Bokt.nl

**Geplaatst**: 17-05-19 14:04

Geplaatst: 17-05-19 14:04

peach2001 schreef:
Inmiddels uitslag van de urine, ze heeft bloed en eiwitten erin maar geen nitriet. Ik moet eind van de dag terugbellen maar ze vermoed dat de dokter het wil gaan behandelen als een blaasontsteking. Ik las dat je die ook door stress kunt krijgen. Ze is normaal verder wel schoon op zichzelf.

Blaasontsteking heeft ook weinig met hygiëne te maken. Tenzij je verkeerd om je billen afveegt.

Succes met je meisje.
Ik zou haar gewoon thuis laten.
Er komen nog zat schoolreisjes aan.

**Geplaatst**: 17-05-19 14:23

Geplaatst: 17-05-19 14:23

Ik zou haar denk ik thuis houden. Ze is pas 4, kan heel veel nog niet overzien, dus ze kan ook niet vanuit haar verstand denken "ohh het komt wel goed"
Ik vind 1,5 uur met de bus met die kleintje ook eigenlijk wel idioot hoor

Hier gaan ze met de kleuters naar een lokale speeltuin. Spannend zat voor ze, en dan zijn de ouders in de buurt als er problemen zijn.

**Geplaatst**: 17-05-19 14:56

Geplaatst: 17-05-19 14:56

Laura82 schreef:
Ik zou haar denk ik thuis houden. Ze is pas 4, kan heel veel nog niet overzien, dus ze kan ook niet vanuit haar verstand denken "ohh het komt wel goed"
Ik vind 1,5 uur met de bus met die kleintje ook eigenlijk wel idioot hoor Hier gaan ze met de kleuters naar een lokale speeltuin. Spannend zat voor ze, en dan zijn de ouders in de buurt als er problemen zijn.

Hier hetzelfde. Met de kleintjes gingen we naar de speeltuin een paar dorpen verderop. En die van mij was ook zo’n plakkertje toen ze klein was. Ik stond er op dat ik mee ging. Als dat niet mocht of kon dan ging ze gewoon niet. Later in groep 3-4 ging ze wel gewoon zonder mij op schoolreisje en was er ook niks meer aan de hand.

**Geplaatst**: 17-05-19 15:08

Re: Spanning voor eerste schoolreisje

Geplaatst: 17-05-19 15:08

Wow. 4 jaar en direct al zover op schoolreisje? Wat doen ze als ze bijv. 10 zijn? Naar Oostenrijk? :')

Ik was ook altijd een kind wat helemaal flipte voor schoolreisje. Bij mij kwam het van een stukje autisme en het niet kunnen overzien van de hele dag.

**Geplaatst**: 17-05-19 15:36

Geplaatst: 17-05-19 15:36

Bij ons is in groep 8 op kamp nog een moeder meegeweest tegen de heimwee. Niets geks aan zou ik zeggen.

Het is misschien ook de angst voor het onbekende. Als je dit jaar ter gerustelling meegaat snapt ze volgend jaar wat het is en is het misschien niet zo'n issue meer.

**Geplaatst**: 17-05-19 17:12

Re: Spanning voor eerste schoolreisje

Geplaatst: 17-05-19 17:12

Klinkt inderdaad als een situatie waarin je niet teveel moet forceren. Een kind wat nog zo jong is en ook zo gevoelig moet je niet hard maken door gewoon in het diepe te gooien. Haar spanning is duidelijk echt en redelijk heftig, dat je dat serieus neemt lijkt me helemaal terecht.
Ik moest ook denken aan dit verhaal: https://www.youtube.com/watch?v=oFCLdJVoHVg

Dus ik zou zeker met de juf overleggen, misschien om toch mee te gaan niet, maar misschien hebben zij andere ideeen die kunnen helpen (bv al vooraf concreet maken of ze een vaste begeleider krijgt die ze vertrouwt en dat dat wat wegneemt.)

Een andere optie als je de boel de andere kant op zou willen sturen, zou kunnen zijn om te wachten tot ze wisselt naar 'niet mee zonder mama' en dan een alternatief voorstellen wat je wel die dag kunt doen. Niet mee met schoolreisje, maar wel naar de kinderboerderij. Zodat ze dan ook houvast heeft dat het niet alleen iets missen is, maar ook iets geeft.

En verder lijkt het me niet gek om (op langere termijn) te kijken of er dingen zijn die helpen met spanning. Dan kun je enerzijds denken aan ruimte voor haar om te verwoorden waar ze over nadenkt, en duidelijkheid waar ze die wil, maar anderzijds ook aan fysieke manieren om los te laten (bewegen. Schommelen, trampolinespringen, loloballen, tikkertje spelen, voetballen, iets wat veel aandacht vraagt en maakt dat ze echt met haar lichaam bezig is.)

