Citaat:
Het gaat de ouders niet eens zo zeer om de hond zelf, maar om TS aan het lijntje, onder controle, te houden. Je ouders horen je te steunen, voor je klaar te staan en blij voor je te zijn - ook als ze liever hadden dat je iets anders deed, ook als dat betekent dat ze 'offers' moeten maken. Zoals TS het beschrijft heeft zij de ouderrol op zich genomen en gedragen haar ouders zich als een stelletje pubers. TS is bereid dagelijks contact met háár hond op te geven om de lieve vrede te bewaren (ondanks eerder gemaakte afspraken) terwijl haar ouders koppig vasthouden aan onredelijke eisen (oa dat haar vriend de hond niet mag uitlaten).
De ouders zullen het niet bewust expres doen.
Een mens kan nu eenmaal van nature slecht tegen veranderingen, zoals zoveel diersoorten (uitzonderingen daargelaten). Bij grote veranderingen ontstaat een soort paniekgevoel en wil de mens het liefst vasthouden aan alles wat bekend en dierbaar is. Hier op bokt is dat gevoel wel te herkennen bij paarden na een verhuizing. Dat geldt voor ieder diersoort; dus ook voor de mens.
Daarom zijn overgangen naar de basisschool, middelbare school, uit huis gaan, etc. zulke grote overgangen voor mensen, omdat het stappen in het diepe onbekende betekent.
@ts
Daarom geef het een beetje tijd en laat het paniekgevoel even weg slijten. Concentreer je op je nieuwe huis en het samenwonen. Dat zijn al hele grote veranderingen. En tijdens een verhuizing zal het misschien nog wel fijn zijn, dat je de zorg van de hond kan delen.
Want verhuizen kost mega veel tijd.
En daarna kunnen jullie vast komen tot een afspraak waar iedereen gelukkig mee kan zijn. En voor de hond maakt het niet zoveel uit, zolang zijn roedelleden bij hem zijn.
Geplaatst: 08-08-11 10:08 
). 
) 
) 
. 
, gaat het niet.............kun je altijd nog een regeling overwegen 