Bokt.nl

**Geplaatst**: 24-10-19 13:28

Geplaatst: 24-10-19 13:28

Kaitlyn schreef:
Voor je ouders misschien, maar niet voor ooms en tantes. Hadden ze zelf maar kinderen moeten krijgen.

Zo die zit.

Dat gezegd hebbende, ik heb wel een partner, 10 jaar ouder dan ik en we hebben ongewild geen kinderen. Ook ik sta wel eens stil bij het feit hij of ik er later alleen voor kom te staan en dat het wss weg kwijnen word in eenzaamheid maar daar moet je nu niet te veel bij stil gaan staan want daar word je alleen maar zuur van.

**Geplaatst**: 24-10-19 13:34

Geplaatst: 24-10-19 13:34

Popstra schreef:
Kaitlyn schreef:
Voor je ouders misschien, maar niet voor ooms en tantes. Hadden ze zelf maar kinderen moeten krijgen.

Zo die zit.

Dat gezegd hebbende, ik heb wel een partner, 10 jaar ouder dan ik en we hebben ongewild geen kinderen. Ook ik sta wel eens stil bij het feit hij of ik er later alleen voor kom te staan en dat het wss weg kwijnen word in eenzaamheid maar daar moet je nu niet te veel bij stil gaan staan want daar word je alleen maar zuur van.

In zo'n geval is het natuurlijk schrijnend. Maar verwacht jij dan maar van je neefjes/nichtjes dat zij jou (jullie) zorg op zich gaan nemen? Dat is toch niet realistisch, laten we eerlijk zijn..
Ik ben gek van mijn vader hoor, en ben mijn moeder al heel jong verloren, maar daar moet ik ook niet aan denken dat hij later bij mij in huis woont en ik de zorg voor hem op mij moet nemen. Prima om 1 of 2 keer per week boodschappen te brengen, en dan een kopje koffie doen naast de reguliere visites. En zijn was wil ik ook nog wel doen, maar dan houdt het wel op. Ik wil geen fulltime zorg..

Ik wil heel bewust geen kinderen, en realiseer mijzelf ook dat ik voldoende geld apart moet hebben voor later zodat ik voor zorg kan betalen mocht dat nodig zijn.

**Geplaatst**: 24-10-19 13:42

Re: Alleen zijn.

Geplaatst: 24-10-19 13:42

Nee ik verwacht van niemand wat.
Maar dat deden mijn ouders bijv ook niet.

Ik hoop natuurlijk wel dat men nog eens naar me om kijkt maar ga er niet van uit want eerlijk is eerlijk, we zijn allemaal erg druk met ons zelf en ik denk dat dit in de toekomst alleen maar erger word.

**Geplaatst**: 24-10-19 13:44

Geplaatst: 24-10-19 13:44

Popstra schreef:
Nee ik verwacht van niemand wat.
Maar dat deden mijn ouders bijv ook niet.

Ik hoop natuurlijk wel dat men nog eens naar me om kijkt maar ga er niet van uit want eerlijk is eerlijk, we zijn allemaal erg druk met ons zelf en ik denk dat dit in de toekomst alleen maar erger word.

ik lees heel veel in dit topic dat je absoluut niet verplicht bent om ook maar voor iemand te zorgen. ik schrik daar echt van. natuurlijk, wettelijk ben je daar niet toe verplicht, maar iets van een moraal??

**Geplaatst**: 24-10-19 13:50

Re: Alleen zijn.

Geplaatst: 24-10-19 13:50

Ja zeker, moet er niet aan denken mijn moeder hulp behoevend in een tehuis te zien zitten weg kwijnen. Dan zou ik haar het liefst in huis nemen maar daar moet je partner ook 100% achter staan wil dat wat worden.

Ik heb een schoonzus die komt uit Italië. Haar moeder nu 93 hulpbehoevend en nog wondende op zichzelf (in Milaan) heeft zorg in huis van een Poolse die bij haar in woont. Dit betalen haar kinderen want die willen of kunnen zelf niet helpen...

**Geplaatst**: 24-10-19 13:55

Geplaatst: 24-10-19 13:55

brokjes schreef:
Popstra schreef:
Nee ik verwacht van niemand wat.
Maar dat deden mijn ouders bijv ook niet.

