Bokt.nl

**Geplaatst**: 15-01-14 23:52

Geplaatst: 15-01-14 23:52

Het ging mij meer omdat jullie de carriere heeeeeeel belangrijk vonden.
Zal je het kind dan niet verwijten dat je een stap terug hebt moeten doen.

**Geplaatst**: 15-01-14 23:52

Geplaatst: 15-01-14 23:52

ik maak dus de keuze om het allebei te doen

gelukkig heb ik een hele flexibele werkgever en kan ik dus minder lange dagen op kantoor werken en savonds als kind slaapt bijv verder werken.

**Geplaatst**: 15-01-14 23:53

Geplaatst: 15-01-14 23:53

Zijn er hier ook vrouwen die bewust voor geen kinderen hebben gekozen, omdat ze hun hele ziel en zaligheid in hun werk willen leggen of een mooie carriere maken?

**Geplaatst**: 15-01-14 23:55

Geplaatst: 15-01-14 23:55

cam schreef:
Het ging mij meer omdat jullie de carriere heeeeeeel belangrijk vonden.
Zal je het kind dan niet verwijten dat je een stap terug hebt moeten doen.

Als ik een kindje krijgt wat niet helemaal goed is en veel zorg nodig heeft, dan is de enige zorg die ik heb, zorgen dat mijn kindje zo fijn en comfortabel mogelijk is. En aangezien ik de meeste meiden in dit topic wel ken, ga ik er vanuit dat dat voor ons allemaal geldt.

**Geplaatst**: 15-01-14 23:56

Geplaatst: 15-01-14 23:56

Ik werk 4 dagen per week, mijn vriend 5 dagen. Kindlief gaat 3 dagen per week naar het KDV. Ik heb geen interesse in carriere maken en ik had geen 3 dagen KDV in de planning toen ik zwanger was, maar soms veranderen dingen in het leven en daar moet je je dan in schikken.
Eind volgende maand start mijn zoontje op de basisschool en dan wijzigen mijn tijden zodanig dat ik hem 's middags (muv 1 dag per week) zelf van school kan halen.

Ik heb er nooit aan gedacht om te stoppen met werken.
Ik vind het TE belangrijk om ook mezelf te zijn ipv enkel mama, ik ben nl ook heel belangrijk. Net als dat kindlief aandacht en quality time verdient, verdien ik dat ook.

**Geplaatst**: 15-01-14 23:56

Geplaatst: 15-01-14 23:56

simodi schreef:
Zijn er hier ook vrouwen die bewust voor geen kinderen hebben gekozen, omdat ze hun hele ziel en zaligheid in hun werk willen leggen of een mooie carriere maken?

Ik ken ze wel hoor

Kinderen krijgen moet ook niet he, als je niet wilt en andere prioriteiten hebt, is dat toch prima!

**Geplaatst**: 15-01-14 23:57

Geplaatst: 15-01-14 23:57

Dit is een hele moeilijke kwestie. Ten eerste is het al moeilijk om een carrierepad uit te stippelen ... je weet immers nooit hoe het loopt.
En daarbij moet het je sowieso al gegeven zijn dat je (een) kindje(s) kunt krijgen. Feit is ook dat een vrouw vanaf haar 30e per jaar minder vruchtbaar wordt en de risico's per jaar stijgen.
Dat was voor mij al een reden om te proberen om voor mijn 30e moeder te worden.
En zwangerschapshormonen en een klein kindje kunnen ook veel met je doen. Wellicht zie je het dan ineens niet meer zitten om fulltime te gaan werken.

Je kunt dit denk ik niet echt vooraf uitstippelen, meestal loopt het toch allemaal anders. En ook al zijn kindjes op een bepaalt moment welkom, je gevoel moet dat ook vinden. Wellicht wil je toch al eerder kindjes of ben je er juist nog niet aan toe.

Zelf ben ik moeder geworden op mijn 23e en mijn tweede is geboren op mijn 26e. Wij hebben een bedrijf aan huis waar ik soms werkzaam in ben en ik heb mijn pony's thuis.
Eerlijk gezegd ben ik nooit geen carrier tijger geweest. Wel besef ik de laatste jaren dat ik wellicht liever een andere studierichting was opgegaan. Ik ben nu nog op een leeftijd dat ik me om zou kunnen laten scholen zodra mijn jongste eind dit jaar naar de basisschool gaat.

