Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 30-06-19 15:36

Geplaatst door de TopicStarter : 30-06-19 15:36

Pfoe, ik heb even iemand nodig die me advies geeft..

Een tijdje terug had ik hartkloppingen. Een minuutje ofzo. Sindsdien voel ik regelmatig mijn pols, omdat ik bang ben dat het terugkomt. Pas had ik een keer dat ik mijn pols niet kon voelen. Ik schrok, maar ik dacht dat ik misschien gewoon te hard had gedrukt. Alleen had ik het net weer. Ik was in bed gaan liggen, omdat ik erg moe was en plotseling had ik het gevoel, volgens mij heb ik het weer. Dus ik ging voelen en ik voelde inderdaad niks, links niet en rechts niet. Een een seconde of 20. Toen kwam hij langzaam terug.

Ik zit mezelf helemaal gek te maken.. Ga allerlei dingen voelen, verbanden trekken waar ik anders niet overna had gedacht. Mijn moeheid, duizelig, gevoel van hyperventileren, misselijkheid. Mijn hartslag in rust zit altijd onder de 60. De spier bij mijn linker schouderblad zit altijd vast. Nu ook mijn nek links. Maar ja, wat is lichamelijk en wat is mentaal omdat ik mezelf gek zit te maken?
Ik durf vannacht niet goed te slapen.. Wat als het echt iets is?
Moet ik de huisarts bellen morgen?

**Geplaatst**: 30-06-19 16:52

Re: Hoe moet ik verder?

Geplaatst: 30-06-19 16:52

Oei daar kan ik je niet helemaal bij helpen.
Natuurlijk werkt de temperatuur momenteel niet mee waardoor je sneller last van dingen kunt krijgen.
Ik heb normaal geen koppijn, maar vandaag behoorlijke koppijn.
En ik heb echt al veel water gedronken omdat dat meestal wel helpt

**Geplaatst door de TopicStarter** : 30-06-19 19:08

Geplaatst door de TopicStarter : 30-06-19 19:08

Wat vervelend van je hoofdpijn.

Morgen ga ik toch de huisarts maar bellen voor de zekerheid. Heb nu een hartslag van 50. Dat was een paar weken geleden nog ongeveer 57.
Ik vind het best griezelig. Heb hier totaal geen verstand van en aangezien je een goedwerkend hart is nogal een essentieel iets is..
Vannacht gaan slapen, vind ik echt eng. Ik woon alleen. Straks gebeurd er iets ofzo.

**Geplaatst**: 01-07-19 03:59

Geplaatst: 01-07-19 03:59

Ik hoop dat je nu slaapt. Je kunt allerlei lichamelijke klachten krijgen door psychische problemen. Als je je er druk om gaat maken wordt het alleen maar erger. Probeer ze voor het moment te accepteren en zie ze als een teken van psychische pijn. Neem op tijd je rust maar ga ook niet niks doen. Ga sporten, wandelen, doe yoga, maar doe iets, op een niveau dat je aan kunt, en zonder te forceren. Probeer erachter te komen hoe je aan je zo onzekere gevoel komt. Het is namelijk een gedachtenpatroon dat in de loop van je leven is ontstaan. Je bent er niet mee geboren. Het is ook niet de waarheid, ook al voelt dat heel erg wel zo. Sterkte joh.. en kop ervoor en gaan! Je bent niet de enige.

**Geplaatst**: 01-07-19 09:24

Re: Hoe moet ik verder?

Geplaatst: 01-07-19 09:24

Och, meis toch...!

Hoe-s-t nu met je? Afspraak gemaakt?

**Geplaatst door de TopicStarter** : 02-07-19 08:54

Geplaatst door de TopicStarter : 02-07-19 08:54

Kamille, dankjewel voor je reactie. Yoga doe ik elke dag wel even. Sporten ook regelmatig. Dat helpt wel om mijn hoofd wat leger te maken.

Janneke, ik heb niet gebeld. 's Morgens was mijn hartslag gelukkig weer normaal en nu nog steeds. Ik hou het wel in de gaten.

Verder gaat het redelijk. Ik heb fijn contact met lieve mensen die me accepteren zoals ik ben. Al vind ik het wel lastig om de positieve dingen te herinneren ipv de negatieve. Ik heb zoveel kritiek op mezelf.

Op mijn werk gaat het niet zo lekker. Ik ben weer minder gaan werken.
Het tweede spoor is ingezet. Daardoor ervaar ik nu wel minder druk om te moeten opbouwen met mijn uren, dus dat is fijn.

**Geplaatst**: 02-07-19 09:16

Re: Hoe moet ik verder?

