Bokt.nl

**Geplaatst**: 16-12-14 21:12

Re: Ben ik dan echt zo'n zeurpiet?

Geplaatst: 16-12-14 21:12

Of de kattenbak gewoon een week meurend laten staan. In het begin was ik nog in de veronderstelling dat hij hem wel zou legen wanneer hij stinkt, maar nee hoor. Het is trouwens zijn kat, dus lijkt me logisch dat hij hem schoonmaakt. En die bak staat ook nog eens in de keuken waar ik moet koken, dus uiteindelijk leeg ik hem dan weer omdat ik het te ranzig vind

**Geplaatst**: 16-12-14 21:13

Geplaatst: 16-12-14 21:13

Ik kom net deze op Facebook tegen:
Afbeelding

**Geplaatst**: 16-12-14 21:24

Re: Ben ik dan echt zo'n zeurpiet?

Geplaatst: 16-12-14 21:24

Geweldig!

**Geplaatst**: 16-12-14 21:24

Geplaatst: 16-12-14 21:24

Wauw.. Als ik al die verhalen zo lees mag ik van geluk spreken volgens mij. Bij ons is 't eerlijk verdeeld.

!

Je moet het wel bespreekbaar maken TS! Anders blijf jij met zo'n rot gevoel zitten!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 16-12-14 22:41

Geplaatst door de TopicStarter : 16-12-14 22:41

Dat plaatje. :')

$_/-\o_$

Het bespreekbaar maken is dus juist het probleem. Ik heb het al op verschillende manier geprobeerd maar tot nu toe is iedere manier uitgelopen op ruzie. Daarom sta ik er dus niet meer zo om te springen om erover te beginnen.

**Geplaatst**: 16-12-14 22:44

Re: Ben ik dan echt zo'n zeurpiet?

Geplaatst: 16-12-14 22:44

Heb je soep gegeten?

**Geplaatst**: 16-12-14 23:07

Re: Ben ik dan echt zo'n zeurpiet?

Geplaatst: 16-12-14 23:07

Ik schrik echt van het hoge gehalte 'het is nou eenmaal een man' en het 'meneer' noemen van je eigen partner. Het eerste omdat het complete stierenpoep is en het tweede geeft zo'n afstand en ongelijkwaardigheid weer dat ik niet in zo'n relatie zou willen zitten.
Liefdevol je partner 'mijn mneer' noemen daargelaten.

in een relatie waarbij je meer deelt dan zo nu en dan een bed moeten beide partijen volwassenen genoeg zijn om dingen te bespreken en tot een compromis komen. Een partner die zuchtend en steunend met een lang gezicht zijn eigen rommel gaat opruimen klinkt meer als een 8jarige, lijkt me heel erg niet sexy!
Oftewel, ik zou nu wachten tot de gemoederen wat bedaard zijn en dan serieus om de tafel gaan, zo gaat dit ten koste van de relatie.

daarbij.. ik ben volledig afgekeurd en kon al weinig, nu na een ongelukkige val nog minder. Het is mijn man zijn goed recht om daarvan te balen, om de dingen in huis op zijn manier te doen, maar nog nooit hebben we daar in de jaren dat ik ziek ben woorden om gehad. Het is dus helemaal geen mannending dat ze het huishouden niet kunnen. Sommige mannen willen het niet kunnen, das heel wat anders!

**Geplaatst**: 16-12-14 23:20

Re: Ben ik dan echt zo'n zeurpiet?

Geplaatst: 16-12-14 23:20

Tja ieder heeft zijn mindere kanten.
Ik snap de ts heel goed. Zij heeft frustraties en kan dit niet op een normale manier bespreken omdat haar vriend zich aangevallen voelt. Dit is precies zo met mijn vriend. Betekent niet dat je relatie minder waard is of dat dit dagelijks zo gaat.
Op zulke momenten baal je gewoon en is het even niet je lieve vriend, maar meneer.