**Geplaatst**: 18-05-19 11:17

Re: Spanning voor eerste schoolreisje

Geplaatst: 18-05-19 11:17

Oh je verhaal is heel herkenbaar. Alleen is mijn dochter nog extremer. Kan dat, ja dat kan. Zij speelt nml op school helemaal niet met andere kinderen, zegt niks en alleen school is al vreselijk spannend. Zij is 5 loopt cognitief dusdanig voor dat ze komend school jaar als 5 jarige naar groep 3 gaat maar laat daar op school niks van zien.

Dinsdag gaat ze op schoolreisje. Omdat ik zwanger ben heb ik me niet opgegeven als hulp ouder, simpelweg omdat ik niet weet of ik de belofte om te helpen waar kon maken. Daarnaast denk ik dat als ik mee ga ze alleen maar bij mij is en niks onderneemt, wat is dan de meer waarde? Al doet ze dat ook niet als ik er niet ben. Maar toch...
Nu de brief kwam dat ze gaan was haar reactie, dat ze dat niet durft zonder mama...
Ik heb nu met de juf afgesproken het er dit weekend nog eens goed over te hebben. Of ze zich er prettig bij vowlt bij een van de aanwezige juffen te blijven de hele dag. Zodat ze een beetje weet waar ze aan toe is. Niks moet, alles mag en 1 vertrouwde persoon waar ze zich aan vast kan houden die dag.
Hier op school ook problemen met zindelijkheid wat thuis perfect gaat. Die dag extra droge kleding mee.
Enerzijds vind ik dit soort dingen erbij horen en moet ze het ook leren anderzijds moet het ook niet een te negatieve ervaring worden natuurlijk...

**Geplaatst**: 18-05-19 11:46

Re: Spanning voor eerste schoolreisje

Geplaatst: 18-05-19 11:46

Heel herkenbaar, ik was vroeger precies hetzelfde.. Was doodziek van de spanning en durfde niks zonder mijn moeder..

Ik zou haar ook thuis houden, ze is nog zó jong.
Bij mij zijn ze erachter gekomen dat ik hooggevoelig ben én dat ik al mijn hele leven een vitamine B12 tekort heb. Daardoor was ik altijd angstig en nog veel meer dingen.
Het klinkt misschien stom maar, ik zou daar ook zeker naar laten kijken, je kunt daar echt onzeker en bang door zijn.

**Geplaatst**: 18-05-19 16:24

Re: Spanning voor eerste schoolreisje

Geplaatst: 18-05-19 16:24

Maken jullie je niet te veel zorgen.Dat kan ook invloed hebben op het kind.

**Geplaatst**: 18-05-19 16:50

Re: Spanning voor eerste schoolreisje

Geplaatst: 18-05-19 16:50

Mijn dochter had dat ook al jong, is nu 17 en heeft nog steeds last van faalangst.
Wilde ook niet mee op schoolreisje.

Was bang om te leren fietsen (1x half vallen was al genoeg om ermee te stoppen).
Haar zusje daarentegen, fietste al zonder zijwieltjes voordat ze naar de kleuterschool ging.

Haar grove motoriek is tamelijk slecht te noemen.
Met vreemde praten is een uitdaging.
Ze wilde zelf in de supermarkt werken, maar helaas kostte haar dat teveel energie en moest ze ermee stoppen.

Ze noemt zichzelf sociaal ongemakkelijk

**Geplaatst**: 18-05-19 17:14

Geplaatst: 18-05-19 17:14

Ze zijn echt nog heel klein hoor.
4.
En ze moeten in het leven nog zoooveel, laat ze nu nog maar klein zijn. Als ze er nu nog niet aan toe is. Komt vanzelf.

Ik ben zelf ook mee geweest op kamp groep 8. Met een zeer volwassen maar onzeker kind. Ik zag mijn geest al dwalen voor het jaar daarop, het brugklas kamp. Maar toen was het over, niets meer aan de hand. Huppelend mee.
Gaat vanzelf (denk ik) over.

JustMe8484 schreef:
Oh je verhaal is heel herkenbaar. Alleen is mijn dochter nog extremer. Zij speelt nml op school helemaal niet met andere kinderen, zegt niks en alleen school is al vreselijk spannend. Zij is 5 loopt cognitief dusdanig voor dat ze komend school jaar als 5 jarige naar groep 3 gaat maar laat daar op school niks van zien....

