Bokt.nl

**Geplaatst**: 24-12-18 18:27

Re: Hoe moet ik verder?

Geplaatst: 24-12-18 18:27

Enne, mensen veranderen niet, helaas. Hou dat in je achterhoofd en het bespaart je flink wat teleurstellingen.
Wat ik geleerd heb in een assertiviteitstraining is dat je niet met de hele wereld bevriend kan zijn. Dus als er iemand negatief over je is of tegen je doet, haal je schouders op en ga door, denk van jij bent mij niet waard. Ja, dat is moeilijk. En soms denk ik ook wel eens dat bij sommigen de vlag uit zou gaan als ik er niet meer ben. Maar dan denk ik van ik gun jullie dat pleziertje niet

Nee zeggen is ook een antwoord geven. En je mag ook best eens ergens goed tegenaan schoppen zeg maar. Een keer een afwijkende mening of antwoord is ook toegestaan. Zelf zou ik niet direct naar mensen gaan die je gekwetst hebben. Het excuus gaat toch niet komen. Ik ben vroeger gepest en ook al heb ik op Facebook de pesters met naam en toenaam aangesproken, ze hebben het zelfs gelezen, maar een sorry was kennelijk nog te veel.

Werken is goed, dat is afleiding en hopelijk haal je daar ook voldoening uit. Er zijn namelijk echt mensen die wel om je geven. Zo moet je het zien. Beter 1 goede vriendin dan ouders of familie die alleen maar negatief doen. Geniet van je vriendin. Haal daar je energie uit en geef je vriendin energie, dat is positieve energie en daar word je krachtiger van.

**Geplaatst**: 24-12-18 21:20

Re: Hoe moet ik verder?

Geplaatst: 24-12-18 21:20

Knuffel je vriendin, voel jhr gewaardeerd en probeer te genieten.

Ik wens je hele fijne dagen bij en met je vriendin.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 25-12-18 14:59

Re: Hoe moet ik verder?

Geplaatst door de TopicStarter : 25-12-18 14:59

Bedankt Germie. Mijn psych zei tegen me: voor jezelf opkomen, doet soms pijn.
Dat is echt zo. Zeker als het je familie is.. maar als ik kan leren om mensen die echt om me geven toe te laten in mijn leven, hoop ik dat ik er zoveel meer voor terugkrijg.

Dankjewel Rocamor, jullie ook hele fijne dagen toegewenst!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 29-12-18 21:14

Geplaatst door de TopicStarter : 29-12-18 21:14

Zo, de kerstdagen achter de rug.. het was gezellig, maar ik ben ook wel weer blij dat ik thuis ben.

Ik zit een beetje in een dip en dat uit zich bij mij in somber zijn, eten, de hele dag op mijn mobiel (want afleiding is niet na hoeven denken en niet hoeven voelen), en veel te laat naar bed gaan.
Het komt denk ik, omdat ik me klem voel zitten. Veel dingen aan mijn hoofd die ik niet aan de kant kan zetten.
Mijn ouders hebben me uitgenodigd om mee te gaan op vakantie. Voor het eerst sinds ik uit huis ben, want ik had mijn eigen leven volgens hen, dus ik mocht niet meer mee. Denk maar niet dat ik nu wel mee ga. Mijn zus heeft verkering en ik denk dat ze mooi weer willen spelen. Maar bah, dat doet wel pijn. Weer mag het misbruik, en ik dus ook, er eigenlijk niet zijn.
Mijn familie vraagt waarom ik niet op de verjaardag kom, of ik kom met nieuwjaar wensen etc. Ik heb al tig smoezen om ze mee om de tuin te leiden. Maar dat wil ik helemaal niet.. Al kan ik nu niet anders.
De aangifte ga ik doen, ik moet alleen nog de moed bij elkaar rapen om een afspraak te maken.
En daarbij heb ik een vriendin die een schat is, maar zo pessimistisch, depri en in een slachtofferrol zit. Het heeft een oorzaak en ik neem het haar niet kwalijk, maar het vraagt wel veel van me. Het enige gespreksonderwerp is problemen. Die van haar, die van mij en hoe zwaar het wel niet is allemaal. Mogelijkheden die ik aandraag worden aan de kant geschoven, dus ik probeer maar een luisterend oor te zijn, maar telkens kan ik weer hetzelfde riedeltje aanhoren. Ik vind het heel erg dat het zo is, maar ik begin me er gewoon aan te irriteren. Ik voel me machteloos. Ik zou haar zo graag willen helpen, maar dat kan ik niet als zij daar niet voor open staat. Aan de ene kant vind ik het fijn om mij ei kwijt te kunnen, want andere vriendinnen zijn druk met verhuizen, studie etc en die wil ik niet iedere keer lastig vallen. Maar het vraagt veel van me om haar sores iedere keer aan te horen en er niks mee te kunnen. Ik weet niet zo goed wat ik er mee moet.. Soms ben ik bij haar geweest en dan rij ik met knallende koppijn en doodmoe naar huis.