Tot mijn jongste 1,5 was heb ik parttime gewerkt (2 dagen per week) en pasten mijn ouders en schoonouders beide een dag op. Omwille van de vele koopzondagen die erbij kwamen ben ik helemaal gestopt. Ik vind het heerlijk en het geeft veel rust om er te zijn voor de kinderen. Maar ik heb natuurlijk nog het bedrijf aan huis om in mee te helpen als ik wil/kan en de pony's.
Mijn persoonlijke max is 2 á 2,5 dagen per week werken in combinatie met kinderen. Het lijkt mij vreselijk om een baby of jonge kinderen4 of zelfs 5 dagen per week naar een kinderdagverblijf te brengen. Jonge baby's en kinderen hebben gewoon veel behoefte aan hun moeder. Ik zou me er erg slecht bij voelen ze zo veel weg te moeten brengen en een groot deel van de opvoeding uit handen te geven.
En ook bij schoolgaande kinderen zou ik het niets vinden om ze nog voor 8:30 naar de voorschoolse opvang te moeten brengen als ze nog een hele schooldag voor de boeg hebben. En naschoolse opvang lijkt me ook niets als je daar je kind meerdere keren per week heen moet laten gaan.

Bij mijn dochter zitten er drie kindjes in de klas waarvan de ouders fulltime werken (en van één 4 dagen). Die kindjes zitten nu in groep 1/2 en moeten bijna dagelijks naar zowel de voorschoolse als de naschoolse opvang. Ook op woensdagmiddag zitten twee daarvan op de naschoolse opvang.
Ik merk eerlijk gezegd wel verschil tussen die kindjes en kinderen waar van de ouders niet of parttime werken. Naar mijn inzicht hebben die daar toch onder te lijden.

En ook vind ik het fijn om woensdagmiddag gezellig vriendjes en vriendinnetjes van de kinderen over de vloer te hebben. En om betrokken te zijn bij de school en de klas. Zo help ik regelmatig en geef ik wekelijks computerles.

**Geplaatst**: 15-01-14 23:58

Geplaatst: 15-01-14 23:58

Overigens blijkt uit divers onderzoek dat kinderen die helemaal niet naar school gaan maar thuisonderwijs krijgen, het vaak nog beter doen dan kinderen die wel "uitbesteed" worden.

Jaiks.

**Geplaatst**: 16-01-14 00:01

Geplaatst: 16-01-14 00:01

Chubby schreef:
Overigens blijkt uit divers onderzoek dat kinderen die helemaal niet naar school gaan maar thuisonderwijs krijgen, het vaak nog beter doen dan kinderen die wel "uitbesteed" worden.

Jaiks.

Ik studeer niet voor niets Nederlands... Mijn kinderen mogen later elke dag zinnen ontleden voor ze gaan slapen

**Geplaatst**: 16-01-14 00:03

Geplaatst: 16-01-14 00:03

De gulden middenweg is moeilijk, maar kan wel als je vooral zelf kiest om je niet schuldig te voelen en los te laten wat andere denken.

Met een kind kan je idd niet meer 60 uur per week werken(of je moet een lieve thuisblijf/parttime werkende partner hebben) maar volledig thuis blijven vind ik ook echt niet nodig.

Ik vond het vroeger heerlijk als mijn moeder er soms even niet was, en met mij nog vele andere. Daarnaast is het goed voor een kind te leren dat werken er gewoon bij hoort.
Ook is het zo dat veel moeders juist veel leukere moeders zijn als ze hun eigen leven houden , het gaat bij tijd met elkaar door brengen altijd meer om de kwaliteit dan kwantiteit.

Ik zou zeggen ga lekker werken, kies eventueel voor 4 dagen en als je man ook vier dagen werkt, heb je slechts 3 dagen te over bruggen en met een vast oppas adres, een suikertante of die geweldige (kinderen dood verwennende) oma komt je kindje echt niks te kort!