Ik hoop natuurlijk wel dat men nog eens naar me om kijkt maar ga er niet van uit want eerlijk is eerlijk, we zijn allemaal erg druk met ons zelf en ik denk dat dit in de toekomst alleen maar erger word.

ik lees heel veel in dit topic dat je absoluut niet verplicht bent om ook maar voor iemand te zorgen. ik schrik daar echt van. natuurlijk, wettelijk ben je daar niet toe verplicht, maar iets van een moraal??

Niet iedereen is geschikt voor zo'n langdurige verplichting, zowel inpassen in al bestaande verplichtingen als de emotionele belasting.
Komt nog bij dat als mensen dement worden ze zowel agressief kunnen worden als gaan zwerven (huis niet meer herkennen). Daar moet dus 24/7 toezicht zijn waar in een gewoon huis niet genoeg mensen voor zijn en de indeling ongeschikt is.

**Geplaatst**: 24-10-19 14:34

Geplaatst: 24-10-19 14:34

brokjes schreef:
Popstra schreef:
Nee ik verwacht van niemand wat.
Maar dat deden mijn ouders bijv ook niet.

Ik hoop natuurlijk wel dat men nog eens naar me om kijkt maar ga er niet van uit want eerlijk is eerlijk, we zijn allemaal erg druk met ons zelf en ik denk dat dit in de toekomst alleen maar erger word.

ik lees heel veel in dit topic dat je absoluut niet verplicht bent om ook maar voor iemand te zorgen. ik schrik daar echt van. natuurlijk, wettelijk ben je daar niet toe verplicht, maar iets van een moraal??

Natuurlijk is het mooi wanneer mensen elkaar helpen. Maar wanneer iemand zich verplicht voelt om mij te helpen wanneer ik oud en hulpbehoevend ben... Blijf dan asjeblieft thuis! Er zijn mensen die daarvoor betaald worden en dat heel graag doen!

**Geplaatst**: 24-10-19 14:49

Geplaatst: 24-10-19 14:49

Kaitlyn schreef:
In zo'n geval is het natuurlijk schrijnend. Maar verwacht jij dan maar van je neefjes/nichtjes dat zij jou (jullie) zorg op zich gaan nemen? Dat is toch niet realistisch, laten we eerlijk zijn..
Ik ben gek van mijn vader hoor, en ben mijn moeder al heel jong verloren, maar daar moet ik ook niet aan denken dat hij later bij mij in huis woont en ik de zorg voor hem op mij moet nemen. Prima om 1 of 2 keer per week boodschappen te brengen, en dan een kopje koffie doen naast de reguliere visites. En zijn was wil ik ook nog wel doen, maar dan houdt het wel op. Ik wil geen fulltime zorg..

Ik wil heel bewust geen kinderen, en realiseer mijzelf ook dat ik voldoende geld apart moet hebben voor later zodat ik voor zorg kan betalen mocht dat nodig zijn.

Dus je vader heeft wel alle jaren voor jou mogen zorgen maar als hij zorg nodig heeft ben je te beroerd om dit (deels) op je nemen.
Zeker als je je moeder verloren hebt moet je koesteren wat je nog hebt.

TS, probeer de positieve dingen in te zien van het alleen zijn en nog niet al te veel in de toekomst te kijken.
Wie weet ontmoet je volgend jaar de man van je dromen!

**Geplaatst**: 24-10-19 14:54

Geplaatst: 24-10-19 14:54

Neven, nichten en kinderen hoeven zeker niet de zorg over te nemen maar je merkt aan dit topic ook dat er een mening is van ouderen en de jongeren en uit welke thuissituatie mensen komen . Het gaat van : mijn ouders hebben voor mij gezorgd en wanneer ik iets terug kan doen doe ik dat tot ik heb zelf gekozen voor deze levenswijze en geen haar mijn hoofd die er aan denkt om ook maar één vinger uit te steken.
Ts zit in de situatie waarbij bijna zeker de zorg voor haar broer erbij komt in de toekomst en de tip van het levenstestament is een goede.
Wat betreft bom moeder , dat moet je willen en durven.