**Geplaatst**: 29-12-18 21:24

Re: Hoe moet ik verder?

Geplaatst: 29-12-18 21:24

Ik heb ook vriendinnen die het moeilijk hebben en soms nemen we even wat afstand van elkaar. Dat is voor nu echt geen schande. Als het beter gaat pak je het contact weer op.
Wat Is De reden dat je niet eerlijk bent tegen je ouders? Misschien heb ik dat gemist hoor. Het is verder hrel verdrietig dat ze je niet serieus nemen, maar misschien gaan ze dat wel doen als je nee zegt en geen smoesje verzint.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 29-12-18 21:39

Geplaatst door de TopicStarter : 29-12-18 21:39

Ik hoop niet dat ze het verkeerd oppakt als ik aangeeft wat afstand nodig te hebben. Ik ben inderdaad wel van plan om het er eens over te hebben. Hopelijk staat ze er voor open.

De smoesjes zijn voor opa, oma, nichten etc. Mijn ouders weten het best. Tegen hen ben ik heel direct.
Ze laten niks van zich horen. Uitnodiging voor de vakantie kwam via broerlief en zelfs met kerst geen berichtje. Of ze weten dat ik die dagen niet alleen thuis heb gezeten, geen idee. Boeit me ook vrij weinig eerlijk gezegd. Ze blijven me verbazen.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 02-01-19 00:02

Geplaatst door de TopicStarter : 02-01-19 00:02

De jaarwisseling was rustig hier gelukkig. Ik ben de hele avond bij kennissen geweest, was echt gezellig.
Verder gaat het wel zijn gangetje. Wat de laatste tijd heel erg opspeelt, is dat ik bang ben iets verkeerds te zeggen, mensen te kwetsen. Als ik nee zeg, ben ik heel bang dat de ander zich voorbij gelopen voelt. Als mijn vriendin naar de ene stad wil en ik naar de andere, omdat die dichterbij is en ik geen energie heb om langer te reizen, voel ik me alsof ik haar zit te manipuleren. Want zij wil heel graag naar die stad en dat weet ik. Met mijn gezonde verstand weet ik best dat ik dan mijn grens aan mag geven. Maar waar ligt de grens tussen aan jezelf denken en aan de ander denken? Ik merk dat ik dat heel moeilijk vind.
Ik ben bang dat ze dingen achter mijn woorden zoeken. Dat speelt zo door mijn hoofd dat ik zelf op een gegeven moment bang ben dat ik inderdaad mensen aan het bespelen ben. Terwijl ik misschien alleen maar voor mezelf opkom. Dus naar de stad die dichterbij is voor mij, bijvoorbeeld.

Mijn pa legde mij weleens dingen in de mond die niet waar waren. Hij interpreteerde mijn gedrag vaak negatief, terwijl dat niet zo was. En ik mocht daar niks tegenin brengen, want hij was niet gek en hij had bijvoorbeeld zelf gezien dat ik met mijn ogen rolde toen hij me wat vroeg. Wat dan niet zo was. Als ik iets deed, wist hij me wel te vertellen met welke intentie ik dat deed en dat was niet positief.
Misschien dat het daar vandaan komt.