**Geplaatst**: 16-01-14 00:12

Geplaatst: 16-01-14 00:12

Alsof ik de hele dag thuis zit te wachten totdat mijn kids er zijn?!
Ze zijn regelmatig alleen, en ik ga wel eens op visite bij mijn vriendin terwijl de kids zich thuis vermaken.

Je moet wel beseffen dat als oma oppast bv 2 dagen in de week, dat er ook een opvoedende taak bij komt.
Deze moet ten eerste aansluiten bij wat jij als moeder wilt en je wilt niet als moeder dat je kind 2 dagen lang volledig verwend wordt en met snoep wordt "volgepropt".
Normaal is oma iemand bij wie meer mag dan thuis (lekker met chips en stiekem een glas cola op de bank "laat" opblijven, een extra snoepje uit de pot enz) zodra oma vast oppast, valt dit (voor een deel) weg.
Dat moet oma wel willen begrijpen/doen, anders kan dat voor vervelende situaties zorgen.

**Geplaatst**: 16-01-14 00:17

Geplaatst: 16-01-14 00:17

Gucci_ schreef:
Moeilijke keuze. Zelf hou ik niet van vrouwen die een kind willen en carriere maken tegelijk. Vooral de eerste 5 jaren moet je fulltime zorgen voor je kind vind ik. Zie soms bij de kinderopvang wel eens baby's van nog geen jaar oud! Dat vind ik niet kunnen

Was jij niet dat jonge ding dat maar geen opleiding af wilde maken of werken, en zsm moeder wilde worden?
Zegt genoeg...

Heb je er al wel eens over nagedacht dat het voor veel gezinnen gewoon noodzaak is dat beide ouders gaan werken, financieel gezien? Je kunt tegenwoordig lang niet altijd rondkomen op 1 inkomen- en daar hoef je helemaal geen gekke dure dingen voor te doen.
(maarja, als je je eigen geld nooit hebt verdiend, heb je dat benul ook nog niet, kun je ook niet helpen)

Ik ben er absoluut niet voor om kinderen 40 uur in de week op de opvang te dumpen, maar 1 of 2 dagen opvang kom je tegenwoordig ook al haast niet meer onderuit. En daar worden de meeste kinderen enkel maar 'makkelijker' en socialer van.

**Geplaatst**: 16-01-14 00:22

Geplaatst: 16-01-14 00:22

Vjestagirl schreef:
lieveli schreef:
Ja maar waar baseer je het op? Ik vind het nogal wat om zoiets uit te dragen als ik eerlijk ben.

Ik baseer het op de gedachtengang dat ik vind dat een kind in z'n eerste levensjaren bij z'n ouders hoort. En dan is 1 of 2 ochtendjes PSZ een prima iets zodat ze leren functioneren in een grotere groep, maar voor de rest vind ik dat n kind bij de ouders hoort. En dat een kind wat naar de basisschool gaat 's morgens door mama of papa aangekleed horen te worden, dat die er ook zijn zodra het kind weer uit school komt om alle verhalen te horen en de tekeningen te zien. Dat er verse maaltijden op tafel komen en dat er 's middags tijd is om ergens heen te gaan of om samen te knutselen, spelen of wat dan ook. Dat als een kind eerder thuiskomt van school omdat het ziek is, dat papa of mama daar dan moet zijn.

En dat een kind niet thuishoort bij een oppas of KDV 3, 4 of 5 dagen in de week. Ik snap ook echt niet waarom je dan kinderen neemt, als dat het plan is.

Volgens mij gaat werken prima samen met kinderen. Mijn moeder is gestopt met werken toen ik kwam en nooit meer begonnen. Voor mij heel fijn: ik heb nooit over hoeven blijven en geen kinderopvang gezien, maar ik 'hang' wel veel meer aan mijn moeder en ik moet toch een keer op eigen benen gaan staan. Dus voor de zelfstandigheid zou ik zeggen dat het prima is om je kind op de kinderopvang te doen en gewoon druk te zijn overdag. Dan is er 's avond wel weer tijd om te praten/spelen/helpen met huiswerk enz..

