Zwakke relatie > kind nemen
Moderators: NadjaNadja, Essie73, Muiz, Polly, Telpeva, ynskek
- pmarena
-
- Berichten: 52810
- Geregistreerd: 09-02-02
Geplaatst door de TopicStarter : 26-07-02 12:36
Ik heb wel zoiets van als ze het eenmaal tot de peuterleeftijd gered hebben dan is dat al heel wat.
Aan de andere kant begint het dan misschien juist pas omdat je dan belangrijkere beslissingen moet nemen over wat het kind wel / niet mag en wat je het leert.
Bv, welke TV-programma's het mag zien , waarmee het mag spelen , mag het Computerspelletjes doen , voedt je het godsdiemstig op , mag het snoepen enz.
Dat zijn toch dingen die je bij een babietje nog niet zo erg hebt ....
- Caritas
-
- Berichten: 4431
- Geregistreerd: 04-04-01
- Woonplaats: Tussen plassen en A2
Geplaatst: 26-07-02 12:40
Prima"]
[quote="Sjuimpje schreef:If you has the money the sky is the limit.
Dus zijn we het erover eens dat kinderen "nemen'' een keuze is? Je neemt ze dus
Primaaaa, If you has the money........ Voor iemand die altijd alles beter placht te weten, valt mij dat zwaar tegen.
En kinderen "nemen" een keuze? Als je hiermee bedoelt dat je er bewust voor kiest ze te krijgen: dan wel, mits je ze überhaupt krijgen kunt.
- Lot
-
- Berichten: 1410
- Geregistreerd: 09-07-01
- Woonplaats: MesthoopCity
Geplaatst: 26-07-02 12:43
vriendin van mij heeft net een kind gekregen: heel schattig maar pfff de héle dag alleen maar baby...
- lies
-
- Berichten: 10076
- Geregistreerd: 09-11-01
Geplaatst: 26-07-02 12:43
Ik ben nog niet zo'n vergevorderde moeder (nu 3,5 jaar) maar mijn ervaringen; De babyperiode was stressen omdat ze een huilbaby was. Met 1 jaar krijgen ze een eigen wil. Ook erg lastig. Met 2 jaar de peuterpuberteit, duurt zo tot 4 jaar geloof ik. En grenzen verkennen.
Het opvoeden begint nu echt en als je niet op één lijn zit met je partner heb je echt een probleem
Mijn vriend is heel streng opgevoed en ik juist niet. Ik ben nogal verwend. Ik wil haar juist niet verwennen, hij juist wel omdat hij nooit iets kreeg of mocht. Dat geeft nogal wat strijd!
Ben beniewd wat er nog allemaal gaat komen!
Hoe oud ben jij, Pmarena?
- orri
-
- Berichten: 20941
- Geregistreerd: 09-01-01
- Woonplaats: "the world is my playground"
Geplaatst: 26-07-02 12:45
lis schreef:Eigenlijk hebben alle periodes wel hun moeilijke aspecten, denk ik.
Ik ben nog niet zo'n vergevorderde moeder (nu 3,5 jaar) maar mijn ervaringen; De babyperiode was stressen omdat ze een huilbaby was. Met 1 jaar krijgen ze een eigen wil. Ook erg lastig. Met 2 jaar de peuterpuberteit, duurt zo tot 4 jaar geloof ik. En grenzen verkennen.
Het opvoeden begint nu echt en als je niet op één lijn zit met je partner heb je echt een probleem
Mijn vriend is heel streng opgevoed en ik juist niet. Ik ben nogal verwend. Ik wil haar juist niet verwennen, hij juist wel omdat hij nooit iets kreeg of mocht. Dat geeft nogal wat strijd!
Ben beniewd wat er nog allemaal gaat komen!
Hoe oud ben jij, Pmarena?
Dat is misschien zo lis... maar ik bekijk het nu vanuit het standpunt dat een vrouw haar partner in een ongewenste zwangerschap probeert aan haar te binden...
Makkelijkste periode tot 10 maanden... moeilijkste periode een jaar nadat de 2de geboren is...
- pmarena
-
- Berichten: 52810
- Geregistreerd: 09-02-02
Geplaatst door de TopicStarter : 26-07-02 12:52
Heb zelf altijd niks eraan gevonden , baby's en peuters , yek !
Al toen ik zelf een peuter was vond ik het maar niks hoor die baby's , ben ook de jongste van de familie dus heb er eigenlijk nooit echt mee te maken gehad.
Nu om me heen komen er steeds meer kleintjes en ik vind het wel leuk , baal er alleen ontzettend van dat ik er een beetje bang voor ben...