Even dit topic kapen:
Laat ik vooropstellen: bovenstaande is de info die ik heb, das niet heel veel, maar daarop reagerend: dit lijkt me heel sneu. Een dramatisch onzeker, emotioneel klein meisje op haar 5e naar Gr 3 doen. Omdat ze zo goed kan leren. Al komt dat er niet uit. En plast ze nog in haar broek. Dat kan omdat ze nog niet volledig zindelijk is of omdat ze dingen dus rete spannend vindt. Naar groep 3.
Mijn advies in deze zou toch echt zijn: denk daar nog echt heel goed over na ❤️ .
Maar zoals gezeid, niet gehinderd door enige kennis van de situatie behalve wat hierboven summier staat.

**Geplaatst**: 18-05-19 17:37

Geplaatst: 18-05-19 17:37

Het schoolreisje lijkt me in dit verhaal ondergeschikt. Je kunt als moeder denk ik het best inschatten hoe diep het zit en of meegaan zonder mama meer onzekerheid of juist een stapje op de leerweg naar meer zelfstandigheid zal zijn.
Maar dat het sowieso een zeer gevoelig en onzeker kind lijkt te zijn, wat in bepaalde opzichten voorloopt, maar anderszinds niet mee komt (bvb de zelfstandigheid en een zelfverzekerd zelfbeeld) zou mij veel meer zorgen baren. Daar zou ik toch eens een professional bij mee laten kijken.
Hoogbegaafdheid brengt vaak evenveel problemen met zich mee voor de ontwikkeling van een kind dan een cognitieve achterstand. Ik zou daar wel snel bij willen zijn, al is het voor de zekerheid, om de mogelijke problemen voor haar te beperken.

Lijkt me hoe dan ook lastig voor jou om je dochter zo te zien, en voor haar natuurlijk helemaal!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 18-05-19 17:48

Geplaatst door de TopicStarter : 18-05-19 17:48

JustMe8484 schreef:
Zij is 5 loopt cognitief dusdanig voor dat ze komend school jaar als 5 jarige naar groep 3 gaat maar laat daar op school niks van zien.

Precies daarom heb ik deze school uitgekozen. Alle vakken zijn zoveel mogelijk op hetzelfde moment in alle klassen waardoor ze bijv in groep 3 rekenen kan volgen met andere kinderen uit groep 1/2 maar verder met alles gewoon tussen haar eigen leeftijd zit. Alles is ingericht op hoogbegaafde kids dus iedereen kan in zijn/haar eigen tempo werken. Klaslokalen open, pantoffels aan, heel relaxed en klein. Iedereen kent iedereen, de oudere kinderen noemen haar bij naam en zeggen haar gedag buiten etc. Echt heel fijn. Daar heb ik ook bewust naar gezocht.

**Geplaatst**: 18-05-19 20:24

Geplaatst: 18-05-19 20:24

@ Nienkje-h het is kiezen tussen twee kwaden. Juist in de drukte en chaos van de kleuterklas is zij diep ongelukkig. De keuze is gemaakt na meermalig overleg tussen ons, de juf en de hoogbehaafdenspecialist op school. In de kleuterklas gaat ze volgend jaar ook niet gelukkiger worden. De hoop is dat juist de structuur en duidelijkheid van groep 3 haar meer hou vast geeft waardoor het makkelijker wordt. Hoogbegaafdheidsdeskundige is vanaf begin er nu bij betrokken en we gaan om de 6 weken om tafel hoe het gaat en wat er nodig is om te zorgen dat ze het fijner krijgt op school. Kortom er is heeeeel erg goed over nagedacht en het is niet zo dat het enkel over naar 3 is en we zien wel...
Met betrekking tot plasproblemen: thuis gaat dat goed. Maar ze is, ivm. Veel blaasontsteking ook onder behandeling bij kinderarts, fysio, plas verpleegkundige en orthopedagoog. Van alle kanten wordt er mee gekekeken en gedacht. We kunnen daar hulp van buiten af bij krijgen maar door uitval juf dat nu afgehouden omdat er al zoveel wisselingen in juffen is en een extra persoon alleen maar averechts zou werken.. Maar blijkt dat volgend jaar niet beter te gaan dan kan dat dus altijd alsnog. Net als dat we er voor openstaan om dat voor het sociaal emotioneel vlak te doen... Kortom, heel veel lijntjes waarin ze goed in de gaten gehouden wordt. Maar het hele verhaal leek me wat overbodig met betrekking tot het schoolreisjes isue.