Werkgevers maken er volgens mij niet zo'n probleem van. Ik heb nog nooit gehoord dat er op een sollicitatiegesprek werd gevraagd: wil je kinderen? Als dat een criterium is om aangenomen te worden zou meer dan half Nederland werkloos zijn. Misschien hangt het wel van je functie af, maar over het algemeen? De meeste vrouwen gaan na de geboorte toch wel weer (parttime) werken. Ik zou het ook combineren, al heb ik geen wens om jong moeder te worden. Rond m'n 30/35 vind ik wel prima.

**Geplaatst**: 16-01-14 00:25

Re: Moeder worden en carrière maken.

Geplaatst: 16-01-14 00:25

Demo_love: Een werkgever mag dat officieel niet vragen... Al is het mij wel eens gebeurd dat ernaar geïnformeerd werd, imo niet heel vreemd omdat het om een pittig opleidingstraject ging waar je beperkt de tijd voor had.

**Geplaatst**: 16-01-14 00:25

Geplaatst: 16-01-14 00:25

Demo_love Als moeder kan je je kinderen ook zelfstandig maken hoor,dat hoeft niet buiten de deur te gebeuren.

**Geplaatst**: 16-01-14 00:28

Re: Moeder worden en carrière maken.

Geplaatst: 16-01-14 00:28

Ik denk dat zelfstandigheid ook een beetje aangeboren is, het nature vs nurture verhaal. Mijn broers en ik zijn allemaal verschillend, we hebben ieder een andere band met onze ouders. Hecht op een andere manier.

**Geplaatst**: 16-01-14 00:39

Geplaatst: 16-01-14 00:39

Ik heb er bijvoorbeeld bewust voor gekozen mijn dochters vanaf 2,5 jaar twee ochtenden per week naar de peuterspeelzaal te laten gaan.

**Geplaatst**: 16-01-14 00:41

Geplaatst: 16-01-14 00:41

Kuggur schreef:
Ik ben een man, en zou als insteek in deze discussie willen opmerken, er zijn ook vaders.
Waarom moet automatisch de man de carriere maken en de vrouw thuis een paar jaar bij de kinderen zitten? Andersom is óók een optie.

Dat klopt, maar zodra een vrouw zwanger is, verandert er veel meer bij haar (ook in het koppie!) dan bij de man... en nadat het kind geboren is merk je als vrouw dat een baby verzorgen toch niet iets is wat je er eventjes bij doet, mentaal gezien niet, maar lichamelijk ook niet want je bent toch behoorlijk verbouwd door de zwangerschap en uiteraard de bevalling. Vaak heb je een geheugen als een zeef overgehouden aan de hele toestand en ben je zo labiel als de pieten en dat kan nog tijdenlang aanhouden, en ik weet niet of elke werkgever daar zo makkelijk mee omgaat, als je met je voze hoofd de kwartaalcijfers door elkaar husselt...

Dus helaas: met het krijgen van een kind houdt de emancipatie stiekem toch wel een beetje op, en dat zeg ik terwijl ik er ooit vanuit ging dat vrouwen àlles kunnen wat mannen ook kunnen.. maar toen wist ik nog niet hoe makkelijk je als vrouw concentratiestoornissen, bekkeninstabiliteit en allerlei interessante verzakkingen kunt krijgen, allemaal als resultaat van het kinderen krijgen.

En natuurlijk zijn er uitzonderingen die alles wel pijnloos kunnen combineren (kind en carrière en daarbij ook nog voldoende fut hebben voor bepaalde aktiviteiten 's avonds <<)

) en zouden de ministers graag die uitzonderingen tot regel willen maken, vanwege de economie, maar helaas... dat zijn uitzonderingen...

Wat de kinderen van al die carrièredrang van mams vinden weten we minstens 20 jaar later...

**Geplaatst door de TopicStarter** : 16-01-14 00:46

Geplaatst door de TopicStarter : 16-01-14 00:46

Phoe! Wat een hoop reacties. Fijn!

Allereerst wil ik even zeggen dat ik zelf ben opgegroeid met 2 fulltime werkende ouders (moeder kon het flexibel inplannen en mij wel naar schoon brengen en halen). Ik heb hier zelf nooit last van gehad, heb een goede band met beiden ouders en heb ze nooit 'gemist'.

