Bokt.nl

maximuss schreef:

@ nanne: Polly focust zich vooral op de hulpverlening en dan klopt het dat je eigenlijk niet op kijkt van een lijk meer of minder. NS personeel komt hier niet zo vaak mee in aanraking en de ene ns-er zal hier beter mee omgaan dan de andere.

laraxXxemma schreef:

Misschien niet helemaal passend, maar wil het wel even van me afschrijven en moest toch aan dit topic denken.
In groningen heb je een beetje andere fietslichten, waar alle fietsers tegelijk van alle kanten tegelijk midden over het kruispunt fietsen, met op sommige plekken van die 'geduld' stoplichten, dus die tellen af tot hij op groen gaat. Het principe van met zijn allen tegelijk werkt prima, maar die aftellers hebben nog wel eens zijn kuren. Soms lopen ze ineens snel naar beneden en gaan ze op groen of blijven ze op de laatste paar hangen door een verkeerde inschatting. Vandaag gebeurde dus beide tegelijk, dat had ik nog niet eerder gezien. Eerst snel naar beneden, om vervolgens bij de laatste paar lampjes te stoppen. Ging het stoplicht van de autobaan naast me op groen. Ik had geluk, zag dat het stoplicht van mij op rood bleef staan. Maar die mensen voor mij dus niet. De vrouw voor mij zou net naar links gaan midden over het kruispunt, toen er een bus aankwam. Die had ze niet verwacht natuurlijk want nu zou het stoplicht van alle fietsers op groen moeten staan. Werd echt op zo'n klein stukje na niet geraakt, ze zag net op tijd dat die bus kwam. Bus denderde ondertussen gewoon door ook niet langzamer ofzo.
En ik stond daar dan, helemaal verstijfd Nog uit volle verbazing dat het stoplicht niet op groen was gesprongen en ondertussen een bus die op de vrouw die eerst voor mij te wachten stond afkwam. Oh my god wat ben ik blij dat ze niet geraakt is. Had geen eens tijd om te denken om stoppen te schreeuwen. Was ze er wel onder geweest had ik het mezelf zo kwalijk genomen. Doe ik nu eigenlijk ook, ondanks dat ik weet dat het goed is afgelopen. Die vrouw moet echt de schrik van haar leven hebben gehad..

Nanne schreef:

maximuss schreef:

@ nanne: Polly focust zich vooral op de hulpverlening en dan klopt het dat je eigenlijk niet op kijkt van een lijk meer of minder. NS personeel komt hier niet zo vaak mee in aanraking en de ene ns-er zal hier beter mee omgaan dan de andere.

Ik reageerde misschien een beetje hard, maar ik denk dat NS personeel er vaker mee in aanraking komt dan men denkt. In mijn werkgebied hebben wij weken dat er 3 mensen per week springen. Dat is relatief veel.

Plus dat wij ook regelmatig te maken hebben met andere ernstige ongevallen zoals mensen die van een roltrap vallen of reanimatie's. Zelf heb ik helaas ook iemand van een roltrap moeten trekken die op dat moment dood was, gelukkig is die persoon met succes gereanimeerd.

youaremystar schreef:

laraxXxemma schreef:

Misschien niet helemaal passend, maar wil het wel even van me afschrijven en moest toch aan dit topic denken.
In groningen heb je een beetje andere fietslichten, waar alle fietsers tegelijk van alle kanten tegelijk midden over het kruispunt fietsen, met op sommige plekken van die 'geduld' stoplichten, dus die tellen af tot hij op groen gaat. Het principe van met zijn allen tegelijk werkt prima, maar die aftellers hebben nog wel eens zijn kuren. Soms lopen ze ineens snel naar beneden en gaan ze op groen of blijven ze op de laatste paar hangen door een verkeerde inschatting. Vandaag gebeurde dus beide tegelijk, dat had ik nog niet eerder gezien. Eerst snel naar beneden, om vervolgens bij de laatste paar lampjes te stoppen. Ging het stoplicht van de autobaan naast me op groen. Ik had geluk, zag dat het stoplicht van mij op rood bleef staan. Maar die mensen voor mij dus niet. De vrouw voor mij zou net naar links gaan midden over het kruispunt, toen er een bus aankwam. Die had ze niet verwacht natuurlijk want nu zou het stoplicht van alle fietsers op groen moeten staan. Werd echt op zo'n klein stukje na niet geraakt, ze zag net op tijd dat die bus kwam. Bus denderde ondertussen gewoon door ook niet langzamer ofzo.
En ik stond daar dan, helemaal verstijfd Nog uit volle verbazing dat het stoplicht niet op groen was gesprongen en ondertussen een bus die op de vrouw die eerst voor mij te wachten stond afkwam. Oh my god wat ben ik blij dat ze niet geraakt is. Had geen eens tijd om te denken om stoppen te schreeuwen. Was ze er wel onder geweest had ik het mezelf zo kwalijk genomen. Doe ik nu eigenlijk ook, ondanks dat ik weet dat het goed is afgelopen. Die vrouw moet echt de schrik van haar leven hebben gehad..

