Bokt.nl

**Geplaatst**: 09-02-21 21:31

Geplaatst: 09-02-21 21:31

Deels herken ik het, maar deels ook niet. Mkango beschrijft hoe ik het ook voel. Dat scheelt al zeker de helft van mijn verhaal. ;-)

Het afgelopen jaar heb ik ook meer rust dan stress ervaren. Maar ik werkte sowieso al voor 80% vanuit huis (en wat mis ik nu die ene kantoordag in de week...). Mensen zag ik vooral bij yoga en concerten. Dat mis ik nu wel, en zodra er even wat meer mag, dan geef ik daar ook aan toe. Maar ook toen alles nog 'normaal' was had ik het zelf in de hand. Stond mijn hoofd er niet naar, dan ging ik niet of ik bemoeide mij nauwelijks met anderen.

Een paniekerig gevoel bij de gedachte dat alles weer normaal wordt heb ik niet. Omdat ik weet dat ik het kán. De manier waarop ik tot een jaar geleden leefde kan ik ook weer oppakken als het leven weer 'normaler' wordt. Ik kán naar mezelf luisteren (dat heeft lang geduurd), ik kán aangeven waar ik me wel en niet prettig bij voel (eindelijk!), en ik heb tegenwoordig vooral mensen om mij heen die mij in mijn waarde laten als ik aangeef dat ik niet meedoe, eerder wegga of wat meer bedenktijd nodig heb.

Ik doe niet meer aan 'niet zeuren, gewoon leuk meedoen' (dat was vooral iets wat ik mezelf oplegde omdat ik geen zeur wilde zijn, maar het werd versterkt door anderen die het hardop zeiden). En doe ik wél een keertje leuk mee, dan ben ik mij er ook van bewust wat de gevolgen kunnen zijn. Dan maar drie dagen aan de lader ;-)

maar dan heb ik daar ook gewoon zelf voor gekozen. :))

**Geplaatst**: 09-02-21 21:34

Geplaatst: 09-02-21 21:34

Tiggs schreef:
Goof schreef:
Dit heeft niks te maken met 'terug naar normaal', maar alles met het bewaken van je eigen grenzen. Zeg gewoon vaker nee, pak je rust, ga je eigen leven leiden. Je hoeft helemaal niks als straks alles weer normaal is, lekker je eigen ding doen en genieten.

En als antwoord op je vraag; nee, ik herken het niet. Kan niet wachten tot de horeca weer open is en ik weer normaal kan werken enzo.
Maar ik ben dus iemand die sowieso al zijn grenzen bewaakt en zich niet laat leiden door drukte en sociale dingen.

Helemaal mee eens! Kringverjaardagen ga ik sowieso niet naartoe haha.

Als aanvulling: ik ben juist behoorlijk introvert. Maar wat anderen hier ook zeggen: ik krijg juist stress van de uitzichtloosheid, niets onbezorgd kunnen doen etc. Met thuiswerken komen de muren op me af. Dus ondanks dat andere mensen me energie kosten, levert dat ook weer een bepaalde levensvreugde op. Beetje lastig uit te leggen.

**Geplaatst**: 09-02-21 21:34

Geplaatst: 09-02-21 21:34

Ik snap je gevoel helemaal hoor! Ik ga nu nog 1x per week naar kantoor en dat heb ik dan wel weer echt nodig. Die ene sociale dag vind ik ook heerlijk. Maar ik stel mij daar ook op in en doe dan ook de klusjes die ik daar kan/moet doen. Ook is het ook wel een beetje een 'socializing day'. Hoort er ook bij. Voor mij zou 2 dagen thuis en 2 dagen kantoor een goede balans zijn voor het 'nieuwe normaal'.

