Bokt.nl

**Geplaatst**: 14-06-13 11:15

Geplaatst: 14-06-13 11:15

Kinke schreef:
en dan was ik ook nog zo stom om gewoon te zeggen wat ik vond als ze me dat vroegen. Dom dom...ik had moeten zeggen wat zij altijd wilden horen.

Ja en dan je leven lang een masker voorhebben? Nee hoor, zij hebben nou te accepteren, gezien jij hun zoon gelukkig maakt. En nee, daarmee wil ik niet zeggen dat ze alles maar moeten accepteren, maar er zou een grijs gebied moeten zijn waarin iedereen kan leven.\

Gadver, ik vind het echt egoistisch van sommige (schoon)ouders.

**Geplaatst**: 14-06-13 11:16

Geplaatst: 14-06-13 11:16

De ouders van mijn ex spreek ik nog regelmatig, we doen boodschappen in dezelfde supermarkt en dan staan we meestal wel even te kletsen. Vooral zijn vader is een erg aardige man.
Daarom is het nu juist zo zuur dat ik ze totaal aan de andere kant mee maak. Alhoewel nu dus niet meer want er is geen contact meer... Moet zeggen dat de rust me goed bevalt, geen stress meer als je dus maar eens verplicht mee ging op bezoek. Gedag zeggen was er niet bij, iets te drinken aanbieden ook niet, mijn naam zeggen al helemaal niet. Totdat het moment aanbrak van weg gaan, dan waren ze altijd net iets te enthousiast met doei zeggen, ze zeiden er nog net niet bij het ga je goed....

**Geplaatst**: 14-06-13 11:17

Geplaatst: 14-06-13 11:17

Yv_ schreef:
Ja en dan je leven lang een masker voorhebben? Nee hoor, zij hebben nou te accepteren, gezien jij hun zoon gelukkig maakt. En nee, daarmee wil ik niet zeggen dat ze alles maar moeten accepteren, maar er zou een grijs gebied moeten zijn waarin iedereen kan leven.\

Gadver, ik vind het echt egoistisch van sommige (schoon)ouders.

Dat dacht ik ook Yv...maar blijkbaar denken wij allebei verkeerd

**Geplaatst**: 14-06-13 11:22

Geplaatst: 14-06-13 11:22

Mijn man heeft zelf ook niet altijd een beste band gehad met zijn vader. Zijn moeder heeft hem altijd maar wat laten doen (opvoeden zou ik het niet noemen).
In het begin werd ik wel geaccepteerd maar dit werd slechter naargelang wij gingen samenwonen.
Wij zijn nu 3,5 jaar samen en 3 maanden getrouwd. Zijn vader en zus waren niet aanwezig op ons huwelijk en van zijn moeder en broer hebben we niet eens een cadeau gekregen.
Lang leve schoonfamilie!

**Geplaatst**: 14-06-13 11:23

Geplaatst: 14-06-13 11:23

Cynn_x schreef:
@lieveli: Wegpesten waar vrienden bijzitten, moeilijk doen als vriend wilt blijven eten of slapen (9x van de 10x een nee). Vriend altijd met mijn familie mee mogen naar uitjes en voor worden betaald.. Een keer vragen of ze me ergens af willen zetten? Nee want dat kost benzine.. Zo kan ik nog wel even tijdje doorgaan. Daarnaast hebben ze t ook tegen me gezegd. Ze willen een ander voor hem, niet ik. Waren zowat een feestje aan t vieren toen t heel kort uit was tijd geleden..

Hij is trouwens 20 en ik 19. Beide nog thuis wegens studie.

Jezus wat aso. Wat erg dat volwassenen zo kunnen zijn.

Ik heb geluk met de vader en stiefmoeder van mijn vriend, die zijn heel leuk en heel tof, ondanks dat ik uit een ander milieu kom. Echt gouden mensen gewoon.

Zijn moeder is een iets ander verhaal, zij kan heel goed steekjes onder water geven en ze moest lachen toen ik huilend bij mijn vriend aan de telefoon zat omdat werk vinden zo lastig is. Ik ben óf te hoog óf te laag opgeleid

Gister vertelde hij dat zijn moeder had gezegd dat ze wel snapte dat ik vaak lastig werd gevallen door de allochtoonse jongens hier uit de buurt, omdat ik me er wel naar kleedde. Echt, flikker op. Ieder meisje wordt hier nagefloten, ik woon tussen de coffeeshop en de prostituees.

Maar ook zo'n gemene opmerking. Ik vind het niet zo'n fijne vrouw.