**Geplaatst**: 24-10-19 14:59

Geplaatst: 24-10-19 14:59

Eerder dat mensen met 40-urige werkweek + 2 uur reistijd + gezin + sociale verplichtingen daar geen 24/7 zorg voor ouder in kunnen passen. Komt bij dat oudere mensen verhuizen, zeker als ze dement worden/zijn ronduit problematisch wordt omdat ze het nieuwe huis niet als dat van hun herkennen, kinderen voor iemand anders aanzien, en al met al of gaan weglopen/agressief worden en hoe moet je dat inpassen in al je andere verantwoordelijkheden? Onze samenleving is er gewoon niet meer op ingericht. De oude boerderij met grootouders in appartementje op het erf bestaat vrijwel niet meer, 3+ generaties in 1 huis waar je geboren bent (en dus alles blijft herkenbaar voor demente papa/mama, opa/oma) bestaat niet meer en dan begint de ellende waar je nu mensen voor veroordeeld.

**Geplaatst**: 24-10-19 15:34

Geplaatst: 24-10-19 15:34

tamary schreef:
Eerder dat mensen met 40-urige werkweek + 2 uur reistijd + gezin + sociale verplichtingen daar geen 24/7 zorg voor ouder in kunnen passen. Komt bij dat oudere mensen verhuizen, zeker als ze dement worden/zijn ronduit problematisch wordt omdat ze het nieuwe huis niet als dat van hun herkennen, kinderen voor iemand anders aanzien, en al met al of gaan weglopen/agressief worden en hoe moet je dat inpassen in al je andere verantwoordelijkheden? Onze samenleving is er gewoon niet meer op ingericht. De oude boerderij met grootouders in appartementje op het erf bestaat vrijwel niet meer, 3+ generaties in 1 huis waar je geboren bent (en dus alles blijft herkenbaar voor demente papa/mama, opa/oma) bestaat niet meer en dan begint de ellende waar je nu mensen voor veroordeeld.

Ik veroordeel niet, de tijd van grotere gezinnen is voorbij en de tijd die jij schetst is inderdaad zoals het tegenwoordig vaak is. Gewoon een constatering, iedereen moet voor zich zelf beslissen of je iets wil/kunt of niet. 24/7 is niet waar ik op doelde maar een bezoek in een verpleegtehuis kan er ook vaak al niet meer af, in geval van zware dementie heb ik daar geen moeite mee want je draait je om en krijgt te horen, wat leuk dat je er bent, heb je zolang niet gezien. In het geval van mensen met somatische problemen vind ik het iets anders, die hersens werken nog prima en zoals ik al eerder aangaf, ik heb net iets te vaak gezien dat de aasgieren op de stoep stonden wanneer iemand overleden was terwijl ze daar hun neus tijdens het leven niet lieten zien. En daar heb ik moeite mee, niet met het feit dat iemands leven zo vol zit dat hij/zij echt niet de dagelijkse zorg op zich kan nemen, dat kan vrijwel niemand want dat is loeizwaar en zonder PGB en veel externe hulp gewoon niet te doen. Maar een bezoekje af en toe, even wat kleine dingen doen, gewoon laten weten dat je nog aan iemand denkt lijkt zelfs voor enkelen l teveel gevraagd. Enigste conclusie die je uit de huidige maatschappij kunt halen is dat er over 10, 20, 30 jaar gruwelijk veel ouderen echt eenzaam en alleen zijn. Veel mensen zonder partner, kleine of geen familie meer of zelfgekozen alleen zijn op jongere leeftijd, daar dan heel tevreden mee zijn maar dat werkt ook door wanneer je ouder en hulpbehoevend bent.

**Geplaatst**: 24-10-19 15:43

Geplaatst: 24-10-19 15:43

Ik heb mijn tante's persoonlijkheid zien verdwijnen door de dementie, dat bekende schilletje met de onbekende er in is ronduit moeilijk om te zien gebeuren. Je bent jaren lang afscheid aan het nemen van een nog levend persoon, niet iedereen kan dat volhouden, je goede herinneringen aan die persoon vervagen ook door de nieuwe die er bij komen en je beeld verkleurt er op een zeer verdrietige manier van. Ik kan zeker begrijpen dat er mensen zijn die dat niet aankunnen. En al zijn die mensen wel goed van geest, je wordt wel keihard met je neus op jouw toekomst gedrukt, je deelt flink wat genen met die mensen en de kans dat jij dus ook zo eindigt is niet bepaald een vrolijk vooruitzicht.