Geplaatst: 02-07-19 09:16

Klinkt wel herkenbaar, hartkloppingen. Bij een aantal mensen komen die voor tijdens / is het een symptoom van een paniekaanval. Duizeligheid, hyperventileren, misselijkheid, bang zijn dat het iets ergs is en je iets gaat overkomen... het kan allemaal bij een paniekaanval horen. Bespreek het eens met je arts en psycholoog zodat iets lichamelijks uitgesloten kan worden en je indien het echt paniekaanvallen zijn / iets psychisch is, handvaten krijgt om daarmee om te gaan.

Geen idee of het iets voor jou is, maar misschien heb je ook wel iets aan een creatief dagboek. Daarin kan je je gedachten, gebeurtenissen,... kwijt in woord en beeld. Ik vind het fijn om er mee bezig te zijn, het geeft rust en helpt me om patronen te zien, tot oplossingen te komen, positiever te kijken.
Een goed boek en echte aanrader, met ook oefeningen die je kan doen is "Het creatieve dagboek: ontmoet jezelf in woord en beeld" van Sarah Timmermans.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 02-07-19 14:53

Geplaatst door de TopicStarter : 02-07-19 14:53

Dankjewel Pateeke, daar ga ik eens naar kijken! Ik vind het fijn om mijn hoofd leeg te maken door te tekenen.

Gisteren had ik zoiets wat jij beschrijft. Of in ieder geval een begin daarvan. Ik was op de koffie bij mensen en ineens had ik het angstige gevoel van: help, ik kan hier niet weg. Ik ken het en kan mezelf redelijk geruststellen. 'Er gebeurd niks, je zit gewoon op de bank, niemand ziet het.' Rustig ademhalen, afleiding zoeken etc. Ik kon het onder controle houden gelukkig.
Gewoon teveel gedaan denk ik, te lang spanning en te lang doorgegaan de laatste weken. Alles was even teveel. Als ik wat zei of er wat tegen me gezegd werd, schoot mijn spanning alweer omhoog. Gewoon omdat er even niks bij kon. Een goed idee om dat eens met mijn psycholoog te bespreken.
Ik schrok er wel even van, want het is een tijd geleden dat ik zoiets heb ervaren

Ik vind het ook lastig met mijn werk. Ik wil inzet tonen, niemand teleurstellen (met dat ik dit schrijf, bedenk ik hoe oneerlijk dat is naar mezelf maar goed). ik heb het gevoel dat er van me wordt verwacht dat ik opbouw en zoveel mogelijk werk. Stel dat ik me een dag ziek meld, blijft mijn werk of een gedeelte daarvan liggen en heb ik de dag daarna dubbel werk. Of mijn collega's hebben het nog drukker dan ze het al hebben. Ik loop constant op of over het randje, omdat ik het gevoel heb dat ik verplicht ben om zoveel mogelijk te werken als mogelijk is. Tot het wat gestabiliseerd is en dan ga ik meteen opbouwen, waardoor ik weer over het randje loop. Gisteren bedacht ik ineens dat ik nog minder energie heb dan vorig jaar rond deze tijd. Toen kon ik gerust 's morgens werken en 's middags nog naar een vriendin. Nu kom ik thuis met een rug die helemaal vast zit, meestal hoofdpijn en slaap ik minstens drie uur 's middags, zodat ik 's avonds nog wat kan doen voordat ik weer naar bed ga. Hoewel ik nu wel meer werk dan toen.

Ook qua lichamelijke klachten heb ik meer last. Sinds ik mijn ontbijt oversla, heb ik minder last van mijn darmen, maar het speelt nog wel. Met het minste beetje stress krijg ik kramp in mijn darmen. Ik heb weer regelmatig hoofdpijn. Ik loop bij de fysio inmiddels omdat ik soms bijna zit te janken zo vast als mijn rug en nek zit. Die heeft ook zoiets van, ik kan je wel losmaken, maar het is symptoombestrijding. Mijn concentratie is laag, altijd moe, stemmingswisselingen, vergeetachtig, snel geïrriteerd. Ik interesseer me minder in de mensen om me heen. Vaak praat ik uit fatsoen, omdat het hoort. Maar het voelt zo leeg, zo zinloos allemaal. Ik voel me daar schuldig over. Mijn vriendinnen doen zoveel voor me, en ik.. Soms kan ik me ook ineens weer heel vrolijk voelen en dan wil ik ze allemaal wel vertellen wat een mooie mensen ze zijn en hoeveel ik van ze hou. Ik volg mezelf daarin niet, hoe kan dat?
En dan denk ik, hoe kunnen ze mij nou willen reïntegreren. Energie voor een studie heb ik niet en wie wil nou iemand in zijn team waar hij niet op kan rekenen..
Ik leg mezelf een hoge druk op, want als het opbouwen nu niet wil, wat dan?? En wat moet iedereen wel niet van me denken? Hoewel me dat niet uit zou moeten maken. Het geeft me wel het gevoel dat ik mezelf moet verantwoorden.

