Bokt.nl

**Geplaatst**: 20-02-20 14:02

Geplaatst: 20-02-20 14:02

Volgens mij heeft het misschien toch wat te maken met de vroeggeboorte. Misschien wordt alles een stuk intensiever ervaren.

Naar school brengen lijkt voor veel ouders / kinderen de normaalste zaak in de wereld, maar eigenlijk kan het emotioneel best heftig zijn voor zo'n jong kind.

Je MOET plots weg van mama. Om dan in een overvolle klasgroep (28 is echt véél) gegooid te worden. En dat voor uren na elkaar, zonder onderbreking van lawaai, drukte en chaos.

Ondanks dat ze na het afscheid toch braaf gaan spelen, is elk afscheid toch weer schrikken.

De angst die ze op dat moment voelen is gewoon zó echt.

Probeer te achterhalen waarom je kind zich zo voelt, en probeer de hele ervaring beter passend te maken.

Mijn eigen kind heeft nooit probleem gehad met afscheid nemen, maar wel met school gaan. Ze kon helemaal niet een volle week, zoals haar leeftijdsgenootjes. Halve dagen doen en ook niet elke dag, zo zijn wij begonnen, en dat werkte. Anders werd ze ziek.

Probeer zoveel mogelijk je kind én je eigen moedergevoel te volgen, uiteindelijk komt dit probleem wel goed!

**Geplaatst**: 20-02-20 14:05

Re: Help mijn dochtertje wil niet naar school

Geplaatst: 20-02-20 14:05

Heb je al een gesprek aangevraagd met de leerkracht!? Hoe staat zij erin!? Heeft zij nog tips?
Denk dat school hier heel veel in kan betekenen.

**Geplaatst**: 20-02-20 14:07

Geplaatst: 20-02-20 14:07

Askja schreef:
verootjoo schreef:

Voor een hoogsensitive prematuur geboren kind lijkt me dat misschien wel funest voor de hechting/vertrouwen Als het kind er duidelijk nog niet aan toe is gedwongen loswerken van de belangrijkste hechtpersoon Maar dan vergelijk ik het puur met mijn eigen kind en ik weet niet hoe TS haar kind is.
Even advocaat van de duivel spelen hoor, want ik denk dat je best gelijk kunt hebben, maar het meisje wordt toch rustig als mama eenmaal weg is? Als er echt een serieus verlatingsprobleem zou spelen, zou ze dan toch des te meer in paniek raken? Gewoon beredeneerd vanuit gezond verstand, ik ben geen kenner ...

Kan ook. Verschilt per kind. Maar veel kinderen schikken zich dan gewoon, en gaan met de stroom mee, omdat dat op dat moment de veiligste keuze is.

Mijn kind zei gewoon helemaal niks op de psz, deed ook niet moeilijk en zou je dus kunnen opvatten als een gewoon heel makkelijk maar beetje verlegen kind.
Thuis praat ie altijd 100 uit.
Eenmaal thuis hing ie na school steeds als een dood vogeltje op de bank, kon echt niks meer. At niet, huilde niet, speelde niet praatte ook niet. Je merkte gewoon dat het veel te veel was.
Een ander kind wordt misschien stierlijk vervelend van overprikkeling en gaat meer ‘vechten’.

Ik heb hem veel minder naar de psz gedaan en langzaam opgebouwd. Nu gaat ie 1,5 dag en vindt het geweldig.

En dat heb ik doorgezet omdat ik dacht dat het goed voor hem was, maar ook omdat mijn psz heel goed heeft begeleid en mij echt het gevoel heeft gegeven het serieus te nemen. Dat is echt belangrijk, anders had ik hem er zo weer afgehaald.