**Geplaatst**: 14-06-13 11:26

Geplaatst: 14-06-13 11:26

Ik ben echt super blij met mijn schoonouders!!

Voelde me direct al vanaf het begin (mijn vriend en ik hadden toen eigenlijk al wel wat, maar hij wilde dat nog niet zeggen tegen zijn ouders dus ik kwam; "zomaar" even langs, een wildvreemd meisje :')

), zijn moeder had het natuurlijk direct al door..

Maar v.a. dat ik daar de eerste keer binnen stapte voelde ik mij al erg welkom!

Fijne, hartelijke, lieve, warme mensen.

Andersom overigens ook, mijn ouders zijn dol op mijn vriend en andersom ook.

Heb het ook van een andere kant meegemaakt, niet zozeer dat het verschrikkelijke schoonouders waren, maar er was gewoon geen echte klik. Ik had het gevoel op mijn tenen te moeten lopen en 1 ding waar ik me echt helemaal aan ergerde was dat ik als ik bij mijn ex was altijd moest helpen met afwassen samen met zijn moeder terwijl hun eigen zoons dit dus nooit deden / hoefden. Als ik er niet was, waren de ouders samen aan het afwassen..... Dat stak gewoon zo.. het klopte niet imo, niet dat ik niet even wil helpen maar het voelde gewoon niet goed dat het voor mij een verplichting werd en hun eigen zoons nooit even daarmee hielpen. Tja en ik ben totaal geen type die enorm van shoppen e.d. houd, vind het best leuk een keer de stad in hoor! Maar elke week shoppen en heel veel kleding passen enzo? Daar maak je mij niet blij mee... En juist mijn ex-schoonmoeder hield daar wel erg van. Ze had voor haar helaas 2 zoons, ze had volgens mij erg graag nog een dochter gewild waarmee ze dus wel kon shoppen enzo. Dus die rol moest ik een beetje vervullen... Jammer dat het daarin dus totaal niet klikte... Voor ons beide niet leuk.

Wat ik overigens wel lastig vind is het contact met schoonzussen/broers... Mijn ex had maar 1 broertje en die ging gewoon heel erg zijn eigen weg, maar mijn vriend heeft 3 zussen en 1 broer. Super gezellig hoor, maar zou zo graag gewoon wat meer contact met die meiden willen, keer wat gezelligs doen etc. Alleen vind dat best lastig om dat contact te leggen, weet vaak niet goed waarover ik moet praten, denk snel dat ze mij tot last vinden enzo, al dat soort dingen wat er weer voor zorgt dat ik dichtklap en eigenlijk niks zeg en heel oppervlakkig blijf. $:\$

**Geplaatst**: 14-06-13 11:34

Geplaatst: 14-06-13 11:34

espiga1984 schreef:
Ik word te veel geaccepteerd door mijn schoonouders, bah

Deze snap ik niet.
Hoe kun je teveel geaccepteerd worden en wat is hier zo erg aan?

**Geplaatst**: 14-06-13 11:37

Geplaatst: 14-06-13 11:37

Ik mag niet klagen. Ga niet zeggen dat we 's werelds beste maatjes zijn, maar het klikt wel. Ze zijn gelukkig als hun zoon gelukkig is en verder moeien ze hun er niet mee. Soms maak ik een ovenschotel met witlof. Vriendlief vond 'm heel lekker en zijn vader eet erg graag witloof, dus voorgesteld dat ik die ook eens zou maken voor zijn ouders. Zo gezegd zo gedaan. Mijn schoonbroertje lust geen witlof met hespenrolletjes en kaassaus, maar mijn manier dan weer wel. Schoonmams helemaal blij dat ze met die schotel dan geen 2 verschillende dingen meer moet klaarmaken :))

Zo voel ik ook dat ze het waarderen als ik een keer ginds kook voor iedereen.

