Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 08-03-11 18:01

Geplaatst door de TopicStarter : 08-03-11 18:01

merel90:

Dankje voor je berichtje, het doet me goed om ze te lezen en te beseffen dat jullie me allemaal zo ontzettend hard proberen te steunen en helpen. Enne, bedankt dat jullie me allemaal zo sterk en dapper vinden, wordt er zelf een beetje verlegen van.

Denk vooral omdat ik dat zelf vaak niet zo voel. Terwijl ik ergens ook heel goed besef dat elke dag weer een overwinning opzich is $*\o/*$

Wat kan je mooi beschrijven over "waar de grens nu eigelijk ligt". Soms... soms... weet ik wel waar die grens ligt...en dan gaan mensen er keihard overheen...omdat ik zelf dan niet durf aan te geven dat daar mijn grens ligt en dat ze daar niet overheen mogen!!. Maar weet je...? Je kan...schreeuwen, huilen, vechten, smeken...het heeft allemaal geen enkele nut, want als ze écht willen, gaan ze er toch wel overheen...

KylaLover:

Tnx

Volgens mij wil ze EMDR voorlopig even laten voor wat het is. Ze is er vandaag in elk geval niet over begonnen. Hoop dat ze het nog even laat zitten, ben er nog niet helemaal klaar voor. ( ook weer zoiets.. hoe kan je nu ooit klaar zijn voor dit???)

Het voelt zo raar om tegelijkertijd gewoon naar school te gaan, tussen al mijn vrienden en klasgenootjes. Maar me tegelijkertijd... zoveel... slechter en viezer te voelen als de rest. *Niet Leuk*

Net weer een sessie bij de psycholoog gehad. Was wel fijn, vandaag niet over moeilijke dingen gepraat. Heb een stuk over "toen" getypt. En heb haar de stick gegeven. Ben stiekem zóóóó erg bang voor haar reactie . Maar... ben ook heel benieuwd. Wat ze er van vind, wat ze ermee gaat doen...

Heb het ook nog met haar over bhv gehad. Ze zou het laten zitten voor nu. Omdat het nu te veel is, en ze hiermee over mijn grens heen gaan. Maar dat betekend dan wel weer dat ik het jaar opnieuw moet gaan doen. Ben er nog niet helemaal over uit wat ik hier nu mee moet gaan en wil doen.

Dus als iemand nog een brijant idee heeft

**Geplaatst**: 08-03-11 19:00

Re: Verkracht... en toen?

Geplaatst: 08-03-11 19:00

Sjemig..hier val ik even stil van..wat een narigheid.
Vind je heel stoer dat je er dwars doorheen durft te gaan en de oplossing van hulp nabij is..want echt waar, het zal enorm zwaar worden, maar ook veel beter.

De 1e lijns wordt vergoed, tot een bepaald aantal sessies of een aantal sessies een gedeelte (moet je even in je polis nakijken) maar daar kan de psycholoog je meer over vertellen.
Bij sommige praktijken is het zo, dat je na je 1e of 1e 2 intakes overleg hebt, of je het prettig vind met die persoon, of wellicht wel dat die psycholoog denkt dat je een andersoortig therapie nodig hebt. Net wat je zelf al aangeeft, 1 op 1 klap je dicht. Mss dat groepstherapie, waar mensen zitten die hetzelfde hebben meegemaakt, wel beter bij je past, maar dat zal je tegen die tijd wel uitvinden.
Tevens kan de psycholoog je uitleggen hoe de declaratie in zn wewrk gaat.
Vaak krijg je na een 3 tal sessies oid, een rekening thuisgestuurd, die maak je over en je stuurt een kopie, tezamen met een declaratieformulier naar je verzekeraar. Meestal kan je dat ook eerst doen, zodat het geld op je rekening gestort word en je daarna de psych kan betalen.

Wat die brief betreft..ai. Weet je, het klinkt heel onaardig wat ik nu ga zeggen en wil dat je weet dat ik het niet zo bedoel, maar weet het niet anders te formuleren. De brief zou ik NIET laten lezen. Het gevoel van uiten is nu erg groot bij je en zij voelt vertrouwt aan bij je, maar is je stagebegeleidster en niet je psycholoog. Het is goed dat zij op de hoogte is van je situatie, als dat belemmerd of kan gaan belemmeren in je stageperiode, maar zulke dingen hoeft imo niet een stagebegeleidster te lezen. Stel je eens voor als je straks een echte baan hebt..zou je dan zulke dingen ook aan je baas laten lezen? Bepaalde dingen is prima als men weet (met oog op werkbelemmering), maar meeste zou ik toch niet meenemen naar het werk. Kan meegenomen worden in je beoordeling etc.
Dit is hoe ik het zou doen..wil niet zeggen dat dat het beste is, maar een brief met details etc, vind ik teveel van het goede.

