Moderators: NadjaNadja, Essie73, Muiz, Polly, Telpeva, ynskek
fleurtjeuh schreef:Die 6 weken ben ik ook zelfstandig geweest, ik kan voor mezelf zorgen.
fleurtjeuh schreef:Die 6 weken in belgie had ik een eigen huisje, moest zelf mn boodschappen regelen, zelf koken, zelf mn bed uit, schoonmaken en opruimen en noem maar op.
. 6 weken is inderdaad nog maar een peulenschil. Waarom zou je er niet aan verder kunnen breien als dit je ook al gelukt was? Je hebt simpelweg 2 opties en meer zijn er niet: 1. of je gaat met verse moed eerst een diploma proberen te halen en je gaat terug naar de schoolbanken 2. Of je zoekt werk. Als je België niet leuk vind geen erg, maar begin dan hier te zoeken. En leer dat je niet kieskeurig moet of kan zijn. Het is én crisis, én jij hebt niet veel te bieden. Dus argumenten als koude voeten zouden zelfs niet eens in je op mogen komen.
en bij de ene baan een jaar gewerkt en bij de andere 2 is bij dezelfde werkgever. Eerst anderhalf jaar daar gewerkt en zelf weggegaan en werk er nu weer. Alles heeft zijn ups en downs, alleen al het feit dat jij het niet kan begrijpen dat jij je proeftijd toen niet hebt gehaald en je er bij de pakken neer gaat zitten (zeg ik het goed) laat al zien dat je niet echt ervoor wilt werken. Bij mijn eerste baan kreeg ik ook niet tijdig te horen wat goed en fout ging. Ik zag mezelf op een gegeven moment niet meer op het rooster staan en confronteerde de manager ermee en die zei dat we de week erna een gesprek gaan hebben. Zo klaar als een klontje dat ik mijn proeftijd dus niet gehaald had. Ja, heel klote. Maar toch moet je geld verdienen.
of was je daar tegen kost en inwoning? fleurtjeuh schreef:Professionele hulp heb ik aan gedacht, maar zie ik niet als een mogelijkheid.
Omdat het niet vergoed is, en ik er geen geld voor heb, en omdat mn ouders dan zouden willen weten waarom ik het nodig heb, en ik wil niet dat ze het weten.
Nog even een puntje, Als ik samen zou gaan wonen, gaan we natuurlijk niet meteen voor kinderen. Dat mn eierstokken me om mn hoofd slaan, zegt niet dat ik irrationele beslissingen ga nemen, en op een roze wolk zit. Ik snap dat kinderen geen rozengeur en maneschijn zijn, en dat verwacht ik dus ook zeker niet. En natuurlijk heb ik ook nog een partner die in deze beslissing staat.
En iemand noemde waarom ik na een maand alweer dacht over samenwonen met mn vriend. Voordat we uit elkaar gingen toen der tijd, waren we meer als anderhalf jaar samen en hebben we ook samengewoond. Hierdoor is deze relatie weer redelijk snel op hetzelfde nivo gekomen.






