter elkaar. En zeker als vrouw zijnde voelde het (tenminste voor mij), alsof ik faalde. Ik voelde me echt heel onzeker in die periode.

Wij wilden het laten onderzoeken maar werden in principe vierkant uitgelachen door de gynaecoloog.
(Hahaha maar wat willen jullie dat ik doe? Het was gewoon domme pech en jullie zijn nog jong. Ga eerst maar eens genieten) -____-

**Geplaatst**: 18-06-15 11:10

Geplaatst: 18-06-15 11:10

Weet je wat het ook is, andere mensen hebben nog niets aan je gezien en missen dus ook niets als het misgaat. Ik heb miskramen gehad en ja, sommige opmerkingen waren niet tactisch maar vaak weten mensen zich geen houding te geven. In onze maatschappij is inmiddels alles maakbaar , echter, een miskraam , daar kan niemand iets aan doen of voorkomen. Iedereen heeft het over 1 op 10, artsen weten beter, de werkelijke cijfers zijn bijna 1 op 6. Vroeger gebeurde het gewoon en werd er niet te lang bij stilgestaan. Ook omdat er vaak al meerdere kinderen waren. Nu word heel veel gepland, ook kinderen, als dat dan niet meteen lukt dan geeft dat een machteloos gevoel. Vroeger werd je zwanger en ging het mis dan ging het mis, ging het goed dan was er nog een kind bij.
Dit is niet als kritiek bedoelt, ook ik heb het moeilijk met de miskramen gehad maar toch denk ik dat je beter de botte opmerkingen van je af kunt laten glijden want wat voor jou al echt was, je baby met bijbehorende datum en dromen, is dat voor anderen dus niet.

**Geplaatst**: 18-06-15 11:11

Geplaatst: 18-06-15 11:11

Sammie schreef:
Hoewel er hier opmerkingen voorbij komen die echt echt echt echt (!) niet door de beugel kunnen vraag ik mij af waarom je zelf niet bij bepaalde opmerkingen het gesprek aan gaat. Stel dat iemand – goed bedoeld- zegt er zal wel iets met het vruchtje mis zijn geweest, waarom zeg je dan niet gewoon terug ‘daar heb ik op dit moment weinig aan’ of ‘dat maakt de pijn op dit moment niet bepaald minder’.

Het lijkt me op zich zeker goed om daar het gesprek over aan te gaan

Maar:
1. de persoon heeft al veel verdriet, en dat is meestal niet de makkelijkste situatie om ook nog eens assertief een open gesprek aan te gaan over de gevoelens
2. waarom zou je niet zelf kunnen bedenken dat de ander daar niets aan heeft? Jij weet het nu in elk geval, net als iedereen die dit topic gelezen heeft. Dergelijke opmerkingen gewoon niet maken wat mensen hebben er niets aan, en de mensen geven aan vooral behoefte te hebben aan steun en verder niets.

Dus vanaf nu kun je het in elk geval beter doen als iemand in jouw omgeving dat overkomt. (Maar, vanaf nu kun je dus ook niet meer doen alsof je niet wist dat het kwetsend overkomt.)

Citaat:
Als iedereen alleen maar mag zeggen ‘ik weet niet wat ik moet zeggen’ of ‘sterkte’ heb je over vijf jaar een topic met ‘niemand weet meer wat ie zeggen moet’ of ‘ik voel mij niet gesteund’.

Dat lijkt mij grote onzin die nergens op gebaseerd is.

**Geplaatst**: 18-06-15 11:15

Geplaatst: 18-06-15 11:15

bigone schreef:
Vroeger gebeurde het gewoon en werd er niet te lang bij stilgestaan.

Ook vroeger leverde dat bij veel mensen veel verdriet op. En dat 'niet te lang bij stilstaan' kan nodig zijn als je niet anders kunt, het is een overlevingstactiek, maar wel een die ook heel wat kost. Het maakt je meestal harder en ongelukkiger. Vroeger was niet altijd beter. Ook in dit opzicht niet. En veel mensen stopten dat verdriet weg maar konden het niet goed verwerken. Daar kunnen we nu betere manieren in vinden.

**Geplaatst**: 18-06-15 11:17

Geplaatst: 18-06-15 11:17

Gebaseerd op een hypothese, dus of het onzin is valt helemaal nog niet te zeggen.

Daar komen we - wat mij betreft- ook nooit achter.