Ik wens je heel veel succes en sterkte met je verwerkingsproces. Je bent dapper en zo te horen komt het wel goed met jou..wees voorbereid dat het wel zwaar kan gaan worden en je alles her gaat beleven.
Mocht het nou niet werken, die therapie. Stop er dan niet gelijk mee, maar lees anders ook eens over EMDR. (is vaak een snelle manier om de scherpe kanten van traumatische ervaringen af te halen, de emotie die erbij hoort weg te nemen, zodat gewone therapie vaak wel aanslaat..of andersom, dat therapie goed aanslaat, maar het blijft terugkeren).

toitoitoi.

**Geplaatst**: 08-03-11 19:01

Re: Verkracht... en toen?

Geplaatst: 08-03-11 19:01

he gets, een heel verhaal getypt en dan lee sik de laatste pagina pas..handigerd ik ook weer..sorry, lees dat EMDR al geopperd is

Wanneer je klaar bent voor zoiets? In veel gevallen pas wanneer je echt niet anders meer kan, mensen vaal echt heel diep zitten al..het mooiste is voor die tijd, dan heb je nog energie over om het een plekje te geven en te kunnen functioneren in het dagelijkse leven

**Geplaatst**: 08-03-11 19:13

Re: Verkracht... en toen?

Geplaatst: 08-03-11 19:13

Zo verschrikkelijk voor je, dit verdient niemand!
Heel goed van je dat je al heel wat stappen hebt ondernomen, echt respect hoor!
Ik kan je verder niet helpen denk ik, maar je kunt mij altijd pbén ofzo als er wat is, gewoon om even van je af te praten,

Heel veel sterkte & zet hem op!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 08-03-11 19:30

Geplaatst door de TopicStarter : 08-03-11 19:30

Amy:

Met de verzekering komt goed, hoef ik me nu nog niet druk over te gaan maken. Ze wacht nog even met declareren. Ze heeft al aangeboden om het desnoods pas te declareren als de behandeling klaar is. Ook zo iets, hoelang gaat zo'n behandeling ongeveer duren? Heb zelf het het idee dat mijn psycholoog vind dat het over een maand of 2 wel klaar moet zijn. Ik heb GEEEN idee waar dat gevoel vandaan komt, dat heeft ze ook nooit gezegt hoor. Is mijn eigen invulling. Maar heb zelf dus heel erg het gevoel dat dit over 2 maanden nog lang niet klaar is!! We zijn tenslotte... net pas begonnen

Even over die EMDR...

Mijn psycholoog heeft daar 2 sessies geleden een begin mee proberen te maken, met de nadruk op proberen

. Toen ze begon over dat ze een "filmpje" wilde maken, had ik al een vaag vermoeden dat ze richting EMDR aan het praten was. En toen ik de discman zag liggen, wist ik helemaal hoelaat het was. Ik heb 20? minuten met de koptelefoon in mijn hand gezeten, maar ik heb hem niet opgezet. Blokkeerde van alle kanten, kon ook niks meer zeggen. Was dus niet echt een succes, en ik weet ook niet hoe ze nu verder wil gaan behandelen. Ze heeft er tot nu toe in elk geval niet meer over gesproken.

Wat betreft mijn stagebegeleidster denk ik dat je wel gelijk hebt gehad. Nu kan ik het wel "handelen" en ook begrijpen omdat het gevoel nu weer een stuk is afgezakt. Maar denk dat ik het behoorlijk heftig en heel erg had gevonden, als ik dit had gelezen toen ik het pas met haar "besproken" had. Begrijp nu dat je gelijk hebt met dat het "te veel" is. Zij kan er immers ook niet zo veel mee, hooguit wat dingen voor mij bevestigen, en wat op mij inpraten. Maar dat kon ik op dat moment niet inzien.

Maargoed, ze heeft het dus uiteindelijk niet gelezen, en dat gaat ook niet meer gebeuren. Maar je kan je waarschijnlijk wel voorstellen hoe erg ik hierover het zitten twijflelen en afwegen

Blijf het wel héél erg fijn vinden dat ze bij het gesprek met de vrouw van de zedenpolitie is blijven zitten. Toen heb ik wel heel veel aan haar gehad, al was het maar haar aanwezigheid.

Enne, moest stiekem wel heel erg lachen om je 2e berichtje

HeleneDas:

Ondanks dat je zelf denkt me niet verder te kunnen helpen, haal ik juist wel heel veel steun en krach uit al deze berichtjes. Het is gewoon fijn om de reacties te lezen, en te weten dat mensen het lezen en met me mee proberen te denken. Vind het ontzetend lief van jullie allemaal, doet me echt héél erg veel!! Dus... Dankjewel!!