Mijn vriend is geen enkele dag meer naar kantoor geweest sinds maart. Hij is helemaal opgebloeid. Niet meer nutteloos 1,5uur heen en 1,5 uur terug forenzen. Zijn werk is er alleen maar op vooruit gegaan en op kantoor aanwezig zijn (ICT) is dus niet nodig. Hij hoopt in het nieuwe normaal op max 1x per week naar kantoor. Ik hoop het ook heel hard voor hem. Dat suffe forenzen is alleen maar tijd (en energie/brandstof) verspilling en blijkt dus totaal onnodig.

Ik mis overigens wel het uit eten, de bioscoop, op vakantie gaan en gewoon lekker boardgamen met veel vrienden en de verjaardag feestjes etc. Dus dat mag zeker wel weer terug komen. Bovendien mis ik het zwemmen. Ik wandel elke dag maar ik groei dicht van de corona kilo's voor mijn gevoel.

Hopelijk nemen we als samenleving de goede punten mee. Geen overvolle treinen meer of overvolle kantoren.

**Geplaatst**: 09-02-21 21:37

Geplaatst: 09-02-21 21:37

Zie het als een mooie kans om heel zorgvulgvuldig te bedenken wat je straks weer toe wil laten in je leven. Wat zijn je prioriteiten? Zeg nee tegen onbelangrijke dingen zodat je ja kan zeggen tegen wat belangrijk is. Werk aan verwachtingen van mensen om je heen, als je met je baas wil praten over blijvend enkele dagen thuisblijven kun je daar waarschijnlijk beter nu over beginnen dan wanneer het kantoor weer open is en alles al in kannen en kruiken is.

The minimalists hebben op youtube en ik dacht ook Itunes en misschien spotify een aantal mooie podcasts over echt exact waar jij nu over loopt te dubben. Prioriteiten, waarden, etc. Ze hebben ook een blog, theminimalists.com, met mooie recepten voor een simpeler leven. Je hoeft niet het hele recept over te nemen natuurlijk, maar ik denk dat er aardig wat ingrediënten tussen zitten die voor jou van toegevoegde waarde kunnen zijn.

**Geplaatst**: 09-02-21 21:38

Geplaatst: 09-02-21 21:38

Shiloh schreef:
Nee hoor Gaby. Geen zorgen. Een vraag stellen mag altijd.

Ben vooral allergisch voor het woord “gewoon”

“Je moet gewoon ...”
“Het is gewoon een kwestie van...”

Misschien kun ‘je’ ook “gewoon” niet reageren. Vooral als je je duidelijk totaal niet in de ander kunt verplaatsen en al helemaal niet als er niet om gevraagd wordt. (algemene ‘je’, gaat niet over jou Gaby)

Mag ik 'm dan terug koppen?

Je heb wel "gewoon" duidelijk voor jezelf hoe het zit. Volksstammen die daar jaloers op zijn.
Ik snap ook wat je bedoelt en hoewel ik er wat anders in sta, herken ik het wel bij anderen in mijn omgeving en houd daar ook rekening mee. Ik vind dat je dat respect moet tonen aan je vrienden. Dan krijg je dat namelijk ook terug, is mijn ervaring.

**Geplaatst**: 09-02-21 21:40

Geplaatst: 09-02-21 21:40

Zou jij misschien hoogsensitief kunnen zijn?
Zelf ben ik hoogsensitief en ik vond de rust die de eerste lockdown met zich mee bracht heerlijk. Het leek of heel nederland een deken van rust over zich had gekregen. Mijn kinderen zijn ook hoogsensitief en die gedijen heel goed in deze tijd. Mijn dochter is helemaal tot bloei gekomen en heeft nog nooit zulke goede cijfers gehaald.
Hoogsenstieve mensen houden ervan om in hun eigen "bubbel" terug te trekken. Van veel prikkels raken ze oververmoeid, zoals veel mensen om hen heen en veel verplichtingen. Ook zijn hoogsensitieve mensen vaak pleasers en cijferen zichzelf weg, zodat nee-zeggen hen vaak niet goed afgaat. Daardoor gaan ze vaak grenzen over wat weer tot overspannenheid en burn-out kan leiden. Ze zijn ook enorme denkers en kunnen veel piekeren. Dus door deze crisis kunnen ze ook overvoerd worden door slechte nieuwsberichten. Daarom kijk ik ook weinig tv

Laatst bijgewerkt door manubres op 09-02-21 21:42, in het totaal 2 keer bewerkt

**Geplaatst**: 09-02-21 21:40

Geplaatst: 09-02-21 21:40

Yipee schreef:
Hopelijk nemen we als samenleving de goede punten mee. Geen overvolle treinen meer of overvolle kantoren.