Maar je ziet hier al reacties voorkomen met ik voel mij niet gesteund, dus zo gek vind ik die hypothese niet meer. Je mag volgens een kleine groepje eigenlijk helemaal niks zeggen, behalve wat zij goed vinden. Maar wat zij goed vinden moet je zelf ruim van te voren ruiken.

En dat vind ik vooral spijtig.. Communicatie is nl. het beste. Doe dat op dat moment of wellicht enige tijd later, maar niet anoniem achter die persoon z'n rug om op een forum.

**Geplaatst**: 18-06-15 11:18

Geplaatst: 18-06-15 11:18

Brilletje schreef:
Boras ben het niet met je eens, waarom is het onrespectvol als ze zeggen dat de natuur het heeft opgelost. Het zal wel aan de moeder liggen, nee dat is leuk om te horen! Feit is, dat er ergens iets niet goed is, want anders was het wel blijven zitten.

Voorop gesteld: na 1 of 2 miskramen, hoeft je nog helemaal niet verder na te gaan denken.

Maar als de miskramen blijven komen en een kindje uitblijft, dan is het verstandig om te gaan kijken wat er telkens misgaat en wat eraan gedaan kan worden.

Ik persoonlijk had er geen moeite mee om te horen dat het probleem bij mij lag. Waarom ook, moet ik mij daarvoor schamen of zo? Het is toch niet iets waar ik iets aan kan doen? Aan een kindje wat in aanleg niet goed is, is niets te doen. Zo een miskraam is onoverkomelijk. Soms ligt de reden van een miskraam aan het lichaam van de moeder. Niet leuk, maar als je eenmaal weet wat er speelt, dan is een volgende miskraam misschien te voorkomen. Door behandeling van een aandoening, door een operatie of zoals in mijn geval simpel door het nemen van hormoontabletten in de eerste 12 weken van mij zesde zwangerschap.

Mijn cyclus was van nature te kort, waardoor de menstruatie inzette, gezond vruchtje of niet. De innesteling werd anyway abrupt afgebroken.

Daarnaast heb ik een aandoening aan mijn baarmoeder waardoor delen van de baarmoederwand ongeschikt zijn voor innesteling. Nog een reden voor miskramen. Ook hier ben ik voor behandelt, maar ukt die tijdelijke oplossing kwam geen zwangerschap voort.

Zo zijn er nog tig redenen bij de moeder gelegen die voor miskramen kunnen zorgen.

Blijf je maar miskramen krijgen en blijft de kinderwens bestaan, dan kun je maar beter op zoek gaan naar de feiten die bij jou spelen.

Ik heb vijf kindjes to be verloren. Ik weet niet waardoor. Ik weiger daarom om zo maar te stellen dat ze niet goed waren.
Voor mij persoonlijk voelt dat nu niet ok. Misschien doe ik ze daarmee tekort. Ik geef ze gewoon geen oordeel mee.

Minn menstruatiecyclus

**Geplaatst**: 18-06-15 11:19

Geplaatst: 18-06-15 11:19

Mooie post Sammie. Ook een beetje wat ik bedoelde!

**Geplaatst**: 18-06-15 11:21

Geplaatst: 18-06-15 11:21

Oeps, ik kan mijn vorige bericht niet meer corigeren op mijn tablet.

**Geplaatst**: 18-06-15 11:23

Geplaatst: 18-06-15 11:23

Shadow0 schreef:
bigone schreef:
Vroeger gebeurde het gewoon en werd er niet te lang bij stilgestaan.

Ook vroeger leverde dat bij veel mensen veel verdriet op. En dat 'niet te lang bij stilstaan' kan nodig zijn als je niet anders kunt, het is een overlevingstactiek, maar wel een die ook heel wat kost. Het maakt je meestal harder en ongelukkiger. Vroeger was niet altijd beter. Ook in dit opzicht niet. En veel mensen stopten dat verdriet weg maar konden het niet goed verwerken. Daar kunnen we nu betere manieren in vinden.

