Bokt.nl

**Geplaatst**: 06-08-07 00:16

Re: Egoistische moeder

Geplaatst: 06-08-07 00:16

oehee wat een berg psychiaters en psychologen en andere ter zake deskundigen hier op een rij....
ik kan een een heel boek schrijven wat mijn moeder en/of vader in mijn ogen verkeerd deed.
Ik kan ook een heel boek schrijven wat mijn moeder en/of vader in mijn ogen verkeerd deed. en naar gelang mijn bui is het ene boek dikker dan het andere.
Mijn ouders hebben fouten gemaakt in hun opvoeding, en ook ik maak fouten in de opvoeding.. maar beide partijen ouders en kind hebben geen handleiding gekregen.
Als een kind zo spreekt over een ouder/beide ouders, dan is er een grote fout gemaakt in de opvoeding.. naast gebrek aan begrip ook gebrek aan respect en dankbaarheid..
Als ik als kind ga zoeken op internet om te kijken wat 1 van mijn ouders zou kunnen mankeren, te bevestigenen dat ik gelijk heb... dan heeft mijn ouder/beide ouders, iets strak verkeerd gedaan... en dat is geen compliment voor het kind.

**Geplaatst**: 06-08-07 02:49

Re: Egoistische moeder

Geplaatst: 06-08-07 02:49

@ alane ik volg je niet helemaal , Dus als je 'beschadigd bent door de 'opvoeding'van je ouders mag je dat niet zeggen? of begrijp ik je nou niet helemaal?, Als je het kan toegeven vindt ik juist getuigen van inzicht, Zwart maken is wat anders, (en dat is ook niet de bedoeling hier denk ik , Denk dat een hoop bokkers in dit topic alleen even herkenning zoeken) maar toegeven is niks mis mee, opkroppen en de schuld bij jezelf blijven zoeken (ipv toegeven dat het of de ouders waren of een combinatie) lijkt me vervelender . En nee ouders krijgen geen handboek JA elk mens, elke ouder maakt fouten. Niemand is perfect, Maar er is wel een verschil tussen fouten en fouten Daar zit echt gradatie in .. Zoeken op inet lijkt me trouwens ook niet goed, Dat ben k zeker met je eens Diagnoses worden wel gesteld door artsen etc.

**Geplaatst**: 06-08-07 08:44

Re: Egoistische moeder

Geplaatst: 06-08-07 08:44

Er zijn anders ook heel wat boeken geschreven over dit onderwerp. Mag je die boeken dan niet lezen? Het kan je heel veel inzicht geven en steun en tips.

**Geplaatst**: 06-08-07 09:29

Re: Egoistische moeder

Geplaatst: 06-08-07 09:29

http://www.burnin.nl/?id=prv_alt_dav
Dit zijn dus eigenschappen van veel mensen die een moeilijke jeugd hebben gehad. Ze onderdrukken hun emoties, tonen zich sterk en zijn echte doorzetters, maar van binnen zit vaak veel moeheid en verdriet.

Dit is een overlevingstechniek vanuit de jeugd die vroeg of laat voor een burnout gaat zorgen (niet "zeuren", maar door zetten).
Velen beginnen dergelijke dingen pas in te zien als ze ouder zijn dan 20, omdat ze dan vast lopen en bij de psycholoog terecht komen. Sommigen pas als ze al rond de veertig zijn.

**Geplaatst**: 06-08-07 11:47

Re: Egoistische moeder

Geplaatst: 06-08-07 11:47

Alane schreef:
oehee wat een berg psychiaters en psychologen en andere ter zake deskundigen hier op een rij....
ik kan een een heel boek schrijven wat mijn moeder en/of vader in mijn ogen verkeerd deed.
Ik kan ook een heel boek schrijven wat mijn moeder en/of vader in mijn ogen verkeerd deed. en naar gelang mijn bui is het ene boek dikker dan het andere.
Mijn ouders hebben fouten gemaakt in hun opvoeding, en ook ik maak fouten in de opvoeding.. maar beide partijen ouders en kind hebben geen handleiding gekregen.
Als een kind zo spreekt over een ouder/beide ouders, dan is er een grote fout gemaakt in de opvoeding.. naast gebrek aan begrip ook gebrek aan respect en dankbaarheid..
Als ik als kind ga zoeken op internet om te kijken wat 1 van mijn ouders zou kunnen mankeren, te bevestigenen dat ik gelijk heb... dan heeft mijn ouder/beide ouders, iets strak verkeerd gedaan... en dat is geen compliment voor het kind.

