Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 12-03-19 21:33

Geplaatst door de TopicStarter : 12-03-19 21:33

En ik heb de boel weer op de rit (afgezien van mijn moeheid en moeilijk kunnen slapen). Zo gek en ook beangstigend dat het zo enorm kan schommelen. Van 'ik wil dood' naar kunnen genieten van dingen en weer terug binnen een week. Hoe kan dat?

Ik ga ook steeds meer beseffen dat er meer werk aan de winkel is dan alleen 'burnout'. Hoewel ik niet weet of ik dat wel kan zeggen, heb dat label nooit gekregen. Moeilijk om te accepteren dat ik ongevraagde bagage heb meegekregen. Ik denk weleens, wat als ik een fijne jeugd had gehad. Hoe zou mijn leven er dan uit zien. Wat voor werk zou ik dan doen. moeilijk..

Ik heb geen conflict gehad met mijn oude psych, hoor. Er waren een aantal dingen, onder andere dat ik met steeds meer tegenzin ging en dat ik er steeds minder aan had voor mijn gevoel. Ik heb er twee op het oog, maar wéér mijn hele verhaal uitleggen, hulpvraag verwoorden, heb ik zo geen zin in dat ik nog niet gemaild heb. Maar dat moet toch van de week. Kan ik mijn bedrijfsarts meteen vertellen dat het loopt.

Als ik een officiële diagnose zou hebben, zou ik mezelf beter kunnen begrijpen en het ook beter aan vriendinnen etc uit kunnen leggen. En ik denk ook dat, mocht het zover komen dat het UWV erbij komt, ik meer serieus genomen wordt.

**Geplaatst**: 13-03-19 00:24

Re: Hoe moet ik verder?

Geplaatst: 13-03-19 00:24

Ik denk, wanneer je vertelt wat er voor je speelt, er niemand is die denkt dat je geen 'reden' hebt om hulp te vragen?
Heb je dat etiket echt nodig? Of misschien vooral erkenning door jezelf?

De weerstand die je voelde kan ook van jou zijn. Loop je ervoor weg?

**Geplaatst door de TopicStarter** : 16-03-19 21:00

Geplaatst door de TopicStarter : 16-03-19 21:00

Misschien dat het ook meespeelt dat het zolang ontkent is. Een diagnose kan niet ontkent worden.
Maar het is vooral voor mezelf hoor. Dat ik mezelf beter kan begrijpen.

En die weerstand.. dit loopt inmiddels al zo lang. Ik wil het liefst gewoon 'normaal' zijn. Niet 'ik en mijn rugzak'. Ik denk dat daar de weerstand vandaan komt om te mailen.

Ik ben zo doodmoe de laatste tijd, zó moe. Nog steeds kan ik alleen maar op de bank liggen als ik uit mijn werk kom. Maar ik kan me van de afgelopen weken geen moment herinneringen dat ik me een beetje uitgerust voelde. Ik voel me aan het einde van de middag of ik een nacht heb doorgehaald. Overal moet ik me naar toe slepen.
Mentaal ben ik wel sterker vergeleken met toen ik net thuis zat, maar qua energie lijkt het wel of het slechter gaat dan toen. Ik denk erover om terug te gaan naar de huisarts. Ook al heb ik nu deze problemen, het is toch niet normaal om je als jong persoon zo moe te voelen?
Ik maak best redelijke nachten. Toen ik nog werkte, had ik soms nachten van vijf uurtjes. Nu gemiddeld een uur of acht, denk ik.

**Geplaatst**: 16-03-19 22:02

Re: Hoe moet ik verder?

Geplaatst: 16-03-19 22:02

weinig energie is best gewoon voor je situatie denk ik. Toch kan het geen kwaad om ook eens naar je lichaam te kijken. Heb je al eens bloed laten prikken? Ook voor vitamines en dergelijken (vitamine D bijvoorbeeld). Ik had iig ook echt 0 energie, en bleek een enorm vitamine D tekort te hebben.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 16-03-19 22:27

Geplaatst door de TopicStarter : 16-03-19 22:27

Het is meer dan weinig energie hebben. Ik ben gewoon echt doodmoe. Ik kom moe mijn bed uit en tegen het avondeten voel ik me alsof het over twaalven in de nacht is. Vaak is rond een uur of twee 's middags mijn energie zo laag dat ik op de bank ga liggen en niet zou weten hoe ik op moet staan. Bij wijze van spreken dan.
Soms kan ik wel janken, zo moe als ik me voel.
Bloedprikken heb ik pas gedaan. Alles was goed.