De periodes dat vriendlief in het buitenland zit zien ze me vaak niet. Vinden zij niet erg, ik ook niet maar ik ben wel steeds welkom. Alleen had ik vorige keer blok en examens en nu opnieuw. Daar hebben ze alle begrip voor, omdat ze studies ook belangrijk vinden.
Mijn vriend kan het trouwens nog steeds prima vinden met de schoonouders van zijn ex. Heb ik ook helemaal geen moeite mee. Hun dochter had het uitgemaakt, vonden zij doodzonde en ze zijn net heel erg blij voor m'n vriend dat ik er nu ben :))

Mijn moeder heeft hem echter het leven wel wat zuur gemaakt in het begin. Hij wou er toen niet meer heen, vond ik ook niet erg. Daar had ze zelf voor gekozen. Gelukkig is het intussen bijgedraaid en met stiefpa lukt het ook nog wel

Mijn vader is in 2007 overleden (gescheiden ouders) maar ik weet dat mijn vriend door hem met open armen ontvangen zou zijn. Zelfde humor, zelfde relaxe levensstijl, zelfde interesses... Dat vind ik persoonlijk wel erg jammer omdat mijn vader alleen heeft mogen meemaken dat mijn eerste relaties gewoon horror waren, incl. schoonmonsters. Met mijn hudige vriend had hij zich vast rot geamuseerd.

Mijn ex-schoonzus (dus vorige vriendin van mijn schoonbroertje) zie ik ook nog regelmatig. Raar genoeg merkten we pas dat het goed klikte toen ze net uiteen waren, en dat we elkaar wel gingen missen. Met haar ouders klikt het ook goed, zijn ook steeds vriendelijk

Mijn nieuwe schoonzus ben ik eerlijk gezegd liever kwijt dan rijk

Daar denkt mijn vriend ook zo over volgens mij (hij is er niet enthousiast over) en mijn schoonouders ook vrees ik. Ze drijft nogal erg graag haar zin door en kan daarbij best kinderachtig doen (tot zelfs wenen als ze haar zin niet krijgt) en claimen. Dat je veel/ alles samen doet is voor iedereen normaal, maar dat je zowat gaat stampvoeten als je je zin niet krijgt? Da's een stapje te ver.

Mijn schoonmams zei ooit bij de 1e kennismaking met zijn eerste vriendin bij binnenkomst gelijk "toch niet die slet!" waar ze bijstond. Ze kenden elkaar al van boogschieten en blijkbaar was mams niet zo blij met zijn verovering

Uiteraard krijg je dat verhaal te horen vlak voor je voor het eerst moet gaan kennismaken. Heb echt dagen in de stress gezeten uit angst voor wat ze van mij zou vinden, maar dat viel gelukkig prima mee.

**Geplaatst**: 14-06-13 11:39

Geplaatst: 14-06-13 11:39

Door de moeder van mijn ex heb ik mij nooit geaccepteerd gevoeld. Mijn ex was enigskind en een echt moederskindje. Zijn moeder liet voor mijn gevoel duidelijk merken dat ik niet welkom was en bij haar zoon uit de buurt moest blijven.
Als ik daar bleef slapen bijvoorbeeld, dan stonden 's morgens de boterhammen klaar voor mijn ex en voor mij was er niks te eten.
Toen mijn ex was afgestudeerd op het MBO wilde hij HBO gaan doen. De studie van zijn keuze werd echter enkel aangeboden in brabant, maar daar mocht hij niet op kamers van zijn moeder, omdat ik daar ook al op kamers zat. Uiteindelijk heeft hij een andere studiekeuze moeten maken zodat hij thuis bij zijn ouders kon blijven wonen.
M'n ex heeft me ook eens verteld dat zijn moeder nog wel eens huilde omdat het uit was geraakt met zijn vorige vriendin (waarop ik vrij snel volgde). Dat verklaarde het gedrag van zijn moeder natuurlijk wel.
Uiteindelijk zijn we na een paar jaar uit elkaar gegaan (diverse redenen).

Bij de ouders van mijn huidige vriend voelde ik me direct met open armen ontvangen en door hen ben ik voor mijn gevoel vanaf het eerste moment geaccepteerd. Niet alleen door zijn ouders, maar ook door zijn zussen en zijn familie. Uiteindelijk zijn we gaan samenwonen en nu zie ik zijn familie minder, maar als we elkaar zien is het steeds weer gezellig.

**Geplaatst**: 14-06-13 11:47

Geplaatst: 14-06-13 11:47

Varekaj schreef:
De periodes dat vriendlief in het buitenland zit zien ze me vaak niet. Vinden zij niet erg, ik ook niet maar ik ben wel steeds welkom.

Ik kan mij zelfs niet inbeelden dat ik zonder mijn man vrijwillig bij mijn schoonouders over de vloer zou komen.

**Geplaatst**: 14-06-13 11:49

Re: Hoelang voordat jij werd geaccepteerd door schoonouders?

