Cer schreef:Dus, zij vraagt, hij ontkent, en dán ziet ze een berichtje... wat dan? (puur hypothetisch even voor het verhaal)?
'
Hoezo ´ziet´ ze dat dan?
Omdat ze hem niet gelooft en gaat neuzen?
Dat is een invulling van haar wantrouwen.
Op een dergelijke basis van wantrouwen zal alles negatief worden uitgelegd en is escalatie waarschijnlijk.
Hoe je het ook wendt of keert Cer, het is een ramprecept.
Zoals ik al schreef is het maken van vergissingen heel menselijk en wanneer je zoals de ts twee stappen verkeerd neemt, hoor je op je schreden terug te keren en te proberen het alsnog goed te doen. Jezelf te corrigeren.
PRAAT! en wel zonder confrontatie en met zo laag mogelijke drempels.
@Arno; zoals je kan lezen neem ik die stap óók. Ze moet twee stappen terug, niet confronteren.
Nu, na de complexe beslissing voor vakantie moet ze of nóg een aantal stappen verder terug of lost het zich in de vakantie op als een misverstand en is het een wijze les met fors standje aan zichzelf.

Ik héb een goede relatie, eentje waarin wij samen gegroeid zijn, sterker geworden zijn, en nu gewoon echt heel goed staan. En daar zijn toevallig vertrouwensissues aan vooraf gegaan, met praten en gevoelens tonen zijn wij erdoor geraakt. Je kan sommige dingen ook gewoon gevoelsmatig als volwassenen oplossen zonder stellige regeltjes te volgen, zoals ik zei: wat voor de ene werkt, werkt voor de ander niet, niet alles is zwart-wit. Ik heb geleerd uit mijn eigen ervaringen, en lees hier met verwondering hoe jij reageert op zaken. Ter info: ik ben het met héél véél van jouw opvattingen (als ze leesbaar zijn) eens, alleen klasseer jij mij al van in het begin in een bepaald hokje omdat ik op één zaak (waar je weigert toelichting over te geven) uitleg vroeg en mijn bedenkingen had.