**Geplaatst**: 11-03-11 00:52

Geplaatst: 11-03-11 00:52

Meid lees nog steeds mee al post ik niet zo vaak denk vaak aan je.. vind alles wat je doet ontzettend dapper..
Als jij denkt dat je nog niet klaar bent voor EMDR moet je dat ook nog niet doen.. dat is ook een grens, en die kan je langzaaam verzetten maar moet je niet forceren willen of proberen te doen dat werd denk ik tegen je weer..
en met BHV je hebt wel een goed excuus om te doen wat je psych zegt maar die keuze moet je idd zelf maken.. daarmee moet je echt naar je zelf luisteren denk ik.. kan je de rest aan of ook niet zo.. helpt een jaar ertussenuit je of werkt het tegen..

Het begin is nu goed gemaakt.. en je komt er wel.. !!

Toi Toi Toi.. en je weet mijn pb box enz staan altijd open voor je.. !!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 17-03-11 23:49

Geplaatst door de TopicStarter : 17-03-11 23:49

Pff...vandaag weer een sessie gehad. Was niet eens heel heftig, but still...

Ik ben zo....

Het is haar nu wel duidelijk geworden dat er nog Zo Veel Meer is...dan alleen die twee keer... en en en... tja...

Het is gewoon zo K*lote dat er een tijdsdruk achter zit, wat ook logisch is. Maar zo'n sessie duurt maar een uur. En ik heb echt 30 minuten nodig om me een beetje te kunnen ontspannen en adem te kunnen halen. En tja...er zit toch ook wel veel tijd tussen elke sessie. Over 11 dagen pas weer de volgende... en ja...wat zijn 11 dagen nu? Maar voor mij is dat lang, eigelijk te lang...

En en en... ze heeft de eerste keer gedeclareerd...en mijn ouders weten het nog steeds niet...

Weet gewoon niet wat ik moet doen! Heb gewoon even heel erg crisis met mezelf nu.... -O-

**Geplaatst**: 30-03-11 22:37

Geplaatst: 30-03-11 22:37

TS, hoe gaat het nu met je?

**Geplaatst door de TopicStarter** : 05-04-11 00:02

Geplaatst door de TopicStarter : 05-04-11 00:02

Hey!

Sorry, zie nu pas dat er weer een nieuwe reactie was.

Hoe het nu gaat? Eigenlijk niet eens zo slecht!

Mijn ouders hebben de rekening van IZA ontvangen en weten dus dat onder behandeling bij een psychloog loop. Maar ze vragen er eigenlijk niks over. Ze vragen niet eens waarom ik ga. 8)7

Vind ik niet erg, kan ik eerst zelf de dingen op een rijtje proberen te zetten.

Morgen weer een sessie...zal dan ook wat uitgebreider reageren... nu slapen...voor zover dat gaat. De laatste week ben ik heel voorzichtig aan het proberen hoe dat nou werkt, dat Erkennen. Maar oei, wat is dat Moeilijk... -O-

**Geplaatst**: 05-04-11 00:12

Re: Verkracht... en toen?

Geplaatst: 05-04-11 00:12

wat goed te horen dat het redelijk gaat!

Erkennen is inderdaad heel moeilijk, zelfs na 3 jaar (3 jaar geleden voor het eerst er over durven praten) heb ik het nog niet volledig erkend en heb ik ook af en toe nog het gevoel dat ik eerder mn mond open had moeten doen en dat het mijn schuld is. Terwijl ik heel goed weet dat het mijn schuld niet is.

Meid, ga zo door!!!!!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 06-04-11 09:25

Geplaatst door de TopicStarter : 06-04-11 09:25

Nou…ik heb het weer helemaal voor elkaar.
Zit er helemaal doorheen nu...heb er ook bijna niet van geslapen vannacht.

Het noodlot heeft gisteren echt toegeslagen…mijn psychologe heeft het zo goed als opgegeven met mij….

We hebben ook nog geen nieuwe afspraak gemaakt...

De sessie gisteren was écht heel erg…stil. Gaf gewoon nergens een echte reactie op.

Ze vroeg op een gegeven moment; “Denk je dat ik jou kan helpen?” Waarop ik heb geantwoord. Dat ik denk dat ze me zeker kan helpen, maar dat ik ook heel goed besef dat dat alleen gaat als ik haar ook een reactie geef. Anders weet zij het ook niet, ze kan moeilijk gokken. Ze wil me heel graag helpen, maar zoals het nu gaat lukt het alleen niet.