Geplaatst: 14-06-13 11:49

Ik ben ook direct op dag 1 geaccepteerd door mijn schoonouders, had geen lievere mensen kunnen leren kennen

ik ga er ook gerust in mn uppie een dag heen, en net 10 dagen met ze op vakantie geweest :))

**Geplaatst**: 14-06-13 12:01

Geplaatst: 14-06-13 12:01

Wat een fijn topic om te lezen. Best herkenbaar.
Al is het bij mij een gevalletje té geaccepteerd

Wat mij opvalt is dat toch vaak het geloof van een familie erbij komt kijken.
Ik ben heel vrij opgevoed en was al jong zelfstandig.
Mijn man zijn moeder smeerde juist zijn brood nog tot hij het huis uitging op zijn 24e om met mij samen te wonen. :')

Ze heeft altijd de neiging mij nog te heropvoeden en te bemoederen.
Ze werkt met kinderen en praat tegen mij ook alsof ze een kind van vier jaar voor zich heeft (ben 31!!)
Het liefst komen ze 3 x in de week langs en dan nog uren lang. Zetten mijn hele huis op zijn kop en weten alles beter.
Mijn schoonouders zijn gelovig en luiheid is des duivels oorkussen blablabla.
Dus o weee als je graag eens een film kijkt of een boek leest voor je plezier en niks doet.
Hoe hard wij ook werken, hun werken altijd harder en doen nog véél véél meer (volgens hun dan).
Ze bedoelen het goed en beweren ook altijd dat ik hun 4e kind ben... Maar dan denk ik: Ho eens! Ik heb geweldige ouders!
Ik zou ze helaas nooit op die manier kunnen zien. Dus ook wel sneu voor hun kant natuurlijk.

**Geplaatst**: 14-06-13 12:05

Geplaatst: 14-06-13 12:05

kimberley82 schreef:
Wat mij opvalt is dat toch vaak het geloof van een familie erbij komt kijken.
.

In dit topic of in het algemeen? In dit topic zijn het er maar 2/3 (waarvan 1/2 het erg duidelijk benadrukt), dus dan is ‘vaak’ niet van toepassing.

In mijn omgeving zijn het eerder karakters/ algemene ideeën die botsen.

**Geplaatst**: 14-06-13 12:06

Geplaatst: 14-06-13 12:06

Direct.. En het zit nog steeds erg goed, ok mijn vriend en ik zijn pas twee jaar samen, maar dan nog. Met mijn ex schoonmoeder ben ik ook nog dikke vriendinnen, we gaan regelmatig wat drinken samen. TS, in jou situatie zou ik echt eens een goed gesprek afdwingen, waarin iedereen eens zijn zegje kan doen, want hun gedrag is gewoon heel asociaal..

Over die kwestie van het geloof; het ligt echt wel aan het soort mens en hoeveel respect diegene heeft voor anderen. Mijn schoonouders zijn beiden gelovig en ik ben niet gedoopt, geloof ook helemaaaaal niet in god en heb dat al vrij vroeg duidelijk gemaakt. Werd ook gewoon geaccepteerd, even goede vrienden. Ik vind het best raar iemand te beoordelen op zijn geloof (of juist niet-geloof).

Laatst bijgewerkt door Lara_Silver op 14-06-13 12:08, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 14-06-13 12:07

Geplaatst: 14-06-13 12:07

laura1987 schreef:
espiga1984 schreef:
Ik word te veel geaccepteerd door mijn schoonouders, bah

Deze snap ik niet.
Hoe kun je teveel geaccepteerd worden en wat is hier zo erg aan?

Ik bedoel hiermee dat zei vinden dat ze me dingen kunnen opleggen en mij dan ook een schuldgevoel geven als ik dat niet doe. Verder moeien ze zich ook heel hard met ons leven, wat vooral een slecht invloed heeft op mij. ik moet mijn schoonouders namelijk niet zo

**Geplaatst**: 14-06-13 12:08

Geplaatst: 14-06-13 12:08

Ik kan het me ook niet voorstellen om alleen erheen te gaan, maar als er bijvoorbeeld tijdens mijn vakantie of buiten mijn examenperiode om wat zou zijn, dan weten ze wel dat ze me gerust kunnen bellen. Scheelt misschien wel dat ik thuis bij mama de deur ook niet platloop. We wonen niet ver van elkaar en als er wat is horen we het wel.