Dit hoop ik ook van harte. De realiteit zal waarschijnlijk anders zijn

maar mensen kunnen iig voor zichzelf bepaalde keuzes maken voor een betere balans.

**Geplaatst**: 09-02-21 21:42

Geplaatst: 09-02-21 21:42

Ondanks dat mijn reactie misschien niet in het straatje paste die je wilde, begrijp ik juist wel heel goed wat je bedoelt en was m'n reactie goed bedoeld. Hier ook door schade en schande wijzer geworden door een burnout, en ook ik zie ook wel op tegen weer die afweging maken van wel of niet een afspraak maken. Om die reden spreek ik ook vaak dingen af onder voorbehoud om mijn eigen energie te sparen en dat de keuze alleen al me dus niet leeg trekt. Voel ik me niet goed, zeg ik af, desnoods op de dag zelf. Maar het is niet de coronatijd die me dat geleerd heeft, maar m'n burnout. Ja, in deze tijd is dat veel gemakkelijker omdat niemand je erop aankijkt! Maar als we wel terug zijn naar normaal en mensen kijken je er dan raar op aan, lekker laten kijken en schijt aan hebben. Voor mij was dat een heel leerproces, maar wel een wijze.

Jammer dat je spijt hebt van je topic. Ik vind het een fijn en ook interessant topic.

**Geplaatst**: 09-02-21 21:48

Geplaatst: 09-02-21 21:48

Ik lees een heleboel comments over beter je grenzen bewaken maar dat is het niet alleen.

Ik ervaarde de Corona ook als een puntje van rust, ondanks dat mijn werk als para-veterinair gewoon doorging.

Wat bij mij het probleem is dat ik zelf teveel wil, en daar mijn dagen mee volprop. Nu de opties gelimiteerd zijn (veel is gesloten) komt er bij mij meer rust in mijn leven. Dus mijn grenzen liggen niet bij andere mensen, maar bij mezelf, alleen vind ik hey heel moeilijk prioriteiten te stellen en te doseren.

Ook lastig.

**Geplaatst**: 09-02-21 21:49

Geplaatst: 09-02-21 21:49

Shiloh schreef:
Ben vooral allergisch voor het woord “gewoon”

“Je moet gewoon ...”
“Het is gewoon een kwestie van...”

Enorm herkenbaar. Ik had ooit een vriendje dat dit tig keer per dag tegen me zei.

Op een gegeven moment was ik daar zó klaar mee. Als het voor mij zo gewoon zou zijn, dan had ik het al láng gedaan. :)*

Toch denk ik dat het goed is om te bedenken hoe je verder wilt als alles weer 'normaal' (of iig 'normaler') wordt. Wat wil je meenemen uit deze tijd en waar wil je niet naar terug? Het is best makkelijk om terug te vallen in oude gewoontes, maar als je daar toen al niet gelukkig van werd, dan is misschien nu de tijd gekomen om het voortaan anders aan te pakken.

**Geplaatst**: 09-02-21 21:54

Geplaatst: 09-02-21 21:54

Ik vind het ook helemaal prima zo. Ik werk overigens wel op locatie, als thuiswerken had gekund had ik dat ook graag gewild maar dat kan niet. Een aantal mensen kunnen niet wachten om weer af te spreken en vonden het ook moeilijk dat ik met de feestdagen niet kwam. Ik kijk juist een beetje op tegen het moment dat iedereen dan weer wil afspreken. Het zijn hele lieve mensen allemaal, maar sociale contacten kosten mij gewoon veel energie. Ik vind mijn lege agenda fijn

Heb wel bedacht dat ik dan vaker halverwege zou willen afspreken (veel mensen wonen ook ver weg), dan kunnen we toch lunchen of lekker buiten wandelen, zie je elkaar toch maar kost het me minder energie.