Ze heeft me drie opties gegeven
- Ze kan een doorverwijzing schrijven. Dan heb ik 50 sessies, maar die zijn dus wel met iemand anders. *Help* Toen ze dat zei kwamen er echt spontaan tranen in mijn ogen. Zóó eng vind ik dat.
- Ik heb bij haar nog drie sessies over. Die mag ik nog gebruiken, maar alleen als ik zelf ook echt eigen inbreng heb, en dus niet stil val en geen reactie meer geef.
- De therapie laten zitten voor nu, en er gewoon even mee stoppen.

Het is niet zo van; zoek het maar uit. Maar ze weet het gewoon niet meer. Hoe ze mij kan bereiken, hoe ze mij kan helpen.

We draaien nu al een stuk of vijf sessies om het misbruik heen. En ja, dat schiet niet op want ze komen we geen steek verder. Maar als ze daarover gaat vragen, hoe ik me voel en wat dat met me doet. Kan ik geen antwoord geven. Zo'n grote blokkade.

En ze weet niet hoe ze dat opgeheven kan krijgen. Vertrouw haar wel, maar hou haar zó op afstand dat ze nergens bij kan. $:\$

You can't toutch me now, there's no feeling left. Liedje van (Nicole Scherzinger - Don't hold your breath) Zo voel ik me nu...gevoelloos. ongevoeligheid..Hoe je het wilt noemen. Had hem op cd staan, in de auto, replay, replay, replay. Zo'n 40 keer ofzo.

Moet haar vandaag een sms sturen met daarin mijn voorstel…Maar heb echt geen idee. Ik weet het gewoon écht niet meer. Wat ik wil. Om helemaal niet meer te gaan…voelt een beetje als…falen….

$:\$

Iemand iets van wijsheid…..?

**Geplaatst**: 06-04-11 09:28

Re: Verkracht... en toen?

Geplaatst: 06-04-11 09:28

Ik zou nog even doorgaan, probeer te praten, ze zou je nooit uitlachen of het door vertellen. Ze zit daar om je te helpen dus geef er een kans en wedden dat als je het vertelt je beter voelt, even je hart luchten hoe stom, rot en moeilijk het ook is.
Heel veel sterkte en succes, zet hem op!
Liefs

**Geplaatst**: 06-04-11 10:34

Re: Verkracht... en toen?

Geplaatst: 06-04-11 10:34

meid, je moet doen waar jij je goed bij voelt.

Ik heb totaal 6 psychologen gezien die me allemaal een beetje geholpen hebben en waarbij ik bij allemaal na een tijdje vast liep.
Ik heb het met de psycholoog nooit over misbruik gehad, alleen over hoe ik me voel en hoe ik de dingen naderhand beleefd heb en of dat klopt of niet (dus is het reeel om bang te zijn in de tram, nee want de kans is zeer klein dat er iets gebeurt. En wat doe en voel ik dan als ik bang ben)

Je weet, je mag altijd pb sturen;)

Succes!!!

**Geplaatst**: 06-04-11 11:20

Geplaatst: 06-04-11 11:20

Lieve TS, ik was je topic een beetje uit het oog verloren, sorry.

Wat betreft die therapie, ik vind het eerlijk gezegd raar dat die therapeute je zo voor het blok zet. Je klapt al dicht, en dan zet ze er ook nog eens extra druk op (we hebben nog maar zoveel behandelingen, en je móet nu gaan praten). Dat gaan niet werken lijkt me, daardoor blokkeer je alleen nog maar meer. Die enorme drempel om erover te praten, daar ben ik ook vaak tegenaan gelopen. Ik heb er ook uren omheen zitten draaien, gezwegen en dichtgeklapt. Dat heeft tijd nodig, en kun je niet afdwingen. Ik denk dat je daarom het beste voor die andere psycholoog kunt gaan, met meer vergoede behandelingen. Natuurlijk is dat eng, maar ik denk wel dat dat je het beste kan helpen.
Misschien wat tips om over die drempel heen te komen: Erover schrijven in plaats van praten (heb je al gedaan), korte vragen laten stellen in plaats van dat je zelf moet vertellen (het liefst gesloten vragen, dan komt daarna het praten misschien vanzelf), en een dingetje wat bij mij hielp: Ik durfde er nooit over te beginnen, die ene zin te zeggen van 'dit is er gebeurd'. Dan was ik in mijn hoofd die zin al 100 keer aan het zeggen, en elke keer probeerde ik het, maar kwam er niks uit. De hele zin was te moeilijk om eruit te gooien, en toen ben ik het woordje voor woordje gaan doen. Eerst het eerste woord van de zin, dan wordt de rest al makkelijker.

