Moderators: Essie73, NadjaNadja, Muiz, Telpeva, ynskek, Ladybird, Polly

daar heb ik gewoon geen woorden voor. Als ik bij hem ben, voel ik een enorme kracht. Het gaat vanzelf. Vanmorgen was ik een paar uur alleen met 'm, dat zijn speciale en dierbare momenten. Ik stel hem gerust, houd zijn hand vast (waar hij zelf regelmatig om vraagt) en leg zo nu en dan mijn hoofd op bed, dicht bij dat van hem. Iedere keer denk ik, nu gaat hij, in mijn armen. Maar toch wordt hij weer wakker. Hij is altijd een rusteloze slaper geweest en nu dus ook. Ieder kwartier wil hij met zijn hoofd aan de andere kant van het bed liggen (dan weer voeteneind, dan weer gewoon, enz.) Dat kan hij zelf bijna niet, dus helpen we hem daarbij. Dag en nacht. We hebben net iemand van de huisartsenpost laten komen voor een extra slaapmiddel, want dit is niet te doen. Het is slopend en voor papa gewoon ontzettend zielig. Op deze manier kan hij zijn rust niet vinden. Het zijn werkelijk hartverscheurende momenten. Zo ook net met die arts. Toen die klaar was en hij papa voorzichtig een hand gaf, zei papa heel zachtjes 'dankjewel'. Hij praat erg onduidelijk maar het was goed te verstaan. Echt, je hart breekt op zo'n moment.
Wat een prachtig gedicht heb je geschreven, onwijs mooi vind ik het, ik wens je heel veel sterkte Toekie....

voor jou en je familie en andere naasten!
Ik vind het fijn te lezen dat Toekie er ook kracht uit haalt dat we zo met haar meeleven....

)