**Geplaatst**: 09-02-21 21:59

Geplaatst: 09-02-21 21:59

Saskia9 schreef:
Nou nee, liever gisteren als vandaag normaal graag. Sociale druk en afspraken plannen heb je zelf in de hand. Vind deze tijd meer op mijn tenen lopen dan voor corona tijdperk eerlijk gezegd..

Helemaal mee eens, ik loop ook behoorlijk op mijn tenen.
Afspraken plannen heb je zelf in de hand.
Ik zou zo graag weer een keer “ gewoon” in de trein willen stappen en naar mijn moeder gaan, die woont helaas niet om de hoek.
Of even lunchen met mijn moeder en tante.
Ik mis die kleine dingen zo erg.

**Geplaatst**: 09-02-21 22:03

Geplaatst: 09-02-21 22:03

TS, ik herken absoluut wat je bedoelt.

En ja, ik ben heel goed in grenzen aangeven, ik ga bijvoorbeeld niet naar verjaardagen. Maar ook cursussen, vergaderingen, afspraken waar je niet onderuit kunt. Die kun je nu allemaal skippen, of online volgen, in alle rust achter je laptop. Geen lange reistijden, geen verplicht "bijkletsen" met mensen die je 1x in de zoveel tijd ziet. Gewoon focussen op een training zonder dat er mensen doorheen kletsen of dingen aan je proberen te vertellen terwijl jij net aan het luisteren bent.

Bovendien vind ik de anderhalve meter maatregel heerlijk. Geen geknuffel en gezoen van mensen op verjaardagen of feestdagen waar je niet op zit te wachten... :')

Thuiswerken blijf ik wel doen, maar dan de helft van nu. De afwisseling van op het werk zijn en in de rust thuis kunnen zitten werkt voor mij het beste.

**Geplaatst**: 09-02-21 22:08

Geplaatst: 09-02-21 22:08

Ik ben 3 dagen vrij, werk meestal 1 dag op kantoor en dan weer 3 dagen thuis.

Ik vind het echt fantastisch, en heb ook totaal geen moeite met de lockdown. Het enige dat ik echt mis zijn af en toe dagje sauna en heel af en toe uit eten. Ok en mijn opa oma en oma kunnen knuffelen.

Kringverjaardagen had ik gelukkig al afgeschaft, wat een verschrikking. Zeker kinderverjaardagen, takkeherrie en nutteloze gesprekken met mensen die je niet kent. Gesloopt kwam ik er vandaan.

Ik heb het thuis heerlijk, we hebben een groot perceel wat we aan het veranderen zijn, we hebben het nog net zo druk als voor de lockdown.

Ik ga dus ook zeker proberen zoveel mogelijk thuis te blijven werken, op die één of 2 dagen na op kantoor, voor iets van gezelligheid en omdat het ook wel makkelijk is om even wat te overleggen.

We hebben hier thuis soms wel bezoek gehad, ik ben gek op mijn ouders, maar mijn moeder kan ik eigenlijk niet veel langer als een paar uur om me heen hebben voor ik de kriebels krijg, mijn vader is een week geweest en dat ging prima. Komt blijkbaar door autisme bij mij. Dat weet ik sinds vorig jaar januari, sindsdien proberen we er meer rekening mee te houden en dat is fijn.

Online webinars en cursussen vind ik vaak ook prima. Er zijn er een aantal die ik liever in een groep zou doen omdat de energie dan beter is en ik dan meer mee doe. Daar kies ik dan bewust voor en zorg dan ook dat ik in de 2 weken erna zo min mogelijk heb gepland. En hoop dat niemand iets van me wil :')

Dus ja, ik herken het wel. Grenzen aangeven klinkt leuk, als je ze precies zou weten te liggen, en er dan ook nog op kan /wil /durft te acteren. Soms makkelijker gezegd dan gedaan.