Niet echt bang hoor , maar ik snap een babietje niet , kan er niks mee , ken de belevingswereld niet.
Dat vind ik heel jammer dat ik niet gewoon leuk ermee om kan gaan , ik ben het niet gewend he...
Komt ik iemand tegen met een hond die ik nog nooit gezien heb , dan ben ik in 30 seconden dikke vrienden met dat beestje , ik weet hoe zo'n dier werkt en wat het leuk vindt , wat het eng vindt , wat het kan en wil....
Kom ik iemand tegen met een babietje dan wil ik ook wel wat doen om dat kleintje te laten voelen dat het goed is , maar ik krijg de kriebels , weet niet wat ik ermee aan moet...
En dan kijkt dat kleintje je aan , wat moet je dan ?
Terugkijken , of juist niet ?
Een aaitje over z'n bolletje of een streeltje over een wangetje geven ?
Of vinden de ouders dat dan weer niks dat je aan hun kind zit ?
Brrrr....ik kan er niks mee , voel me zo opgelaten dan , niet leuk....
- Caritas
-
- Berichten: 4431
- Geregistreerd: 04-04-01
- Woonplaats: Tussen plassen en A2
Geplaatst: 26-07-02 13:04
pmarena schreef:22 .
Heb zelf altijd niks eraan gevonden , baby's en peuters , yek !
Al toen ik zelf een peuter was vond ik het maar niks hoor die baby's , ben ook de jongste van de familie dus heb er eigenlijk nooit echt mee te maken gehad.
Nu om me heen komen er steeds meer kleintjes en ik vind het wel leuk , baal er alleen ontzettend van dat ik er een beetje bang voor ben...
Niet echt bang hoor , maar ik snap een babietje niet , kan er niks mee , ken de belevingswereld niet.
Dat vind ik heel jammer dat ik niet gewoon leuk ermee om kan gaan , ik ben het niet gewend he...
Komt ik iemand tegen met een hond die ik nog nooit gezien heb , dan ben ik in 30 seconden dikke vrienden met dat beestje , ik weet hoe zo'n dier werkt en wat het leuk vindt , wat het eng vindt , wat het kan en wil....
Kom ik iemand tegen met een babietje dan wil ik ook wel wat doen om dat kleintje te laten voelen dat het goed is , maar ik krijg de kriebels , weet niet wat ik ermee aan moet...
En dan kijkt dat kleintje je aan , wat moet je dan ?
Terugkijken , of juist niet ?
Een aaitje over z'n bolletje of een streeltje over een wangetje geven ?
Of vinden de ouders dat dan weer niks dat je aan hun kind zit ?
Brrrr....ik kan er niks mee , voel me zo opgelaten dan , niet leuk....
Precies, wat jij zegt. Dat heb ik dus ook. Van een dier weet je waar hij op reageert en hoe hij dan reageert. Kinderen, vooral de jongere tot een jaar of 5 zijn onberekenbaar als het ware. Je probeert zo'n kind op z'n gemak te stellen en als je 1 seconde niet vriendelijk kijkt is het gelijk tranen met tuiten. Vaak is dat wel de bedoeling maar soms is het wel pijnlijk als zo'n hummeltje zo'n verdriet krijgt ineens. Het is allemaal zo teer. Ik kan me er nu al zorgen over maken dat ik later zelf kinderen heb en bijvoorbeeld het kindje een truitje aan probeer te trekken en vervolgens zijn armpje forceer/ontzet.
- Prima
-
- Berichten: 6024
- Geregistreerd: 12-08-01
- Woonplaats: Bussum & Harskamp :D
Geplaatst: 26-07-02 13:10
Roos"]
[quote="Prima"][quote="Sjuimpje schreef:If you has the money the sky is the limit.
Dus zijn we het erover eens dat kinderen "nemen'' een keuze is? Je neemt ze dus
Primaaaa, If you has the money........ Voor iemand die altijd alles beter placht te weten, valt mij dat zwaar tegen.
En kinderen "nemen" een keuze? Als je hiermee bedoelt dat je er bewust voor kiest ze te krijgen: dan wel, mits je ze überhaupt krijgen kunt.
[/quote]
Mij ook!! Have dus. Ik placht helemaal niéts! Ik houd er alleen een wat afwijkende mening op na, soms.
- pmarena
-
- Berichten: 52810
- Geregistreerd: 09-02-02
Geplaatst door de TopicStarter : 26-07-02 13:11
Citaat:Ik kan me er nu al zorgen over maken dat ik later zelf kinderen heb en bijvoorbeeld het kindje een truitje aan probeer te trekken en vervolgens zijn armpje forceer/ontzet.
hahahahaha..... !!