Helemaal mee eens hoor, ik zeg ook nergens dat vroeger beter was. Mijn schoonmoeder heeft ook een miskraam in de jaren vijftig gehad en had het daar nog vaak over, vooral toen mijn miskramen gebeurden hebben we veel aan elkaar gehad ondanks dat ze al 80 was en een hele trein gezonde kinderen had. Maar kinderen krijgen overkwam je vroeger en werd vaak ook verwacht nadat je trouwde, nu worden ze vaak gepland en dan valt het vaak vies tegen wanneer er iets gebeurt waar je geen enkele invloed op kunt uitoefenen. Het verdriet vroeger en nu is absoluut hetzelfde. Wat wel een verschil is , is het feit dat nu het grote nieuws soms al vroeg met de hele wereld gedeeld word. Daar is de digitale wereld waar we in leven debet aan. Met als gevolg dat je ook veel meer opmerkingen krijgt wanneer het fout gaat. In de tijd van mijn zwangerschappen was er nog geen internet, alleen onze ouders wisten er van, op mijn werk was ik gewoon een paar dagen ziek. Dan kun je je verdriet vaak net even rustiger verwerken dan wanneer je weken achter elkaar allerlei goedbedoelde maar botte opmerkingen krijgt, tenminste , zo denk ik er over.

**Geplaatst**: 18-06-15 11:25

Geplaatst: 18-06-15 11:25

Sammie schreef:
Gebaseerd op een hypothese, dus of het onzin is valt helemaal nog niet te zeggen. Daar komen we - wat mij betreft- ook nooit achter.

Want jij kwetst liever personen bewust dan kijken of een neutralere positie werkelijk leidt tot wat jij denkt dat het toe leidt?

Citaat:
Maar je ziet hier al reacties voorkomen met ik voel mij niet gesteund, dus zo gek vind ik die hypothese niet meer. Je mag volgens een kleine groepje eigenlijk helemaal niks zeggen, behalve wat zij goed vinden. Maar wat zij goed vinden moet je zelf ruim van te voren ruiken.

Dat is natuurlijk onzin

Er is heel prima te begrijpen waarom sommige dingen kwetsend zijn en andere dingen niet. Probeer het eens met empathie, echt, het is niet zo onmogelijk als je zou willen.

**Geplaatst**: 18-06-15 11:30

Geplaatst: 18-06-15 11:30

Empathie lijkt een ondergewaardeerde en verdwijnende deugd tegenwoordig.

**Geplaatst**: 18-06-15 11:34

Re: De meest 'briljante' dooddoeners bij een miskraam

Geplaatst: 18-06-15 11:34

Empathie is, zoals ik het hier lees, nogal subjectief. Je zegt tegen anderen waar je zelf denkt steun uit te kunnen halen. Vele opmerkingen in dit topic vind ik niet niet-empathisch hoor. Mensen verschillen nu eenmaal. De een wil graag horen dat het onvermijdelijk was of dat er nog hoop is. De ander wil dat juist niet.

**Geplaatst**: 18-06-15 11:36

Geplaatst: 18-06-15 11:36

Shadow0 schreef:
Sammie schreef:
Gebaseerd op een hypothese, dus of het onzin is valt helemaal nog niet te zeggen. Daar komen we - wat mij betreft- ook nooit achter.

Want jij kwetst liever personen bewust dan kijken of een neutralere positie werkelijk leidt tot wat jij denkt dat het toe leidt?.

Hoe kom je daar nu bij? Volgens mij ga je er hier dus vanuit dat ik al zou zeggen: 'dat heeft de natuur mooi opgelost.'

Ik zeg enkel dat mensen die dat zeggen dat met de beste bedoelingen doen en niet om iemand bewust of onbewust te kwetsen. En als dat zo overkomt zég het dan. Geef die persoon de kans om aan te geven wat hij of zij eigenlijk bedoelde. Je staat er als buitenstaander bij en je probeert te helpen. Dat is ook empathie.. dat je snapt dat die persoon niet met een opmerking komt om jou bewust te kwetsen..

En zoals ik al zei de een haalt er wel steun uit, de ander niet. Maar dat staat niet op het voorhoofd getatoeëerd. Tenminste ik heb nog nooit een gebruiksaanwijzing op iemand z'n voorhoofd gezien wat je wel en niet kan zeggen of hoe je iets wel en niet moet benaderen. Dat weet je pas na de feedback. Dat heeft niks met geen empathie te maken, dat heeft met iedereen is anders te maken.

**Geplaatst**: 18-06-15 11:42

Re: De meest 'briljante' dooddoeners bij een miskraam

Geplaatst: 18-06-15 11:42

Bepaalde opmerkingen zal ik nooit opvatten als empathie en denk dat ook voor de meesten zal gelden die het erg bagataliseren: 't was nog geen kind, dus dat scheelt weer' bijvoorbeeld.

Nomineer dit bericht ×