Laatst bijgewerkt door Prairy op 09-02-21 22:10, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 09-02-21 22:08

Geplaatst: 09-02-21 22:08

Ik herken het ook hoor. Ik ben trouwens niet introvert, maar wel hoog sensitief.
Het leuke vind ik ook dat zonder alle verplichtingen, ik er soms echt plezier aan kan beleven om iets leuks voor iemand te bedenken. Zo werd mijn schoonmoeder laatst 65, normaal gesproken vind ik daar dus echt niks aan vanwege de verplichte kringverjaardag met veel te veel mensen in een vreselijk ongezellige omgeving (werkelijk waar, wie viert zijn verjaardag nou onder de tl verlichting?). Maar ik had er echt plezier in om een leuk cadeautje voor haar te bedenken en te laten bezorgen. Dat had ik anders dus echt nooit gedaan :')

Weet je wat ik er soms zo lastig aan vind? De mensen in mijn omgeving kan ik echt kwetsen als ik weer eens afzeg, de meeste hebben het liefst zoveel mogelijk social events, maar ik dus niet. Ik vind het heerlijk hier met mijn paarden, mijn man. Beetje sporten, beetje hardlopen en af en toe wat vrijwilligerswerk.
Een dag, of misschien twee, per week naar kantoor is ook best fijn. Puur omdat dat mijn werk ook helpt, bellen en via teams kunnen we veel, maar soms is het toch handig om even snel iemand aan te schieten.
Ik hoop echt op een nieuwe balans naar corona, met meer me-time. Maar als ik zie hoe zwaar de mensen om me heen het hebben hiermee, dan vrees ik voor het ergste.
Alleen maar minder begrip juist. Dus denk ik dat ik toch weer een aantal mensen moet gaan kwetsen, doordat ik voor mezelf kies. En daar baal ik best wel van.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 09-02-21 22:12

Geplaatst door de TopicStarter : 09-02-21 22:12

MalaQ schreef:
Ondanks dat mijn reactie misschien niet in het straatje paste die je wilde, begrijp ik juist wel heel goed wat je bedoelt en was m'n reactie goed bedoeld. Hier ook door schade en schande wijzer geworden door een burnout, en ook ik zie ook wel op tegen weer die afweging maken van wel of niet een afspraak maken. Om die reden spreek ik ook vaak dingen af onder voorbehoud om mijn eigen energie te sparen en dat de keuze alleen al me dus niet leeg trekt. Voel ik me niet goed, zeg ik af, desnoods op de dag zelf. Maar het is niet de coronatijd die me dat geleerd heeft, maar m'n burnout. Ja, in deze tijd is dat veel gemakkelijker omdat niemand je erop aankijkt! Maar als we wel terug zijn naar normaal en mensen kijken je er dan raar op aan, lekker laten kijken en schijt aan hebben. Voor mij was dat een heel leerproces, maar wel een wijze.

Jammer dat je spijt hebt van je topic. Ik vind het een fijn en ook interessant topic.

Je omschrijft precies wat ik zelf ook doe. Ook ik heb geleerd gewoon open en eerlijk te zijn. Onder voorbehoud toezeggen, etc etc. Ook ik heb geleerd schijt te hebben aan als mensen het niet snappen. De belangrijkste mensen in mijn leven snappen dat volledig en accepteren dat volledig. En daarom zijn ze ook de belangrijkste mensen in mijn leven. (Typisch ook de mensen waar ik dus zelden tot nooit bij afzeg)

Maar dat hele balanceren vind ik dus dood vermoeiend. En niet alleen om wat anderen willen, maar ook omdat ik zelf vaak wel graag wil, maar niet over grenzen wil gaan waar ik niet van terug kan komen.