Ach nee , dat is ook weer een beetje overdreven...een kind van jezelf is toch weer heel anders , daar ga je vanaf de eerste minuut dagelijks mee om , die ken je door en door , je weet precies wat ermee gebeurd , wat het leuk vindt en wat niet...da's heel wat anders dan een kind van een ander , die KEN je niet , en hij/zij jou niet.....
Op zich is dat in huilen uitbarsten nog niet zo erg , als je dan maar wist wat je dan moest doen....
Bij mij bijvoorbeeld toen ik klein was , als mij oma dan met 2 vingers over tafel ging lopen *stel het je even voor , zo'n wandelende hand
*en die hand dan liet vallen , dan gooide ik er meteen zo'n sappige schaterlach uit !
Tja dat moet je ook maar net weten hoe je zo'n kind weer vrolijk kan krijgen .....
Hoeveel twijfel je ook hebt , en hoe bang je ook bent dat je geen goede moeder zult zijn , dat je misschien niet van je kind kunt houden maar je eraan ergert , whatever...
zodra je zwanger bent kun je niks anders meer dan houden van dat kleintje....en voelt het goed wat er verder ook nog gaat gebeuren .....
Dat weet ik nu en ik maak me er dus ook absoluut geen zorgen over dat het met een kindje van mijzelf allemaal goed komt.
Alleen nu kan ik er helemaal niks mee , babietje van een ander...
- Debbiedee
- Berichten: 467
- Geregistreerd: 16-04-02
- Woonplaats: hilversum
Geplaatst: 26-07-02 14:14
Toen ik zwanger raakte en over babys begon te lezen heb ik de verkeerde boekjes gelezen vrees ik, ik zag een baby als een roze wolk. viel vies tegen
ze huilde dag en nacht was alleen stil als ze aan de borst lag, drama's toen ze tien maanden was is het huilen minder geworden nu is de oudste 5 en een schat maar wel pittig . inmiddels is er ook een 2e en kan ik met baby's omgaan alleen zeggen andere baby's me niet zoveel. - yindey
-
- Berichten: 1272
- Geregistreerd: 07-07-02
- Woonplaats: Almere
Geplaatst: 26-07-02 16:58
Ik zelf wil wel een kindje...Als ik alles aan kant heb voor mijzelf en als het lukt natuurlijk
Mijn vriend wil dit ook en we praten er vaak over. We zijn nog heel jong (Ik 19 en hij 18) We hebben het nu al moeilijk om een pup op te voeden laat staan een kind Mijn buurmeisje van 17 jaar is nu hoogzwanger en kan elk moment bevallen...Een ongelukje zover ik weet...Ik weet dat ze lieve ouders heeft die haar wel helpen maar ik vind het een beetje boel fout...
- Desiree
-
- Berichten: 28760
- Geregistreerd: 23-01-01
- Woonplaats: Twente
Geplaatst: 28-07-02 15:54
maar nu is het zo, dat huilende babies en peuters bij mij een afkeer oproepen en dat ik dan het liefst de benen neem, ver van dat herriekreng vandaan. Dat gejengel van die "verwende jong" die alles hebben.... grinnik, sorry, maar daar word ik echt kriegel van.
- pmarena
-
- Berichten: 52810
- Geregistreerd: 09-02-02
Geplaatst door de TopicStarter : 28-07-02 16:20
In mijn familie worden ook hele lieve babietjes geboren , en om me heen lopen hele leuke kids rond , dat scheelt een boel natuurlijk.
Alhoewel onze buren er 3 hebben die de hele godganse dag lopen te jengelen en te krijsen , ZOOOOO irritant
Is zeker weten een kwestie van opvoeding.
Hier op stal staat een paardje van 30 met pensioen.
De eigenaresse heeft en zoontje van een jaar of 4/5 en een dochtertje van een jaar of 3 .
Vooral dat meisje is zo ontzettend lief !
Die zegt 's avonds ook uit zichzelf : zo ik ga naar bed !
En altijd heel lief tegen haar broertje ook , waarschuwen voor een plas enzo.
Pas hielden ze met vaders een wedstrijdje naar de wei toe , dat meisje liep voor die jongen , hard dat dat kind kan joh
.Gaat ze stilstaan , en wachten op haar broertje
Die jengelende krijsende snottebellen heb ik ook nog steeds de pest aan hoor , maar de ouders hebben daar zeker weten ook een groot aandeel in.