**Geplaatst**: 24-10-19 15:49

Geplaatst: 24-10-19 15:49

brokjes schreef:
ik lees heel veel in dit topic dat je absoluut niet verplicht bent om ook maar voor iemand te zorgen. ik schrik daar echt van. natuurlijk, wettelijk ben je daar niet toe verplicht, maar iets van een moraal??

Ook met 'n moraal zou ik het niet aankunnen structureel voor iemand te zorgen (anders dan af en toe boodschappen doen, betalingen overmaken, iets regelen of gewoon 'ns samen eten/wandelen/dagje weg)

**Geplaatst**: 24-10-19 15:50

Geplaatst: 24-10-19 15:50

Tamary , dat klopt helemaal , dementie kan dramatisch en traumatisch zijn voor de omgeving , zowel schoonmoeder als moeder meegemaakt. En in geval van schoonmoeder , ook oudste zoon begint en mijn man is de jongste maar heeft soms dingen dat ik hem extra goed in de gaten houd. Bij hun familie komt het heel erg veel voor en voor ons is dat een waar schrikbeeld. Maatregelen om niet in een verpleegtehuis te eindigen als een zombie zijn ook allang genomen. Voor zover het helpt en anders ligt er iets in onze kluis. Ik hoop dat we niet voor die keuze komen te staan maar de realiteit is anders .

**Geplaatst**: 24-10-19 15:52

Geplaatst: 24-10-19 15:52

tamary schreef:
Niet iedereen is geschikt voor zo'n langdurige verplichting, zowel inpassen in al bestaande verplichtingen als de emotionele belasting.
Komt nog bij dat als mensen dement worden ze zowel agressief kunnen worden als gaan zwerven (huis niet meer herkennen). Daar moet dus 24/7 toezicht zijn waar in een gewoon huis niet genoeg mensen voor zijn en de indeling ongeschikt is.

Een aantal van mijn familieleden zijn dement geeindigd en dat valt thuis uberhaupt niet te verzorgen. Een gesloten afdeling is dan de enige optie.

**Geplaatst**: 24-10-19 16:10

Geplaatst: 24-10-19 16:10

Kelly_Taco schreef:
Kaitlyn schreef:
In zo'n geval is het natuurlijk schrijnend. Maar verwacht jij dan maar van je neefjes/nichtjes dat zij jou (jullie) zorg op zich gaan nemen? Dat is toch niet realistisch, laten we eerlijk zijn..
Ik ben gek van mijn vader hoor, en ben mijn moeder al heel jong verloren, maar daar moet ik ook niet aan denken dat hij later bij mij in huis woont en ik de zorg voor hem op mij moet nemen. Prima om 1 of 2 keer per week boodschappen te brengen, en dan een kopje koffie doen naast de reguliere visites. En zijn was wil ik ook nog wel doen, maar dan houdt het wel op. Ik wil geen fulltime zorg..

Ik wil heel bewust geen kinderen, en realiseer mijzelf ook dat ik voldoende geld apart moet hebben voor later zodat ik voor zorg kan betalen mocht dat nodig zijn.

Dus je vader heeft wel alle jaren voor jou mogen zorgen maar als hij zorg nodig heeft ben je te beroerd om dit (deels) op je nemen.
Zeker als je je moeder verloren hebt moet je koesteren wat je nog hebt.

Moet? Moet? Wie ben jij in godsnaam om te bepalen wat ik moet? >;)

Ik zeg toch in mijn bericht dat ik best wel 2x per week boodschappen wil meenemen, en zijn was wil doen. Maar ik ga echt niet zijn volledige zorg op mij nemen mocht het zo ver komen, dan kan ik mijn baan wel opzeggen, en dan daarbij zijn er instanties voor.
Het is niet meer van deze tijd dat kinderen hun ouder(s) in huis nemen, mocht het zo ver komen. De meeste mensen wonen niet in dergelijk grote huizen dat het ook allemaal maar kan.