Welkom in Groningen!
Laatst nog bijna overreden door de bus, terwijl ik op her zebrapad overstak.

Ladybird schreef:

Het schijnt ook een systeem te zijn wat alleen in Groningen gesnapt word.. Tot dat er dus van die tijddingen erbij komen, dan gaat het mis

Polly schreef:

Nanne schreef:

@ nanne: Polly focust zich vooral op de hulpverlening en dan klopt het dat je eigenlijk niet op kijkt van een lijk meer of minder. NS personeel komt hier niet zo vaak mee in aanraking en de ene ns-er zal hier beter mee omgaan dan de andere.

Ik reageerde misschien een beetje hard, maar ik denk dat NS personeel er vaker mee in aanraking komt dan men denkt. In mijn werkgebied hebben wij weken dat er 3 mensen per week springen. Dat is relatief veel.

Plus dat wij ook regelmatig te maken hebben met andere ernstige ongevallen zoals mensen die van een roltrap vallen of reanimatie's. Zelf heb ik helaas ook iemand van een roltrap moeten trekken die op dat moment dood was, gelukkig is die persoon met succes gereanimeerd.

paardenmiep schreef:

Hele tijd meegelezen in het topic en kom nu eens onder mijn meeleessteen vandaan, gezien ik de link zie staan van de Vice documentaire over euthanasie. Mijn nichtje Maud komt voor in deze documentaire..

Toen ik nog veel met de trein reisde kon ik af en toe nog wel eens klagen over de mededeling 'aanrijding met een persoon', want tsja, ik zou een tentamen missen, of mijn terugreis naar huis werd zo wel een stuk lastiger.

Nadat vorig jaar juli Maud voor de trein is gaan staan, ben ik er toch heel anders na gaan kijken. Mijn nichtje had namelijk al jarenlang enorm veel pogingen gedaan, en in het begin heeft ze altijd tegen haar ouders, zus en hulpverleners gezegd dat ze nooit voor de trein zou gaan staan, omdat ze dat de mensen in haar omgeving en de mensen op de trein niet aan wou doen. Echter na tientallen mislukte pogingen, allemaal zonder trein, en een afgewezen euthanasieverzoek, zag ze geen uitweg meer, en begon ze toch vaker aan de trein te denken, gezien het toch de grootste slagingskans heeft.. Een aantal keer kon ze er op tijd voor weggehaald worden of kon de NS op tijd worden ingeseind, maar de poging in Juli vorig jaar is dan toch gelukt..

Hoewel het een vreselijk einde is voor een prachtige meid, gun ik haar zo enorm die rust waar ze naar zocht.. Want ze was echt wanhopig om eindelijk weer rust te vinden, na zo veel jaar ondraaglijk psychisch lijden. Het zou allemaal zó anders zijn gelopen als haar euthanasieverzoek goedgekeurd zou zijn.. Dan had ze in ieder geval een rustige dood gehad met al haar dierbaren dichtbij, en hadden we allemaal rustig afscheid van haar kunnen nemen. En misschien, zoals in de Vice documentaire al naar voren kwam, had het haar juist wel een zetje in de rug gegeven om toch nog een behandeling te proberen, omdat ze zou weten dat ze elk moment op een waardige manier afscheid zou kunnen nemen. Dit zou voor haar ouders en zus ook zo veel 'fijner' zijn geweest.. Nu kregen ze hun dochter in stukjes terug, met euthanasie hadden ze alles met zijn allen kunnen afronden en had ze nog 'mooi' in haar kist kunnen liggen..

Dit betekent echter niet dat ik voor de trein springen goedkeur, gezien de trauma's die er bij komen kijken, maar ik begrijp wel waarom Maud dit heeft gedaan. Mensen springen niet zo maar voor de trein, het is écht een daad uit pure wanhoop. En mensen die niet snappen waarom mensen voor de trein gaan staan, wees er héél blij mee, en hoop dat je er nooit achter komt..

A3a1 schreef:

De overlevenden voelen eindelijk eens een piepkleinbeetje van wat de spinger heeft geleden.

maximuss schreef:

Als hulpverlener krijg je gratis en voor niets ptss... Dat hoort er bij en idd veelal loopt de emmer ooit over.
Ik herinner me al mijn rea's en al mijn doden, daarbij nog eens de schrijnende verhalen. De straten van bepaalde gemeentes en steden zijn in mijn hoofd gevuld met spoken, dat is gewoon zo en dat hoeft geen probleem te zijn. Als ik weet dat wij alles gedaan hebben wat in onze macht lag dan heb ik geen problemen met een "negatieve" uitkomst van een interventie. Soms vloek je eens maar dan ga je naar de volgende...

