Confession: stiekem lol hebben in de situatie van mijn vrouw die onverwacht scheiding aanvroeg en er vandoor is gegaan met een van mijn vrienden anderhalf jaar terug
Ik zou natuurlijk kapot moeten zijn, ik leek een goed huwelijk te hebben waarin we van alles samen deden ook, leuke kids, paarden, goede vriendenclub, carriere voor mij en vrij studeren voor haar. En ik vind het zwaar ruk voor de kinderen natuurlijk, hoewel die sowieso al zwaar aan mij hingen, en nu gewoon een weekend-mama hebben.
Maarrrrrrr. Nieuw vriendje lijkt toch zwaar problemen te hebben met hoe dit gegaan is en durft amper mij in de ogen te kijken, weet nog steeds niet wat hij van kinderen vind dus hoewel ex daar zit, kunnen de kids daar niet slapen eigenlijk... is allergisch voor alle dieren, dus ex kan niet meer paardrijden of niks... En mijn ex is als studerende 30'er een beetje, euh, high maintenance? Het geluk straalt er niet helemaal van af...
En hier zit ik dan als gelukkig ei met mijn kinderen, alle opgroei en schooldingen meemaken, want kan lekker rustig vanuit huis werken, met nu opeens ook genoeg vrije tijd om lekker verder te gaan met paarden, heb nu naast haar oude paard mijn eigen PRE waar ik echt helemaal gek mee ben, straks als ze willen kindjes ook lekker op paardrijden

Huis inrichten zoals ik wil, huishouden doen naar mijn eigen zin, geen gezeur over wat te koken en een *fantastische* keuken om mij in uit te leven, en kan mijn kids alles geven wat ik wil

(Wat niet alles is wat zij willen natuurlijk; niet te veel verwennen xD )
En yup. Dan voel ik toch dat ik het heel goed heb, en oh oh oh, wat voelt het goed om te denken dat ze er op achteruit is gegaan, en oh wat voel ik toch dat ik mij eigenlijk schuldig moet voelen dat ik mij niet schuldig voel dat ik dit zo voel, en hoewel ik nooit dacht over scheiden of dat ik het slecht had, had ik nooit verwacht opeens zo blij en vrij te zijn.
Hoewel ze bij navraag helemaal gelukkig zegt te zijn, en ik dat ook graag wil geloven, iedereen verdient geluk tenslotte