**Geplaatst**: 16-12-14 23:32

Geplaatst: 16-12-14 23:32

Ik vind trouwens wel dat vrouwen soms veel klagen over het huishouden en met namen als het over mannen gaat. Er is natuurlijk een verschil tussen rommelig en vies, mannen zien het vaak wel slechter maar sommige vrouwen doen ook wel heel veel nutteloze handelingen omdat ze de boel netjes willen hebben. (in de catagorie ondergoed strijken, bedden iedere ochtend rechtmaken en met perfect in het gareel liggende lelijke sierkussens bedekken (nog eens vies ook gaat alleen maar broeien

) sokken vouwen, dingen opbergen die je toch om de 2 min nodig hebt etc) dan snap ik ook wel dat niet alle mannen daarin mee gaan

**Geplaatst**: 16-12-14 23:36

Geplaatst: 16-12-14 23:36

Oh, wat herken ik deze verhalen.... ik werk meer dan hij, maar draai wel op voor het volledige huishouden.
Hoe moeilijk kan het zijn om een kopje ín de vaatwasser te zetten ipv op het aanrecht (of gewoon op de salontafel laten staan totdat de kaboutertjes hem opruimen, grrrrrr).
Toen ik eens flink de de griep had, lag te rillen in bed met 40 graden koorts, kwam hij bij me zitten... "wat eten we vanavond?"

Een maand of 2 terug ben ik geopereerd en mocht de eerste 2 weken niets. Na 3 dagen stond ik weer zelf te koken, want anders kwam er niets op tafel en toen ik bij de huisarts op controle eerlijk vertelde dat ik na 5 dagen alweer stond te zuigen en opruimen, kreeg ik me toch een uitbrander... maarja... het was dat of een baggerbende.

**Geplaatst**: 16-12-14 23:38

Geplaatst: 16-12-14 23:38

Niet alle mannen zijn hetzelfde hé, als het aan mijn vader lag... Die is zo vreselijk opruimerig en schoon dat het gewoon irritant is. Die werkt enorm veel en gaat op zaterdagochtend om 8 uur vrolijk stofzuigen. :')

Gelukkig heb ik geen vriend. $*\o/*$

**Geplaatst**: 16-12-14 23:38

Geplaatst: 16-12-14 23:38

Liezel1 schreef:
Oh, wat herken ik deze verhalen.... ik werk meer dan hij, maar draai wel op voor het volledige huishouden.
Hoe moeilijk kan het zijn om een kopje ín de vaatwasser te zetten ipv op het aanrecht (of gewoon op de salontafel laten staan totdat de kaboutertjes hem opruimen, grrrrrr).
Toen ik eens flink de de griep had, lag te rillen in bed met 40 graden koorts, kwam hij bij me zitten... "wat eten we vanavond?"

Een maand of 2 terug ben ik geopereerd en mocht de eerste 2 weken niets. Na 3 dagen stond ik weer zelf te koken, want anders kwam er niets op tafel en toen ik bij de huisarts op controle eerlijk vertelde dat ik na 5 dagen alweer stond te zuigen en opruimen, kreeg ik me toch een uitbrander... maarja... het was dat of een baggerbende.

Als mijn kerel dat durfde te doen had ie een vet probleem! Dan waren de rapen gaar. -O-

**Geplaatst**: 16-12-14 23:49

Geplaatst: 16-12-14 23:49

Ik was laatst bij een cabaretvoorstelling waar een soortgelijke situatie werd besproken.

Onze 'wil je alsjeblieeeeft' oftewel 'paai-praatjes' helpen niet.
Duidelijkheid schijnt dé oplossing te zijn.
Hoognodige informatie, kort en duidelijk.
'Schat, af-was, NU'. :')

**Geplaatst**: 16-12-14 23:52

Geplaatst: 16-12-14 23:52

Pion schreef:
Ik was laatst bij een cabaretvoorstelling waar een soortgelijke situatie werd besproken.

Onze 'wil je alsjeblieeeeft' oftewel 'paai-praatjes' helpen niet.
Duidelijkheid schijnt dé oplossing te zijn.
Hoognodige informatie, kort en duidelijk.
'Schat, af-was, NU'.

50 shades of Grey. ~~}>

Ts, misschien helpt dat?

**Geplaatst**: 16-12-14 23:57

Geplaatst: 16-12-14 23:57

Liezel1 schreef:
Toen ik eens flink de de griep had, lag te rillen in bed met 40 graden koorts, kwam hij bij me zitten... "wat eten we vanavond?"

Een maand of 2 terug ben ik geopereerd en mocht de eerste 2 weken niets. Na 3 dagen stond ik weer zelf te koken, want anders kwam er niets op tafel en toen ik bij de huisarts op controle eerlijk vertelde dat ik na 5 dagen alweer stond te zuigen en opruimen, kreeg ik me toch een uitbrander... maarja... het was dat of een baggerbende.

Als ik jouw was zou ik die jongen in de pan hakken :Y)

Maar aan de andere kant ben je als vrouw dat ook wel weer gek dat je meer belang hecht aan een beetje vuil op de vloer dan aan je eigen gezondheid 8)7

EDIT: Als hij echt een soort wandelende tornado van vuil is en en nog geen ui van een ei kan onderscheiden zou hij op zijn minst een stapel magnetron maaltijden kunnen halen en dan gewoon even ophoepelen.