Ik geloof eigenlijk ook niet zo dat kinderen bepaald gedrag vertonen ‘omdat ze gewoon vervelend zijn’ of ‘omdat ze gewoon moeten wennen’.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 20-02-20 14:11

Geplaatst door de TopicStarter : 20-02-20 14:11

Mars schreef:
Wat herkenbaar, ik was exact zoals je dochter TS. Terwijl ik een lieve juf had op school, vriendinnetjes, en eenmaal daar kon ik me wel okee vermaken. Maar zondagavond stond ik te beven onder de douche, tot hoofdpijnen en overgeven aan toe. Elke dag huilen, stress en drama omdat ik erheen moest. Niet omdat de school vreselijk was maar puur omdat ik zo hechtte aan mijn eigen omgeving en er niet weg wilde.
Zo heb ik ook heel lang last gehad van heimwee bijvoorbeeld, eer ik uit logeren kon heb ik ook heel wat moeten overwinnen.

Nu was mijn moeder haar geluk dat ik stapelgek was op stickers en die graag verzamelde. Dus elke dag dat ik niet huilde kreeg ik van de juf een sticker in mijn boekje en dat hielp enorm. Ik vond t nog steeds moeilijk en soms zat ik te shaken op mijn stoeltje om de tranen in te houden maar het huilen stopte.

Wellicht dat er met jouw dochter ook een soort beloonsysteem af te spreken is? Met iets wat zij superleuk vind om te krijgen?

daar zijn we nu ook mee begonnen met de stickers als ze goed naar school gaat

**Geplaatst**: 20-02-20 14:42

Re: Help mijn dochtertje wil niet naar school

Geplaatst: 20-02-20 14:42

Er is een Facebookgroep voor ouders van premature baby's, ik zou daar eens een balletje opgooien. Ik heb daar zelf ook veel aan gehad.

Hoe is je gevoel bij de school/de juf? Hier ook een groot fan van Montessori, o.a. door wat Tita zegt.

**Geplaatst**: 20-02-20 14:45

Geplaatst: 20-02-20 14:45

Geen kenner hier, kinderloos. Ik probeer te redeneren vanuit logisch verstand.
Warning, ik ben nogal van de oude stempel als het op kinderen & opvoeden aankomt. Het is niet mijn bedoeling om cru oid te zijn.

Ik ken jou en je dochter natuurlijk niet, maar ik zou proberen om niet te veel te betuttelen. Naar school gaan is iets wat moet. Daar wil je niet elke dag opnieuw een strijd over. Willen of niet, je dochter zal naar school moeten.

Ofwel verander je van school, ofwel niet.
In een klas met 28 kinderen is het heel moeilijk om individuele aandacht voor jouw kind op te eisen. Als die individuele aandacht voor jou/je kind heel belangrijk is, zal je dus van school moeten veranderen.

Als je dit liever niet doet, kan je misschien proberen om je kind te helpen om vriendjes te maken. Spreek andere ouders aan, nodig kindjes thuis uit, laat jouw dochter bij een ander kindje thuis spelen.

Als er echt iets aan de hand is, het overprikkelde dat je aangeeft bijvoorbeeld, zal je inderdaad van school moeten veranderen. Een klas met 28 kinderen is niet weinig, die overprikkeling zal niet verdwijnen.

Anderzijds komt dat ouderwetse in me op, en denk ik "leggen we er in de huidige maatschappij niet te veel eieren onder?" Makkelijk bedacht natuurlijk vanop mijn stoel, ik heb geen kinderen en weet van mezelf dat ik vrij streng ben op dat vlak. Ik ben in omgang met kinderen vrij ongeduldig - daarom heb ik er ook geen

Ik duldt weinig nonsens, waardoor kinderen in mijn buurt zich altijd heel erg gedragen. Ik denk niet dat ze bang zijn van me oid hoor haha, maar ze voelen heel goed aan dat aandachttrekkerij ed hier niet werken. Natuurlijk krijgen ze wel aandacht van me, maar niet "als ze het er voor doen". Dat gedrag vertonen kinderen al héél snel niet meer in mijn buurt - omdat het niet werkt.