**Geplaatst**: 24-10-19 16:56

Re: Alleen zijn.

Geplaatst: 24-10-19 16:56

Zonde, alweer een topic waarin men onvriendelijk begint te discussiëren, persoonlijk wordt naar elkaar toe, en het topic geheel zijn doel verliest. De gevoelens van TS worden ondergesneeuwd in een zoveelste welles-nietes-boktdiscussie.

**Geplaatst**: 24-10-19 17:06

Geplaatst: 24-10-19 17:06

daantjuhhh schreef:
Ik vind het aan de ene kant zalig.
Aan de andere kan ronduit klote...

Ik ben nu 35.
Heb een leuke baan. Een leuk eigen huis.
Ik red mij meer dan prima.

Maar ik ben ook eenzaam.
Ja ik heb een sociaal leven.
Vriendinnen en familie.
Maar mijn ouders beginnen nogal te haperen met hun gezondheid. Mijn broertje is gehandicapt.
Mijn moeder heeft altijd al zorg nodig wat mijn vader uitstekend doet.
Maar ook hij begint wat te haperen. Zo heeft hij een tia gehad. Ik ben echt als de dood voor de dag dat hij er niet meer is. Dan komt namelijk de zorg voor mijn moeder en broertje volledig voor mij.

Gisteren hadden we een familiedag. Al mijn neven en nichten hebben een vaste relatie. Kinderen.
En ik kom altijd alleen. Ik hang er altijd een beetje aan.
En toen mijn tante gisteren vroeg hoe het met mijn ouders ging brak ik.
Ik ben gewoon bang. Bang om het alleen te moeten dragen.
Uiteraard zeiden mijn 2 tantes direct. We staan altijd voor je klaar. Maar dat is toch anders.

Ik mis gewoon een maatje waar ik op dat moment op kan steunen. Ik kan mijn vriendinnetje dag en nacht bellen hoor. Maar dat is toch niet helemaal het zelfde.
Plus mijn kinderwens valt nu wel een beetje aan diggelen. Ik wil geen kinderen alleen. Ik sta nu al overal alleen voor. Dus ik zou dat alleen met een partner willen.
Maar het wordt wel steeds meer realiteit dat dat m niet gaat worden... wat wil ik bereiken met dit topic?
Het even van mij afschrijven. Dan kan ik het beter een plekje geven.

Ja, das klote.....
Maar je went eraan, alleen moet je er doorheen.... :(:)

Koester je goede vrienden, duik onder in de rotgevoelens....je komt er beter uit, sterker, stabieler, onafhankelijker, rijker en blijer.... echt waar..

Veel succes en sterkte!

**Geplaatst**: 24-10-19 17:50

Re: Alleen zijn.

Geplaatst: 24-10-19 17:50

Ik herken je gevoelens wel TS. Het is mijn grootste angst om mijn ouders te verliezen. Ik woon al een hele tijd op mezelf en ben volledig zelfstandig maar ik zou echt nog niet zonder ze kunnen. Mijn broertje is niet gehandicapt maar wel 'moeilijk', en hoewel ze zeker niet verwachten dat ik voor hem zou zorgen, zou ik wel 'om hem zorgen'. Paps en mams hebben alles goed geregeld, levenstestament en alles. Dat is al een hele zorg minder.

Maar weet je... In het ideale plaatje heb je als er iets ergs gebeurd wat aan je partner. Heb je steun, hulp, een schouder om op te huilen.. Maar er zijn óók veel relaties waarin dat niet het geval is. Waarin de partner het niet wil, of doodeenvoudig niet kán. Mijn paps is een kanjer, maar als er iets met mijn moeder is, is hij volledig hulpeloos en de weg kwijt. Dat zou ook zo zijn als mij of mijn broertje wat zou overkomen. Dan staat mijn moeder er keihard alleen voor, na bijna 50 jaar huwelijk.

Daarmee wil ik zeggen, kijk niet vooral naar wat je niet hebt. Maar kijk naar wat je wél hebt, en probeer daar ook steun uit te halen. Ga met je ouders in gesprek over de toekomst, regel wat er nu al te regelen valt.

En vooral een hele dikke :(:)

, want dit zijn gewoon hele vervelende situaties.