Laatst bijgewerkt door liedje89 op 17-12-14 00:38, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 17-12-14 00:12

Re: Ben ik dan echt zo'n zeurpiet?

Geplaatst: 17-12-14 00:12

Het zit er gewoon niet in. En dan bedoel ik dat het "vanzelf" niet gebeurd. Dat ziek in bed liggen en nog geen kopje thee krijgen met een "huh ik heb geen schone sokken meer" is herkenbaar..

Alleen met grof geweld en bedreiging... en dan gebeurt het nog met tegenzin. Gewoon het gevolg van eeuwen de rol van die fantastische oppermachtige man. En misschien een beetje het ontbreken van het zorg-gen ?

Er zijn wel uitzonderingen!! Lig ik dood ziek in bed als volwassenen met waterpokken, komt er een (man) vriend op visite. Hij heeft jus meegenomen, gaat meteen ongevraagd thee voor me maken en heeft als troost een kleine kerstboom MET lampjes voor op de slaapkamer.. Lief he. Deze meneer werkt overigens wel in de zorg, dussss

Dames! De feministische golf was een banketstaverig rimpeltje, we zijn er nog lang niet. Zweep er over!!

**Geplaatst**: 17-12-14 00:22

Geplaatst: 17-12-14 00:22

Liezel1 schreef:
Oh, wat herken ik deze verhalen.... ik werk meer dan hij, maar draai wel op voor het volledige huishouden.
Hoe moeilijk kan het zijn om een kopje ín de vaatwasser te zetten ipv op het aanrecht (of gewoon op de salontafel laten staan totdat de kaboutertjes hem opruimen, grrrrrr).
Toen ik eens flink de de griep had, lag te rillen in bed met 40 graden koorts, kwam hij bij me zitten... "wat eten we vanavond?"

Een maand of 2 terug ben ik geopereerd en mocht de eerste 2 weken niets. Na 3 dagen stond ik weer zelf te koken, want anders kwam er niets op tafel en toen ik bij de huisarts op controle eerlijk vertelde dat ik na 5 dagen alweer stond te zuigen en opruimen, kreeg ik me toch een uitbrander... maarja... het was dat of een baggerbende.

Ben jij zijn moeder, schoonmaakster of wat.....

ik snap niet dat je dat pikt!
Leer je vent maar eens volwassen man worden, kom op zeg hij kan toch wel in de pannen roeren

duidelijk van huis uit te verwend geweest...

Hij heeft nu een 2e moeder gevonden

lekker makkelijk....

**Geplaatst**: 17-12-14 00:47

Geplaatst: 17-12-14 00:47

Ja ik heb ook soms mijn ergernissen omdat mijn vriend soms wat minder doet of weinig iniatief neemt uit zichzelf voor bepaalde taken of hij doet het net niet op de grondige manier zoals ik het zou doen, maar als ik sommige verhalen hierboven lees...
Ik zou echt niet met iemand kunnen leven mij niet genoeg helpt in het huishouden. We zijn ondertussen al enkele jaren bij elkaar en op sommige vlakken probeer ik nu wat toleranter te zijn en ook rekening te houden met de minder leuke klussen die hij wel standaard doet.

Zo laat hij sinds we een vaatwasser hebben nooit meer afwas liggen en doet hij het ding zelfs draaien en ook nog het legen doet hij veel vaker als ik. Hij verwijt me niet dat er niet gestrijkt wordt en doet regelmatig een wasmachine draaien. Het vouwen en opbergen doe ik dan weer meestal. Sommige dingen deed hij eerst niet en zijn er ondetussen goed ingebakken. Hij zag ook wel dat ik minder gelukkig werd als alles op mij neerkwam en dat vind ik echt +:)+

van hem.