Jouw dochter pikt jouw stress waarschijnlijk goed op. Ze voelt aan dat jij er ook niet naar uitkijkt.
Misschien ligt het aan het feit dat ze de andere kindjes niet kent - maar die leert ze wel kennen. Daar kan jij in bepaalde mate mee helpen.
Misschien ligt het aan het feit dat het thuis leuker is - maar dat neemt niet weg dat naar school gaan binnenkort, als ze ouder is, echt dagelijkse kost zal worden.
Misschien ligt het aan het feit dat ze thuis veel meer aandacht krijgt (wat normaal is, 1 op 1 met mama zonder 27 andere kinderen in de buurt) - maar ook dit is gewoon normaal en ook hier zal ze zich dus bij moeten neerleggen.

Misschien is ze gewoon nog te jong en begrijpt ze bovenstaande dingen nog niet. Lijkt me ook normaal op die leeftijd hoor. Je hebt kinderen van 4 die school super leuk vinden, die blij zijn dat ze heel de dag met vriendjes mogen gaan spelen. En dan heb je kinderen die niet zo makkelijk vriendjes maken en zich daardoor op school wat verloren voelen. Net dan mag je denk ik niet te veel eieren gaan leggen, dat werkt in de toekomst enkel averechts.

In geval van angst, om eender welke reden, lijkt het mij moeilijker. Hoe leg je bepaalde dingen uit aan een 4-jarige, op een manier die ze echt snappen? Ik heb er geen idee van. "Er zitten geen monsters onder het bed" ken ik wel, maar ik vraag me ook af of een 4-jarige haar angsten duidelijk aan jou kan uitleggen, lijkt me ook heel moeilijk. Als zij haar probleem niet duidelijk aan jou kan uitleggen, kan jij daar moeilijk op inspelen denk ik.

De oplossing zal dus van het probleem afhangen: WAAROM wil ze niet naar school?
Indien geen vriendjes, kan je hiermee helpen.
Indien te veel prikkels, zal je waarschijnlijk van school moeten veranderen. Of proberen uit te leggen hoe-wat-waarom, want je kan natuurlijk niet altijd élk probleem gaan weg nemen voor haar.
Indien ze niet graag van huis weg wil - tja, ze zal zich hierbij moeten neerleggen. Belonen zal waarschijnlijk helpen, maar laat dit niet te lang aanslepen, dan blijf je eieren leggen.

Het is een harde wereld, de dag van vandaag. Enerzijds wil je ze zo intensief mogelijk beschermen, anderzijds moet ze zich later staande kunnen houden zonder dat jij alles uit haar weg ruimt. Lijkt me een moeilijk evenwicht. Daarom is de reden 'waarom' denk ik heel belangrijk. Pas als je weet waarom ze niet naar school wil, kan je accuraat gaan reageren.

Succes!

**Geplaatst**: 20-02-20 21:33

Re: Help mijn dochtertje wil niet naar school

Geplaatst: 20-02-20 21:33

Ik heb eerst op een vrije school gezeten, dat was ook élke dag huilen huilen huilen. Echt ontroostbaar. Ondanks dat het op papier zo mooi leek, was ik daar totaal niet op mijn plek. Ik werd gepest, werd beschuldigd van papier eten (

), elke dag was afzien. Volgens de juffen moest ik er ook maar gewoon doorheen. Gelukkig heeft mijn mams dat niet gedaan, ze heeft me van school gehaald en naar de 'gewone' school in de buurt gedaan. Nooit meer gehuild! Niet dat het daar 100% goed was, maar ik had niet meer de enorme angst en weerzin om naar school te gaan.

Ik wil daarmee niet beweren dat een andere school altijd de oplossing is, maar ik zou zeker in gesprek gaan met de school over de opties en hoe zij hierin staan. Als ze helemaal niet met je mee willen denken dan zou ik zeker de optie overwegen om haar naar een andere school te doen.

**Geplaatst**: 20-02-20 22:05

Re: Help mijn dochtertje wil niet naar school

Geplaatst: 20-02-20 22:05

Er lag hier net een papiertje en nu is het kwijt....

**Geplaatst**: 20-02-20 22:16

Re: Help mijn dochtertje wil niet naar school

Geplaatst: 20-02-20 22:16

Berdien de lopende papier shredder...

