Ik ben 20 en woon ook samen met mijn vriend van 26. Sinds mijn 15e regel ik eigenlijk al veel zelf, sinds mijn 17e kook ik ook voor mezelf en woon ik zo goed als op mezelf (een zomerhuis bij mijn vader in de tuin is mijn huisje, daar heb ik alles, keuken, badkamer, slaapkamer).
Mijn vriend is vorig jaar bij mij blijven slapen en eigenlijk nooit meer weg gegaan. Wij hebben nooit het gesprek gehad of het tijd zou zijn om samen te wonen, na een paar maanden beseften we dat hij wel heel lang niet meer thuis had geslapen.
We betalen gewoon huur, boodschappen, hebben een hond en katten, paarden. Hoewel bij die laatste mijn vader ook steunt!
Mijn vriend is 26 en heeft al een heel leven achter zich. Hij heeft voor mij al samen gewoond met zijn ex en heeft een baan. Ik studeer maar heb dus al wel op "mezelf" gewoond.
Ik begrijp helemaal dat je geen behoefte hebt aan op jezelf wonen, dat heb ik ook! Ik zit heerlijk zo en heb een korte reistijd naar mijn studie. Daarnaast heb ik mijn paarden aan huis en die wil ik niet zo maar achter laten.
In mijn derde jaar wil ik graag naar het buitenland voor mijn minor of stage, dus dan heb ik genoeg tijd om "op eigen benen te staan."
Daarnaast, als je alles goed regelt en het werkt toch niet, dat samenwonen, kan je altijd nog terug gaan. Of dat nou betekend dat je uit elkaar gaat of besluit nog iets langer te wachten met samenwonen, is dan natuurlijk aan jou.