Wat betreft die grenzen aangeven heb je gelijk, als ze écht willen gaan ze erover heen.. Ik bedoel ook absoluut niet te insinueren dat jij de dingen die met je gebeurd zijn had kunnen voorkomen, absoluut niet. Maar er zijn ook heel veel mensen (de meeste) die jouw grenzen wel zouden accepteren, maar dat kunnen ze nu niet omdat ze jouw grenzen niet kennen. Het is heel moeilijk die grenzen te stellen, maar denk ik wel heel belangrijk. Probeer het eerst met kleine dingetjes, of met mensen die je vertrouwt. Dan kun je dat daarna uitbreiden.
Voel je jezelf wel waardevol genoeg om grenzen te stellen? Dat je dat recht hebt zeg maar?

**Geplaatst door de TopicStarter** : 06-04-11 17:35

Geplaatst door de TopicStarter : 06-04-11 17:35

Kylalover:
6 psychologen?! Alleen bij de gedachten wordt ik al bang... $:\$

LauMIAUW;
Ik had er nog nooit vangehoord, maar heb even gegoogeld en ze zitten ook niet hier in de buurt. Het is echt niet op te brengen om zó ver voor iets te gaan rijden. Vind het wel mooi om te lezen hoe veilig en fijn jij ze bij hun voelt. Meerdere "behandelaars" zou niet echt bij me passen denk ik. Heb al zoveel tijd nodig voor ik me "veilig' voel bij iemand, dat dat het proces alleen maar langer zou laten duren.

Alleen wat me wel weer héél erg aanspreekt... ben je dus gewoon iets aan het doen? Als je met die mensen praat? Wandelen, paarden borstelen etc? Dat is juist wel iets waar ze me heel goed mee zouden kunnen helpen. Heb ook aan mijn psychologe voorsteld of we niet eens een stuk kunnen gaan lopen ofzo, maar dat wil ze niet. Wat ik van de ene kant ook begrijp, want waar houd het dan op?! Zou je me misschien toch een pb'tje willen sturen met hoe zo'n gesprek gaat, en wat er met jou gebeurd is? Klinkt héél erf heftig, en kan de reactie van je ouders ook niet begrijpen...

merel90:
Ik begrijp haar....maar ik berijp jou ook. Ze heeft er nu behoorlijk veel druk op gezet. ( je mag de andere 3 sessies alléén gebruiken als je zelf met eigen inbreng komt en ook écht gaat praten) Enja, dat vind ik behoorlijk eng. Want...wat gebleken is uit onze vorige 10 sessies is...dat ik dat dus schijnbaar niet kan.

merel90 schreef:
Voel je jezelf wel waardevol genoeg om grenzen te stellen? Dat je dat recht hebt zeg maar?

Het maakt me bang, alles wat gebeurt is, en verdrietig. Mijn "totaalbeeld' van vroeger. Soms heb ik dat gevoel ineens. Zo overweldigend allemaal. En op dat soort moment...kan ik dat niet. Er werd me vanaf het begin af aan wijs gemaakt dat ik hier zelf schuld aan had. Door mijn manier van lopen, kleden etc. .... En ik begreep het zelf niet.... maarja, ik kon ook niet op 'n andere manier verklaren waarom dit mij dan gebeurde...

Ik weet het gewoon écht niet meer. Wat ik moet doen, wat ik wil, wat ik kan!!!!

**Geplaatst**: 06-04-11 17:39

Re: Verkracht... en toen?

Geplaatst: 06-04-11 17:39

Je had hier absoluut geen schuld aan, maar het is natuurlijk heel moeilijk dat gevoel diep vanbinnen weg te krijgen als dat je vanaf het begin aan is gepraat. Weet in ieder geval dat je het volste recht hebt je grenzen te trekken, als jij iets niet wil, zou het niet mogen gebeuren. Dat dat vroeger wel gebeurd is is afschuwelijk, maar ik denk dat het wel heel belangrijk is die grenzen weer aan te durven leren geven. Anders doe je jezelf eigenlijk tekort. Maar dat is niet makkelijk, misschien dat therapie je daar ook wel bij kan helpen.. Heb je al eens aangegeven aan je therapeute dat je moeite hebt met grenzen aangeven?

**Geplaatst**: 06-04-11 17:46

Geplaatst: 06-04-11 17:46

Wat ontzettend knap dat je dit op internet durft te zetten. Ik ben bang dat ik je niet heel erg veel kan helpen wat betreft verzekeringen, psychologen en huisartsen. Maar voor emotionele steun kun je zeker bij mij terecht. Volgens mij ben jij een sterke meid en kun je hier uiteindelijk wel uitkomen. Want:
Na alle bochten en wendingen, en veranderingen van richting, vindt de rivier uiteindelijk haar weg naar zee.