**Geplaatst**: 18-03-19 14:00

Geplaatst: 18-03-19 14:00

Hey ,

Het is absoluut niet gek dat je doodmoe bent hoor. Gezien je verleden is je lichaam onbewust de hele tijd bezig met onderdrukken van alles wat je vasthoudt en niet wil/kan voelen.
Het ding is; als jij de ervaringen uit je verleden aan het verwerken bent, of nog niet verwerkt hebt, dan kost dit energie. Heel veel energie en gezien jij hier al lange tijd mee loopt betekent dit waarschijnlijk ook dat je lichaam gewoon erg uitgeput is.
De moeheid is dan een uitnodiging om de rust te nemen die je nodig hebt en in die rust kan je dan contact maken met jezelf en je ware gevoelens zodat ze de ruimte krijgen om door te stromen.

Een psycholoog praat met je, maar vaak hebben mensen wel een inzicht in hun situatie maar is het de doorleving van het gevoel wat werkelijk geneest. Mijn advies zou zijn om op zoek te gaan naar een energetisch therapeut of een haptonoom/lichaamswerker.
Iemand die samen met jou gaat werken aan de blokkades in je lichaam.
Elke emotie/gevoel/herinnering zit opgeslagen in je lichaam. Door trauma zit dit diep verstopt , wat nodig is om te overleven. Wanneer je klaar bent om dit aan te gaan zal je merken dat je lichaam steeds meer pijnsignalen gaat doorgeven om je bewust te maken van die blokkades, want onder pijn zit altijd een onbewuste emotie (wat in feite energie is die geblokkeerd wordt)

Het is heel heilzaam om , als je vastloopt in de reguliere psychologie, te kijken naar de meer alternatieve therapieën, daar zit de meeste heling in. We zijn als mens namelijk niet alleen onze mind en emoties, maar ook ons lichaam en onze geest (spiritualiteit) vragen de nodige aandacht. En dit hoeft absoluut niet fuzzywuzzy te zijn en kan ook erg down to earth behandeld worden.

Ik schrijf dit omdat ik voel dat dit voor jou misschien een stap in een (fijne) nieuwe richting is.

Groetjes!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 18-03-19 17:08

Geplaatst door de TopicStarter : 18-03-19 17:08

Bedankt voor je uitgebreide reactie!
Ik ga al een aantal jaar naar een haptonoom. Zij werkt inderdaad vanuit dezelfde visie als die jij schrijft. Zeker een mooie aanvulling op de reguliere psychologie!

Die extreme moeheid is echt van de laatste weken. Ik kan me gewoon niet goed voorstellen dat je ineens zó moe kunt zijn met alleen maar een psychische oorzaak.
Gisteren heb ik tot een uur of elf 's morgens geslapen en ben ik rond twee uur weer gaan slapen tot zeven uur 's avonds. Vannacht zes a zeven uurtjes meegepakt en ik wordt nog gebroken wakker.
Wel naar mijn werk gegaan, maar nu lig ik koud, misselijk en met koppijn op de bank.
Het ging juist de goede kant op en nu dit weer! Het liefst trek ik me er niks van aan en loop ik door. Maar dat is niet slim en zou ik voor mijn gevoel ook niet kunnen zonder een keer onderuit te gaan. En dus lig ik maar weer braaf op de bank de uurtjes af te tellen. Het frustreert me dat ik zo belemmert wordt.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 02-04-19 19:44

Geplaatst door de TopicStarter : 02-04-19 19:44

Ben ik weer..
Moet zeggen dat het de afgelopen tijd best goed ging. Had een fijn ritme te pakken in mijn dagelijkse routine, voelde me redelijk stabiel en ook met de moeheid ging (en gaat) het beter.