Pardon? Dit klinkt wel heek neerbuigend? En je hebt waarschijnlijk geen flauw benul hoe het is.
Het is niet fijn om jarenlang geen vriendinnetje te durven uitnodigen, het is niet fijn om flessen drank en pillen uit je moeder haar handen te moeten trekken, het is ook niet fijn om op frequente basis kots te staan schoonmaken terwijl je verwijten naar hoofd geslingerd krijgt, het is niet fijn om volledig over je toeren naar je vader te moeten bellen of hij ajb naar huis wil komen terwijl je weet dat hij echt niet wegkan op zijn werk, het is niet fijn om constant met angst te zitten tot de bom weer eens ontploft, je kleren bijna niet in de was durven gooien omdat je dan moet horen wat zij allemaal wel niet voor jou doet...
Als iemand hier een term opgooit en ik zoek op wat dat juist inhoudt en kom tot de conclusie dat alle symptomen die daarbij staan perfect overeenkomen mag ik dat toch zeggen?

Je doet precies of wij zijn hier een stelletje zielige pubers die zin hebben om eens te klagen over hun ouders. Het gaat net iets dieper dan dat hoor. Als ik een topic zie waar ik me in herken, op een forum waar me niemand kent en er zéker niemand haar kent, waarom zou ik dan niet mogen reageren?

Gebrek aan begrip, respect en dankbaarheid? Ik zou zo graag willen dat ik haar dankbaar kon zijn, dat ik respect voor haar kon hebben... maar sommige mensen maken je dat nu eenmaal héél erg moeilijk. Des te meer respect heb ik voor mijn vader.
En begrip... Pff... Ik heb 16 jaar lang begrip getoond. Maar op een bepaald moment stopt het gewoon.

Ouders maken fouten en daar kan ik mee leven. Maar niet met deze fouten. Als jij het wel kan, proficiat.

**Geplaatst**: 06-08-07 13:09

Re: Egoistische moeder

Geplaatst: 06-08-07 13:09

Een van de (vele) boeken over dit onderwerp: http://www.amazon.com/Children-Self-Abs ... 1572242310

**Geplaatst**: 06-08-07 13:16

Re: Egoistische moeder

Geplaatst: 06-08-07 13:16

angelfire schreef:
Mijn moeder is op dit moment ook heel egoistisch.
Vroeger was ze juist heel erg lief en zorgzaam en had altijd teveel voor iemand over.
Maar sinds dr nieuwe vriend is dat compleet veranderd.
Na 2 weken woonde hij al bij ons en na 2,5 maand zijn ze verloofd.
Ik herken haar gewoon echt niet meer, en dit gaat echt heel erg fout aflopen..
Wij moeten lijden onder haar 'geluk' en het kan d'r niks schelen, want nu is het haar beurt en nu leeft ze weer zegt ze.
Ze is gewoon totaal het tegenover gestelde van wat ze was.
Alleen je kan er niks aan doen, ze moet met haar eigen ogen inzien hoe de situatie werkelijk is.
Tot die tijd sta je machteloos..

Hier is het ook zo. Alleen mijn moeder woont nu alweer samen met de 5e vriend. En ookal klaag ik daar nu over, ik hoop elke keer hartstikke voor d'r dat deze vriend haar echte ware is en dat ze ook werkelijk samen blijven. Het is alleen zo dat ze na twee weken al bij haar exen is gaan wonen en zelfs drie dagen na haar laatste ex al bij deze man is gaan wonen. Ze is bang om alleen te blijven, maar ze ziet zo niet dat mijn broertje van 15 er aan onderdoor gaat, en ik elke keer maar naar haar toe kom en alles moet pikken. Nou woont ze in nieuw lekkerland en gaan we wat meer met elkaar om omdat ik in barendrecht woon, dat is niet zover weg. Daarvoor zag ik haar soms hele weken niet en in het begin van haar eerste nieuwe vriend heeft ze mijn broertje 9 maanden niet gezien, en mij alleen omdat ik naar haar toe kwam. Zelf deed ze niets. Ze rookt, drinkt, gaat uit en dat soort dingen..mag van mij allemaal wel moet ze zelf weten, maar doe het met maten en kleed je fatsoenlijk. Nu is ze aan het bijdraaien, ze probeert haar plekkie te vinden in nieuw lekkerland en ik hoop dat deze vriend dé vriend is waarbij ze blijft. We zijn zowat heel nederland doorgereisd, waar zij allemaal niet heeft gewoond..