En ik erger me de laatste tijd aan de kleinste dingen. Net als dat met mijn vriendin vorige week. Daar baal ik van. Ik wil niet zo'n chagrijnig persoon zijn die zich overal druk om maakt. Soms wil ik iets zeggen en dan bedenk ik me dat dat helemaal niet aardig is. Maar toch heb ik de behoefte om het wel te zeggen. Ook al doe ik het dan meestal toch maar niet.
Ik ben bang dat mensen het aan me merken. Dat ze het niet leuk vinden dat ik mijn grenzen aangeef, dat ik te weinig rekening met hen houdt en dat ze me laten vallen. Het voelt of ik me op glad ijs begeef door meer mijn grenzen aan te geven. En daarbij snap ik niet goed hoe het kan dat ik soms zulke harde opmerkingen maak naar anderen. Zou het zijn omdat ik te lang mijn mond heb moeten houden? Dat het nu op deze manier toch een uitweg zoekt? Ik heb veel boosheid en frustratie naar mijn ouders die ik niet bij hen neer kan leggen.

**Geplaatst**: 02-01-19 00:10

Re: Hoe moet ik verder?

Geplaatst: 02-01-19 00:10

Ik wens je toe dat je leert te vertrouwen en te beseffen dat wie jij echt bent, niets of niemand je dat kan afnemen. :(:)

Je bent goed zoals je bent. {:}

**Geplaatst door de TopicStarter** : 02-01-19 00:11

Re: Hoe moet ik verder?

Geplaatst door de TopicStarter : 02-01-19 00:11

Ik ben zo bang dat ik op mijn pa ga lijken..

**Geplaatst**: 02-01-19 00:12

Geplaatst: 02-01-19 00:12

Fjaril , stop eens met het pleasen van iedereen om je heen. Wanneer een vriendin je zo slecht kent dat ze iets voorstelt wat voor jou eigenlijk net te veel is dan is het goed om wel eens op je strepen te gaan staan. Want zeg jij dat je daar naar toe wil of even afstand ban haar negatieve instelling en ze verbreekt contact dan is het geen vriendin. Maar aan de andere kant, jij moet duidelijker worden. Mensen kunnen een duidelijk antwoord vaak veel beter waarderen dan viaviavia iets op moeten vangen uit veel woorden. Succes. Je doet het al goed maar het kan nog veel beter, tijd om je bitchside een beetje naar boven te halen.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 02-01-19 00:31

Geplaatst door de TopicStarter : 02-01-19 00:31

De vriendin waar ik mee ga shoppen is een andere vriendin. Beetje verwarrend.
Ik geef het wel duidelijk aan. En ze respecteert het vast wel. Het is nog nooit anders geweest. Ergens kan ik wel bedenken dat ze het vast niet raar van me vindt, maar een heel groot deel van mij is toch bang dat ze van me baalt. Het voelt eng om zo regelmatig op mijn strepen te staan.
In feite is er niks aan de hand. Zij stelt iets voor en ik zeg dat niet te zien zitten en kom met een alternatief. Maar in mijn hoofd groeit dat uit tot een monster.

Een paar jaar geleden nog maakte ik me hier helemaal niet zo druk om. We waren in mijn beleving gewoon goede vriendinnen en fouten maken deden we allebei.
Maar nu heb ik het gevoel dat ik bof dat er nog mensen zijn die met me af willen spreken. En dat is echt raar, want ik weet heel goed dat dat onzin is! Maar dat gevoel is zo groot dat ik soms denk dat iedereen beter af is zonder mij. Terwijl ik met mijn verstand kan beredeneren dat dat niet waar is.

**Geplaatst**: 02-01-19 01:06

Re: Hoe moet ik verder?

Geplaatst: 02-01-19 01:06

Tja, verstand en gevoel ligt vaak niet op een lijn, bij niemand. Bij jou gaat de angst om verlies overheersen, straks heb ik geen gezin meer ( nu al niet) om op terug te vallen en wat als mijn vriendinnen nu ook nog afhaken??? Beangstigend maar wel iets om aan te werken want dat monster heeft het wel verkeerd. En haakt er dan toch eentje af dan zal door je veranderde houding er ook wel weer eentje of meer bijkomen die je waardeert en accepteert zoals je bent.