Nou, tot zover mijn klaagzang..

**Geplaatst**: 02-07-19 14:55

Re: Hoe moet ik verder?

Geplaatst: 02-07-19 14:55

Lekker doorzeuren hoor $*\%/*$

Ik kan je niet echt helpen maar het is moeilijk om altijd zo hard je best te moeten doen.
Je hebt het gevoel dat alles perfect moet en nouja, wat is perfect

**Geplaatst**: 02-07-19 21:40

Re: Hoe moet ik verder?

Geplaatst: 02-07-19 21:40

Eerst jezelf opbouwen, zonder fundering blijft niks overeind.

**Geplaatst**: 03-07-19 06:34

Re: Hoe moet ik verder?

Geplaatst: 03-07-19 06:34

Eerlijk gezegd heb ik het idee dat je helemaal nog niet klaar bent om alweer op te bouwen en dat je gewoon nog 100% thuis hoort te zitten. Je lijf en hoofd zijn duidelijk nog niet voldoende hersteld om meer aan te kunnen dan de absolute basis en dat is simpelweg niet voldoende om op verder te bouwen.

**Geplaatst**: 03-07-19 06:44

Re: Hoe moet ik verder?

Geplaatst: 03-07-19 06:44

Misschien heb ik er overheen gelezen, maar heb je geen arbo arts die met je mee denkt?

**Geplaatst door de TopicStarter** : 03-07-19 07:16

Geplaatst door de TopicStarter : 03-07-19 07:16

Lizy29, denk je dat echt?

Cayenne, ik heb een arbo arts. Die wil zover mogelijk opbouwen om te kijken waar de grens ligt van het aantal uren dat ik kan werken. Die grens is nu wel bereikt volgens mij. Ik heb vorige week een stap terug gedaan, maar ik zit nu wel in mijn reserves voor mijn gevoel.

**Geplaatst**: 03-07-19 09:18

Geplaatst: 03-07-19 09:18

lizy29 schreef:
Eerlijk gezegd heb ik het idee dat je helemaal nog niet klaar bent om alweer op te bouwen en dat je gewoon nog 100% thuis hoort te zitten. Je lijf en hoofd zijn duidelijk nog niet voldoende hersteld om meer aan te kunnen dan de absolute basis en dat is simpelweg niet voldoende om op verder te bouwen.

Eens.
Eerst goed voor jezelf zorgen.
Dan kun je er weer zijn voor je werk.

**Geplaatst**: 03-07-19 09:27

Geplaatst: 03-07-19 09:27

fjaril schreef:
Lizy29, denk je dat echt?

Cayenne, ik heb een arbo arts. Die wil zover mogelijk opbouwen om te kijken waar de grens ligt van het aantal uren dat ik kan werken. Die grens is nu wel bereikt volgens mij. Ik heb vorige week een stap terug gedaan, maar ik zit nu wel in mijn reserves voor mijn gevoel.

Als ik lees hoe ‘extreem’ jouw lijf nog reageert op situaties uit het dagelijkse leven dan denk ik dat echt. Jouw lijf is nog niet uit z’n noodstand en zolang dat nog niet het geval is kan je ook niets opbouwen. Dan pleeg je nog steeds roofbouw op je lichaam en geest alleen in een lager tempo. Ik heb zelf de fout gemaakt om te snel weer aan het werk te gaan na een relatief kleine burn-out. Gevolg was dat ik een jaar later dus helemaal niets meer kon en ruim 3 jaar nodig heb gehad voordat ik niet meer een schaduw was van mezelf. En nu zo’n 5 jaar later kan ik eindelijk zeggen dat ik weer op 90% zit van mijn oorspronkelijke ik. Maar volledig herstellen zal ik nooit meer en dat is toch echt de harde realiteit

**Geplaatst**: 03-07-19 09:43

Geplaatst: 03-07-19 09:43

Ik ben het eens met Lizy, ik denk dat je helemaal terug moet naar 0. Eerst minimaal een paar maanden/half jaar niet werken en echt zorgen dat je lichaam en geest weer tot rust komen. Je hebt alle energie nu nodig om te werken aan jezelf. Pas als je zelf de boel een beetje op de rit hebt moet je weer gaan denken aan werken en daarin moet je ook veel duidelijker je grenzen aangeven.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 03-07-19 14:56

Geplaatst door de TopicStarter : 03-07-19 14:56

Ik ben ook bang dat ik hier veel te lang mee blijf zitten, omdat in teveel doe.
Maar helemaal thuis is ook zo wat.
Na volgende week heb ik vakantie. Eerst maar eens kijken hoe dat me afgaat. Daarna moet ik weer naar de bedrijfsarts.

Wie weet hebben jullie gewoon gelijk. Net als toen ik me ziek moest melden vorig jaar. Het is wel zo dat mijn werk mijn grootste energievreter is momenteel. Het huishouden staat alweer een paar weken stil. Alleen de hoognodige dingen doe ik. Verder slaap en rust ik zoveel mogelijk, zodat ik wat energie heb om ook nog leuke dingen te doen.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 06-07-19 15:08

Re: Hoe moet ik verder?

Geplaatst door de TopicStarter : 06-07-19 15:08

Ik ben bang dat ik weer tegen een burnout aanzit...
Vanmorgen had ik weer zo'n lage hartslag en druk op de borst. Maandag ga ik de huisarts echt bellen daarvoor.
Vanavond een verjaardag met vrienden, maar alleen bij het idee van de prikkels en mensen om me heen, voel ik al paniek opkomen.
Gistermiddag heb ik alleen maar gejankt en vandaag is het enige wat ik heb gedaan aankleden en het aanrecht een beetje opruimen.

**Geplaatst**: 06-07-19 17:09

Re: Hoe moet ik verder?

Geplaatst: 06-07-19 17:09

Sterkte Fjaril, en voor vanavond: je mag naar de verjaardag, maar het hoeft niet. Je mag afzeggen, je mag een kort excuus verzinnen ('voel me niet zo lekker, misschien een griepje' wat ook nog heel goed een mogelijkheid kan zijn.) Je mag een half uurtje gaan en dan weer weggaan, of weggaan zodra het teveel is.

En als je gaat, ga dan een paar keer naar de wc, haal daar een paar keer diep adem, en vraag je af hoe je je voelt. En als je denkt dat het mooi geweest is, dan zeg je tot ziens en ga je weer naar huis. Mag allemaal!

En succes maandag bij de huisarts.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 06-07-19 22:13

Re: Hoe moet ik verder?

Geplaatst door de TopicStarter : 06-07-19 22:13

Ik ben weer thuis.. Was totaal niet op mijn gemak. Wel even gekletst met een paar mensen, maar verder niet zoveel gedaan. Mijn ouders waren er ook, dus dat was echt niet fijn.

**Geplaatst**: 07-07-19 08:11

Re: Hoe moet ik verder?

Geplaatst: 07-07-19 08:11

Kan het zijn dat je een paniekaanval had omdat je van te voren wist dat die ook kwamen?

**Geplaatst**: 07-07-19 12:39

Re: Hoe moet ik verder?

Geplaatst: 07-07-19 12:39

voor het weer naar huis gaan toen het niet goed voelde!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 07-07-19 20:46

Re: Hoe moet ik verder?

Geplaatst door de TopicStarter : 07-07-19 20:46

Ik weet het niet, Hagelslag. Het gaf me wel veel stress. Hen zien, betekent meestal die nacht een nare droom. Dit keer gelukkig niet.

Dankjewel, Shadow.

**Geplaatst**: 07-07-19 20:50

Re: Hoe moet ik verder?

Geplaatst: 07-07-19 20:50

Ik denk haast dat de paniekaanval daarweg kwam,
Ik vind het heel goed dat je erheen gegaan bent en ik vind het nog beter dat je weer optijd naar huis bent gegaan.
Je hebt gemerkt dat je een grens bereikt hebt en dus weer naar bent gegaan

**Geplaatst door de TopicStarter** : 10-07-19 11:12

Geplaatst door de TopicStarter : 10-07-19 11:12

Thanks, Hagelslag. Het zou best kunnen. Het gaf me in ieder geval wel stress, het idee dat zij er ook zouden zijn.

Ik ben sinds vorige week vrijdag vrij en nu pas merk ik dat ik een beetje tot rust kom. Nog wel moe, maar meer rust in mijn hoofd en lijf. De stress is een beetje gezakt.

Vanmorgen ben ik bij de huisarts geweest. Hij gaat me doorsturen naar en cvs-poli.
O en ik heb de bloeduitslag van begin dit jaar opgevraagd. Als iemand interesse heeft daarin

dan kan ik hem wel pb'en.
Kennis van mij zei al: schildklier zit binnen de norm, maar zou je daar best klachten van kunnen hebben.
Lastig dat die waarden zo ruim genomen worden. Huisarts zei dat alles goed was.
En mijn hart hoef ik me echt geen zorgen om te maken, zei hij. Dus dat is een opluchting!

Morgen moet ik weer werken. Ik zie er best een beetje tegenop. Ik ben zo moe en ik heb echt geen zin om weer zo geradbraakt thuis te komen. En dan die spanning die ik weer zal krijgen. Helemaal thuiszitten lijkt me ook niet goed, maar misschien moet ik toch meer terugschroeven qua uren.

Nomineer dit bericht ×