**Geplaatst**: 06-08-07 13:18

Re: Egoistische moeder

Geplaatst: 06-08-07 13:18

Ik kwam je topic toevallig net tegen en ik heb alle verhalen een beetje door zitten lezen.
Ikzelf heb gelukkig geen ervaring met zulke ouders, maar ik heb me voor mijn studie wel verdiept in de relatie tussen ouders en kinderen.
Nu je op een bepaalde leeftijd gekomen bent is het vooral belangrijk dat je eerlijk bent over hoe je je voelt tegenover je ouders (moeder dan in dit geval)
Verder kan je er niets meer aan doen dat zij zo is, zolang zij er zelf niets aan wil doen of het prima vindt zoals ze is. Je kunt alleen maar vertellen hoe jij het voelt en hopen dat ze het oppikt en vooral het goede voorbeeld geven

Dat laatste is eigenlijk het allerbelangrijkste vooral voor jezelf: je weet wat je niet prettig vindt aan je moeder, waak ervoor dat je zelf niet ook zo wordt!
Dit is nl. ongemerkt toch heel vaak het geval, kinderen vertonen toch snel het gedrag waarmee ze opgevoed zijn, of ze het nu willen of niet.
Je weet dat je moeder zo is en dat jij dat niet prettig vindt, probeer zelf een goed voorbeeld te stellen en in het leven te staan zoals jij dat prettig vindt, dan zul je je al een stuk prettiger voelen!

sterkte ermee! ik denk dat het met jou iig helemaal in orde komt, zolang je zelf maar weet hoe je er tegenover staat.

Edit: zinsbouw

Laatst bijgewerkt door lejo op 06-08-07 13:43, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 06-08-07 13:36

Re: Egoistische moeder

Geplaatst: 06-08-07 13:36

Ik weet niet of deze boeken ook naar het Nederlands zijn vertaald, maar dit zijn nog meer voorbeelden van boeken over het onderwerp:
http://www.amazon.com/How-Be-Adult-Rela ... 1570628122
http://www.amazon.com/Trapped-Mirror-El ... 0688140718
http://www.amazon.com/Toxic-Parents-Ove ... 0553284347
http://www.amazon.com/If-You-Had-Contro ... 55-7945243

**Geplaatst**: 06-08-07 17:24

Re: Egoistische moeder

Geplaatst: 06-08-07 17:24

LadyElmira schreef:
angelfire schreef:
Mijn moeder is op dit moment ook heel egoistisch.
Vroeger was ze juist heel erg lief en zorgzaam en had altijd teveel voor iemand over.
Maar sinds dr nieuwe vriend is dat compleet veranderd.
Na 2 weken woonde hij al bij ons en na 2,5 maand zijn ze verloofd.
Ik herken haar gewoon echt niet meer, en dit gaat echt heel erg fout aflopen..
Wij moeten lijden onder haar 'geluk' en het kan d'r niks schelen, want nu is het haar beurt en nu leeft ze weer zegt ze.
Ze is gewoon totaal het tegenover gestelde van wat ze was.
Alleen je kan er niks aan doen, ze moet met haar eigen ogen inzien hoe de situatie werkelijk is.
Tot die tijd sta je machteloos..

Hier is het ook zo. Alleen mijn moeder woont nu alweer samen met de 5e vriend. En ookal klaag ik daar nu over, ik hoop elke keer hartstikke voor d'r dat deze vriend haar echte ware is en dat ze ook werkelijk samen blijven. Het is alleen zo dat ze na twee weken al bij haar exen is gaan wonen en zelfs drie dagen na haar laatste ex al bij deze man is gaan wonen. Ze is bang om alleen te blijven, maar ze ziet zo niet dat mijn broertje van 15 er aan onderdoor gaat, en ik elke keer maar naar haar toe kom en alles moet pikken. Nou woont ze in nieuw lekkerland en gaan we wat meer met elkaar om omdat ik in barendrecht woon, dat is niet zover weg. Daarvoor zag ik haar soms hele weken niet en in het begin van haar eerste nieuwe vriend heeft ze mijn broertje 9 maanden niet gezien, en mij alleen omdat ik naar haar toe kwam. Zelf deed ze niets. Ze rookt, drinkt, gaat uit en dat soort dingen..mag van mij allemaal wel moet ze zelf weten, maar doe het met maten en kleed je fatsoenlijk. Nu is ze aan het bijdraaien, ze probeert haar plekkie te vinden in nieuw lekkerland en ik hoop dat deze vriend dé vriend is waarbij ze blijft. We zijn zowat heel nederland doorgereisd, waar zij allemaal niet heeft gewoond..

Ik gun het mijn moeder ook zo erg om gelukkig zijn met iemand die van haar houd. Ik zou niets liever willen.
Ik heb ook met zijn zoon gepraat en daar hoor ik ook geen positieve verhalen van, dus ik hou mijn hart echt vast.
En ik hoop dat ze het inziet voordat het echt te laat is..
En het doet zeer om dit aan te moeten zien en weten dat je er niks aan kunt doen.. Verdrietig

Ze past zichzelf compleet aan hem, ze rookt weer, drinkt heel veel, gaat veel uit, gooit geld over de balk.
Heeft weinig contact meer met vriendinnen en m'n oma. (terwijl ze hier heel veel contact mee had)
Als ik met haar probeer te praten heeft ze eigenlijk nergens een antwoord op, en gaat ze verwijten maken en oude koeien uit de sloot halen.