Ik vind het afgelopen jaar daar zo’n extreme verademing in! Dat ik me al een jaar lang niet hoef af te vragen “ik wil wel, maar kan het wel?”.

Zoals ik in de OP ook al aangaf, natuurlijk mis ik de leuke dingen. En ik baal als een stekker dat de energie die ik bespaar van het thuis werken niet kan benutten door leuke dingen te gaan doen.

Ik merk nu alleen dat ik na al bijna een jaar me nergens druk om hoef te maken, hoe extreem ontspannen ik ben. Hoe weinig kopzorgen ik heb. Hoe heerlijk het is om niet de hele tijd beslissingen te maken en dingen af te moeten wegen. Ik zie er dus behoorlijk tegenop dat straks weer zo te moeten.

(En ja ik plan al heel veel ruimte in, savonds geen afspraken op Max 1 keer per maand iets met werk na, en hooguit 1 geplande activiteit per weekend en geen twee intensieve weekenden achter elkaar).

En weet je. Dat is het leven gewoon, dat balanceren tussen willen en kunnen zal de rest van mijn leven moeten. Maar dan kan ik er nog wel tegenop zien. Niet alles hoeft opgelost te worden. Niet alles kán opgelost worden. Maar daarom is iemands gevoel niet minder valide. Daarom reageer ik denk ik ook zo geïrriteerd op al die aangedragen “is gewoon een kwestie van...”. Ik was vooral op zoek naar een stukje erkenning met mensen die het herkennen. Soms is het gewoon fijn om iets uit te spreken en er achter te komen dat je niet alleen bent, ook al ben je veruit in de minderheid.

Om dan (ondanks meerdere keren herhalen dat dat niet het doel van het topic is) alsnog veel reacties te krijgen van mensen die geen idee hebben waar je het over hebt en daarmee in feite zeggen dat jou gevoel geen recht van bestaan heeft, is zachts gezegd best wel frustrerend.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 09-02-21 22:16

Geplaatst door de TopicStarter : 09-02-21 22:16

ikke schreef:
Shiloh schreef:
Nee hoor Gaby. Geen zorgen. Een vraag stellen mag altijd.

Ben vooral allergisch voor het woord “gewoon”

“Je moet gewoon ...”
“Het is gewoon een kwestie van...”

Misschien kun ‘je’ ook “gewoon” niet reageren. Vooral als je je duidelijk totaal niet in de ander kunt verplaatsen en al helemaal niet als er niet om gevraagd wordt. (algemene ‘je’, gaat niet over jou Gaby)

Mag ik 'm dan terug koppen?

Je heb wel "gewoon" duidelijk voor jezelf hoe het zit. Volksstammen die daar jaloers op zijn.
Ik snap ook wat je bedoelt en hoewel ik er wat anders in sta, herken ik het wel bij anderen in mijn omgeving en houd daar ook rekening mee. Ik vind dat je dat respect moet tonen aan je vrienden. Dan krijg je dat namelijk ook terug, is mijn ervaring.

touché. Gelukkig ben ik gezegend met een paar hele goede vriendinnen die er precies zo instaan.

**Geplaatst**: 09-02-21 22:18

Geplaatst: 09-02-21 22:18

Paniek, nee, dat niet.

Thuiswerken mogen ze wat mij betreft zo houden. Vind ik heerlijk.

Voor de rest mis ik het om naar de stad of een pretpark te gaan. Zou ok graag weer met meerdere mensen afspreken en ben ik de drukte in het bos en de polder beu

**Geplaatst door de TopicStarter** : 09-02-21 22:19

Geplaatst door de TopicStarter : 09-02-21 22:19

manubres schreef:
Zou jij misschien hoogsensitief kunnen zijn?

Close. Ik val onder ASS

**Geplaatst**: 09-02-21 22:24

Geplaatst: 09-02-21 22:24

Shiloh schreef:
manubres schreef:
Zou jij misschien hoogsensitief kunnen zijn?