**Geplaatst**: 14-06-13 12:09

Geplaatst: 14-06-13 12:09

Ik werd direct geaccepteerd door mijn schoonouders. Ben daar ook kind aan huis en doe hetzelfde als wat ik thuis ook gedaan zou hebben.
Heb ook 1,5 jaar bij mijn schoonouders in huis gewoond voordat ik trouwde met hun zoon. Ben ook vanuit hun huis getrouwd

Mijn vriend werd ook meteen geaccepteerd door mijn ouders en samen met mijn vader is dat altijd dikke pret. Die 2 lijken hebben een hoop lol als ze samen zijn

TS lastig zeg na zo'n lange tijd nog niet geaccepteerd worden! Voel je dat of laten ze dat duidelijk merken?

**Geplaatst**: 14-06-13 12:10

Geplaatst: 14-06-13 12:10

knetterhard schreef:
Ik heb mijn schoonouders nog nooit gezien eerlijk gezegd ... Ik heb nu een jaar een relatie met een islamitisch meisje (lesbische) en daardoor moet het allemaal stiekem, omdat het in de islamitische wereld echt niet oke is! Maar ik denk daarom ook niet dat ik ooit word geaccepteerd helaas..
Wel ken ik haar zus en die is hartstikke leuk

Gelukkig krijg ik er wel iets heel moois voor terug en dat is mijn vriendinnetje

Eigenlijk heel sneu voor je vriendin :(:)

**Geplaatst**: 14-06-13 12:10

Geplaatst: 14-06-13 12:10

Sammie... Ik bedoel inderdaad dat het in dit topic vaak naar voren komt.
En ja dan verschillen de algemene ideeën ook.
Maar goed, dan verander ik het van 'vaak' naar 'regelmatig'

**Geplaatst**: 14-06-13 12:19

Re: Hoelang voordat jij werd geaccepteerd door schoonouders?

Geplaatst: 14-06-13 12:19

Ik werd onmiddelijk geaccepteerd! M'n schoonmoeder stond bij me te huilen dat ze zo blij was dat haar zoon eindelijk een goede vrouw had gekozen :')

**Geplaatst door de TopicStarter** : 14-06-13 12:22

Geplaatst door de TopicStarter : 14-06-13 12:22

Wat veel reacties al zeg!
Ik lees hele goede maar ook nare ervaringen voorbij komen.. ik ben dus (gelukkig) niet de enige..
Lees ook veel dat de partner dan het contact met de ouders ook verbreekt wanneer het niet lekker loopt.
Wat jammer dat het op die manier moet.. ik heb er haast iedere dag last van dat ze me niet moeten, maar ik zou niet willen dat m'n vriend het contact met ze verbreekt.

Dat gaat ook echt niet gebeuren.

Hij is enig kind, gelovig en Indonesisch. Ik daarin tegen heb meerdere (half)broers en ben niet gelovig.. én Hollander.
Ook al ben ik niet gelovig heb ik wel respect voor de mensen die het wel doen. Steker doen, ik heb geprobeerd ook te geloven, maar ik kon het niet. Dat was gewoon niet ík. Spreek daarnaast wel respectvol over God, was altijd stil als ze gingen bidden bij het avondeten (3,5 jaar terug at ik héél soms daar, nadat het kort uit was en ik dus hoorde dat ze superblij daarmee waren.. toen weer bij elkaar kwamen en ze me nog meer gingen wegpesten, geen voet meer daar in het huis gezet) .. Sprak ze altijd aan met U, interesse tonen en vragen stellen. Maar het bleek allemaal niet genoeg.
Mijn moeder is 4 jaar terug uit het niets vertrokken. Was toen drama thuis en had even rust nodig. Mijn vriend stelde voor dat ik een nacht bij hem bleef slapen (aparte kamers), en mijn oudste broer en ik stonden toen bij ze op de stoep met de vraag of het 1 nachtje even kon. Volgende ochtend gewoon weer naar huis.. ik had gewoon even een nacht slaap nodig. Meer niet.. het was dat mijn broer er bij stond (toen 28), anders had 'ie me gewoon ter plekke weggestuurd. Dit ging ook al heel erg moeizaam. Even alleen naast m'n vriend zitten uithuilen en van me afpraten mocht ook niet. Mocht absoluut niet alleen met hem zijn.
Nog zo iets afgelopen september.. Beste vriendin overleed en ik trok het even niet. Heb hem een keer op een avond opgebeld om te vragen of hij even langs mocht komen. Kwam ook absoluut niets van in.. kon ze veel schelen dat ik aan het rouwen was en gewoon even een schouder nodig had. Heb me vanaf toen behoorlijk afgesloten en uiteindelijk bij meerdere malen bij een maatschappelijk werker op school gezeten. Nooit meer met hem over gehad, nooit meer wat gevraagd, ik zou toch weer een nee krijgen van zijn ouders en er alleen maar meer teleurgesteld en verdrietiger uitkomen.