@ peach jenaplan zit ze he? Onze dochter zat eerder ook op jenaplan, eerste half jaar. Fijne school ook, maar we zijn verhuisd en hier helaas niet 1 in de buurt.
Wel hebben ze hier meerdere hoogbegaafdheidsdeskundige in de school en zelfs een speciale hoogbegaafdenklas. Er is dus heel veel kennis en ervaring. Nog geen onderzoek gehad of ze dat daadwerkelijk is hoor, maar er is dus wel alle mogelijkheid om handvaten ed te krijgen.
Verder ook een fijne school. Wordt heel relaxed met haar ongelukjes omgegaan, kinderen zijn gek op haar en blijven proberen met haar te spelen ondanks dat ze anders is en nooit mee doet ed. Hele fijne ontspannen sfeer...

**Geplaatst**: 20-05-19 09:57

Re: Spanning voor eerste schoolreisje

Geplaatst: 20-05-19 09:57

Nog een korte aanvulling, na overleg met juf en dochter heeft zij nu gekozen bij welke juf ze de hele dag wil blijven. Waar ze mee rond gaat lopen. Daarnaast krijg ik vanmiddag het programma voor de hele dag zodat ze weet waar ze aan toe is en wat er precies gaat gebeuren. Wellicht voor jouw dochter ook een optie? Al is zij nog wel een jaartje jonger natuurlijk en sociaal een ander kind...

**Geplaatst**: 20-05-19 10:25

Geplaatst: 20-05-19 10:25

Mijn middelste is in maart 4 geworden en toen ingestroomd in groep 1-2. Hier gaan ze volgende maand ook op schoolreisje, met dus 130 kleuters naar een indoor speelding. Ik hou mijn kereltje thuis. Ik doe hem er geen plezier mee, met veel , veel grotere kinderen (die van groep 2 gaan dus al bijna naar groep 3). Hij heeft nog niet echt vriendjes gemaakt op school en vind drukte ook niet fijn. Met de koningsspelen dag was het ook drama en was hij zo diep ongelukkig in alle drukte dat ik hem eerder opgehaald heb.
School is al enorm veel voor die 4jarigen, alleen school zijn al prikkels genoeg. Dus volgend jaar tijd zat als hij 5 is, dan zit hij alweer een jaar op school, meer gewend en dan mag hij met liefde mee, maar nu hou ik hem die dag nog lekker thuis.

**Geplaatst**: 20-05-19 10:35

Geplaatst: 20-05-19 10:35

Ik zou hier helemaal niet zo’n issue van maken. Ze vindt schoolreisje eng en niet leuk, dan blijft ze toch lekker thuis? Gaan jullie samen iets gezelligs doen, zodat ze wél een leuke dag heeft.
Het meisje is pas 4. Ieder kind ontwikkelt zich in een ander tempo en op een andere manier. Ik vind het bij mijn kind bijvoorbeeld belangrijk dat mama altijd aan zijn kant staat. Dat hij de ruimte krijgt om zijn mening te geven en dat deze gerespecteerd wordt (wel alles in het redelijke, natuurlijk)
Ze geeft heel duidelijk aan dat ze dit schoolreisje verschrikkelijk vindt. Waarom dan doorzetten...?
Als ze straks wat groter is en beter communiceert, dan kan je over dit soort dingen een goed gesprek hebben, maar voor nu zou ik het loslaten.

Overigens vind ik als eerste schoolreisje 1,5 uur weg met de bus echt veel te ver gaan. Dit kan best iets rustiger worden opgebouwd voor die kleintjes. Ik snap best dat het overweldigend is voor je meisje om ineens zo ver weg van alles wat vertrouwd is te gaan.

**Geplaatst**: 20-05-19 10:53

Geplaatst: 20-05-19 10:53

Gaan ze 1,5 uur weg met de bus?!? Wat ver voor kleuters.

Mijn tweede had ook flinke spanning voor schoolreisje. Hij moest 45 minuten reisen. Hier gingen ze met auto's. Hij zat toevallig in de auto bij een goede vriendin van mij. En zijn grote broer ging ook daarheen dat scheelde voor hem enorm..

Lastig hoor.
Ene kant als je ze niet laat gaan kan de angst groter worden (ik ging als kind ziek mee pp schoolreisje tot we echt vertrokken waren zat ik meer op de wc dan in de klas maar eenmaal weg was het klaar).
Aan de andere kant waarom zou ze moeten als het 'maar' een schoolreisje is.

Ik zou me eigen gevoel lekker volgen.

Mijn zoontje hoorde op vrijdag dat hij maandag op schoolreisje ging. Heeft heel het weekend buikpijn en het in de klas brengen was drama. Maar toen we gingen uitzwaaien is stuiterend mee gegaan. En kon er amper een kus aan mama vanaf.