**Geplaatst**: 06-08-07 18:42

Re: Egoistische moeder

Geplaatst: 06-08-07 18:42

Alane schreef:
oehee wat een berg psychiaters en psychologen en andere ter zake deskundigen hier op een rij....
ik kan een een heel boek schrijven wat mijn moeder en/of vader in mijn ogen verkeerd deed.
Ik kan ook een heel boek schrijven wat mijn moeder en/of vader in mijn ogen verkeerd deed. en naar gelang mijn bui is het ene boek dikker dan het andere.
Mijn ouders hebben fouten gemaakt in hun opvoeding, en ook ik maak fouten in de opvoeding.. maar beide partijen ouders en kind hebben geen handleiding gekregen.
Als een kind zo spreekt over een ouder/beide ouders, dan is er een grote fout gemaakt in de opvoeding.. naast gebrek aan begrip ook gebrek aan respect en dankbaarheid..
Als ik als kind ga zoeken op internet om te kijken wat 1 van mijn ouders zou kunnen mankeren, te bevestigenen dat ik gelijk heb... dan heeft mijn ouder/beide ouders, iets strak verkeerd gedaan... en dat is geen compliment voor het kind.

Duidelijk de mening van iemand die niet weet hoe het is om te leven in een gezin waarin terreur en ellende het ontbijt is, slaag de lunch en doodzwijgen het diner....

Jammer dat je zo reageert.

Ik heb mijn ouders ongeveer een jaar geleden gezegd hoe ik alles beleefd heb, mijn jeugd, de verwaarlozingen en de mishandelingen. Dat resulteerde in het feit dat ik ze nu al een jaar niet gezien heb. Maar gebrek aan respect tegenover mijn ouders? Oh nee, ik heb diep respect voor ze, hoe ze ondanks alles toch geprobeerd hebben om mij een fijne tijd te geven. Dat dit niet gelukt is, is een tweede, maar ze hebben altijd de intenties gehad, het goed te doen. Ik geloof ook niet dat er ouders zijn die moedwillig denken "Ik ga mn kids eens heerlijk mishandelen".

Respect wel dus. Liefde... nee, dat is er uit geslagen en getreiterd. Ik wens ze het beste, en ik denk dat zij mij op hun beurt (en op hun manier) ook het beste wensen. maar voor alle partijen is het beter dat onze wegen niet meer naast elkaar, maar ván elkaar bewegen Lachen

**Geplaatst**: 06-08-07 23:13

Re: Egoistische moeder

Geplaatst: 06-08-07 23:13

Alane schreef:
oehee wat een berg psychiaters en psychologen en andere ter zake deskundigen hier op een rij....
ik kan een een heel boek schrijven wat mijn moeder en/of vader in mijn ogen verkeerd deed.
Ik kan ook een heel boek schrijven wat mijn moeder en/of vader in mijn ogen verkeerd deed. en naar gelang mijn bui is het ene boek dikker dan het andere.
Mijn ouders hebben fouten gemaakt in hun opvoeding, en ook ik maak fouten in de opvoeding.. maar beide partijen ouders en kind hebben geen handleiding gekregen.
Als een kind zo spreekt over een ouder/beide ouders, dan is er een grote fout gemaakt in de opvoeding.. naast gebrek aan begrip ook gebrek aan respect en dankbaarheid..
Als ik als kind ga zoeken op internet om te kijken wat 1 van mijn ouders zou kunnen mankeren, te bevestigenen dat ik gelijk heb... dan heeft mijn ouder/beide ouders, iets strak verkeerd gedaan... en dat is geen compliment voor het kind.

Ik sluit me volledig aan bij Barmat en Senzafine. Je hebt dus inderdaad werkelijk geen idee hoe het is.

Geloof me, ik heb jaaaaaren lang (ben nu 21) gedacht dat het ook aan mij lag, ik was inderdaad maar een puber, ik zal het wel weer verkeerd gedaan hebben. Maar na ontzettend veel gesprekken met mn vader kwam alles naar boven, haar gedrag was geen cent veranderd. We konden verhalen uitwisselen en elkaar precies vertellen hoe ze daarop gereageerd had. (Voor de duidelijkheid, ik heb 9 jaar lang in NL gewoond en in die tijd maar 1 keer mn vader in Amerika gezien)

Het lag dus NIET aan mij! Ik heb zo lang altijd moeten aan horen hoe ik haar haatte, hoe ik altijd zo gemeen was tegen haar. Maar zij? Zij kon mij rustig vertellen hoe dik ik wel niet was. En hoe kleren mijn niet stonden, ga zo door. En zij werkte zo ontzettend hard voor alles, zij zou verder gewoon alles moeten krijgen. Zij verdiende het. Mn ex vriend had een keer flink boodschappen voor ONS allemaal gedaan (dus ook voor haar) van zn vakantie geld. Hij vroeg geen cent terug. Mn moeder moet een keer 15 euro aan hem uitgeven en ze zeurde wekenlang dat ze het terug moest hebben. Anderen kregen voordurend van haar te horen wat ze allemaal wel niet verkeerd deden, maar als zij iets verkeerd deed moest je het maar door de vingers zien. En het ging dus ALTIJD zo.