**Geplaatst**: 02-01-19 13:36

Re: Hoe moet ik verder?

Geplaatst: 02-01-19 13:36

Ik herken het wel hoor, het is en zoektocht naar jezelf, naar je nieuwe ik. Daarbij krijg je veel ruis, veel onzekerheid. Het is proberen, afstemmen, op je bek gaan en leren. Maar wat ik je vooral mee wil geven, durf naar je gevoel te luisteren. Als jouw buik(dus niet je hoofd, maar je buik of waar je gevoel ook zit) zegt 'ik wil dit wel/niet', hou dat dan aan als leidraad. Dus als jij niet naar die stad wilt, dan mag jij dat willen, et zo graag als zij graag wel naar die stad wilt. Maar dat je er nu niet heen wilt, wil niet zeggen dat dat nooit gaat gebeuren. Wees er open over, zo ga je je eigen grenzen respecteren en kom je dichterbij jezelf.
En ja, misschien vinden mensen dat niet zo leuk, maar communiceer ook daar weer over, dan komt dat echt wel goed.

**Geplaatst**: 02-01-19 14:50

Re: Hoe moet ik verder?

Geplaatst: 02-01-19 14:50

Het is dood en dood eng, maar durf los te laten.

Wil je de rest van je leven, gebukt onder angst om iemand te verliezen, jezelf opzij schuiven?

Probeer er op te vertrouwen dat je gewoon een leuk mens bent. Dat anderen ook hun grenzen kunnen aangeven en hun eigen verantwoordelijkheid hebben om aan te geven wat ze wel en niet willen en wel en niet leuk vinden. Dat hoef jij niet voor hun te doen.

Dood eng, maar als je ze verliest als je jezelf bent, ja poedersuiker, maar dan is dat maar zo. Hun verlies. Hoe echt en authentiek is die vriendschap als ze je niet meer willen wanneer je jezelf durft te zijn? “If you lose them when you are your authentic self, you never had them in the first place”

Er komen vanzelf weer mensen die jou wel kunnen waarderen zoals je bent.

Je verdient beter. Gun jezelf er te zijn, zoals je bent, met je krachten en je fouten.

Dan leer je vanzelf wie je echte vrienden zijn, en het zou me niks verbazen als dat er meer zijn dan je nu zou denken.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 06-01-19 19:04

Geplaatst door de TopicStarter : 06-01-19 19:04

Met mijn vriendin is het uiteindelijk allemaal goedgekomen.
Het blijft lastig, maar voor nu heb ik weer de bevestiging gehad dat ze me niet zo maar laat vallen.

Vandaag is echter wel een rotdag. Ik ben blij dat hij bijna voorbij. Ik kon alleen maar op de bank zitten of in bed liggen en janken. Zelfs het besef dat ik ademhaalde, deed 'pijn'. Ik merkte het al toen ik wakker werd. Gisteravond heb ik nog gezellig geluncht en met een vriendin gebeld en gezegd dat het best goed ging. En dan wordt je zo wakker..
Afgelopen nacht heb ik best veel gedroomd. Misschien komt het daardoor. Over een docent van vroeger die van het misbruik af weet. Over een vriendin die me meer dan drie jaar bedrogen heeft en zich ineens tegen me keerde, terwijl zij de enige persoon was die ik nog vertrouwde. Ze komt regelmatig in mijn dromen voor.
Dus vandaag op standje overleven, mobiel erbij, afleiding zoeken, eten en hopen dat de dag gauw voorbij is..
Er staat nog een berg vaat van gisteren en het huis moet nog opgeruimd worden, maar ik voel me of ik de marathon gelopen heb..

**Geplaatst**: 07-01-19 02:22

Re: Hoe moet ik verder?

Geplaatst: 07-01-19 02:22

Nou lekker met een kop thee Netflix aan en daarna tukken. Soms zijn dagen küt, aan toegeven en de dag erna fris beginnen is dan prima joh.