Close. Ik val onder ASS

Dan snap ik nu dat je in het 'normale' leven overprikkeld raakt ja.
Ik lees ook dat je heel veel me-time in plant en bewust geen afspraken plant. In de praktijk lijk je het dus heel goed op orde te hebben en je ruimte te pakken.
Kan het zijn dat de stress en onrust puur in je hoofd bestaat? Maar misschien helemaal niet nodig is omdat je alles goed op orde hebt? Krijg je hierin begeleiding door bijvoorbeeld een autismecoach?

**Geplaatst**: 09-02-21 22:24

Geplaatst: 09-02-21 22:24

Nu je meer hebt gepost en de situatie op die manier wat hebt uitgelegd ... Ik herken het op die wijze van afwegen van activiteiten heel erg. Bij mij is het echter losstaand van de corona-situatie. Van noodgedwongen thuiswerken raak ik erg overprikkeld, juist omdat ik mijn eigen mate van prikkeling erg moet reguleren.
Maar afwegen en inschatten hoeveel energie je hebt voor sociale activiteiten herken ik heel erg. Ik probeer expres minder activiteiten in te plannen dan ik denk aan te kunnen, maar vanuit extern en intern voel ik vaak druk om meer te doen. En af en toe ga ik keihard onderuit, omdat ik teveel gedaan heb. Ik ga ervanuit dat ik mijn hele leven aan het afwegen ben.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 09-02-21 22:26

Geplaatst door de TopicStarter : 09-02-21 22:26

Goof schreef:
Shiloh schreef:

Close. Ik val onder ASS

Dan snap ik nu dat je in het 'normale' leven overprikkeld raakt ja.

Want? Zeg je nu in feite dat mensen die zich hierin herkennen maar geen ASS hebben geen valide reden hebben om zich zo te voelen? :roll:

Sorry hoor, maar echt typisch weer dit.

**Geplaatst**: 09-02-21 22:33

Geplaatst: 09-02-21 22:33

Goh, ja heel dubbel.

Enerzijds merk ik zeker op dat het allemaal veel fijner loopt. Meer rust, thuiswerken, kantoor de combi is heerlijk.
Toevalligerwijs wellicht, maar ik gedij beter met mijn angststoornis dan vorig jaar deze tijd.

Ik heb weinig ‘last’ van Covid in het dagelijks leven. Ik merk inderdaad dat het allemaal rustiger is, maar ik heb onverwachts een erg leuke nieuwe baan is een erg leuke sector ‘te pakken’. Hierin heb ik ‘sociale contacten’ met klanten, kan mijn hersenen gebruiken, thuis werken, op kantoor werken en de wijk in. De wereld lijkt voor mij wat dat betreft meer normaal. Maar de rush die je normaal hebt of voelt lijkt stukken minder.

**Geplaatst**: 09-02-21 22:35

Geplaatst: 09-02-21 22:35

Shiloh schreef:
Goof schreef:

Dan snap ik nu dat je in het 'normale' leven overprikkeld raakt ja.

Want? Zeg je nu in feite dat mensen die zich hierin herkennen maar geen ASS hebben geen valide reden hebben om zich zo te voelen?

Sorry hoor, maar echt typisch weer dit.

Houd eens op met direct in de verdediging schieten TS. Je vult voor me in, ik zeg dat helemaal niet.
Jammer dat je op de rest van mijn bericht niet reageert trouwens.

**Geplaatst**: 09-02-21 22:37

Geplaatst: 09-02-21 22:37

Shiloh schreef:
Goof schreef:

Dan snap ik nu dat je in het 'normale' leven overprikkeld raakt ja.

Want? Zeg je nu in feite dat mensen die zich hierin herkennen maar geen ASS hebben geen valide reden hebben om zich zo te voelen?

Sorry hoor, maar echt typisch weer dit.

Dat het 'logisch' is voor mensen met ASS om overprikkeld te raken, hoeft toch nog niet te zeggen dat het voor mensen zonder ASS onlogisch is? Er zijn meer mogelijkheden..

Nomineer dit bericht ×