Vroeger was het heel normaal dat je dieren slachtte om te eten, maar in de jaren na 1960 leek het wel een tijdje uit den boze te zijn om te praten over ziekte, dood en slachten. Melk kwam uit pakken, dieren uit blik mentaliteit.
Ik vond het vroeger zelfs allemaal eng, omdat ik er niet mee geconfronteerd werd en mijn gedachten gingen een eigen leven leiden.
Nu ben ik op een leeftijd dat ik het zelf allemaal goed kan relativeren en merk dat ik veel minder moeite heb met de dood. Dit geldt ook voor het slachten van dieren, mits respectvol gedaan. Een beest geef je een goed leven en een nette dood in mijn visie.
Kinderen, die denken heel anders dan wij. De tere kinderzieltjes zit meer in de volwassenen lijkt wel
Hoe vroeger je ze laat inzien dat dit ook een stukje van het leven is, hoe beter ze er ook later mee omgaan. Geen taboes meer op dit vlak