**Geplaatst**: 07-01-19 09:37

Re: Hoe moet ik verder?

Geplaatst: 07-01-19 09:37

Hoi Fjaril,
hopelijk geldt vandaag 'en gezond weer op...!', met een schone lei beginnen.
Poedersuiker van zo'n off dag.

Maar je bent goed bezig en dat is het belangrijkste!

**Geplaatst**: 11-01-19 14:39

Re: Hoe moet ik verder?

Geplaatst: 11-01-19 14:39

Hoi Fjaril,

Ik vroeg me af hoe het met je gaat. Is het bij éen rotdag gebleven, of voel je je nog steeds zo rot? Ik heb al een hele tijd niet gereageerd omdat ik weinig toe te voegen heb aan de reacties van geweldige bokkers in dit topic. Sterker nog: die teksten had ik zelf nooit kunnen bedenken.

Ik vind het heel knap om te zien welke stappen je al vooruit hebt gemaakt! Hopelijk kun je dat binnenkort zelf ook inzien

Houd je sterk, ik heb bewondering voor de weg die je aflegt!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 12-01-19 22:10

Geplaatst door de TopicStarter : 12-01-19 22:10

Janneke en Lieveli, bedankt voor jullie woorden.

Dankjewel Esmee, lief dat je het vraagt.

Zondag was echt een zwart gat. Zo zwart is het niet meer, maar wel donkergrijs. Ik voel me weer depressief. Alsof die donkere wolk die weg was sinds de melding bij de politie, weer terug is. En heftiger dan daarvoor.

Het huishouden is weer een groot drama, ik eet meer dan in wil. Voor de jaarwisseling was er een paar kilo af waar ik heel blij mee was. Dat zit er nu weer aan. Ik voel me dik. Terwijl ik geen overgewicht heb.
Verder zit ik de hele dag op de bank op mijn telefoon en kom ik eraf om te eten of boodschappen te doen. Naast de afspraken die ik heb en de middagjes naar vriendinnen.

Het liefst zou ik gaan slapen soms, om maar even niks te voelen. Afspraken met vriendinnen voelen als een verplichting. Ik kan er wel een beetje van genieten, maar ik doe geforceerd blij. Ik zie er tegenop, omdat ik dan weer die glimlach op mijn gezicht moet plakken en dat kost zoveel moeite. Met triest doen, voel ik me ook niet beter. Door te lachen kan ik het soms even vergeten en dat is wel fijn.

Alles kost me tien keer zoveel moeite en er is niks waar ik echt meer van kan genieten.
Ik wil dit niet, het ging zo goed. Morgen is het weer zondag. Ik zie er zo tegenop. De hele week zeg ik al tegen mezelf: Dat het afgelopen zondag slecht ging, zegt niks over komende zondag. Ga het ervaren, je overleeft het wel. Net als vorige zondag.
Maar ja..

Ik baal, de vaat wacht, het huis moet opgeruimd, ik heb weer teveel gegeten vandaag, ik ben bang dat ik niet afval, dat dit weer zo'n lange zwarte tunnel gaat worden. Ik weet niet hoe ik eruit kan komen. Ik snap mijn ouders niet, ik weet niet waar ik goed aan doe. Het is of de hele situatie op mijn schouders rust. Of ik de verantwoordelijkheid draag. En dat kan ik niet!
Ik voel me eenzaam in de hele situatie en ik kan het bij niemand echt kwijt, omdat ik dat niet durf.

Ik zit nu negen maanden thuis al! Nog drie maanden en dan gaat mijn loon naar beneden, dan nog één jaar en ik zit zonder werk..
Ik voel me nutteloos. De kwaliteiten die ik heb, kan ik niet benutten. De dingen die ik leuk vind, kan ik niet doen door mijn angst die telkens weer opspeelt.

Het is zo moeilijk om in deze situatie ergens een sprankeltje licht vandaan te toveren.

**Geplaatst**: 12-01-19 22:47

Re: Hoe moet ik verder?