Om op de vraag te antwoorden waarom carriere maken voor mij belangrijk is: Ik heb altijd geleefd bij ouders die heel hard werkte, maar toch nooit het financieel breed hadden. Ik merkte dat met een slechte financiële situatie veel stress komt kijken. Dit wil ik gewoon niet, ik wil financieel gezien gewoon iedere maand een maand naar Amerika kunnen vertrekken (gaat natuurlijk niet i.v.m. baan) maar gewoon de ruimte hebben, en de wetenschap dat je het wel zou kunnen.

Ik werk ook graag, werk ook hard. Wil mijzelf bewijzen, wat ik kan. Vooruit gaan, waardering krijgen etc. Maar aan de andere kant wil ik ook dolgraag een kind met mijn vriend. Die liefde geven, hem op zien groeien, ik heb altijd al van kinderen gehouden, mijn vriend ook.

Kuggur schreef:
Ik ben een man, en zou als insteek in deze discussie willen opmerken, er zijn ook vaders.
Waarom moet automatisch de man de carriere maken en de vrouw thuis een paar jaar bij de kinderen zitten? Andersom is óók een optie.

Dat ben ik helemaal met je eens! Mijn vriend zegt ook dat bij prima huisman zou kunnen zijn. Maar ik denk dat hij dat te rooskleurig ziet, hij gaat namelijk met plezier naar zijn werk, en werkt ook hard. Heeft ook ambitie om zo hoog mogelijk te klimmen. Maar hij zou er zeker wel voor open staan om minder te werken, vraag is alleen of zijn werk dat zou accepteren.

Edit: Daarnaast is voor mij financiele onafhankelijk heel belangrijk. Zoals meerdere in het topic al zeiden, zodra het stuk loopt in de relatie wil ik niet met mijn kind in een mini bijstand appartementje terecht komen terwijl ik zoveel in mijn mars heb. (vind ik dan

)

**Geplaatst**: 16-01-14 00:52

Geplaatst: 16-01-14 00:52

Heel eerlijk? Ik vind dat je wel moet kiezen. Of nou ja, kiezen, dat is een groot wordt. Maar je nadenken over wat je nou écht wil. Combineren kan natuurlijk, maar dan kan je niet verwachten dat het allebei goed gaat.

Zie echt veel te vaak kinderen vanaf 2 jaar 5 dagen per week naar de opvang gaan, die in principe alleen 's avonds en in het weekend tijd doorbrengen met hun ouders. En die ouders zijn dan moe, chagrijnig en hebben even geen zin in 'leuk' doen. Tegenwoordig is iedere 30, 40 en 50+ maar druk druk druk met dit alles te balanceren en toe doen, maar dit kan gewoon niet! Gaat je werk of je kind er niet onder lijden, dan jijzelf wel!
Want uiteraard, je kan best carrière maken én moeder zijn, maar je wilt ook nog een sociaal leven, een goede relatie/huwelijk, tijd voor jezelf om tot rust te komen, 'leuke' dingen doen en dan zijn er daarnaast nog 400 verplichtingen die roepen...
Het is niet voor niets dat er tegenwoordig zoveel burn-outs en oververmoeide mensen zijn! Dit zijn vaak mensen die, net als jij, carrière willen maken en ook een gezin willen stichten. Al deze dingen kun je nou eenmaal niet blijven balanceren, ooit loopt het vast!

Dus ik denk dat je voor het welzijn van je mogelijk toekomstige kind maar ook zeker voor je eigen welzijn keuzes moet maken en limieten moet stellen. Als je voelt dat je jong moeder wil worden, probeer dat dan en zoek er een leuke part-time job bij. Carrière maken is ook niet alles als je eigenlijk een gezin wilt!

Andersom geld dat natuurlijk ook; Je bent nog jong en het is zó zó zó zonde om je leven -dit mag ik natuurlijk eigenlijk niet zeggen nu al op te geven. En heb je je kind niet veel meer te bieden met een flinke portie levenservaring en levensgeluk op zak?