**Geplaatst**: 20-05-19 11:21

Re: Spanning voor eerste schoolreisje

Geplaatst: 20-05-19 11:21

Goh het lijkt wel alsof je mij vroeger omschrijft. 1 ding is zeker; als ze ouder wordt gaan alle “problemen” vanzelf over.
Schoolreisjes waren voor mij ook een ramp. Aan de ene kant wil je niet de leuke dingen missen maar aan de andere kant is het te vreemd van huis. Vooral het slapen was voor mij zeer moeilijk. Kan je het niet zo doen dat je haar zelf ‘s ochtends brengt en ‘s avonds (na het gezamenlijk eten) weer ophaalt? Als ik even terug denk aan die tijd zou dat voor mij de fijnste oplossing zijn geweest.
Het moeilijke is; zij is verschrikkelijk onzeker en ze moet er zelf achter komen dat dat niet nodig is. Mensen kunnen haar complimenten geven tot ze een ons wegen, als het in haar hoofd niet zo is blijft ze onzeker. Wat voor mij goed hielp is briefjes op de spiegel hangen met complimenten en die bewust “aan mezelf” geven (wat zie je er goed uit vandaag/wat zit je haar goed/wat kan je goed tellen, andere complimenten die op haar van toepassing zijn waar ze onzeker over is maar wel kan). Zoals ik al zei; niemand kan haar zelfbeeld positief veranderen behalve zijzelf. Ze is waarschijnlijk perfectionist en zal daarom alleen de foute dingen zelf inzien en horen van anderen. Geeft iemand opbouwende kritiek? Dan is dat gelijk “falen”.
Ik spreek nu vanuit mijzelf als HSP-er en onzeker kind die op die leeftijd ook voorliep op andere kinderen. Ook ik dacht niet alleen “oh leuk schoolreisje” maar ook tig andere (negatieve) dingen zoals; “wat als je bus crasht, als ik mijn enkel breek” etc. Als ik in mijn hoofd maar alle mogelijke scenario’s had bedacht, dan zou geen enkel scenario onbekend zijn. De onzekere factoren “waar gaan we heen, hoe laat, hoe ziet het er allemaal uit, waar slaap ik, waar eet ik?” Waren voor mij verschrikkelijk. Misschien kan je haar een agenda geven met alle activiteiten en daarbij wat foto’s aan haar laten zien van de locaties zodat het allemaal niet meer zo onbekend is.
Ik hoop dat je hier wat aan hebt, een HSP kind is moeilijk te begrijpen als je het zelf niet hebt.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 20-05-19 12:11

Geplaatst door de TopicStarter : 20-05-19 12:11

Ze mag het zelf beslissen, maar als ik zie dat ze er te veel mee aan het worstelen blijft dan laat ik haar gewoon thuis. Juf weet het nu en ze gaan een filmpje kijken vandaag op school over het park. Ze gaan met 30 tot 40 kids ofzo en 4 of 5 kids per begeleider, dus op zich is het overzichtelijk. Maar niets moet, het is ook geen probleem als ze niet mee wil, ook van school uit niet.

xSCWx schreef:
Goh het lijkt wel alsof je mij vroeger omschrijft. 1 ding is zeker; als ze ouder wordt gaan alle “problemen” vanzelf over.
Schoolreisjes waren voor mij ook een ramp. Aan de ene kant wil je niet de leuke dingen missen maar aan de andere kant is het te vreemd van huis. Vooral het slapen was voor mij zeer moeilijk. Kan je het niet zo doen dat je haar zelf ‘s ochtends brengt en ‘s avonds (na het gezamenlijk eten) weer ophaalt? Als ik even terug denk aan die tijd zou dat voor mij de fijnste oplossing zijn geweest.
Het moeilijke is; zij is verschrikkelijk onzeker en ze moet er zelf achter komen dat dat niet nodig is. Mensen kunnen haar complimenten geven tot ze een ons wegen, als het in haar hoofd niet zo is blijft ze onzeker. Wat voor mij goed hielp is briefjes op de spiegel hangen met complimenten en die bewust “aan mezelf” geven (wat zie je er goed uit vandaag/wat zit je haar goed/wat kan je goed tellen, andere complimenten die op haar van toepassing zijn waar ze onzeker over is maar wel kan). Zoals ik al zei; niemand kan haar zelfbeeld positief veranderen behalve zijzelf. Ze is waarschijnlijk perfectionist en zal daarom alleen de foute dingen zelf inzien en horen van anderen. