Bokt.nl

Little_Gift schreef:

Keuze 3: Je gaat naar Melbourn voor jezelf, niet voor een ev. herkansing op je relatie. Je hebt enkele maanden géén contact meer met Matt (waar hij terwijl hard aan zichzelf werkt) maar wél met je ouders. Je brengt je ouders ook het verhaal Melbourne voor je eigen ontwikkeling, niet voor een eventuele kans achter de hand op/met Matt. Gevolg: na die maanden Melbourne kijk je hoe Matt ervoor staat qua traject en evolutie in zijn herstel en of jij überhaupt nog behoefte aan hem hebt en of je Australië nog wil of net terug naar NL wil... zo volg je niemands ultimatum maar vindt je uit wat JIJ wil.

__Sannne schreef:

En als je haar berichten goed gelezen had, gáát het ook om haar en háár geluk. Maar deze jongen is wel al een hele lange tijd háár geluk geweest. Ik snap heel goed dat je dat niet zomaar weg gooid. Heeft niks met het nodig hebben van een man te maken.

Palmera schreef:

Captain schreef:

Je was zo sterk in de eerste paar posts, ik dacht: hehe, eindelijk een verstandige vrouw die niet in leugens en gezeur trapt en voor haar eigen geluk kiest maar helaas.. Ik bedoel dit ook naar alle vrouwen: wanneer halen we onze kop eens uit het zand en gaan we voor ons EIGEN geluk?! You are a strong woman, you don't need a man!!

Los van het feit dat ik je hele post misselijkmakend vind:
En wie ben jij dan wel niet om te vertellen waar, met wie en hoe TS haar eigen geluk moet vinden?

Nagini schreef:

@thenexttry dat is precies hoe ik me voel.

Thenexttry schreef:

Nagini schreef:

@thenexttry dat is precies hoe ik me voel.

Bel voor die baan in Melbourne en ga je daar laten zien.
Wat in je andere topics heb gezien is dat jij houdt van avontuur.

Het is een leuke goed betaalde baan en Matt is er ook nog wel dan als je wilt.

Je Kan geen slechte keuze maken. NL loopt niet weg en je ouders ook echt niet.

Je moet niets opgeven waar je nog niet klaar voor bent

Joolien schreef:

Even een reactie van iemand in een zware depressie mbt de relatie. De relatie is voor mijn vriend met vlagen al zwaar. Omdat ik soms zo knetterdepressief ben. Hij kan niks voor me oplossen, hij kan er alleen maar zijn. En dan ben ik nog iemand die snel hulp en geborgenheid zoekt. Dus daardoor is het goed vol te houden, aldus mijn vriend.
Maar, als bij deze relatie ook nog sexting zou komen kijken, dan zou mijn vriend dat echt niet aankunnen. Terwijl hij de meest sterke persoon in mijn omgeving is.
Wat ik wil zeggen is, een relatie met iemand die depressief is, is al heel erg zwaar. Als daar ook nog het wantrouwen bijkomt dat hij evt sexting kan gaan doen, hoe kom jij dan uit deze relatie? Want geven en nemen is niet altijd in balans met een partner die depressief is, dus hoeveel moet je gaan geven? Zoveel dat je jezelf verliest? Dat jij jezelf kwijtraakt?

Nagini schreef:

Keuze: ik blijf 6 maanden. Zie hoe het gaat. In Melbourne.

Gevolg: mn ouders zijn her er niet mee eens, geven aan geen contact te willen met Matt meer en dat ze ook niet dooe het process willen van zn depressie. Dus support krijg ik niet.

Keuze: ik ga.

Gevolg: Matt wilt geen enkel contact meer als ik vertrek.

Rocamor schreef:

Ik ben het eens met thenexttry. Sanne, aangezien beide kanten aan jou trekken, ga voor je eigen geluk.

Ik denk ook dat je vriend het uit zelfbescherming zegt. En je ouders omdat ze je zo'n gevoel nogmaals willen sparen.

Nu we weten wat "men" om je heen wil, kun je kijken wat je zelf wilt en volgens mij weet je al heel goed wat je wil.

Joolien, ik snap jouw bericht, had jouw visie in dit topic al gemist.

Laten we eerlijk zijn, sexting Is gemiddeld genomen geen algemeen geaccepteerd iets. Soms moet je verder kijken dan algemeen geaccepteerd. Wellicht kan TS wel leven met sexting bij stress. De een pakt een peuk. De ander gaat hardlopen. Of neemt een stuk chocolade. STEL dat ts het wel kan handelen, wie zijn wij om daar een oordeel over te geven.

Saintelette schreef:

Little_Gift schreef:

Keuze 3: Je gaat naar Melbourn voor jezelf, niet voor een ev. herkansing op je relatie. Je hebt enkele maanden géén contact meer met Matt (waar hij terwijl hard aan zichzelf werkt) maar wél met je ouders. Je brengt je ouders ook het verhaal Melbourne voor je eigen ontwikkeling, niet voor een eventuele kans achter de hand op/met Matt. Gevolg: na die maanden Melbourne kijk je hoe Matt ervoor staat qua traject en evolutie in zijn herstel en of jij überhaupt nog behoefte aan hem hebt en of je Australië nog wil of net terug naar NL wil... zo volg je niemands ultimatum maar vindt je uit wat JIJ wil.

Als - tot nu toe - stille meelezer zie ik dit ook als 'beste' optie (wat natuurlijk altijd relatief is, ik ben maar een simpele buitenstaander ). Uit al je berichten lees ik hoe graag je in Australie wil blijven, dat je er zo voor geknokt hebt ed. Daarnaast denk ik dat je Nederland al snel weer wilt 'ontvluchten', je bent immers niet voor niets naar het buitenland gegaan.