Dus wat je doel ook is en met hoeveel omwegen ook, je zult het altijd bereiken. Als je maar doorzet. En volgens mij kan jij dat.
Ik wens je heel veel sterkte en geluk voor de toekomst.

**Geplaatst**: 06-04-11 18:01

Geplaatst: 06-04-11 18:01

Anoniem1991 schreef:
LauMIAUW;
Ik had er nog nooit vangehoord, maar heb even gegoogeld en ze zitten ook niet hier in de buurt. Het is echt niet op te brengen om zó ver voor iets te gaan rijden. Vind het wel mooi om te lezen hoe veilig en fijn jij ze bij hun voelt. Meerdere "behandelaars" zou niet echt bij me passen denk ik. Heb al zoveel tijd nodig voor ik me "veilig' voel bij iemand, dat dat het proces alleen maar langer zou laten duren.

Alleen wat me wel weer héél erg aanspreekt... ben je dus gewoon iets aan het doen? Als je met die mensen praat? Wandelen, paarden borstelen etc? Dat is juist wel iets waar ze me heel goed mee zouden kunnen helpen. Heb ook aan mijn psychologe voorsteld of we niet eens een stuk kunnen gaan lopen ofzo, maar dat wil ze niet. Wat ik van de ene kant ook begrijp, want waar houd het dan op?! Zou je me misschien toch een pb'tje willen sturen met hoe zo'n gesprek gaat, en wat er met jou gebeurd is? Klinkt héél erf heftig, en kan de reactie van je ouders ook niet begrijpen...

Ik heb je een PB'tje gestuurd, ik hoop dat je er wat aan hebt.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 06-04-11 23:29

Geplaatst door de TopicStarter : 06-04-11 23:29

merel90 schreef:
Dan was ik in mijn hoofd die zin al 100 keer aan het zeggen, en elke keer probeerde ik het, maar kwam er niks uit. De hele zin was te moeilijk om eruit te gooien, en toen ben ik het woordje voor woordje gaan doen. Eerst het eerste woord van de zin, dan wordt de rest al makkelijker.

Lees dit stukje nu pas...zo herkenbaar. Dit is precies wat ik ook doe. Denk tijdens zo'n sessie altijd 100 dingen. Maar kan het op de een of andere manier gewoon niet uitspreken. En dan hou ik er gewoon helemaal mee op. Sluit mezelf dan zo af dat ze echt nergens meer bij kan. En geef gewoon...nergens mee een reactie op...

**Geplaatst**: 06-04-11 23:35

Geplaatst: 06-04-11 23:35

Heb je al eens geprobeerd het op te schrijven (of een print maken van de teksten op bokt)?
Dat kun je dan geven aan je begeleider.
Soms helpen andere vormen van benadering (creatieve opdrachten, psycho-motorische therapie) "Alleen praten' is niet voor iedereen de juiste oplossing.
Sterkte.

**Geplaatst**: 07-04-11 13:44

Re: Verkracht... en toen?

Geplaatst: 07-04-11 13:44

Ik zou je niet aanraden te stoppen nu.....dan val je echt in een diep gat, dan maar afwachten hoe of wat de andere psycholoog is en wat hij /zij gaat doen. Wie weet bevalt je dat wel veel beter en kun je dan wel voorzichtig aan gaan vertellen wat er is gebeurd en beginnen te gaan verwerken. Als je het niet probeert weet je zeker dat het niet gaat gebeuren. Je kunt hier niet in je eentje mee blijven lopen, pak iedere hulp aan ho eeng het je ook lijkt. Je hebt al heel wat stappen gezet voor deze hulp en dat is je gelukt die te krijgen, misschien kom je nu beter terrecht. En vijftig sessies ! Pak ze alsjeblieft aan....je hebt het echt nodig en dat is misschien wel lang genoeg en heel anders dan het nu was...... Ze zullen je nooit in een bankschroef vast zetten en je gaan dwingen dus je hebt het altijd, zoals nu zelf in de hand. Maar als er niks meer gebeurt dan heb je straks helemaal niks meer in de hand....dat lijkt mij een nog enger vooruitzicht dan dit toch ?
Pak het en kijk hoe het loopt....
De anderen hebben je ook heel goede raad gegeven......

En je bent hardstikke dapper want je komt nog steeds voor jezelf op....je kan het meid....echt je kan het.