Ze hebben gewoon een hekel aan me. En ik weet niet hoelang ik dit nog ga trekken..

Moest het gewoon even kwijt.. -O-

**Geplaatst**: 14-06-13 12:24

Geplaatst: 14-06-13 12:24

Niet.Toen ik bij mijn man kwam was ik net gescheiden en had een dochtertje.
We waren nog jong en schoonmama dacht dat ze ons nog van alles kon leren/vertellen.
Ik had daar geen zin in,ik was net gescheiden,en ik had me voorgenomen om in deze relatie mezelf te zijn,en me door niemand meer te laten onderdrukken,veranderen,of te kneden.

Daarom kwam ze op gegeven moment op visite bij mijn man en onze kindertjes,als ik aan het werk was,en was weer weg als ik thuis kwam.Dat soort streken.Gewoon een gemene manier van mij te laten weten mij er niet bij nodig te zijn.Ze kon ook vieze steken onder water geven.Of zeggen dat ik niet welkom was als ik even kwam kijken als mijn man daar aan het klussen was.
Mijn man heeft daar iets van gezegd en dat we er over moesten praten en toen was ze beledigd.Nooit weer gezien.Dit was voor mijn man de druppel.

Haar kleinkinderen worden nu 12,en ze heeft ze maar een paar weken gekend door haar eigen koppigheid.
Wij hebben het boek gesloten.
Oom en tante zijn geadopteerd als (schoon)ouders,daar kunnen we erg goed mee,en deze mensen denken niet alleen maar aan zichzelf.

**Geplaatst**: 14-06-13 12:29

Geplaatst: 14-06-13 12:29

Wij waren nog niet eens samen of ik werd al als toekomstige schoondochter gezien

**Geplaatst**: 14-06-13 12:29

Geplaatst: 14-06-13 12:29

Misschien toch eens de knuppel in het hoenderhok gooien TS? Gewoon eens rustig een gesprek aangaan, en zeggen dat je het heel vervelend vindt dat je het gevoel hebt niet geaccepteerd te worden?

**Geplaatst**: 14-06-13 13:03

Geplaatst: 14-06-13 13:03

Lastig TS, zeker als je door je schoonouders belemmerd word in de omgang met je vriend. Ik zou er eerst met hem over praten hoe jij je voelt en hoe je over zijn ouders denkt, ook al denk je misschien hem daarmee te kwetsten. Als de liefde diep genoeg is zal hij onvoorwaardelijk voor jou kiezen en je daar in helpen.

Ik ben meteen geaccepteerd door mijn schoonouders en andersom ook. Nou was ik ook al mee naar een verjaardag van een familielid van hem voordat we uberhaupt iets hadden en maakte hij bij de opmerking thuis: 'ik heb nog wel een tweepersoonsbed thuis' op de eerste date. :')

Dus ja, dat zat vanaf het begin al goed. Het enige kleine nadeel is dat onze ouders bij het hetzelfde bedrijf werken en zijn vader staat boven mijn vader. Niet een directe leidinggevende, maar het is af en toe wel lastig. Nu hou ik me helemaal buiten mijn vaders werk en mijn vriend doet dat inmiddels ook, dus er valt mee te leven. Zeker als we straks wel samen wonen hebben we er helemaal weinig last van.
Ondanks dat ik me super op mijn gemak voel daar zal ik het nooit als tweede vader en moeder zien, daar heb ik er van ieder maar één van en dat zal altijd zo blijven. Als ze straks opa en oma zijn wil ik ook niet dat ze vaste oppas van onze kinderen worden, hetzelfde geldt voor mijn ouders. Daar kun je alleen maar gedonder van krijgen.

Bij mijn ouders is de verstandhouding met schoonouders helemaal niet goed... de ouders van mijn moeder leven niet meer, maar hebben mijn vader wel gelijk geaccepteerd. De ouders van mijn vader leven nog wel, maar hebben mijn moeder nooit goed genoeg gevonden. Ondertussen zijn ze 25 jaar getrouwd en is het nog steeds niet veranderd. Ze gedragen zich nu normaal tegen elkaar, maar ze zal ze ook nooit zien als haar ouders. Overigens kan ik het hier heel goed in vinden met mijn moeder, want ik beschouw ze als vage kennissen i.p.v. opa en oma.
Tja familie heb je helaas niet voor het uitkiezen....

Nomineer dit bericht ×