Appeltje_1 schreef:Vanmiddag een gesprek gehad met een begeleider.
Een gesprek die ik niet perse wilde, maar goed iedereen moet het doen.
En dan gaat hij lopen zeggen dat ik geen huilbuien mag hebben of zonder reden verdrietig mag zijn.
Ik heb niks gezegd om dit aan te sporen, ik ben heel gesloten. Maar toch.
Waarom zou dat niet mogen?
Ik vond het gewoon geen fijn gesprek. Te veel flashbacks. En nou zit ik hier natuurlijk te proberen niet te huilen en geen herinneringen te krijgen.
Ik wil gewoon schreeuwen en huilen. En ik wil dat die herinnering niet meer in mijn hersens gebrand staan
Wat raar dat een begeleider dat zegt, huilen mag zeker 

daar ben ik al meer als een half jaar, misschien al een jaar? Niet geweest en ik heb hard nieuwe kleding nodig, dus yay! Maar jeetje zeg... ik vind de nieuwe/huidige mode dus echt stom, veel van de winkels waar ik vroeger kon slagen zijn ook gewoon weg. Ik heb gewoon niks leuks gevonden, en dus ook niks gekocht... En toen moest ik nog even wachten tot diegene met de auto klaar was zodat we weer terug naar huis konden rijden, en ik was moe en dorstig dus ik ging een koffietentje binnen om wat te drinken en even te kunnen zitten: 6 euro voor een lauwe latte macchiato 

.