En misschien een tip om voor jou de druk wat van de ketel te halen, het gaat er een psycholog in de eerste instantie helemaal niet om dat je je verhaal in details kunt vertellen. En daar concentreer jij je volgens mij wel alleen maar op en dat zorgt bij jou voor die extra druk en angst. Maar als jij "gewoon" jouw verhaal zou kunnen vertellen daar en aan iedereen, dan had je niet naar psycholoog hoeven gaan en had je nu niet deze problemen gehad snap je ? Dat kan iemand alleen als ze het grotendeels verwerkt hebben. Dus dat word niet van je verwacht en hoef je dus ook niet zo bang voor te zijn. Ze proberen je nu te ontfutselen wat het nu met je doet en welke problemen het nu voor je oplevert in je dagelijkse leven.
Dus je vertelt bijvoorbeeld dat je in sommige situaties in paniek raakt, herbeleeft, bang bent, neerslachtig en ik noem maar iets op want ik weet het niet exact. Maar daar gaat het om...
Schrijf je verhaal in details op en geef hem/haar dat als jij er aan toe bent en verder laat dat rusten, het gaat nu eerst om het hier en nu, als je daarmee geholpen word, helpen ze je ook stukje bij beetje door je verleden heen. Je hoeft dus niet iemand eerst te vertrouwen om daar je verhaal te vertellen, ze weten waar het om gaat, jij vertelt wat het nu met je doet niet wat er toen gebeurd is.

En ondertussen kun je op mij en anderen oefenen iig wel mensen die ver bij je vandaan zijn maar die je in zoverre wel vertrouwt, die je niet aan hoeft kijken erbij en die jou niet zien als je het op schrijft.
En ik bedoel dan dat je mij in zoverre je dat kan, gerust je verhaal mag vertellen per PB....of stukje bij beetje en anderen die met je PB'en die misschien "hetzelfde" hebben meegemaakt en die dat aanbieden aan je en waar je je op je gemak voelt en begrepen voelt......

Knuffel ! XX

**Geplaatst**: 07-04-11 14:12

Geplaatst: 07-04-11 14:12

jeetje meid wat super vervelend dat ze je zo voor het blok ermee zet..

ik denk dat wat Perrokai zegt wel waar is.. als je nu stopt dan val je in een nog dieper gat.. die 50 sessies nog klinkt wel goed.. miss kan je wel iemand vinden die buiten een kamer de sessies kan doen waar jij je beter en veiliger voelt. dat kan denk ik wel een groot verschil maken.

Hier op deze 4e pagina staan wel veel goede tips vind ik.. vooral de sessies op een andere plaats, een zin woord voor woord proberen te zeggen, op papier doen miss lukt het je bijvoorbeeld wel schrijvend dat jullie op papier in de sessies op het begin comuniceren ofzo. ook een goeie vond ik het kopieren van jou berichten hier op bokt. en die late zien aan haar.

en net zoals ik vaker zei.. je bent super sterkt..!!
en je weet het me pb box staat altijd open voor je..

Dikke knuf ook van deze kant.. !!

**Geplaatst**: 07-04-11 17:49

Geplaatst: 07-04-11 17:49

Anoniem1991 schreef:
Wat kan je mooi beschrijven over "waar de grens nu eigelijk ligt". Soms... soms... weet ik wel waar die grens ligt...en dan gaan mensen er keihard overheen...omdat ik zelf dan niet durf aan te geven dat daar mijn grens ligt en dat ze daar niet overheen mogen!!. Maar weet je...? Je kan...schreeuwen, huilen, vechten, smeken...het heeft allemaal geen enkele nut, want als ze écht willen, gaan ze er toch wel overheen...

Wat je hier zegt is heel belangrijk... Wat jou is overkomen is de ultieme grensoverschrijding en dat tast je complete wereldbeeld aan. Het is echt niet meer dan logisch dat je het gevoel hebt dat het geen zin heeft wat je doet, en dat mensen toch over je grens gaan als ze dat willen. Dat is iets waar je aan kunt werken, met een goede therapeut, die weet wat dat betekent en die jou aan de ene kant zal leren dat je wel degelijk grenzen kan en mag stellen door je uit te dagen dit steeds een beetje uit te breiden, en die jou aan de andere kant zoveel veiligheid kan bieden dat ze niet opnieuw een slachtoffer van je maakt door ook over jouw grenzen te gaan, net als al die anderen. Ik hoop echt van harte dat je zo iemand vind, ze bestaan echt.

Ik vind je hoe dan ook heel erg dapper, het is een vreselijk moeilijke weg die je nu aan het gaan bent en ik wens je alle steun toe die je maar krijgen kunt.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 07-04-11 19:02

Geplaatst door de TopicStarter : 07-04-11 19:02

Dankjullie allemaal voor alle lieve berichtjes...