**Geplaatst**: 20-02-20 22:25

Re: Help mijn dochtertje wil niet naar school

Geplaatst: 20-02-20 22:25

Herkenbaar verhaal. Mijn dochter zit inmiddels in groep 3 en deed dit tot voor kort nog steeds. Na een gesprekje met de juffen hebben ze voorgesteld om het 'blije stickervel' in te voeren. Bij elke keer als ze blij binnenkomt mag ze een sticker uitzoeken. Vanaf dag 1 dat we het blije stickervel hebben ingevoerd is er niets meer aan de hand.. ze gaat zo blij de klas in dat ze mij nog wel eens vergeet gedag te zeggen.

Een beloning koppelen aan goed gedrag heeft hier dus goed geholpen.

**Geplaatst**: 20-02-20 22:31

Geplaatst: 20-02-20 22:31

Ik neem aan dat jouw dochter, aangezien ze een prematuur is, een tijd in een couveuse heeft moeten liggen?
Voor een baby uit de veilige baarmoeder, zeker als ze nog niet “klaar” is, gescheiden van de mama, dat laat echt wel een diepe indruk achter. Is ze wel via “de normale weg” geboren of met een keizersnee gehaald? Logisch dat ze verlatingsangst heeft..
Dat verklaard ook dat ze graag bij jou wil zijn, ze heeft je gemist.. Waar jij overigens niks aan kan doen, medische noodzaak..
Een kindje van 4 jaar is ook nog echt heel jong. Te jong om nu al te zeggen dat ze het moet leren.. Ze heeft een trauma waar ze geen woorden voor heeft omdat hersenen op zo een jonge leeftijd nog niet in taal op kunnen slaan.
Wellicht zou je eens een cranio sacraal therapeut kunnen bezoeken/om advies vragen..
Sterkte in ieder geval! Lastige situatie, vooral omdat de school en uiteindelijk de maatschappij toch een soort van druk ergens op leggen.
Wat zou jij zelf het liefste willen?

**Geplaatst**: 20-02-20 22:39

Re: Help mijn dochtertje wil niet naar school

Geplaatst: 20-02-20 22:39

Brrrrr wat lees ik hier enge reacties

Dan is je visie op kinderen toch wel treurig hoor.

Ik zou je kindje lekker van school halen, genieten van jullie tijd samen, oma en psz (gaat wel goed toch) inzetten zodat jij ook toe komt aan jezelf. En dan ná de zomervakantie in een klein klasje opnieuw gaan proberen. Bij voorkeur bij een andere juf, die meer empathisch is naar kinderen.

Mijn jongens hebben ook veel moeite gehad met kdv en school. Gaan inmiddels met veel plezier naar school.

**Geplaatst**: 20-02-20 22:53

Geplaatst: 20-02-20 22:53

Een beloningssysteem is nog best lastig voor een 4jarige. Zeker met iets waarbij ze zo ver vooruit moet denken als dit en wat zoveel emotie oproept. Qua belonen kan je beter beginnen met kleine, overzichtelijke doelen waar niet teveel lading op zit. Speelgoed opruimen, tanden poetsen etc. Zou kunnen dat je met een beloningssysteem op iets groots als dit de lat wat hoog legt. Maar je kent natuurlijk zelf je kind het beste.

Mogelijk is jouw kind een kind dat heel veel rust en voorspelbaarheid nodig heeft. Rustig ritme s morgens (op tijd op staan, tijd nemen voor aankleden, ontbijt etc), volgens steeds weer exact dezelfde procedure afscheid nemen,. Misschien kan je daar met de leerkracht afspraken over maken: bijvoorbeeld brengen, paar minuten samen spelen, dag zeggen, niet blijven hangen bij huilen, rustig gaan etc. En misschien wat minder vaak in de week, zodat ze even tijd heeft om het te verwerken.

