Bokt.nl

A3a1 schreef:

Brainless schreef:

Moreel "gedwongen" is iets waar je toch tegen aan gaat lopen in het leven.
Als je vader/moeder zwaar aan het dementeren is en je een dagje er heen gaat om te helpen doe je dat ook omdat je je moreel verplicht voelt (het is en blijft toch je va/moe).
Je ouder merkt er zelf toch niets van of je nu wel of niet komt.

Nou HC hadden het over het Spaanse platteland waar hij woont. Waar de weduwen de rest van hun leven weduwe blijven.
Dus morele dwang van waar uit dat gebeurd.

pmarena schreef:

Maar deze man die zoals het klinkt al 3 jaar trouw voor zijn zieke partner zorgt en erg terughoudend is om ook een stukje eigen geluk toe te staan in zijn ellendige situatie

Huertecilla schreef:

Die afspraken kan je op het moment volstrekt oprecht met intentie voor de toekomst maken.
Het perspectief is dat verandering een zekerheid is. Je weet alleen niet wat/hoe/wanneer.

Gedurende drie jaar voortschrijdend zelforganiseren op de rand van chaos kan heel veel veranderen.

Neem drie jaar voor je partner zorgen met als uitzicht doorgaan tot die sterft. Dat is een nogal ingrijpende veranderende omstandigheid. De partner zelf is ook niet meer degene waar de afspraken mee gemaakt zijn.

Imo een zwaarwegende reden om op een afspraak terug te komen. Wanneer dat door de omstandigheden niet besproken kan worden is er een dilemma.
In dit geval staat invoelend bedrog in de weg van meer geluk.

pmarena schreef:

Van te voren bespreken is niet altijd een optie... hetzij omdat je daarmee je wederhelft alleen maar onnodig leed aan doet, hetzij omdat je ook groot gelijk hebt als je iemand met al genoeg aan haar hoofd niet gaat vertellen dat je iemand hebt ontmoet waar je wel mee verder wilt...als je dat zelf nog niet eens zeker weet

Vumana89 schreef:

Hc,
En ben je meegegaan in die norm? Van het Spaanse plattenland? Trouw gebleven aan je partner na overlijden?

Vumana89 schreef:

Hc,
En ben je meegegaan in die norm? Van het Spaanse plattenland? Trouw gebleven aan je partner na overlijden?

pmarena schreef:

Sammie: TS heeft het over een situatie die zo is dat ze rekening houden met een aantal maanden tot het einde daar is...dan zal ze vast niet alleen last van zweetvoeten hebben

Ik zou een situatie wel als ellendig mogen bestempelen volgens mij, als je al 3 jaar leeft met een doodvonnis boven je hoofd. En man speciaal thuis is gaan werken om vrouw goed te kunnen verzorgen.

Natuurlijk kan het anders zijn dan TS zegt, maar als we nu ook al aan haar woorden moeten gaan twijfelen dan schiet dat natuurlijk helemaal niet op in zo'n topic

Maargoed vandaar ook het stukje "zoals het klinkt" in mijn reactie die je quote hè

SandraVerl schreef:

Verder stoot het mij ook enorm tegen de borst dat in onze maatschappij een zieke zich alles mag en kan permiteren en de mantelzorger het maar moet ondergaan. Ik herinner mij het verhaal van een jonge vrouw in de media. Haar vriend had kanker, niets was nog bespreekbaar, vriend ging aan de drank en werd agressief, zij zette de relatie stop en weigerde vervolgens ook nog enige vorm van contact, maar kwam wel als de grote egoïst uit het verhaal. Oh wat was ze slecht, hoe durfde ze een stervende in de steek laten? En dan denk ik, waar zijn we mee bezig? Ziek zijn geeft je het recht om het moeilijk te hebben met je lot, niet het recht om je geliefden of je zorgverleners te terroriseren. Waarom zou je in hemelsnaam van een zieke moeten pikken wat je van een gezonde persoon niet doet?

Niemand van ons kent de man en zijn zieke vrouw, noch de situatie bij deze mensen thuis, maar omdat zijn vrouw stervende is, is de man al bij voorbaat slecht. Het is net met die visie, dat ik het heel moeilijk heb.