Senna21:
Dat "alleen praten" voor mij misschien niet de goede therapie is, is nu eigenlijk wel duidelijk geworden. Ik dacht eerst dat ik gewoon meer tijd nodig had om haar te vertouwen. Maar schijnbaar niet. We hebben nu 10 sessies gehad. En ja, het word gewoon niet beter.

Om dingen op te schrijven is een hele goede. Kan ik ook vrij goed. Beter dan van me af praten in elk geval.

Alleen het probleem is, dat ik dat al behoorlijk gedaan heb, voor mijn gevoel. Heb een document met vier hele pagina's, waar naar mijn idee toch wel behoorlijk "mijn verhaal' duidelijk wordt gemaakt. Die heeft ze ook gelezen. Maar het probleem is, dat als ze daar vragen over gaat stellen, over mijn gevoel en wat het met mij doet. Kan ik geen antwoord geven. Sluit mezelf gewoon volledig af voor haar, zodat ze nergens meer bij kan... Ik mijn gedachten heb ik dan al al mijn antwoorden klaar, op haar vragen. Maar kan het op de een of andere manier gewoon niet uitsperken.

Perrokai
Ja...misschien is een andere psychologe beter...maar...ja...

Vind de gedachten alleen al... dood eng. En ja, je misschien past die andere psychologe wel veel beter bij mij. Als ik mensen begin te vertrouwen, dan ik ze op de een of andere manier heel moeilijk loslaten. Is nu ook een beetje, want ik vertrouw haar wel. Merk aanmezelf dat stiekem toch meer trek in de richting van mijn "oude" psychologe en dan maar die drie sessies opmaken. Maar weet stiekem ergens dat dat helemaal geen zin gaat hebben...

En wat betreft het 2e stuk...kan ik alleen maar zeggen dat je gelijk hebt. Heb inderdaad het gevoel dat ik dan "zo in detail" moet gaan vertellen...wat dus niet gaat.

xXLiesjuhhXx
Sessies buiten een kamer klinken inderdaad veel gemakkelijker. Dan hoef je ook niet iemand zo aan te kijken...zonder me gelijk zo ongemakkelijk te voelen. En als er dan weer eens een stilte valt...dan ligt er hopelijk niet zo'n druk op, als je gewoon bezig kan zijn met iets. Want dat is ook nog. Als er dan weer eens een stilte valt, dan durf ik helemaal niks meer te zeggen op de een of andere manier, klinkt dat dan zo stom.

Justy schreef:
Dat is iets waar je aan kunt werken, met een goede therapeut, die weet wat dat betekent en die jou aan de ene kant zal leren dat je wel degelijk grenzen kan en mag stellen door je uit te dagen dit steeds een beetje uit te breiden, en die jou aan de andere kant zoveel veiligheid kan bieden dat ze niet opnieuw een slachtoffer van je maakt door ook over jouw grenzen te gaan, net als al die anderen. Ik hoop echt van harte dat je zo iemand vind, ze bestaan echt.

Justy, hoe bedoel je dat nu precies? Dat zij mij uit gaan dagen, en ik daar iets van moet zeggen? Als ze "te ver gaat"? Hoe moet ik me dat dan precies voorstellen?

**Geplaatst**: 07-04-11 19:18

Re: Verkracht... en toen?

Geplaatst: 07-04-11 19:18

Dat zou kunnen, maar in dit stadium zou ik dat persoonlijk nog niet doen... Jouw gevoel van veiligheid is op dit moment het allerbelangrijkst. Met uitdagen bedoel ik meer jou uit te dagen steeds een stapje verder te gaan met (bijvoorbeeld) grenzen stellen in je eigen dagelijkse leven én ook in het contact met je therapeut. Uitzoeken wat voor jou de moeilijke momenten zijn en daarmee aan het werk gaan. De taak van je therapeut is om jou een veilige plaats te bieden waar je dat kunt oefenen.

Overigens zijn er verschillende soorten therapie die niet in een spreekkamer plaatsvinden, equitherapie is er daar één van (maar als je daar iets mee wil, zorg er dan voor dat je een erkende therapeut vindt die ervaring heeft met trauma, want equitherapeut is geen beschermde titel en ik denk dat iemand onbedoeld meer kwaad kan doen dan goed als ze niet goed weet waar ze mee bezig is), maar ook creatieve therapie of psychomotorische therapie zijn daar voorbeelden van. Als jij het gevoel hebt dat je daarmee meer geholpen zou zijn dan zou ik je zeker aanraden om iets in die hoek te zoeken. Je bent echt niet de enige die het niet voor elkaar krijgt om in een spreekkamer te gaan zitten en alleen maar te vertellen, als dat voor jou niet werkt dan zijn er andere dingen die misschien wel werken

Nomineer dit bericht ×