Nog een leuk artikeltje: https://www.trouw.nl/nieuws/wennen-in-d ... ~b2d27f83/

**Geplaatst**: 20-02-20 22:57

Geplaatst: 20-02-20 22:57

Jammer dat school zo kortzichtig reageert, niet ieder kind is hetzelfde. Ik kan mij heel goed voorstellen dat het voor een gevoelige vierjarige niet te harden is in een groep van 28 kleuters. Heel overweldigend kan dat zijn.

TS, je berichten over de juf klinken niet alsof je van haar medewerking krijgt om een goede oplossing te zoeken. Kun je dit bespreken met bijvoorbeeld de huisarts?
En ik zou op zoek gaan naar een andere school.

**Geplaatst**: 20-02-20 23:06

Geplaatst: 20-02-20 23:06

Ik vind het overkomen alsof de school jou en je dochter niet helemaal serieus nemen.
ik was vroeger net als jouw dochter. De juf moest mij elke dag letterlijk lostrekken van mijn mama terwijl ik krijste en schopte. De school zei dat mijn moeder moest doorzetten en dat het vanzelf wel overging, dat ik me gewoon een beetje aanstelde. Nou, niet dus. Tot in groep 8(!) moesten de juffen en meesters me regelmatig lospulken van mijn moeder en tot ver op de middelbare school was het drama met veel thuisblijven.
Het gedwongen van mijn moeder lostrekken heeft behoorlijke sporen nagelaten, bij zowel mij als mijn moeder. Bij mij heeft het geresulteerd in een behoorlijke verlatingsangst en een stevig trauma.
nou wil ik uiteraard niet zeggen dat dit bij jouw kind ook het geval zal zijn. Voor hetzelfde geld is het een kwestie van wennen en gaat het inderdaad zoals bij de meeste kinderen vanzelf over.
maar als je zelf het idee hebt dat je dochter er misschien nog niet (helemaal) klaar voor is, luister dan naar jouw (en haar) gevoel.
Misschien dat een andere school wel voor haar werkt? Is het een mogelijkheid om met haar langs andere scholen te gaan voor een flitsbezoekje om te kijken hoe ze zich daar voelt?
heel veel succes en sterkte in elk geval, ook voor je dochter uiteraard

**Geplaatst**: 20-02-20 23:14

Geplaatst: 20-02-20 23:14

Ik zou starten met alleen de ochtenden en dan alle 5, zodat ze regelmaat heeft.
Een weekschema maken kan helpen om het te overzien.
7 dagen, 5 dagen voor ochtend school en middag thuis en dan een grote wijzer erop ofzo.
Zo kun je per dag aangeven wat er gaat gebeuren en dat ze alleen de ochtend maar hoeft en de middag weer lekker thuis is.

Afspraken maken met de leerkracht dat die je dochtertje gelijk overneemt als afscheid nemen moeizaam gaat en zelf het afscheid zo kort mogelijk houden en dan ook echt weg gaan.

Even doorzetten, en dat is niet leuk, maar meestal werkt dat het beste.
Succes en sterkte ermee!

Edit: kinderen die so vroeg geboren zijn hebben vaak meer moeite om te wennen en hun ouders los te laten...

**Geplaatst**: 20-02-20 23:22

Re: Help mijn dochtertje wil niet naar school

Geplaatst: 20-02-20 23:22

Doe wat je gevoel je ingeeft, ongeacht wat anderen vinden

**Geplaatst**: 20-02-20 23:24

Geplaatst: 20-02-20 23:24

Als je er zelf onzeker over bent is het soms juist heel fijn om tips en ervaringen van anderen te horen.

**Geplaatst**: 20-02-20 23:31

Geplaatst: 20-02-20 23:31

Ik denk dat je als moeder heel goed kan voelen of je kind zit te drammen of dat je kind echt bang/angstig of overprikkeld is. En een angstig kind dat misschien ook nog eens hoogsensitief is, moet je al helemaal niet daar doorheen willen forceren, is mijn mening.
Ik denk dat een kind zelf aangeeft wanneer het ergens aan toe is. Wanneer het iets aankan. Zo heb ik onze jongste toen ze bijna 3 was naar de peuterspeelzaal laten gaan maar dit ging echt nog niet. Te overweldigend, ze voelde zich verloren. Dat zag ik ook aan haar en als ik vroeg waarom ze huilde en niet wilde, voelde ik in haar antwoord ook helemaal haar ontreddering. Dus gewoon lekker nog een ruim half jaar thuisgelaten en laten groeien.

Daarna ging het prima!
Niet ieder kind is hetzelfde natuurlijk maar ik zou altijd aan proberen te sluiten bij wat het kind aangeeft. En open en eerlijk het bespreken met je kind. Altijd zijn of haar welzijn voor ogen houden. En niet iets doen omdat het moet, of omdat de juf het zegt of omdat iedereen het doet.
En als je er niet uitkomt is deskundige hulp inroepen zeker verstandig.
Succes ermee! Wat kun je het verdriet en de angst diep meevoelen hè met je kinderen. :(:)

**Geplaatst**: 20-02-20 23:41

Re: Help mijn dochtertje wil niet naar school

Geplaatst: 20-02-20 23:41

Lieve ts, doe wat jij vind wat het beste voor je dochter is. Ze is vier en hoeft nog niet hele dagen naar school. Indien je de mogelijkheid hebt kunnen halve dagen wat meehelpen omdat het dan een kortere periode is. Hoe is je dochter wanneer ze uit school komt?? Want wanneer ze zich daar de hele dag staande moet houden zou je verwachten dat ze juist thuis dan heel vervelend is het eerste uurtje thuis.
Vind wel de school star en stug in hun houding, er kan iets met je dochter zijn( door prematuur
misschien) . Geen verstand van maar wanneer je absoluut zeker weet dat het niet aan jouw houding ligt en je word op school niet serieuzer genomen dan zou ik toch uitkijken naar een andere school .

**Geplaatst**: 21-02-20 00:02

Re: Help mijn dochtertje wil niet naar school

Geplaatst: 21-02-20 00:02

Bestaat er in nl een overkoepelde organisatie die de kinderen op medisch, sociaal en emotioneel vlak opvolgd?

Hier in België heet dit clb.
Toen ik vorig jaar een 4-jarige had die niet meer naar school wou(om een totaal andere reden), en totaal geen gehoor vond bij de school, contact opgenomen met de psychologe van het clb en door hen is dialoog gekomen en een passende oplossing.

**Geplaatst**: 21-02-20 01:49

Geplaatst: 21-02-20 01:49

Mijn dochter begon als tweejarige met 2 ochtenden (4 U per dag) op het kinderdagverblijf. Toen ze 3 werd, ging ze naar 3 ochtenden en daarna door naar 5 ochtenden. Na al een paar maanden, was er ineens drama tijdens afscheid nemen. Bij ophalen kwam (soms nog steeds) ze "mam/mamma" schreeuwend aangerend en sprong ze al knuffelend in mijn nek. Als thuisblijfmoeder en toen nog enigst kind had ik geen haast dus "ik zou het zelf wel oplossen" om de docenten te ontlasten. Wat begon met 10 minuten drama werdt uiteindelijk 3 kwartier. Toen was ik het zo zat, ik heb toen gewoon gedag gezegd met een knuffel en ben de deur uitgelopen. Verstopt achter de muur vroeg ik daarna aan een andere moeder of ze gestopt was.

Dit bleek voor haar uiteindelijk de oplossing. Nu bijna een half jaar later, mag ik van geluk spreken als ze nog doei zegt ipv dat ze meteen naar haar vriendinnetje rent. En ze schreeuwt ook niet meer dagelijks alles bij elkaar zodra ik haar op kom halen, het is nu geregeld een strijd om haar mee te krijgen.

Máár, mijn dochter is geboren met 42 weken. Bevriende gynacoloog wist mij te vertellen dat te vroeg geboren kindjes toch de rest van hun schoolperiode altijd een beetje achter blijven lopen (ze hebben gewoon iets langer nodig). En een moeder met een te vroeg geboren kind zei zelfs dat ze haar te vroeg geboren zoon kwa doen en laten gewoon een jaar jonger kan rekenen.

