Bokt.nl

**Geplaatst**: 13-12-14 12:59

Re: Abortus, adoptie, naar trotse moeder!

Geplaatst: 13-12-14 12:59

Met een brok in mijn keel en tranen in mijn ogen en uiteindelijk een glimlach op mijn gezicht heb ik je verhaal in één ruk uitgelezen. Ik denk zeker dat je met jouw verhaal andere meiden kan inspireren en helpen. Ik hoop dat jullie een fantastische toekomst krijgen en ik heb ook diep respect dat je ook nog de moeder van je ex regelmatig bezoekt voor je kleine man. Je ex kun je niet veranderen, maar je houdt zo wel de eer aan jezelf en denkt aan je wondertje. Diep maar dan ook diep respect ene vreselijk veel lef om dit verhaal gewoon hier neer te knallen zonder anonimiteit. $_/-\o_$

**Geplaatst**: 13-12-14 13:07

Re: Abortus, adoptie, naar trotse moeder!

Geplaatst: 13-12-14 13:07

Volgens mij gaat jouw zoon juist beretrots zijn op zijn moeder later! Wat fijn dat je toch voor je zoontje hebt gekozen op deze manier, geniet van jullie tijd samen!

**Geplaatst**: 13-12-14 13:22

Re: Abortus, adoptie, naar trotse moeder!

Geplaatst: 13-12-14 13:22

Jeetje wat een verhaal. Heb het met een brok in m'n keel zitten lezen.. Heel veel geluk saampjes!!

**Geplaatst**: 13-12-14 13:31

Re: Abortus, adoptie, naar trotse moeder!

Geplaatst: 13-12-14 13:31

Wat een verhaal! Super dat je het deelt en er andere mee wilt helpen!

Ik ben wel benieuwd: wat zou je meiden die in eenzelfde situatie zitten aanraden?

**Geplaatst**: 13-12-14 19:22

Re: Abortus, adoptie, naar trotse moeder!

Geplaatst: 13-12-14 19:22

Wat een zware tijd heb je toch achter de rug. Je moet je echt heel eenzaam hebben gevoeld. Ik vind het echt heel knap van je dat je dit allemaal hier neer durft te zetten. Je bent er zeker veel sterker uitgekomen en wat een mooi mannetje is het toch! Heel veel geluk samen.

**Geplaatst**: 13-12-14 19:42

Geplaatst: 13-12-14 19:42

Lang verhaal. Wel erg mooi geschreven en vooral ook erg open en eerlijk!! Dapper ben je zeker, je hebt het goed op kunnen lossen evengoed.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 14-12-14 11:16

Geplaatst door de TopicStarter : 14-12-14 11:16

Nogmaals bedankt voor jullie reacties! Doet me stiekem toch wel wat

De eerste versie was nog langer, ik twijfelde of ik hem ging posten en drukte tijdens het nalezen op een knop en weg was alles. Daar baalde ik zo ontzettend van! Uren had ik eraan gezeten. En omdat ik er zo van baalde dat alles weg was, ben ik nog maar eens voor gaan zitten en heb een wat beknoptere versie gemaakt. Kan je nagaan hoe lang het anders was geweest

.

Wat ik andere meiden aanraad. Goede vraag! Ik vooral toch dat stukje bewust wording en acceptatie. En vooral praten en luisteren met en naar mensen. Het hoeven echt niet veel mensen te zijn. Negeer het niet want dat gaat niet. Ja tijdelijk maar uiteindelijk moet je er toch mee dealen.

Wat dat betreft heb ik zo ontzettend veel steun gehad aan mijn vriendin! Zij heeft me de laatste weken echt ontzettend geholpen. En voor haar was het ook niet makkelijk. Mensen vroegen haar hoe het met mij ging en zij moest liegen. En droeg dus eigenlijk ook een geheim met haar mee, mijn geheim. Ze kon er wel met collega's over praten (die kenden ik niet dat was veilig) maar dat is natuurlijk anders.. En ze heeft mijn bevalling mee moeten maken! Net als ik heeft zij ook niets met kinderen.. Maar toch gebeurde er ook bij haar iets moois. Ze is ook hartstikke gek op het mannetje! Ze heeft hem zijn eerste flesje gegeven, op zich al bijzonder. En ik heb haar omgedoopt tot peettante. Vind ik wel een mooie titel

Ze woont sinds oktober weer op zichzelf, in een leuk huisje. Ook al ben je nog zo gek op iemand anders kind, ermee samen wonen eist wel veel van je.. We zien elkaar niet meer zo veel als ik zou willen. Maar we spreken elkaar regelmatig en proberen ook regelmatig af te spreken.

Met het pleeggezin heb ik overigens ook nog contact. Ik houd ze op de hoogte van zijn ontwikkelingen. Vinden ze wel fijn. En dat zal ik blijven doen.

Ik ben zelf opgegroeid zonder de helft van mijn familie. Dat heb ik altijd jammer gevonden. Hij heeft recht op zijn hele familie. Dus daar zorg ik wel voor :-)

. En ook al zullen zijn familieleden het niet altijd waarderen dat ik er bij ben, ze laten het niet merken. En dat vind ik dan weer netjes.