Maar het heeft me ingehaald.. Vorige week onverwacht feestje tot 's avonds laat waar ik in eerste instantie wel van opknapte, was erg gezellig. Wel behoorlijk kort nachtje. Volgende dag weer werken. Daarbij nog dingen op de planning zoals tandarts bellen, belasting aangifte. Dingen die bovenop mijn dagelijkse bezigheden komen. Zonder die extra dingen gaat het goed, maar met die extra dingen, groeit het me gauw boven het hoofd. En ik heb ze dus nog steeds niet gedaan, waardoor het lijstje alleen maar groter wordt...
Daarbij ben ik meer gaan werken. Vier keer twee uurtjes.
En dan nog een pa die onverwacht contact met me opnam. Heb hem vriendelijk de deur gewezen.

En nu sinds gisteren voel ik me weer ontzettend rot. Ik voel me alleen, maar ik wil niemand om me heen. Ik word gek van die vervelende stemmen die me wijsmaken dat ik niks kan, dat ik me moet schamen voor mezelf, dat niemand me mag, dat het beter zou zijn als ik doodga..
Ik ben bang. Voor de toekomst, voor alles wat ik moet doen, voor het leven.. Ik haat dat gevoel. Ik wil een normaal leven, maar het lijkt wel of dat er voor mij niet in zit.
Morgen heb ik therapie, maar ik heb er geen zin in. Het liefst bel ik af. Weer over problemen praten, weer zielig doen, weer oplossing zoeken, hoop krijgen en weer teruggeworpen worden.
Ik schrijf dit niet om zielig te doen of medelijden te wekken, maar misschien dat ik me wat minder alleen voel.
Ik baal gewoon van alles, ik ben zo gefrustreerd. En frustratie en boosheid richt ik altijd op mezelf op de een of andere manier. Dat is misschien ook wel een van de redenen waarom ik er zo diep inzak meteen.

**Geplaatst**: 02-04-19 20:14

Re: Hoe moet ik verder?

Geplaatst: 02-04-19 20:14

Je bent 5 stappen vooruit gegaan en 4 terug, meid das absoluut niet erg!!
En heel goed dat je je vader de deur hebt gewezen.
Zal niet makkelijk zijn geweest

**Geplaatst**: 02-04-19 21:44

Re: Hoe moet ik verder?

Geplaatst: 02-04-19 21:44

Pfoe Meis! Ik word al moe van als ik het lees. Niet teveel in 1 keer willen. Super leuk dat je naar een feestje bent geweest! Die momenten heb je ook nodig in je herstel. Leuke dingen en genieten van het leven, wat een winst vergeleken met een paar maanden geleden dat je daar van genoten hebt!!.

Maar ja. Dat kost energie en daar moet je van herstellen. Dus helemaal niet erg dat er dingen nog niet gedaan zijn. Je bent wat over je grenzen gegaan en nu even pas op de plaats. Dood normaal. Met de tijd zul je merken dat je steeds meer kan tot je je grens hebt bereikt en dat als je eroverheen bent gegaan je daar steeds sneller van hersteld.

Dat je als je te ver bent gegaan je weer slechter voelt is denk ik ook heel normaal. Ik heb dat ook nog wel eens en dan ook geen behoefte aan aan mensen om me heen dan.

De weg naar herstel is geen rechte lijn.

En groot applaus dat je je vader de deur hebt gewezen!! Wat goed!!!

Het lijken kleine dingen, maar wouw! Zowel genieten van een feestje als je vader de deur wijzen waren bijna een jaar geleden echt ongehoord!! Ik kan me voorstellen dat het lijkt of je nergens komt, maar je zet echt stappen!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 15-05-19 22:48

Geplaatst door de TopicStarter : 15-05-19 22:48

Daar ben ik weer..

Ik zie dat ik nog helemaal niet heb gereageerd op de laatste reacties, oeps.

Jullie helpen me wel te zien dat kleine stapjes ook stapjes zijn.
Er zijn dingen die ik bereikt heb, ook al ben ik me daar niet altijd bewust van.
Ik durf sinds kort alleen naar de sportschool. Klinkt als iets kleins misschien, maar voor mij een enorme stap. Ik dacht altijd: als ik dat durf, dan ben ik er. Dat is helaas niet zo. Maar elke stap is er een.