Geplaatst: 12-01-19 22:47

En je ouders snap ik ook niet, dat mag gewoon. Al is het voor jouw nu iets waar je geen energie in kan steken enkel al omdat die er niet is.

Daarnaast, als het goed is werk je om te leven, je leeft niet om te werken. Kan je door ziekte niet werken (zoals mensen hier en ook je therapeut(en) aangeven), dan is daar gelukkig in dit land een vangnet voor (zorg trouwens wel dat je zsm vakbondslid wordt, uwv moet je echt niet zelf willen doen, die kletsen je kwetsbaar als jij bent je kist in).

Je doet hard je best, maar nu ipv voor anderen zal dat echt voor jezelf moeten worden. En nee dat is nu niet egoistisch, maar gewoon noodzakelijk.

**Geplaatst**: 12-01-19 22:49

Geplaatst: 12-01-19 22:49

Vergeet niemand is perfect, geen dag is gelijk!!
Ja elke week is er een maandag, dinsdag, woensdag, donderdag, vrijdag, zaterdag en ja ook een zondag.
Maar na de zondag komt weer een maandag en begin je weer gewoon opnieuw.
Vallen opstaan en weer verder gaan.
Je kunt het, het mag gewoon op je eigen tempo

**Geplaatst door de TopicStarter** : 20-01-19 09:41

Geplaatst door de TopicStarter : 20-01-19 09:41

Het gaat gelukkig weer wat beter. Het was een langzame weg omhoog, maar ik kan weer een beetje genieten van dingen.

Er is veel gebeurd de afgelopen tijd. Positief en negatief.
Ik heb definitief besloten om aangifte te gaan doen.

De bedrijfsarts heeft en arbeidsdeskundige ingeschakeld. Daar zie ik heel erg tegenop. Ik ben bang dat zijn advies zal zijn om ander werk te zoeken. Of dat hij iets adviseert waar ik me niet in kan vinden.

En dan mijn stem.. Ik heb meer last van spanning in mijn stem. Bijna altijd en overal. Ik heb er nu zelfs keelpijn van. Ik zie op tegen alle dingen waarbij ik moet praten. Afrekenen bij de kassa, het zweet breekt me uit. Helemaal als er nog iemand achter me staat. Mensen groeten op straat, daar loop ik nog net geen blokje voor om. Ik word nog meer bang voor mensen. Ik durf mensen niet goed meer aan te kijken, want straks zeggen ze iets tegen me en moet ik wat terug zeggen. En zo kom ik in een cirkel terecht.
Vorige week heb ik een logopedist een bericht gestuurd. Ik hoop dat die me kan helpen.

**Geplaatst**: 20-01-19 16:45

Geplaatst: 20-01-19 16:45

De bedrijfsarts kan van alles zeggen, maar dat hoef je niet zomaar te accepteren.
Anderzijds kan het je ook helpen om je perspectief te verbreden door te kijken naar andere mogelijkheden.
Ik vraag mij wel af wat een logopedist voor je kan doen. Waar hoop je op?

**Geplaatst door de TopicStarter** : 20-01-19 17:52

Re: Hoe moet ik verder?

Geplaatst door de TopicStarter : 20-01-19 17:52

Senna, bedoel je de bedrijfsdeskundige?
Het kan best goed zijn om op zijn tijd breder te kijken, maar daar ben ik nu echt nog niet aan toe. Ik sta al stijf van de stress, laat staan als ik ook nog eens ga solliciteren of een nieuwe baan ga beginnen.
En ik durf dat ook gewoon niet. De overtuiging dat anderen alles beter kunnen, dat ik dom ben, zit zo diep ingesleten dat ik niet eens een opleiding durf te beginnen..

Wat betreft de logopedist, ik hoop dat die me kan helpen om mijn stem weer goed te gebruiken. Of me kan leren wat ik moet doen als ik spanning krijg in mijn stem.

**Geplaatst**: 20-01-19 18:31

Re: Hoe moet ik verder?

Geplaatst: 20-01-19 18:31

Is het niet beter om de spanning aan te pakken. Dat je straks niet ook met straatvrees zit. Zo klinkt het mij wel een beetje.

Nomineer dit bericht ×