Wel laat hij met zijn koffietas standaard een ring staan op de (gelukkig marmeren) salontafel en heb ik daar mee leren leven ook al ga ik er wel standaard wat van zeggen als het mij weer opvalt

Zo een beetje geven en nemen. Bij ons helpt het ook om het samen te doen 1x per week en dan de taken te verdelen. Motiveert ons beiden voor het netter te houden en soms iets extra te doen. Zo heeft hij laatst een hoek van de garage ingericht voor al mijn paardenmateriaal

**Geplaatst door de TopicStarter** : 17-12-14 09:06

Geplaatst door de TopicStarter : 17-12-14 09:06

Dreamybol schreef:
Ik schrik echt van het hoge gehalte 'het is nou eenmaal een man' en het 'meneer' noemen van je eigen partner. Het eerste omdat het complete stierenpoep is en het tweede geeft zo'n afstand en ongelijkwaardigheid weer dat ik niet in zo'n relatie zou willen zitten.
Liefdevol je partner 'mijn mneer' noemen daargelaten.

in een relatie waarbij je meer deelt dan zo nu en dan een bed moeten beide partijen volwassenen genoeg zijn om dingen te bespreken en tot een compromis komen. Een partner die zuchtend en steunend met een lang gezicht zijn eigen rommel gaat opruimen klinkt meer als een 8jarige, lijkt me heel erg niet sexy!
Oftewel, ik zou nu wachten tot de gemoederen wat bedaard zijn en dan serieus om de tafel gaan, zo gaat dit ten koste van de relatie.

daarbij.. ik ben volledig afgekeurd en kon al weinig, nu na een ongelukkige val nog minder. Het is mijn man zijn goed recht om daarvan te balen, om de dingen in huis op zijn manier te doen, maar nog nooit hebben we daar in de jaren dat ik ziek ben woorden om gehad. Het is dus helemaal geen mannending dat ze het huishouden niet kunnen. Sommige mannen willen het niet kunnen, das heel wat anders!

Supervixen schreef:
Tja ieder heeft zijn mindere kanten.
Ik snap de ts heel goed. Zij heeft frustraties en kan dit niet op een normale manier bespreken omdat haar vriend zich aangevallen voelt. Dit is precies zo met mijn vriend. Betekent niet dat je relatie minder waard is of dat dit dagelijks zo gaat.
Op zulke momenten baal je gewoon en is het even niet je lieve vriend, maar meneer.

Precies wat Supervixen zegt. Dit was even echt de druppel en dan ga ik hem niet liefkozen 'schat noemen'. Dan is het echt even klaar met het lieve gedoe. Inmiddels is de lucht weer geklaard, hij heeft gisteravond alsnog de was gevouwen en de afwas gedaan, dus dan ga ik vooral ook niet door met mopperen. Ik heb hem even laten bijtrekken, ben onder de douche gaan staan en even later kwam hij met hangende pootjes bij me.

**Geplaatst**: 17-12-14 09:17

Re: Ben ik dan echt zo'n zeurpiet?

Geplaatst: 17-12-14 09:17

Oh wat herkenbaar allemaal.
Ik heb 8 jaar lang geprobeerd er mee te leren leven en niet te moeilijk te doen over een week lang schimmelende lasagne resten, stinkende afvalbakken, stofnesten, kleren overal, sokken onder het bed, spetters op de plee, rijdende prullenbak als auto.
Laten liggen totdat hij het zelf doet...en daarvoor verbreek je een relatie toch niet...
Ondertussen is het wel m'n ex.

**Geplaatst**: 17-12-14 09:25

Geplaatst: 17-12-14 09:25

Kijken of er ruimte in het budget is voor een poetsvrouw.
Zonde om hier ergernissen over te hebben als je verder een fijne relatie hebt.

Hij kan wel beter zijn best doen maar als de visie op het huishouden tamelijk ver uit elkaar ligt blijf je hier tegenaan lopen. Ik zag het tot grote ergernis van mijn moeder vroeger ook nooit. Helaas nu wel......

Ik heb daar best een weekendje minder weg en wat minder etentjes voor over.
Uit praktische overwegingen hebben we wel afgesproken dat we opruimen voor de poets komt. Anders kan zij haar werk niet goed doen. En dan zijn de overgebleven kleine dingen ook echt gewoon klein dingen: aanrecht en was opvouwen ga ik mij dan ook niet meer heel erg over opwinden.