Helaas merk ik wel dat mijn klachten verergeren. Mijn spanning, alles in de gaten willen houden, me buiten niet veilig voelen, moodswings..
Eten gaat een grotere rol spelen in mijn leven. Weinig eten om af te vallen en tijdens rotmomenten eten om de leegte op te vullen en de pijn te doven. Constant aan de ene kant de angst om aan te komen en aan de andere kant de angst om mijn pijn en rotmomenten niet 'weg te kunnen eten'. Vaak vraag ik me af waarom ik hier nog ben, ik voel me waardeloos, eenzaam, tot last. Ik overzie de pijn en de toekomst niet. Ik wens dan dat ik er niet meer zou zijn. Hoewel ik er nooit een eind aan zou maken. Het zijn puur die gedachten en gevoelens dat ik niet weet hoe ik mijn pijn en mijn angst moet stoppen. Ik overzie dat ze dood niet de oplossing is. Soms, als ik er echt niet meer doorheen zie, drink ik weleens een wijntje. Alleen als ik het echt niet meer trek. Dat helpt om me wat beter te voeleen. Maar echt niet te vaak. Hoewel het wel aangeeft hoe wanhopig ik me soms voel. Ik heb het mezelf tot nu toe altijd verboden, maar ik ben een hopeloos. Niks lijkt te helpen en het is nu al zolang.

Op mijn werk loopt het niet lekker. Ik ben mezelf niet, heb zoveel spanning. Maar ik heb geen reden om te stoppen met opbouwen. Naast mijn werk heb ik namelijk ook meer energie om dingen te ondernemen. Een rondje fietsen, bij een vriendin langs bijvoorbeeld. Ik werk nu ongeveer 14 uur per week.
Eigenlijk zou ik graag het tweede spoor willen proberen. Maar mag je dat zelf aangeven als de bedrijfsarts het wil proberen in het eerste spoor?

Ik heb ook wel fijnere momenten hoor. Dat ik wel kan genieten en wel blij wordt van een avondje bij een vriendin of de zon. Maar meestal is het piekeren, piekeren, piekeren.. Ik weet gewoon geen leuke dingen om aan te denken.

Bij mijn psycholoog durf ik niet goed aan te geven dat het zo gaat. Ik durf echt niet te zeggen dat ik denk aan hoe fijn het zou zijn als ik er soms niet meer ben. En al helemaal niet dat ik soms een wijntje drink om me beter te voelen. Ik leg mezelf op dat ik normaal moet zijn, want ik ben niet gek.

**Geplaatst**: 15-05-19 22:53

Geplaatst: 15-05-19 22:53

Je weet het vast, maar ik zeg het toch

:
Het is beter voor jezelf om over je schaduw heen te stappen, en te delen wat er in je omgaat.
Alleen dan hoef je het niet allemaal alleen te doen. :(:)

Go you girl!

**Geplaatst**: 16-05-19 06:04

Geplaatst: 16-05-19 06:04

fjaril schreef:
Op mijn werk loopt het niet lekker. Ik ben mezelf niet, heb zoveel spanning. Maar ik heb geen reden om te stoppen met opbouwen. Naast mijn werk heb ik namelijk ook meer energie om dingen te ondernemen. Een rondje fietsen, bij een vriendin langs bijvoorbeeld. Ik werk nu ongeveer 14 uur per week.
Eigenlijk zou ik graag het tweede spoor willen proberen. Maar mag je dat zelf aangeven als de bedrijfsarts het wil proberen in het eerste spoor.

Hoezo je hebt geen reden om te stoppen met opbouwen? Het gaat niet goed. Je hebt enorm veel spanning. Dat is reden genoeg om niet verder op te bouwen.

fjaril schreef:
Bij mijn psycholoog durf ik niet goed aan te geven dat het zo gaat. Ik durf echt niet te zeggen dat ik denk aan hoe fijn het zou zijn als ik er soms niet meer ben. En al helemaal niet dat ik soms een wijntje drink om me beter te voelen. Ik leg mezelf op dat ik normaal moet zijn, want ik ben niet gek.