Ik heb zovaak bij moeten zitten, zien hoe zij weer haar relaties steeds verpestte door zo snel mogelijk bij diegene in te trekken. Ik heb zo'n 2 jaar op een camping moeten wonen omdat ze weer bij iemand uitgeschopt werd. Maar tegelijk voelde zij zich NOOIT schuldig aan iets. Mijn moeder maakt van zichzelf juist altijd het slachtoffer, ze is heel zielig en kan nooit ergens iets aan doen. Het was en is nog steeds ALTIJD iemand anders zijn of haar schuld.

Mijn moeder heeft mijn hond 'gejat' Ze heeft het geld voor me voorgeschoten, maar het zou mijn hond worden. Zodra ik haar terug wil betalen ' ach nee hoeft niet, ik wil de hond ook wel hebben' tja, en dan heb je niets meer in te brengen.

Zo kan ik wel doorgaan met dingen waarbij je denkt ' dat is geen moeder!' en geloof me ik heb het onzettend moeilijk gehad want JA het is mijn moeder maar sorry ik kan gewoon niet meer over me heen laten lopen!

**Geplaatst**: 06-08-07 23:54

Re: Egoistische moeder

Geplaatst: 06-08-07 23:54

mensen trek het jullie niet zo aan mare let wel op dat je niet t zelfde doet als Alane daar deed namelijk een vooroordeel hebben jullie kunnen net zo min als zij bij jullie dat kan zien hoe haar lleven was/is en hoe zij dat beleefd , Dat zij niet kan zeggen dat het of aan de ouders lag of later aan beide kan ook komen door euhm loyaliteit

niem kan an letters zien hoe iem leven is dus veroordelen is niet handig toch Lachen

**Geplaatst**: 07-08-07 09:13

Re: Egoistische moeder

Geplaatst: 07-08-07 09:13

Geweld in welke vorm dan ook kan rare dingen doen met slachtoffers. Hierdoor kan het lijken alsof de impact van het geweld op het slachtoffer wel mee valt. Denk maar aan vrouwen die worden mishandeld door hun partner en die steeds maar bij die partner blijven.
http://vanderslikkepsychologen.nl/hulpvragen/agressie/
Veelal komt het volle besef (van het trauma) pas nadat het slachtoffer in een veilige situatie is gekomen. En het kan heel lang duren voordat men hier dan helemaal van is hersteld. Maar er zijn zelfs situaties waarin het slachtoffer geen bewustwordings proces doorloopt en excuses blijft bedenken voor de dader. Noem het inderdaad maar “loyaliteit”.

**Geplaatst**: 07-08-07 10:15

Re: Egoistische moeder

Geplaatst: 07-08-07 10:15

Himyar schreef:
Maar er zijn zelfs situaties waarin het slachtoffer geen bewustwordings proces doorloopt en excuses blijft bedenken voor de dader. Noem het inderdaad maar “loyaliteit”.

Dit komt me wel erg bekend voor.
Ik mag bijv. over mn moeder zeiken en zanniken.
Maar als mijn man of schoonouders of wie dan ook iets zegt weet ik altijd wel een excuus te verzinnen om haar schoon te praten.
Heb door de tijd heen veel van mn schoonouders gekregen aan spullen e.d. maar zelden of nooit wat van mn moeder.
Als mn schoonouders hier wat van zeiden dan kocht ik snel wat moois van mn eigen geld en zei dan dat ik dat van mn moeder had gekregen.
Dit deed ik ook met sinterklaas met cadeaus voor mn kinderen.
Iedereen stopte de gekochte cadeautjes in zakken en leverde die dan bij mij in.
Mn moeder kocht wat kleins of zelfs met de kerst niks voor de kids.
Had ik dat op tijd door dan kocht ik zelf een berg spullen erbij zodat ik later kon zeggen dat de kids dat van mn moeder hadden gekregen.
Ik wil ook altijd voorkomen dat mn schoonouders/opa en oma mn moeder op der gedrag aanspreken maar ik weet dat op een dag dat niet meer te vermijden is en dan komt ook uit dat ik zelf al die cadeaus voor de kids heb gekocht ipv mn moeder.
Als mn man vraagt of mn moeder nog heeft gebeld om te vragen hoe het met de kinderen is zeg ik altijd ja ze heeft gebeld en verzin er nog wat leuks bij.
In werkelijkheid heeft ze dan helemaal niet gebeld en als ze wel heeft gebeld heeft ze vaak niet eens gevraagd hoe het met der kleinkinderen gaat.
Weet wel waarom ik haar het handje boven het hoofd houd, omdat ik me schaam.
Schaam omdat mn schoonouders en mn opa en oma altijd voor ons klaar staan maar zij niet.
Mijn schoonouders en opa en oma zijn de mensen van eeuwige trouw,mensen die voor je door het vuur gaan,die je nooit laten zitten,die oneindig van je houden.
Kortom mensen die diep respect verdienen om wie ze zijn en wat ze doen.
Wou dat mn moeder iets meer op hen leek............

