Oja, ik ging een keer fietsen met een jongen van een andere wielervereniging. Best prima (hij kwam uit Eindhoven naar Utrecht gefietst, deden samen een rondje daar) en hij zou blijven eten zodat hij niet in de spits met zijn fiets in de trein moest. Nou oké prima. Mijn vader begon al "oh wil je nog een biertje?'. Op een gegeven moment vroeg ik hoelaat hij eigenlijk van plan was de trein te nemen, dat wist hij nog niet. Gelukkig kreeg hij nog een biertje van mijn vader

. Op een gegeven moment heb ik mijn laptop gepakt en dacht dat die hint wel duidelijk was. Uiteindelijk ging ik kijken en gingen er nog twee treinen. Nou ik dacht dat hij de eerste zou nemen, hij dacht daar anders over. Nou oké de laatste dan, maar ik zorgde ervoor dat we ruim op tijd op het station waren. Hij heeft netjes een kaartje gekocht, uiteindelijk komt de trein aan en sta ik al lang en breed bij de deur en krijgt hij het voor elkaar de trein te missen (wtf, ik snap het nog steeds niet).
Woest was ik, maar ik vond het ook zielig om hem daar te laten staan aan het einde van de avond, dus stilzwijgend naar huis gefietst. Stampend kwam ik binnen en mijn moeder heeft me mee naar boven genomen om af te koelen

en probeerde er een grapje van te maken, maar ik vond er echt helemaal niks grappigs aan.
Nog een tijd op de bank gezeten en toen wilde ik toch wel eens naar bed. Ooh zei hij, ik weet je kamer wel te vinden dan ga ik wel vast.

Mijn kamer??? Hij mocht mooi op de grond in de kamer er naast. De volgende ochtend heb ik hem het huis uitgezet, volgens mijn moeder moest ik hem naar het station brengen, nou ik vond dat hij dat zelf wel kon vinden na de avond ervoor.
