Moderators: NadjaNadja, Essie73, Muiz, Polly, Telpeva, ynskek
) mijn gevoel 'uitzetten' en helpen. Maar ik snap ook heel goed mensen die dat niet kunnen, zoals ik dat in andere situaties weer niet kan.
) vooral heel erg verweten werd dat de "springer" de machinist en conducteur een trauma bezorgde. En wat ik probeer te zeggen is dat dat een risico is wat je incalculeert (of zou moeten incaluculeren en als daar niet op getraind word dan ligt er een taak bij NS opleidingen), net als dat ik dat doe als ik bij de buurman naar binnen ga.

maximuss schreef:@ nanne: wat wil je eigenlijk bereiken: je hebt zelf voor een NS job gekozen. Het feit dat je die gaat vergelijken met hulpverleners omdat jij soms iets ergs of "abnormaal" meemaakt, gaat er bij mij niet in. Jij ziet als NS-er nog geen 100ste van wat hulpdiensten elke dag meemaken dus oordeel daar dan ook niet over en denk vooral niet dat het gelijkaardige jobs zijn. Over het "niet normaal", wat is normaal? Leven en dood zijn heel normaal alleen heeft de huidige maatschappij daar zo'n taboe van gemaakt dat mensen ervan vervreemd zijn.


maximuss schreef:@ nanne: heel fijn dat jij jouw functie zo serieus neemt en dat jij jezelf als hulpverlener ziet maar jullie horen niet bij de hulpdiensten. Natuurlijk werken jullie nauw samen met de spoorwegpolitie, dat is de bedoeling: security draagt altijd over aan de politie. Als ik het analoog met België bekijk dan zijn jullie het eerste aanspreekpunt en geven jullie dan door aan de hulpdiensten.
Dit gezegd zijnde: nu terug on topic


maximuss schreef:@ knollentuin: wat jij kil noemt is objectief en realistisch. Ik ga een ander voorbeeld geven: ik was vanavond eerste ambu ter plaatse bij een zwaar verkeersongeval waar een jonge mens in het beste geval zwaar gehandicapt gaat uitkomen, op dit moment nog altijd kritiek. Dat is heel erg voor die patiënt en heel zijn/ haar omgeving MAAR dat is niet erg voor mij als persoon want ik heb geen enkele band met dat slachtoffer. Dat is gewoon bloed afspoelen, materiaal klaarmaken en naar de volgende. Het moment dat je je gaat inleven in de situatie van je patiënt: dan ga je er onderdoor.
bruintje123 schreef:Ik geloof dat ik je niet begrijp. Staan er op twitter dan nog meer reacties over dat bericht?