Dat zijn ook geen gemakkelijke gesprekken met de psycholoog. Het kan je wel helpen om erover te praten. Je bent vast niet de enige die zoiets tegen de psycholoog zegt. Hij/zij zal dus wel weten hoe ermee om te gaan en hoe jou te helpen.
Gek is het alvast niet. Je wil je gewoon beter voelen en dat lukt nu even niet. Daarom ga je op zoek naar een andere manier. Dat is net goed; het toont je vechtlust. Het is nu kwestie van een manier te vinden om met je struggles om te gaan zodat je je weer beter voelt op langere termijn en die je later ook kan gaan toepassen als het nodig is. Daar kan je prima over praten met je psycholoog, daarvoor ga je imo naar een psycholoog, om samen uit te zoeken wat er voor jou werkt.

**Geplaatst**: 16-05-19 18:48

Re: Hoe moet ik verder?

Geplaatst: 16-05-19 18:48

Wat ben ik blij weer wat van je te horen.
Als je zelf het idee hebt dat het weer een tijdje slechter gaat, dan zeker niet je werktijden opbouwen maar gewoon op gelijke nivo houden

**Geplaatst**: 16-05-19 21:31

Re: Hoe moet ik verder?

Geplaatst: 16-05-19 21:31

Hoi meis, fijn weer wat te horen...!

Ik sluit mij aan bij Pateeke: als jij zoveel spanning hebt, is dat een reden om niet verder op te bouwen.
"Het gaat juist om die spanning", die dingen waar niet makkelijk (denk: gebroken been) de vinger op te leggen is en waar het zoeken geblazen is hoe en wat en waar bijdraagt aan jouw herstel. (Ipv: gips er om, 6 weken geduld en dan gips er af en oefenen met de fysio.)

Idem met je psycholoog. Simpel gezegd:"bespreek die rottige momenten".
....en als dat lastig is: vraag je af wat jou tegenhoudt. (Angst voor de reactie? 'Dadelijk word ik in mijn hemd gezet'? Ik ben te moeilijk voor deze psych? ...of nog weer wat anders.)

**Geplaatst door de TopicStarter** : 18-05-19 17:13

Geplaatst door de TopicStarter : 18-05-19 17:13

Misschien hebben jullie wel gelijk ja. Ik baal er gewoon van en schaam me ervoor. Wat me spanning geeft, is het contact met mensen. Ik heb zo sterk het gevoel dat ik iedereen tot last ben, nergens goed in ben, raar ben etc.
Mijn psycholoog zei pas tegen me dat het voor mijn collega's ook fijn is als ik beter in mijn vel zit, omdat zij waarschijnlijk ook voorzichtiger gaan zijn als ik niet goed in mijn vel zit, somber ben, stil ben. Mijn therapeut zei enkele weken later dat ik door mijn spanning juist het gedrag bij anderen uit lok waar ik bang voor ben. Ik ben bang, sluit me af. Zij zien een stil persoon en denken misschien: ze mag me niet oid.
Geen idee wat de therapeutische waarde ervan is dat ze dat zeiden, maar die twee dingen bij elkaar hebben er zo ingehakt. Ik ben, nu ik dit weet, nog meer bezig met: hoe kom ik over? Wat zien anderen aan me? En daardoor komt nog meer het idee dat ik echt een probleem heb (of ben) en nog meer het gevoel dat ik lastig ben voor anderen, waardoor de spanning zich alleen maar meer en meer opbouwt. Want elke dag geef ik mezelf die bevestiging: Zie je wel, ik functioneer niet normaal. Zie je wel, ik ben weer iemand tot last, wat doe ik hier nog.

Janneke, wat me tegenhoudt om eerlijk te zijn richting mijn psycholoog.. Ik denk dat het de overtuiging is dat ik moet bewijzen dat ik een normaal persoon ben. Dat ik het zelf weet. Geen fouten mogen maken. Dus ook geen denkfouten, domme dingen in mijn gedrag. En dat ze dit niet achter me zoekt, schaamte. Bang voor haar reactie. Ik heb echt het gevoel dat ik de enige ben die zo raar.