Wat het voor mij makkelijk maakt: ik weet dat ik mijn vak ken en kan en ik twijfel niet aan mijzelf. Dit kan arrogant klinken maar dat is dé manier om deze job te doen: trainen en bijscholen tot je alles van voor naar achter en van achter naar voor kent en kunt want je hebt wel mensenlevens in je handen.

kirsten4 schreef:

paardenmiep schreef:

Hele tijd meegelezen in het topic en kom nu eens onder mijn meeleessteen vandaan, gezien ik de link zie staan van de Vice documentaire over euthanasie. Mijn nichtje Maud komt voor in deze documentaire..

Toen ik nog veel met de trein reisde kon ik af en toe nog wel eens klagen over de mededeling 'aanrijding met een persoon', want tsja, ik zou een tentamen missen, of mijn terugreis naar huis werd zo wel een stuk lastiger.

Nadat vorig jaar juli Maud voor de trein is gaan staan, ben ik er toch heel anders na gaan kijken. Mijn nichtje had namelijk al jarenlang enorm veel pogingen gedaan, en in het begin heeft ze altijd tegen haar ouders, zus en hulpverleners gezegd dat ze nooit voor de trein zou gaan staan, omdat ze dat de mensen in haar omgeving en de mensen op de trein niet aan wou doen. Echter na tientallen mislukte pogingen, allemaal zonder trein, en een afgewezen euthanasieverzoek, zag ze geen uitweg meer, en begon ze toch vaker aan de trein te denken, gezien het toch de grootste slagingskans heeft.. Een aantal keer kon ze er op tijd voor weggehaald worden of kon de NS op tijd worden ingeseind, maar de poging in Juli vorig jaar is dan toch gelukt..

Hoewel het een vreselijk einde is voor een prachtige meid, gun ik haar zo enorm die rust waar ze naar zocht.. Want ze was echt wanhopig om eindelijk weer rust te vinden, na zo veel jaar ondraaglijk psychisch lijden. Het zou allemaal zó anders zijn gelopen als haar euthanasieverzoek goedgekeurd zou zijn.. Dan had ze in ieder geval een rustige dood gehad met al haar dierbaren dichtbij, en hadden we allemaal rustig afscheid van haar kunnen nemen. En misschien, zoals in de Vice documentaire al naar voren kwam, had het haar juist wel een zetje in de rug gegeven om toch nog een behandeling te proberen, omdat ze zou weten dat ze elk moment op een waardige manier afscheid zou kunnen nemen. Dit zou voor haar ouders en zus ook zo veel 'fijner' zijn geweest.. Nu kregen ze hun dochter in stukjes terug, met euthanasie hadden ze alles met zijn allen kunnen afronden en had ze nog 'mooi' in haar kist kunnen liggen..

Dit betekent echter niet dat ik voor de trein springen goedkeur, gezien de trauma's die er bij komen kijken, maar ik begrijp wel waarom Maud dit heeft gedaan. Mensen springen niet zo maar voor de trein, het is écht een daad uit pure wanhoop. En mensen die niet snappen waarom mensen voor de trein gaan staan, wees er héél blij mee, en hoop dat je er nooit achter komt..

Ik vind het verhaal van Maud zó aangrijpend. Heb het al eerder gelezen/gezien, en deze week dus ook bij rtl late night en ook de docu van Vice bekeken deze week. Kippenvel, telkens weer.
Wat omschrijf je het ook mooi.. Toen ik de eerste keer het verhaal van Maud las, kon het zo over m'n beste vriendinnetje gaan. Die is er nog, maar verder komt het verhaal best wel overeen....

Het is dan misschien al even geleden, maar ik wil je toch nog heel veel sterkte wensen

paardenmiep schreef:

Dankjewel! Jij heel erg veel sterkte met je beste vriendin, blijf vooral veel met haar praten en laat haar weten dat je er voor haar bent

Laura82 schreef:

Er zijn ook genoeg politieagenten en ambulancebroeders etc die op een dag iets meemaken wat voor hun de druppel is. En wat dacht je van militairen met ptss. Ook met de juiste hulp, hoe professioneel ze ook zijn.

maximuss schreef:

@ nanne: wat wil je eigenlijk bereiken: je hebt zelf voor een NS job gekozen. Het feit dat je die gaat vergelijken met hulpverleners omdat jij soms iets ergs of "abnormaal" meemaakt, gaat er bij mij niet in. Jij ziet als NS-er nog geen 100ste van wat hulpdiensten elke dag meemaken dus oordeel daar dan ook niet over en denk vooral niet dat het gelijkaardige jobs zijn. Over het "niet normaal", wat is normaal? Leven en dood zijn heel normaal alleen heeft de huidige maatschappij daar zo'n taboe van gemaakt dat mensen ervan vervreemd zijn.