En ook eens met liedje. Hahahaha

**Geplaatst**: 17-12-14 09:37

Geplaatst: 17-12-14 09:37

Werkt het niet om de dingen meer samen te doen? Dat je zegt tegen hem van joh, de vloer ziet er echt niet uit! Wil jij anders niet even stofzuigen, dan ga ik er meteen met de dweil achteraan. Of, jemig wat een stapel was, zullen we die even samen opvouwen?
Ik denk dat je op die manier hem minder het gevoel geeft dat hij "alles" moet doen. Kijk, hij ziet niet wat er in het huis gebeuren moet, hij ziet de zooi niet en hij ziet dus ook niet dat jij het opruimd. Verwijt een blinde dat hij blind is, maar als je iets niet ziet, dan zie je het niet. Het valt hem dus ook niet op dat jij het wel ziet en opruimt. Hij realiseert zich dus niet hoeveel werk jij verzet maar wordt voor zijn gevoel wel continu door jou aan het werk gezet. Eerlijk is eerlijk, ik zie jou updates schrijven op bokt over wat hij aan het doen is. Geeft vast het gevoel dat jij "lekker achter de pc zit" terwijl hij "hard aan het werk is" en tuurlijk, het is in dit geval zijn eigen zooi, maar dat gevoel blijft. Ik denk dat het jullie enorm zou kunnen helpen als je dus, in plaats van boos worden, zuchten steunen, hints geven of rond commanderen voorsteld om dingen juist samen te gaan doen. Kan nog heel gezellig zijn ook!

Laatst bijgewerkt door Amable op 17-12-14 10:20, in het totaal 2 keer bewerkt

**Geplaatst**: 17-12-14 10:00

Geplaatst: 17-12-14 10:00

Amable, dat zou ook mijn voorstel geweest zijn.

Ik mag over mijn man echt niet klagen, die ziet de dingen zelf, doet erg veel in het huishouden en is vaak netter dan ik.

Maar dat wil niet zeggen dat hij die klusjes graag doet. Wat hij wel graag doet is dingen met mij samen doen. Dus doen we veel dingen in het huishouden samen, gewoon omdat dat hem motiveert: koken, was, badkamer poetsen,... Kan je nog lekker met elkaar praten ook (een studie wijst uit dat vaste paren gemiddeld 7 minuten per dag met elkaar praten.

)

Voor de rest denk ik dat er al een boel tips gegeven zijn: de lat niet té hoog leggen, bespreken wat wel belangrijk is en daar een lijstje van maken, taken verdelen of juist delen.

**Geplaatst**: 17-12-14 10:23

Geplaatst: 17-12-14 10:23

soesita schreef:
Amable, dat zou ook mijn voorstel geweest zijn.

Ik mag over mijn man echt niet klagen, die ziet de dingen zelf, doet erg veel in het huishouden en is vaak netter dan ik. Maar dat wil niet zeggen dat hij die klusjes graag doet. Wat hij wel graag doet is dingen met mij samen doen. Dus doen we veel dingen in het huishouden samen, gewoon omdat dat hem motiveert: koken, was, badkamer poetsen,... Kan je nog lekker met elkaar praten ook (een studie wijst uit dat vaste paren gemiddeld 7 minuten per dag met elkaar praten. )

Zelfde hier.

Mijn vriend heeft een absolute hekel aan alles wat huishouden is, maar als we het samen doen, vind hij het nog wel oke. Gaat zelfs zo ver dat we op zondagochtend samen naar de bakker wandelen, omdat hij eigenlijk helemaal niet graag gaat, maar het wel leuk vind als ik meega :Y)

. En ik vind het zo ook wel leuk, eventjes wat "quality time"...

Verder: positief belonen

, hoe kinderachtig het ook is... (weet ie ook, heb er een tijd geleden al eens mee gelachen, dat ik eens stickers moet gaan halen, zodat ie telkens een sticker krijgt als hij iets goed gedaan heeft :Y)

). Het hoeft allemaal niet "vanzelfsprekend" te zijn. Bedankt 'm echt als hij iets gedaan heeft, geef'm complimentjes als hij lekker eten heeft gemaakt. Ik heb overlaatst een foto van zijn gerechtje (Thaise soep, toegegeven, ze was ook echt heerlijk!) op facebook gezet, waarbij ik hem getagt had als zijnde chef-kok. Je had 'm moeten zien blinken.....

Weten dat mijn vriend is buiten gegooid door zijn ex omwille van het feit dat hij 0,0 in het huishouden wilde doen :Y)

. Hij heeft afgelopen week 4 x gekookt, alle dagen mee afgewassen, de was mee geplooid, mee naar de supermarkt geweest en heeft de vuilzakken buiten gezet. Kan ik moeilijk over klagen, denk ik dan

**Geplaatst**: 17-12-14 10:28

Re: Ben ik dan echt zo'n zeurpiet?

Geplaatst: 17-12-14 10:28

..als ik een aantal verhalen hier zo lees vraag ik me af wat de meerwaarde van die relaties is zeg hee..

Uberhaupt het idee dat je ergens niet over kan praten, of van iemand die ziek is verwachten dat het eten gemaakt wordt?
Nee, single is wat dat betreft een goede optie, want als het zo moet..

Nomineer dit bericht ×