. Ik moest om 1 uur thuis zijn en ze stonden erop dat ik niet alleen naar huis fietste. Omdat ik me zeer banketstaaf voelde tegenover mijn vrienden, fietste ik wel vaak in mn uppie naar huis (kwam onderweg toch altijd wel bekenden tegen) of als iemand het zat was, fietste ik met diegene naar huis. Op een gegeven moment had ik een zeer gezellig strandfeestje, was helemaal de tijd vergeten en was dus te laat. Onwijs snel die strandopgang afgereden samen met een vriend, maar had niet gezien dat de slagboom omlaag was gezet. Knalde ik dus vol op en paps en mams werden gebeld dat ik naar het ziekenhuis moest. Sindsdien maakt het ze niet uit hoe laat ik thuis ben, zolang ik maar met de groep naar huis kwam. Ondertussen zowiezo passeé, ben alweer 23 nu, maargoed.Wat ik wel merkte van toendertijd is dat toen ik om 1 uur thuis moest zijn, ik meestal of net op tijd was, of een kwartier te laat. Toen ik geen tijd meer had, ging ik gewoon lekker naar huis als ik het zat was. De ene keer was dat al om 11 uur na het hok en had ik geen zin meer om mee te gaan stappen, de andere keer was dat om 6 uur... Maar volgens mij heeft elke jongere dat wel: als het niet mag, is het leuk... Als het wel mag, is het stukken minder boeiend..