**Geplaatst**: 24-10-19 18:20

Geplaatst: 24-10-19 18:20

Ik ben ook enig kind, mijn moeder is overleden toen ik 11 was en mijn vader is sinds 2003 hertrouwd. Ze wonen op 2 uur rijden van mij. Ze zijn in de 70. Ik moet er niet aan denken ze te verliezen, dan heb ik niemand meer.

Ze mankeren nog vrij weinig *klopt af* en zijn heel zelfstandig. Gaan nog 3 maanden per jaar naar de camping en fietsen nog veel. Ze hebben een testament. Maar ik kan nooit voor ze zorgen mocht dat nodig zijn, ik woon te ver en ik kan het lichamelijk niet. Ik denk dat ze daar echt wel rekening mee gehouden hebben en er iets over in het testament staat.

Ik heb het graf van mijn moeder laten ruimen, het was een familie graf maar mijn vader heeft nieuwe plannen gemaakt met zijn huidige vrouw en als ik wel daar zou gaan liggen dan komt er toch niemand. Want ik heb niemand. Dus graf laten ruimen en steen in mijn tuin gelegd. Ik ga niet betalen voor een graf waar niemand heen gaat...

Maar als je over zulke dingen na gaat denken besef je wel hoe alleen je bent... $:\$

**Geplaatst**: 24-10-19 18:33

Geplaatst: 24-10-19 18:33

Bellatrix schreef:
Maar als je over zulke dingen na gaat denken besef je wel hoe alleen je bent...

Triest om te lezen dit.
Alhoewel ik in dezelfde situatie zit. Alleen heb ik ook geen ouders meer.
De keiharde realiteit steekt zo nu en dan de kop eens op $:\$

**Geplaatst**: 24-10-19 23:48

Geplaatst: 24-10-19 23:48

Bellatrix schreef:
Ik ben ook enig kind, mijn moeder is overleden toen ik 11 was en mijn vader is sinds 2003 hertrouwd. Ze wonen op 2 uur rijden van mij. Ze zijn in de 70. Ik moet er niet aan denken ze te verliezen, dan heb ik niemand meer. Ze mankeren nog vrij weinig *klopt af* en zijn heel zelfstandig. Gaan nog 3 maanden per jaar naar de camping en fietsen nog veel. Ze hebben een testament. Maar ik kan nooit voor ze zorgen mocht dat nodig zijn, ik woon te ver en ik kan het lichamelijk niet. Ik denk dat ze daar echt wel rekening mee gehouden hebben en er iets over in het testament staat.

Ik heb het graf van mijn moeder laten ruimen, het was een familie graf maar mijn vader heeft nieuwe plannen gemaakt met zijn huidige vrouw en als ik wel daar zou gaan liggen dan komt er toch niemand. Want ik heb niemand. Dus graf laten ruimen en steen in mijn tuin gelegd. Ik ga niet betalen voor een graf waar niemand heen gaat...

Maar als je over zulke dingen na gaat denken besef je wel hoe alleen je bent...

Dat is ook vreselijk. Onze zoon is enig kind. Mijn gehandicapte broer is dus overleden en mijn man is enig kind. Wij zijn allebei jong en snel achter elkaar onze vaders verloren, dus zoon is opgegroeid zonder opa's, geen tante of oom meer etc.

Helaas was meer kinderen krijgen ook niet echt een optie, maar nu vind ik het heel verdrietig dat hij alleen overblijft als wij wegvallen. Soms als wij samen in de auto zitten, ben ik me echt wel even bewust dat hij ons ook zo tegelijk kan kwijtraken.

Mijn gezondheid is ook slecht en stel dat hij later wat wil doen, staat hij er alleen voor.

Ik heb nog wel wat familie, maar niet veel contact, zeg maar niks. Hoorde ze even terug alleen toen ik een pittige operatie had gehad en dat hoeft van mij dan ook niet.

tegen mijn zoon zeg ik altijd; zoek een vriendin met veel familie. Zijn eerste vriendin had echt een warme familie en ook nu een vriendin met zussen, ouders, familie etc,
Het geeft natuurlijk geen garanties, maar hoop echt dat het dan als "eigen" voelt.

Hoe je erin staat, ligt denk ik ook echt aan je opvoeding en wat je gewend bent. Ik had gewoon mijn broer en die was gehandicapt. Alles werd wel moeilijker en zwaarder, maar dat zie je niet als je er elke dag midden in zit. Mensen hebben vaak wat gezegd; maar ik heb nooit een andere broer of zus gehad, dus voor mij was het normaal.
Je moet je dan vooral niet van alles laten aankletsen.

Maar ik ben zelf niet reislustig bijv en was super gek met mijn broer, dus heb geen echt moeilijke dilemma's gehad.
Dat het leven zonder hem makkelijker is, is een feit. Maar het heeft zeker 2jr geduurd om daaraan te wennen, want het zit in je systeem.

Mensen die zeggen dat ze iets niet kunnen........Soms weet je het niet. Pas als je ergens voor staat, weet je hoe je echt handelt.

**Geplaatst**: 25-10-19 06:59

Re: Alleen zijn.

Geplaatst: 25-10-19 06:59

Citaat:
tegen mijn zoon zeg ik altijd; zoek een vriendin met veel familie

Grappig, ik heb er liever eentje zonder (hechte) familie (band). Al die sociale verplichtingen die je dan door de strot worden geduwd...
Ik heb veel hulp (bij kluszaken die normaal m'n vader deed) van mijn gepensioneerde buurman. En ik bak dan weer af en toe 'n lekkere taart of geef 'n fles wijn of bloemetje. Maar al het familiegekonkel wie waar de kerst moet komen vieren, blijft mij bespaart.

**Geplaatst**: 25-10-19 08:25

Geplaatst: 25-10-19 08:25

Kelly_Taco schreef:
Kaitlyn schreef:
In zo'n geval is het natuurlijk schrijnend. Maar verwacht jij dan maar van je neefjes/nichtjes dat zij jou (jullie) zorg op zich gaan nemen? Dat is toch niet realistisch, laten we eerlijk zijn..
Ik ben gek van mijn vader hoor, en ben mijn moeder al heel jong verloren, maar daar moet ik ook niet aan denken dat hij later bij mij in huis woont en ik de zorg voor hem op mij moet nemen. Prima om 1 of 2 keer per week boodschappen te brengen, en dan een kopje koffie doen naast de reguliere visites. En zijn was wil ik ook nog wel doen, maar dan houdt het wel op. Ik wil geen fulltime zorg..

Ik wil heel bewust geen kinderen, en realiseer mijzelf ook dat ik voldoende geld apart moet hebben voor later zodat ik voor zorg kan betalen mocht dat nodig zijn.

Dus je vader heeft wel alle jaren voor jou mogen zorgen maar als hij zorg nodig heeft ben je te beroerd om dit (deels) op je nemen.
Zeker als je je moeder verloren hebt moet je koesteren wat je nog hebt.

TS, probeer de positieve dingen in te zien van het alleen zijn en nog niet al te veel in de toekomst te kijken.
Wie weet ontmoet je volgend jaar de man van je dromen!

Ehh Ik betrek het even op mezelf: mijn vader heeft voor mij gekozen, maar ik niet voor mijn vader.
Is het wel eens in je opgekomen dat niet iedereen een liefhebbende band heeft met zijn ouders?
Dat niet elke ouder zo geweldig voor zijn kind gezorgd heeft?
Als de familiebanden hecht zijn en men uit liefde voor elkaar zorgt vind ik dat echt geweldig, maar zo zijn niet alle families.

**Geplaatst**: 25-10-19 08:28

Geplaatst: 25-10-19 08:28

Wat herkenbaar TS , ik sta er niet zo heel veel bij stil, maar hier ook eigenlijk geen familie die ik echt zie, eigenlijk alleen mijn opa, verder ben ik enigst kind en ondanks dat ik pas 22 ben nadert mijn moeder de 70 (hele late leeftijd 1 kind gekregen) en is ze ook niet kipfit meer. Zou echt niet weten wat ik moet doen als ik haar kwijt raak, zij is nu mijn alles, moeder en beste vriendin.
Het blijft soms lastig, maar soms kan je niks anders doen dan er voor je zelf het beste van te maken, en niet te veel over na denken wat als

Nomineer dit bericht ×