**Geplaatst**: 07-08-07 10:54

Re: Egoistische moeder

Geplaatst: 07-08-07 10:54

Je bent niet de enige die verscheurt wordt door dergelijke gevoelens van schaamte en loyaliteit.
http://www.psychologiemagazine.nl/psych ... d=1946#msg
http://www.psychologiemagazine.nl/psych ... d=5527#msg
http://home.kabelfoon.nl/~buwalda/belichtvanuit.htm

**Geplaatst**: 07-08-07 15:21

Re: Egoistische moeder

Geplaatst: 07-08-07 15:21

Verschrikkelijk om dit allemaal te lezen...

Mijn moeder is juist totaal het tegenovergestelde. Ik wou dat zij eens wat vaker voor haarzelf op komt, ze kan zichzelf helemaal wegcijferen voor mijn vader, mij en mijn zusje. Het is echt een schat en staat altijd voor je klaar. Gelukkig doet ze nu ook dingen die ze zelf leuk vind, en ze heeft nu ook een eigen paard (hengstveulen van mijn merrie, dat was een ongelukje) Haha!

Maar.... dat komt ook omdat haar moeder ook geen voorbeeld moeder was en zij zich altijd heeft voor gehouden om het anders te doen en dat lukt haar goed

daar ben ik wel trots op...

**Geplaatst**: 09-08-07 13:56

Re: Egoistische moeder

Geplaatst: 09-08-07 13:56

Ik vond nog een paar Engelstalige teksten.
http://www.narcissisticabuse.com/victim.html
http://www.youareincontrol.info/

**Geplaatst**: 09-08-07 19:17

Re: Egoistische moeder

Geplaatst: 09-08-07 19:17

Vond nog wat:

Van afgewezen dochter naar liefdevolle moeder

PHILY ELST

Mieke is het derde kind en een nakomertje. Haar moeder had eigenlijk niet meer gerekend op de geboorte van nog een kind en was diep teleurgesteld toen het ook nog een meisje bleek te zijn. Hoewel Mieke in materieel opzicht niets te kort kwam, bleef de houding van haar moeder koel en afwijzend. Mieke was er en ze werd getolereerd, maar daar was dan ook alles mee gezegd.

Na een puberteit met veel conflicten ging ze op haar achttiende het huis uit om met haar vriend samen te gaan wonen. Hij had een goed contact met zijn ouders en Mieke vond bij zijn gezin een nieuw ouderlijk huis. Ze kon zijn moeder in vertrouwen nemen en om hulp vragen. Later trouwde het paar en werd er een dochtertje geboren. Mieke wilde het kind beslist niet zo behandelen zoals ze zelf behandeld was. Maar hoe dan wel? Ze praatte erover met haar man, keek toe hoe hij met het kind omging en leerde geleidelijk om de moederrol op een goede manier in te vullen.
De Duitstalige schrijfster en psychoanalytica Alice Miller beschrijft in haar boek In den beginne was er opvoeding hoe een ouder die in zijn jeugd is mishandeld, er toe komt om op zijn beurt het eigen kind te mishandelen. Het doorgeven van mishandeling kan voorkomen bij slachtoffers van zowel lichamelijk als van emotioneel geweld, zoals afwijzing, vernedering, verwaarlozing en uitbuiting. Er bestaan families waarin mishandeling een aantal generaties achter elkaar optreedt. Volgens Miller is het voor iemand die afkomstig is uit een dergelijke familie, extreem moeilijk om de mishandeling niet op de eigen kinderen over te dragen.
Het doorbreken van een patroon
Toch zet niet elk mishandeld kind dit patroon voort bij de eigen kinderen. Uit diverse, vooral Amerikaanse, studies blijkt dat het herhalingspercentage rond de dertig procent ligt.
Alice Miller beschrijft in een later boek, De muur van het zwijgen afgebroken, hoe belangrijk in dit verband de aanwezigheid van een 'helpende getuige' is. Daarmee bedoelt ze de aanwezigheid van iemand die de mishandeling waarneemt, het kind helpt en het met respect behandelt. Door dit emotioneel steunende contact krijgt het kind de ruimte om de mishandeling te erkennen en de pijn die dit teweeg brengt te voelen. Wanneer een helpende getuige ontbreekt, is het kind aan de mishandelende ouder overgeleverd en te veel geïntimideerd om de waarheid te durven zien. Het moet om te overleven de pijn onderdrukken. Volgens Miller is het voelen van de pijn echter een voorwaarde om later empathie te kunnen voelen met degenen die zwak of hulpeloos zijn, zoals het eigen kind.
Uit de onderzoeksliteratuur blijkt inderdaad dat kinderen die emotionele steun van een niet-mishandelende volwassene hebben gehad, er op volwassen leeftijd veel vaker in slagen de cyclus te doorbreken dan degenen die deze steun niet kregen. Ook wordt een andere factor genoemd: de kwaliteit van de echtelijke relatie. Vrouwen die een partner hebben die begrip en steun kan geven en die zich verantwoordelijk voelt voor zijn gezin, kunnen de cyclus vaker doorbreken dan vrouwen die een partner hebben die conflicten uit de weg gaat en zich aan de opvoeding onttrekt.
In de praktijk van de hulpverlening blijkt dat mishandelde vrouwen die erin zijn geslaagd hun kinderen op een normale manier op te voeden, vrijwel allemaal iemand hadden die hen tijdens hun jeugd steun en warmte bood. Deze helpende getuige was vaak een grootmoeder, een tante of de moeder van een vriendinnetje. Maar ook al weten deze vrouwen het patroon van mishandeling te doorbreken, ze krijgen allen in de opvoeding op de een of andere manier te maken met bepaalde problemen.
Leren moeder te zijn
Een vrouw met een achtergrond van mishandeling heeft geen goed voorbeeld gehad van moederlijk gedrag. Vaak heeft het haar aan warmte ontbroken. Als ze zelf moeder wordt, kan het heel moeilijk zijn om aan de moederrol te wennen.
De Amerikaanse psycholoog John Bowlby heeft beschreven hoe het gedrag van een ouder wordt bepaald door de mate waarin hij of zij als kind gehecht was aan de eigen moeder. Meisjes die zich op veilige wijze aan de moeder hebben gehecht, omdat de moeder gevoelig en voorspelbaar reageerde op hun behoeften, ontwikkelen zelf later een vergelijkbare stijl van moederen. Meisjes die zich op een onveilige wijze hebben gehecht, omdat de moeder ongeïnteresseerd, afwijzend of onvoorspelbaar op hen reageerde, ontwikkelen later eveneens een opvoedingsstijl die lijkt op die van hun moeder.
De geldigheid van deze theorie is ruimschoots bevestigd door een reeks onderzoeksresultaten. Zo blijkt uit onderzoek van de Amerikaanse psychologen Carlson en Sroufe dat de mate van hechting van een zwangere vrouw aan haar moeder een goede voorspeller is voor de hechting die haar eigen baby zal ontwikkelen. Een kind dat onveilig is gehecht, is natuurlijk nog niet mishandeld; omgekeerd zijn mishandelde kinderen - zoals uit Amerikaans onderzoek blijkt - wel onveilig gehecht.
De hechtingstheorie veronderstelt dat er door de kwaliteit van de hechting een working model ontstaat van hoe ouders zich gedragen. Herinneringen, gevoelens en verwachtingen spelen hierin een belangrijke rol. Dit, vaak onbewuste, working model bepaalt de eigen manier van opvoeden. Gedrag dat niet past in het working model gaat iemand moeilijk af. Zo kan de vrouw die als kind emotioneel verwaarloosd werd, moeite hebben met het knuffelen van haar baby.
Als het kindje groter wordt, komen er andere vraagstukken naar boven, zoals: hoe gaan we om met moeilijk gedrag van het kind? Ook het organiseren van gezellige activiteiten in gezinsverband kan moeilijk zijn als iemand deze zelf nooit heeft meegemaakt in de eigen kindertijd.