**Geplaatst**: 16-01-14 01:21

Geplaatst: 16-01-14 01:21

Zoolgangster schreef:
Dus helaas: met het krijgen van een kind houdt de emancipatie stiekem toch wel een beetje op, en dat zeg ik terwijl ik er ooit vanuit ging dat vrouwen àlles kunnen wat mannen ook kunnen.. maar toen wist ik nog niet hoe makkelijk je als vrouw concentratiestoornissen, bekkeninstabiliteit en allerlei interessante verzakkingen kunt krijgen, allemaal als resultaat van het kinderen krijgen.

En natuurlijk zijn er uitzonderingen die alles wel pijnloos kunnen combineren (kind en carrière en daarbij ook nog voldoende fut hebben voor bepaalde aktiviteiten 's avonds ) en zouden de ministers graag die uitzonderingen tot regel willen maken, vanwege de economie, maar helaas... dat zijn uitzonderingen...

Wat de kinderen van al die carrièredrang van mams vinden weten we minstens 20 jaar later...

Over het eerste stuk: dat is een tijdelijk iets en gaat ook echt wel weer over al die klachten, dus ik vind het wat overtrokken dat je dit eerder ziet als regel dan als uitzondering.

Over het tweede deel: ik werk in een zéér carrière gerichte organisatie (groot internationaal accountants kantoor; daar is het up or out) en ken heel veel mensen die het prima kunnen combineren, dus ja: in sommige gevallen (en steeds meer gelukkig) hebben de ministers ook gelijk. Om onze economie gezond te houden zullen niet alleen de mannen, maar ook de vrouwen moeten werken. Aan het einde van de rit wil iedereen immers een pensioen ! Dus als alle huismoeders het dan ook prima vinden dat ze geen AOW krijgen als ze (dan) 67 of ouder zijn, mag iedereen van mij lekker fulltime kinderen gaan opvoeden

Over je laatste vraag: mijn dochter is 21 en ik heb het haar gevraagd. Even in het kort mijn situatie: ik werkte 36 uur en was om de vrijdag vrij en de papa de andere vrijdag en ik had een oppas aan huis die 4 dagen bij ons was. Maar toen mijn dochter 9 maanden was vertrok de papa en stond ik er alleen voor. Ik ben áltijd blij geweest dat ik mijn eigen huis had (had ik gekocht) en baan kon blijven doen. Ik zou er niet blij van geworden zijn om ergens op een flatje 3 hoog met een uitkering te gaan zitten en mijn dochter wilde ik een fijn leven gunnen. Waarom dan zoveel werken: ja, keuze is nou eenmaal huis + oppas kunnen betalen kost veel geld en dat lukt niet parttime.

Uiteraard heb ik me wel schuldig gevoeld naar mijn dochter toe, maar op mijn vraag gaf ze als antwoord: mam, het was prima zo ! Heb altijd leuk kunnen spelen met andere kinderen (mijn oppas had een dochter met 3 kinderen in haar leeftijd waar ze veel was), fijne hobbies kunnen hebben (muziek en al vanaf haar 6e een pony), leuke vakanties gehad etc. Op mijn vraag of ze de kopjes thee niet had gemist zei ze: nee, totaal niet er was altijd iemand voor me !Heb wel mijn werk zo aangepast dat ik om 4 uur thuis was toen ze naar de middelbare school ging, want toen was er uiteraard geen oppas meer.

Wat ik wil meegeven: je kunt het nog zo leuk bedenken - ik wil dit, ik wil dat - maar als de situatie verandert moet je ook je eigen broek kunnen ophouden en niet meteen je handje op gaan houden. In mijn ogen vergeten veel mensen dat. Die vinden het een recht om kinderen te krijgen en als de kostwinner verdwijnt dan moet de staat maar betalen. Maar zo werkt het dus niet: bezint eer ge begint

**Geplaatst**: 16-01-14 02:15

Geplaatst: 16-01-14 02:15

Ik zou er niet voor kiezen om mijn kinderen op te laten voeden door een ander. Heb je een thuis blijf vader is het anders, dat is gewoon het omdraaien van de rollen. Echter heeft een kind een moeder nodig en ik vind niet dat deze de dupe moet zijn van de dromen van de moeder. Een van de ouders moet thuis zijn om het kind op te voeden. Laat je dat doen door een oppas of kinder dagverblijf mis je gewoon zoveel, en voor wat? Carriere. Dan is het geluk van je kinderen in mijn ogen belangrijker. Maar ieder zijn ding natuurlijk.