**Geplaatst**: 18-05-19 22:27

Re: Hoe moet ik verder?

Geplaatst: 18-05-19 22:27

Om te beginnen: wat is normaal? Iedereen is gewoon anders en je mag zijn wie je bent. Dat is goed en er is zeker niets “mis” mee. Naast het feit dat ik vind dat je geen fouten maakt, fouten maken mag toch? Niemand is perfect en uit fouten kan je leren. Maak je denkfouten? Nee, je hebt door wat je meegemaakt hebt wel geleerd om op een bepaalde manier te denken. Dat is bij iedereen zo. Sommige gedachten staan jou nu schijnbaar in de weg om je goed te voelen en te functioneren zoals je zou willen. Daar kan je psycholoog je net bij helpen om te onderzoeken welke gedachten maken dat je je niet goed voelt en samen met jou zoeken naar hoe het anders kan.

Helaas kunnen bepaalde opmerkingen vd psycholoog idd blijven hangen en je een slecht gevoel geven. Ik weet dat dat heel moeilijk is, maar ik zou dat in jouw plaats wel proberen benoemen.
Veel succes!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 26-05-19 11:44

Geplaatst door de TopicStarter : 26-05-19 11:44

Pateeke, het klinkt zo eenvoudig als je het zo zegt. Was het maar zo. Het zou het leven een stuk simpeler maken als ik wat meer vrede had met mezelf.
Vorige week had ik een mooi gesprek met een vriendin die heel open vertelde over haar struggles. En raad eens, precies hetzelfde als ik. Wat een verademing. Ze heeft ook enorme spanning op het werk, is bang dat ze nooit een normaal beroep kan uitoefenen, puur door haar spanning/onzekerheid. Een fulltime job lukt haar ook niet. Ik wist dat ze moeite had met dingen, therapie volgde etc. Maar dat we zo op elkaar leken, wist ik niet.

Deze week ben ik bij mijn therapeut geweest en heb ik aangegeven wat haar uitleg en die van mijn psycholoog met me hebben gedaan. Ik heb het wat positiever om kunnen buigen toen ze benoemde dat ik mensen wat positiefs ontneem als ik me afsluit, in plaats van dat ik ze iets negatiefs geef. Klinkt ingewikkeld misschien zo. In plaats van dat ik er mee bezig ben wat ik uitstraal als ik mezelf afsluit, probeer ik me er meer op te richten wat ik mensen kan bieden als ik me niet afsluit en wat opener ben. Dat laatste is ook een opdracht voor komende tijd. Mezelf wat meer in mijn hart laten kijken door vrienden/collega's.
Wat daarin meespeelt is het allesoverheersende gevoel dat ik er niet toe doe, dat ik een ander tot last ben. En wat ik ook merk nu ik meer mensen om me heen heb, is dat ik niet van mensen kan houden ofzo. Het voelt zo koud. Zelfs richting vrienden voel ik geen binding. Dan denk ik bij mezelf, zou ik een hechtingsprobleem hebben? Ik vind dat zo erg voor mijn vrienden en voor mezelf ook. Het lijkt me een fijn gevoel om van iemand te houden, om je gelukkig te voelen als je iemand ziet waar je van houdt. Hoe kan ik mezelf geven en mensen het gevoel geven dat ik om hen geef, als ik mezelf niet open kan stellen?

Wat betreft mijn werk, vorige week werd ik gebeld door het uwv dat het tweede spoor ingezet gaat worden. Binnenkort heb ik weer een gesprek met de bedrijfsarts, dus dan zal ik meer horen. Het idee dat ik op korte termijn hopelijk weg zal zijn bij mijn huidige werk, is toch wel een last van mijn schouders. Hoewel ik het ook eng vind.

**Geplaatst**: 26-05-19 15:23

Geplaatst: 26-05-19 15:23

Ik snap dat het voor jou zo eenvoudig niet aanvoelt. Ik hoop dat je ooit ziet dat het wel zo eenvoudig kan zijn, is.
Ik heb lang met vergelijkbare twijfels en gedachten gezeten als jij. En merk nu ook dat het wel eenvoudig kan, dat mensen verder kunnen kijken dan wat je nu wellicht vermoed.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 05-06-19 20:19

Geplaatst door de TopicStarter : 05-06-19 20:19

Ik hoop het...