Heel veel sterkte TS, het is een heel lastige situatie.

**Geplaatst**: 21-02-20 01:53

Geplaatst: 21-02-20 01:53

Chubby schreef:
Brrrrr wat lees ik hier enge reacties Dan is je visie op kinderen toch wel treurig hoor.

Ik zou je kindje lekker van school halen, genieten van jullie tijd samen, oma en psz (gaat wel goed toch) inzetten zodat jij ook toe komt aan jezelf. En dan ná de zomervakantie in een klein klasje opnieuw gaan proberen. Bij voorkeur bij een andere juf, die meer empathisch is naar kinderen.

Mijn jongens hebben ook veel moeite gehad met kdv en school. Gaan inmiddels met veel plezier naar school.

Je hebt het waarschijnlijk over mijn reactie.
Ik weet van mezelf dat ik heel weinig feeling heb met kinderen - daarom heb ik er ook geen.
Ik heb heel weinig geduld als het op kinderen aankomt - ik ben veel beter met dieren.

Maar dat wil niet zeggen dat ik het verstand van een garnaal heb (niet dat ik zeg dat jij dat zegt of denkt). Ik heb vrienden en familie met kinderen - niemand van hen houdt zijn kinderen bij mij uit de buurt, dus ik kom "op het scherm" enger en erger over dan ik in real life omga met kinderen. Ik kan wel degelijk omgaan met kinderen, ik doe het gewoon niet echt graag. Vooral van de kleintjes wordt ik nerveus, door het gebrek aan duidelijke communicatie. Dat beangstigt me, waarom huilen ze? Hebben ze pijn? Honger? Is er iets serieus aan de hand (zoals bijvoorbeeld pijn) of stellen ze zich aan? Want dat doen ze dus ook, zich aanstellen om aandacht te krijgen. Met dieren, die helemaal niet kunnen praten, heb ik veel meer feeling en geduld.

Kinderen die hier over de vloer komen, zijn hier altijd vrij kalm. Ze praten wel degelijk met/tegen me, vertellen verhalen, stellen vragen, ... Maar op de zetel springen, gesprekken onderbreken, lopen gillen, ... tolereer ik niet. Ik ben geen boeman, ik zou echt nooit beginnen roepen of tieren oid tegen een kind, maar ik spreek ze er dus wel op aan. Negatief gedrag waar ik geen last van heb negeer ik - dat stopt dan ook altijd heel snel. Als een kind mijn gesprek onderbreekt zonder dringende reden, laat ik weten dat ik een gesprek aan het voeren ben en daarna zal luisteren. Als een kind op mijn zetel springt, zeg ik dat het daarmee moet stoppen. Ik ga niet vragen of ze daar alsjeblieft, toe, please mee willen ophouden - mijn zetel, ik ben de volwassene, hou op. Simpel.

Ik ben dus wel "van de oude stempel", als ik dat vergelijk met anderen. Ik ben strenger. Ik ben geen onmens, maar ik leg geen eieren onder ze. Kinderen zijn kinderen en dienen opgevoed te worden, het zijn geen prinsjes en prinsesjes. Dat was ik ook niet. Ik was een door mijn ouders en anderen geliefd kind, ik heb heel veel van mijn ouders gekregen, mocht ook veel, maar moest ook met 2 woorden spreken, ik mocht ook geen gesprekken onderbreken (tenzij er sprake was van brand of een bloedneus oid), ik moest mij ook gedragen. Mijn ouders konden met mij en mijn broer overal komen. Die normen en waarden kom ik jammer genoeg steeds minder vaak tegen, waardoor ik denk ik nog strenger wordt. Ik vind het niet oké om aan de kassa in de supermarkt in mijn kuiten geramd te worden door een kinderkarretje, spreek je kind daar aub op aan.