**Geplaatst**: 16-01-14 02:19

Re: Moeder worden en carrière maken.

Geplaatst: 16-01-14 02:19

Netje daar zeg je wat. Voor jouw dochter was er iemand, en fijn dat zij er geen hinder aan heeft ondervonden. Ik ben het kind dat er tegenover staat. Mijn moeder ging na een aantal jaar thuis zijn bij werken omdat het financieel niet meer haalbaar was met het inkomen van mijn vader. Daardoor kreeg ik een klap. Ik was oud genoeg om tussen de middag naar huis te gaan met mijn broertje om zelf wat te eten dus was er ook geen oppas. Tevens was het plotseling. Toen mijn moeder een aantal jaren later wegging heeft dat mijn ogen wel geopend. Ik word thuis blijf moeder áls ik moeder wordt. Overigens heb ik werk aan huis, dat scheelt.

**Geplaatst**: 16-01-14 03:39

Geplaatst: 16-01-14 03:39

Lisann__ schreef:
Edit: Daarnaast is voor mij financiele onafhankelijk heel belangrijk. Zoals meerdere in het topic al zeiden, zodra het stuk loopt in de relatie wil ik niet met mijn kind in een mini bijstand appartementje terecht komen terwijl ik zoveel in mijn mars heb. (vind ik dan )

Ik roep altijd:
Als we uit elkaar gaan krijg jij de kinderen

, .

**Geplaatst**: 16-01-14 08:13

Geplaatst: 16-01-14 08:13

lieveli schreef:
cam schreef:
En hoe voel je je als het kind een beperking blijkt te hebben en je helaas je werk moet opgeven om voor dit kind te zorgen.

Nou hallo, dan heb je het over een wel heel hypothetische situatie. Dan kun je ook zeggen, wat nou als de vader overlijdt? Of je wordt ontslagen? Of de hemel valt naar beneden en je fiets is kapot?

Er zijn natuurlijk wel meer redenen wanneer het op zijn minst handig is om vaker thuis te kunnen zijn als ouder. (ook bij een kind met een beperking kun je het uitbesteden tenslotte, als je salaris goed genoeg is kan dat)

Ik heb zelf een zorgenkindje, nou ik zou niet weten hoe ik dat met mijn werk had moeten combineren. (Ben er ook om ontslagen uiteindelijk). Deze week maandagochtend, woensdagochtend en vrijdagochtend ziekenhuis, pffff. Ze heeft geen begeleiding meer maar voorheen twee keer per week kinesitherapie, een keer per week logopedie. En dan heb ik het nog niet over periodiek cardioloog, maandelijks de diëtiste, onderzoeken bij de zoveelste dokter of centrum om uit te zoeken wat het probleem is en hoe het kind verder nog geholpen kan worden om zich verder normaal te ontwikkelen.

Maar het hoeft niet dat te zijn he, mijn beste vriendin haar dochter krijgt bijles bij een logopediste in een multidisciplinair centrum, twee keer in de week overdag. Tweede leerjaar van het basisonderwijs en het meisje kan nu al niet mee. Mijn vriendin is erg blij dat ze parttime werkt en haar kind kan laten begeleiden om toch met haar vriendinnen weer over te gaan van de zomer.

Hier is ook wel een cultuur van thuisblijvende of parttime werkende moeders, en dus ook een cultuur dat kinderen hobby's en clubjes hebben. Mijn ene dochter zit op maandagavond op multimove, mijn andere dochter gaat op woensdagmiddag naar de tekenacademie, op vrijdagmiddag naar de ponyclub en op zaterdag zwemmen. Met drie kinderen zitten over een paar jaar mijn dagen wel vol denk ik. Nee, natuurlijk hoef je daar niet aan mee te doen, maar ik denk zelf dat de kinderen die altijd maar op de opvang zitten dat soms echt niet leuk vinden dat hun vriendjes van alles gaan doen.

Nomineer dit bericht ×