De mishandelde vrouw moet in haar gezin eigenlijk het wiel opnieuw gaan uitvinden. Als haar man een betere jeugd heeft gehad, kan hij voorbeelden van goed ouderschap aanleveren. Als dit niet het geval is, is het probleem extra groot.
Herinneringen
Veel vrouwen die de mishandeling die ze ondergingen niet doorgeven aan hun kinderen, leven met een gevoel van discontinuïteit. Ze ervaren hoe prettig en natuurlijk het is om van je kinderen te houden. Dit goede gevoel heeft echter ook een keerzijde, omdat het haar pijnlijk bewust maakt van wat er bij de eigen moeder ontbrak. Vanuit de hechtingstheorie zou dit gevoel als volgt verklaard kunnen worden: het working model van ouderlijk gedrag dat de dochter in haar jeugd heeft opgebouwd, heeft ze later gecorrigeerd. Ze heeft haar eigen kinderen via een gewijzigd model opgevoed. Omdat er sporen van het eerste working model aanwezig blijven, ontstaat er een innerlijk spanningsveld.
Een andere vorm van discontinuïteit treedt op, wanneer een vrouw het verschil ziet tussen de manier waarop haar kinderen op een situatie reageren en de herinnering die ze heeft aan haar eigen beleving van een dergelijke situatie. Zo ziet Anneke, een 36-jarige vrouw met dochters van negen en zeven jaar, dat haar kinderen zich verheugen op het kerstfeest, de boom, de cadeautjes en de huiselijke gezelligheid. Dit confronteert Anneke met haar eigen herinneringen aan de winterfeesten: een verstikkende sfeer in huis, veel ontevreden gevit, naar buiten de schone schijn ophouden en verder je jurk schoonhouden en dankbaarheid tonen voor wat moeder allemaal voor je over heeft. Anneke, die blij is voor haar kinderen, wil hen niet met verdrietige herinneringen lastig vallen. Als ze er wél over zou praten zouden de kinderen het erg voor haar vinden, maar het zou hun begrip te boven gaan.
Het kan ook gebeuren dat de dochter pas later dit type discontinuïteit ervaart. Een voorbeeld hiervan is Lisa. Lisa werd door haar moeder liefdeloos behandeld, ze moest vanaf haar vijftiende jaar werken en praktisch al haar geld afdragen. Toen ze op haar achtiende verliefd werd en trouwplannen kreeg, leidde dit tot zo'n ruzie dat Lisa het huis moest verlaten. Zij werd zelf moeder van een dochter. Toen deze dochter ging trouwen nodigde ze Lisa uit om samen een bruidsjurk te gaan uitzoeken. Ze gingen gezellig samen op pad. Terwijl de dochter nietsvermoedend een jurk paste en Lisa zat te wachten, dook plotseling de herinnering aan de ruzie met haar moeder met kracht op. Lisa voelde zich diep verdrietig en was bijna in tranen; ze moest veel moeite doen om er toch nog een geslaagde dag van de maken. Deze ervaring bracht haar tot het besluit hulp te zoeken.
Omgaan met (groot)moeder
Behalve dat de moeder te maken heeft met gevoelens die naar boven komen tijdens de opvoeding van haar dochter, heeft ze ook nog steeds te maken met gevoelens tegenover haar eigen moeder. Deze gevoelens zijn vaak ambivalent. Vaak blijft ze tegen beter weten in verlangen naar de liefde en warmte die ze niet kreeg, maar anderzijds wapent ze zich ook tegen mogelijke kritiek en afwijzing. Het onderling contact verloopt dan stroef en het ontbreekt aan intimiteit en vertrouwelijkheid.
Daar komt bij dat de moeder inmiddels grootmoeder is geworden. Het kan zijn dat ze haar kleinkinderen op dezelfde koele, afwijzende manier behandelt als ze destijds haar dochter behandelde. Daarnaast kan het ook gebeuren dat ze één kind (meestal een zoontje) verwent terwijl de anderen worden afgewezen. Dit gebeurt speciaal bij moeders die hun eigen zonen al voortrokken ten opzichte van hun dochters. Dit soort gedrag zorgt voor boosheid en opgerakelde jeugdervaringen bij de dochter.
Er zijn echter ook vrouwen die een betere oma zijn dan ze moeder waren. De kleinkinderen krijgen dan de hartelijke behandeling die de eigen dochter nooit heeft gehad. Dit roept bij de dochter gevoelens op als: 'Zo is ze nu, maar je had haar vroeger eens mee moeten maken.' Desondanks is dit in de meeste gevallen het gunstigste alternatief.
Het is voor een vrouw die door haar moeder is mishandeld moeilijk om dit ter sprake te brengen. In onze cultuur worden aan de moeder voornamelijk goede eigenschappen toegeschreven. Moeder doet haar best en heeft het beste met haar kinderen voor. Eventuele slechte eigenschappen komen niet bij moeder voor (maar worden overigens wel geprojecteerd op schoon- stief- en pleegmoeders). Een vrouw die uitspreekt dat ze door haar moeder is afgewezen, shockeert haar omgeving en deze geshockeerde omgeving reageert vaak veroordelend: een moeder dóet zoiets niet, en als ze het wel doet zul je daar zelf wel reden toe gegeven hebben.
Veel vrouwen die de cyclus van mishandeling hebben doorbroken, zoeken psychotherapeutische hulp voor hun problemen. In een dergelijke therapie is een vertrouwensrelatie tussen client en therapeut erg belangrijk. Als zo'n relatie tot stand gebracht is, kan de vrouw er zich bewust van worden dat ondanks de huidige volwassenheid het mishandelde kind nog steeds in haar aanwezig is. De bedoeling is om herinneringen te herbeleven, te begrijpen hoe angsten zijn ontstaan, boosheid te durven ervaren en te leren beheersen en het zelfvertrouwen te vergroten. Het uiteindelijk doel van de therapie is integratie van traumatische ervaringen uit het verleden. Deze afrekening is vaak pijnlijk, neemt een jaar of meer in beslag, maar heeft bij velen tot een goed resultaat geleid.

Nomineer dit bericht ×