Mir heb ik nog. Zij is ondertussen 20 en kan het niet over mijn verkrijgen om haar weg te doen.. Ik heb een verzorgster voor 2 dagen in de week. En zelf ga ik 2 - 3 dagen naar stal. Fearless staat bij een kennis die voor haar zorgt. Lekker in een kudde, en ze heeft daar maatjes waar ze mee kan spelen. Ze staat daar beter op haar plek. Helaas kan ik haar niet aanhouden. Ik ben bezig met een advertentie voor verkoop.. Maar het is een pittige dame, en ik wil echt een super goed thuis voor haar vinden. IK heb nogal een eisen pakket :roll:

..

**Geplaatst**: 14-12-14 11:42

Re: Abortus, adoptie, naar trotse moeder!

Geplaatst: 14-12-14 11:42

Toen ik het begon stuk las geacht ik echt bha wat vies egoïstisch!(nog geen maand later als jou bevallen van een zoontje, dus dat hakt er goed in) maar wauw! Wat een respect voor jou dat je het zo hebt gedaan en dat je je verhaal zo open durft te gooien! Ik weet zeker dat veel meiden hier iets aan zullen hebben..

Ik wil jou heeel veel plezier en geluk wensen met jou mooie mannetje!! (Hihi gespiekt in je profiel)

**Geplaatst**: 14-12-14 21:48

Geplaatst: 14-12-14 21:48

Respect TS dat je je verhaal hier zo vertelt!
Ik proefde toch wel twijfel toen ik las dat je je afspraken bij de abortuskliniek steeds verzette. Sloeg misschien toen de twijfel al toe of lees ik het verkeerd?

Zie een stralend ventje in je profiel! Jammer dat het contact zo stroef loopt met de vader maar hee hij heeft een moeder waar hij op kan rekenen

PS: toevallig dat jij ook met mensen met NAH werkt, mag ik vragen wat je taken zijn? Ik kom als verpleegkundige er zeer vaak mee in aanraking maar als ze worden doorverwezen naar een meer gespecialiseerde instelling houdt de zorg bij ons op en laten we ze over aan anderen.

**Geplaatst**: 14-12-14 23:34

Geplaatst: 14-12-14 23:34

Mer1980 schreef:
Met een brok in mijn keel en tranen in mijn ogen en uiteindelijk een glimlach op mijn gezicht heb ik je verhaal in één ruk uitgelezen. Ik denk zeker dat je met jouw verhaal andere meiden kan inspireren en helpen. Ik hoop dat jullie een fantastische toekomst krijgen en ik heb ook diep respect dat je ook nog de moeder van je ex regelmatig bezoekt voor je kleine man. Je ex kun je niet veranderen, maar je houdt zo wel de eer aan jezelf en denkt aan je wondertje. Diep maar dan ook diep respect ene vreselijk veel lef om dit verhaal gewoon hier neer te knallen zonder anonimiteit. $_/-\o_$

Dat had ik ook!
Je verhaal....je strubbelingen.....en het eind....het pakte mij ook.
Je bent een supermoeder. Je zoontje zal later vast trots op je zijn.
Succes!

**Geplaatst**: 14-12-14 23:50

Re: Abortus, adoptie, naar trotse moeder!

Geplaatst: 14-12-14 23:50

Diep.....echt diep respect voor jou

**Geplaatst**: 15-12-14 00:19

Re: Abortus, adoptie, naar trotse moeder!

Geplaatst: 15-12-14 00:19

Wow wat een heftig verhaal!! Heel veel respect voor jou!! En wat heb jij een fantastische vriendin!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 15-12-14 23:04

Geplaatst door de TopicStarter : 15-12-14 23:04

Bedankt voor de reacties!

Armaris schreef:
Respect TS dat je je verhaal hier zo vertelt!
Ik proefde toch wel twijfel toen ik las dat je je afspraken bij de abortuskliniek steeds verzette. Sloeg misschien toen de twijfel al toe of lees ik het verkeerd?

Zie een stralend ventje in je profiel! Jammer dat het contact zo stroef loopt met de vader maar hee hij heeft een moeder waar hij op kan rekenen

PS: toevallig dat jij ook met mensen met NAH werkt, mag ik vragen wat je taken zijn? Ik kom als verpleegkundige er zeer vaak mee in aanraking maar als ze worden doorverwezen naar een meer gespecialiseerde instelling houdt de zorg bij ons op en laten we ze over aan anderen.

Ik werk helaas niet meer op die woongroep. Ik ben leerling en moet gedurende mijn opleiding op 2 verschillende groepen werken.. Maar ik vind het een super leuke doelgroep! Eigenlijk nemen wij als begeleiders het dan over als mensen zijn uit gerevalideerd. Als het letsel zo heftig is dat mensen niet meer zelfstandig kunnen wonen, of de druk van de zorg te veel is voor de partner en cliënt zelf gaat hij of zij naar een woongroep. Wij als begeleiding nemen de huishoudelijke taken op ons als mensen het niet meer kunnen, en wat ze zelf kunnen mogen ze ook zelf doen ;-)

. De zorg en hygiëne waar nodig. Dagbesteding, sociaal netwerk onderhouden we samen met de cliënten. Ligt ook heel erg aan het letsel en de mogelijkheden en beperkingen van iemand

Nomineer dit bericht ×