De spanning op mijn werk loopt op. Ik snap niet goed waarom. Ik heb aangegeven niet verder te willen opbouwen. Werkgever was daar niet zo blij mee. Nu hebben we een compromis gesloten, maar als dat me niet lukt, houdt het op, hoor. Volgende week ook weer naar de bedrijfsarts.
Het is toch ook niet gek dat het weer spaak loopt als de oorzaak nog niet is weggenomen?

Verder voel ik me ontzettend somber, slecht, hopeloos.. ik heb het gevoel dat mijn leven nooit fijn kan worden.

Ik ben ontzettend moe wat ook niet echt meewerkt, natuurlijk. Ik vraag me af in hoeverre er echt niet iets lichamelijks meespeelt. Ik ben echt elke dag misselijk, elke dag darmkrampen (wat dan wel weer te verklaren zou zijn), menstruaties zijn kort en onregelmatig. En die moeheid, mijn armen en benen voelen loodzwaar. Ik sleep me naar mij verplichten, huishouden staat al een tijd zo goed als stil. Elke middag slaap ik minstens drie uur.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 23-06-19 22:13

Geplaatst door de TopicStarter : 23-06-19 22:13

Ik weet niet of er nog mensen meelezen, maar toch even een update.
Het traject tweede spoor gaat op worden gestart. Spannend, maar ook wel fijn. Ik ben benieuwd wat het me gaat brengen.

Verder is er nog niks veranderd. Af en toe een fijne dag, maar verder gewoon de prut wat ook in het bovenstaande bericht staat.
Gisteren een fijne dag gehad. Vandaag janken, slapen, eten en hopen dat ik me morgen beter voel, wat ik me haast niet voor kan stellen.

**Geplaatst**: 23-06-19 22:49

Re: Hoe moet ik verder?

Geplaatst: 23-06-19 22:49

Zeker lees ik mee ookal reageer ik niet altijd!
Laten we hopen dat dit je gaat helpe

**Geplaatst**: 24-06-19 21:06

Geplaatst: 24-06-19 21:06

Hoi Fjaril, ik lees ook nog mee hoor!
Manlief heeft ook in dat 2e spoor gezeten, hij had een fijne begeleider- dat scheelt enorm. En we hadden de vakbond erbij.
(Een vriendin werd zonder vakbond afgescheept met 'u wordt verzorgende IV' - ver beneden haar opleiding en de tilcursus kwam pas na 10 weken tillen.)

En een braaf bloedonderzoek kan toch ook geen kwaad, misschien is je schildklier wel op hol...?

**Geplaatst**: 24-06-19 21:18

Re: Hoe moet ik verder?

Geplaatst: 24-06-19 21:18

Sterkte TS.
Misschien inderdaad een goed idee om ook je bloedwaarden te testen.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 25-06-19 08:25

Geplaatst door de TopicStarter : 25-06-19 08:25

Ik heb gelukkig ook een fijne begeleidster. Maar ze heeft weinig verstand van psychische problematiek, volgens mij. Ik hoop dat ze dat goed kan inschatten.
Gelukkig ben ik lid van een vakbond!
Het lastige is gewoon dat ik met mindere dagen gewoon niks waard ben. En dat is best regelmatig.

Ik heb al een tijd een sterk gevoel dat er iets met mijn schildklier is.
In februari heb ik nog bloed laten prikken. De huisarts vond het niet nodig, omdat ik voorgaande jaren ook bloed had laten prikken en alles altijd goed is. Ik heb het wel gedaan voor de zekerheid en alles was inderdaad goed.
Maar een paar jaar terug was mijn schildklier iets te traag was en met een tweede keer prikken weer goed.
Ik herken me ook wel in de klachten.
De uitslag van de laatste keer moet ik nog een keer ophalen. Ik las op internet dat een iets lagere waarde ook al kan wijzen op een niet goed werkende schildklier, terwijl dat wel binnen de marges zou vallen.

Nomineer dit bericht ×