xSlvna schreef:Ik herken zo veel in je verhaal, gelukkig niet van mij, maar iemand die ik ken.
Die heeft jaren niet naar buiten gedurfd, straatvrees. Nu met medicatie en therapie is dat 'verholpen', maar zonder medicatie gaat die ook niet de deur uit.
Ziek is het, als politie kwam zei iedereen dat ze nergens van wisten en niks hoorde, ze waren bang voor de vent. Belachelijk.
Heb hierdoor ook echt aan me dat wanneer ik denk dat iemand (geestelijk of lichamelijk) mishandeld word, ik hier al snel over begin. Echt heftig om mensen te zien krimpen als iemand begint te praten of langs loopt, gewoon uit pure angst. Ook word bij ruzie's gelijk de politie gebeld, want weet uit ervaring dat je hier in een ruzie zelf echt niet de kans voor krijgt.
Ik hoop dat het met jou snel beter gaat, helemaal eroverheen kom je toch niet, maar ik hoop dat jij en je man/vriend toch een mooi leven gaan krijgen!
Ik durf nu al ongeveer 6 maanden niet meer naar buiten, soms ga ik wel hoor en idd je merkt het ook echt snel aan mensen. Mijn vriend merkt het ook erg aan mij. Bij snelle bewegingen van hem krimp ik gelijk in elkaar. Ik zelf heb tijdens een ruzie nooit de kans gekregen om de politie te bellen. Heb 1 keer mijzelf in de badkamer opgesloten met mijn telefoon nou dat heb ik toen dus ook gelijk afgeleerd. Ik hoop dat ik hier nog overheen kom want als ik een keer buiten ben wordt ik gek van dat achterom kijken, alleen lopen waar er ook camera's hangen enzo..