Ik geloof wél dat er verschillende types kinderen bestaan. Ik was een vrij sociaal kind, mijn broer was meer gesloten. Ik maakte meer en sneller vriendjes, mijn broer deed daar langer over en had er minder. Voor het ene kind zal een drukke klas geen probleem zijn, voor een ander kind zal dat minder of zelfs niet werken. Het ene kind voelt zich overal goed, het andere kind niet. Het ene kind is een avonturier, het andere kind is wat angstiger.
De vraag is dan: kan ik het oplossen - of niet? Probeer ik het op te lossen of neem ik het probleem volledig weg voor mijn kind? Ik zeg niét dat je je/een kind moet pushen. Maar een kind dat wat verlegen is, kan je wel helpen door vriendjes uit te nodigen. Een kind dat altijd honderduit babbelt, kan je wel leren dat het onbeleefd is om gesprekken te onderbreken en dat het op zijn beurt moet wachten. Een kind dat verlatingsangst heeft, dan geleerd worden dat mama/papa het echt elke dag na school komt ophalen. Een kind dat bang heeft van honden, kan je laten zien en leren dat dat helemaal niet nodig is. Afhankelijk van het kind en de leeftijd zal dit moeilijker of makkelijker gaan natuurlijk.

Als TS zich niet gesteund voelt door de school, dan zijn daar oplossingen voor.
Als TS denkt dat haar kind niet gelukkig kan functioneren in zo'n grote groep, zijn daar ook oplossingen voor.

Maar, evengoed moet het kind in kwestie gewoon even wennen. Vriendjes maken. Leren dat het elke dag weer wordt opgehaald en naar huis mag. Evengoed is het dan opgelost.

Het is niet omdat een kind ADHD heeft, dat ik toelaat dat het in de gordijnen hangt. Het is niet omdat een kind niet graag naar school gaat, dat het thuis mag blijven. Ik haal dat eerste kind uit de gordijnen en breng diens aandacht ergens anders heen. En dat tweede kind probeer ik duidelijk te maken dan school ook fijn kan zijn - hangt er vanaf wat het kind niét fijn vind, om dat om te buigen naar iets dat wel als fijn ervaren wordt. Een kind dat niet graag groenten eet, geef je ook niet enkel vlees en koekjes. Je probeert andere groenten, andere bereidingswijzen. Maar je stopt niet met proberen het groenten te laten eten, want het heeft groenten nodig. Het is niet omdat een kind niet graag leest, dat je het maar analfabeet laat worden. Het is niet omdat je kind niet wilt gaan slapen, dat het tv mag blijven kijken. Het is niet omdat een kind niet graag in bad gaat, dat het ongewassen mag blijven rondlopen. Je zoekt oplossingen, je zorgt ervoor dat het kind zonder drama naar school gaat, groenten eet, leert lezen, gaat slapen, in bad gaat.

**Geplaatst**: 21-02-20 06:45

Geplaatst: 21-02-20 06:45

Nergens om hoor Daisy, maar jij ziet het opvoeden wel erg simpel. Als het echt zo makkelijk was bestonden er geen onbeleefde kinderen. Vind dat zo'n dooddoener als mensen roepen "dat zou ik echt niet accepteren". Soms hebben kinderen daar gewoon schijt aan en voer je "niet accepteren" dan nog maar eens door.

Toen ik bijvoorbeeld nog kinderloos was dacht ik bij op de vloer krijsende kinderen ook dat ik dat echt nooit zou accepteren. Maar als je kind in die fase zit, zie ze dan maar eens te stoppen. En die groentes die ze niet willen eten kun je ze nu eenmaal ook niet door de strot drukken. En dat betekend dat ze soms alleen maar vlees en aardappelen eten. Ik had het ook allemaal zo goed bedacht toen ik nog geen kinderen had maar de praktijk blijkt toch iets anders.

**Geplaatst**: 21-02-20 07:39

Geplaatst: 21-02-20 07:39

tengeltje11 schreef:
Bestaat er in nl een overkoepelde organisatie die de kinderen op medisch, sociaal en emotioneel vlak opvolgd?

Jeugdgezondheidszorg.

Nomineer dit bericht ×