Bokt.nl

Ibbel schreef:

TS: trek de stekker er zo snel mogelijk uit. Zorg dat je spullen veilig zijn, kondig aan dat je vertrekt, stap in de auto bij je vriend, en wegwezen. Geef ook niet je adres af<KNIP>

Ibbel schreef:

NatasjavE schreef:

Maar hoe weten we dat deze man narcistisch is?

TS schrijft zelf dat HA die diagnose heeft gesteld...

Ibbel schreef:

Ik zou dat hele circus van poetsvrouw etc lekker aan maatschappelijk werk overlaten. De kans is veel te groot dat vader van dochter niets aanneemt/niets wil veranderen en tóch gaat manipuleren.
Vreemde ogen dwingen veel meer, en als dochter gewoon al weg is heeft-ie geen keus.

Cowboy55 schreef:

Ibbel schreef:

TS: trek de stekker er zo snel mogelijk uit. Zorg dat je spullen veilig zijn, kondig aan dat je vertrekt, stap in de auto bij je vriend, en wegwezen. Geef ook niet je adres af<KNIP>

Daar zat ik ook meteen aan te denken. Don't call us we'll call you.

anjali schreef:

Erg voor ts en voor die vader ook die het verlies van zijn vrouw niet heeft kunnen verwerken. Ts, ben je in al die tijd wel eens zonder je vader op vakantie geweest? Dat zou ik nu doen,een tijd weg eventueel samen met je vriend, ook om te zien of jullie goed genoeg bij elkaar passen.Je hebt toch recht op vakantie en dat geeft vaak een frisse blik op je leven. Ook voor de thuisblijver.

BarbaLala schreef:

Jeetje TS, dat is geen leven. Goed dat jij uit de situatie wil stappen en voor jezelf wil gaan leven.
Ik heb een soortgelijke keuze gemaakt jaren geleden en wil je een aantal tips meegeven;

Zolang jij in de situatie zit zal deze niet verbeteren hoeveel hulp je ook krijgt. De gezinsdynamiek is zo verstoord dat het enkel zal zorgen voor verdere escalatie van de situatie.
Zoals hierboven gezegd wordt ben jij inderdaad ook erg kwetsbaar nu.
En hoe aanlokkelijk het ook lijkt om de uitvlucht naar je vriend te nemen, doe het niet. Of in ieder geval niet als vaste optie. Tijdelijk is dat misschien wel oke maar op lange termijn niet.
Waarom niet?
Eerst moet je zelfstandig zijn, worden wie jij echt bent, jezelf ontwikkelen. Want die kans heb je thuis niet gehad en je hebt heel wat schade in te halen.
Door huisje, boompje,beestje te gaan spelen in een andere situatie help je jezelf niet verder, al geeft het ongetwijfeld een (schijn)veilig gevoel in eerste instantie.
Zorg dat je eigen woonruimte vindt. Neem je rust. Wees alleen. En ga vanuit daar werken aan jezelf en je toekomst. Je vriend zal dit je ook gunnen als hij een goed persoon is. Schopt hij er stennis om dan weet je dat ook hij niet het beste met je voor heeft en kun je hem ook beter loslaten.

Ik heb er destijds voor gekozen om 3 jaar lang ieder contact met de ouder te verbreken.
Heb een brief geschreven en gestuurd vanaf degene waar ik destijds bij logeerde, zodat er geen escalatie kon plaatsvinden over het feit dat ik weg zou gaan.
Op een veilig moment dat mijn ouder weg was mijn spullen opgehaald en ben vertrokken.
Geen adres gegeven, geen telefoonnummer, niets. Heel heftig, maar zeer noodzakelijk en als ik dat niet had gedaan was ik de dynamiek ongetwijfeld wéér ingesleurd. Want ook ik had een groot verantwoordelijkheidsgevoel.
Er zijn jaren therapie en werken aan mijzelf overheen gegaan voor ik echt kon zijn wie ik ben, en voor ik wist wie ik eigenlijk ben. Inmiddels is er wel weer contact met de ouder, maar op mijn voorwaarden. Zodat ik de regie heb over hoe er met mij wordt omgegaan en er niet over mijn grenzen wordt heengegaan, want dat zal voor mijn ouder altijd een punt blijven, zei het onbewust.

Veel mensen vinden het heftig als een kind contact met een of beide ouders verbreekt. Familie wordt in onze cultuur ook als iets heiligs gezien. Zo zag ik het ook.
Hoe vaak ik niet heb moeten aanhoren "maar het is toch je ouder", "zo erg kan het niet zijn", "diegene lijkt zo vriendelijk naar anderen", etc.
Maar mensen die je ziek maken,ongeacht of het familie is of niet, zijn niet heilig. Het is je goed recht, zelfs je plicht naar jezelf toe, om voor jezelf te kiezen. Ook als dat inhoudt dat je het contact moet verbreken omdat het je psychisch schaadt.

Heel veel sterkte, wees trots op jezelf dat je deze stap zet en onthoud; Je bent niet alleen!
Wellicht kun je uit deze link meer steun halen; https://www.kopp-kind.nl/

truus1957 schreef:

Wat een vreselijke situatie TS, als moeder en oma breekt het mijn hart. Als ouder wil je er toch onvoorwaardelijk zijn voor je kind en niet andersom? Zeker niet bij een vader van, hoe oud zou hij zijn? Rond de 50? Er zijn heel veel goede en minder goede tips en inzichten gegeven, aan jou om uit te vogelen wat je het beste lijkt. Toch wil ik je nog één ding meegeven. Zorg dat als je het huis uit bent dat je vader niet nog steeds beslag op je gaat leggen, dus niet uit je werk eerst naar paps om voor hem te koken en de was op te halen. Het zal even wennen worden, maar met eventuele ondersteuning van een derde kan je vader heus leren om voor zichzelf te zorgen.
Waak er ook voor om voor je vriend dezelfde rol te gaan vervullen. Het zit waarschijnlijk heel erg bij je ingebakken