Picasso schreef:

Nee ik kan me er wel iets bij voorstellen, maar dan in alle openheid... niet in het geniep, niet als één van de partijen niet op de hoogte is. Maar of dat in dit geval nog wel verstandig is, lijkt me niet... En inderdaad het liefst van te voren dit soort scenario's doorspreken. Weten kan je niet alles van te voren, maar het is wel iets om over na te denken. Heb gezien (was weliswaar nog jong) wat het kan doen met een relatie als je er bovenop zit. Er zullen heus een hoop zieken zijn die enorm egoïstisch en vervelende patiënten zijn en imo is er ook nog een verschil tussen iets als dementie/hersenbeschadiging dan iemand die nog bij zijn/haar volle verstand is. Daarnaast nogmaals: een zieke is niet meteen waardeloos, zo'n periode kan ook nog heel waardevol zijn in een relatie. Natuurlijk trekt het een wissel op een relatie, zeker als iemand gaat sterven. En natuurlijk wil een partner zijn ei kwijt, maar vrienden, familie, sport, supportgroepen zijn ook een uitlaatklep. Ik kan me voorstellen dat het voor een patiënt moeilijk is als die uitlaatklep een andere liefde is. En nogmaals: als dat in alle openheid (liefst van te voren) is besproken, dan is er ook nog niks aan de hand... Iemand voor een voldongen feit stellen als hij ziek is, is vervelender. Ik vind het lastig, leer veel in dit topic, maar heb er nog steeds moeite mee. En laat me dan inderdaad maar een moraalridder zijn in dit geval, ik zou het moeilijk vinden om verliefd te worden als mijn partner ziek zou zijn. Mijn vader kon en wilde dit ook niet toen mijn moeder ziek was. Zou het ook moeilijk vinden als mijn partner ervoor zou kiezen om tijdens mijn ziekte er een liefdesrelatie naast te hebben. Verbieden kan je niemand iets, maar zou het heel moeilijk vinden.

sasja0705 schreef:

De buitenwereld veroordeeld meestal heel snel omdat er even alleen een klein gedeelte te zien/horen is. Ik heb het 2 keer mogen meemaken. Toen ik 9 was is mijn moeder aan Leukämie overleden. Mijn pa heeft 24/7 voor haar gezorgd, is niet van haar zijde. Uitlaatklep was het bouwen van vliegtuigjes. Toen hij 3 jaar naar het overlijden van mams een relatie kreeg ( ok, niet helemaal slim, die meid was net 18) heeft ie de gehele familie over zich heen gekregen... 10 jaar hebben zij het volgehouden. Dan later, pa was voor de derde keer getrouwd, kreeg hij COPD . Binnen 5 jaar veranderte hij van een sterke beer naar kaasplantje. Mijn (ook zeer jonge stiefmoeder) heeft hem verzorgd. Op een dag heeft zij hem verlaten. Toen kon hij al niet eens meer alleen op bed komen. Wat was ik woest op haar. .. .... alleen kon ik natuurlijk 550 km verderop de situatie absoluut niet beoordelen,want met haar had ik nauwelijks contact en van hem hoorde ik alleen negatief.
Tot ik er naar toe ben.... en ik schrok me wild, wat een terminale ziekte geestelijk met een mens kan doen.mijn vader is letterlijk tot tyrann verander. Niets maar ook werkelijk niets kon je goed maken , so gefrustreerd, bang en boos was hij omdat zijn lichaam niet meer mee werkte en het einde toch heftig in zicht kwam.
Alle verpleegkundigen heeft ie het huis uit gejaagd en toen als laatste optie hospiz was, kwam mijn stiefmoeder weer terug.Ze hield van hem en heeft hem tot het laatste moment verzorgd.
Anderen waren niet in het spel en ik wil met dit verhaal alleen maar duidelijk maken dat een zieke partner jou deftig aan jou grenzen kan brengen en dat situaties vaak heel anders zijn als men vermoed

leestmee schreef:

Ik weet er alles van.

Citaat:

Maar dat betekent niet dat je tijd en zin hebt om een nieuwe vriendschap of andersoortige relatie aan te gaan.

chanel1985 schreef:

Maar dan nog is eerlijkheid het minste wat je kan doen, dus ofwel blijf je erbij en zorgt men voor je partner, ofwel ben je zo eerlijk en ga je weg of je bespreekt het en vertel je over je gevoelens.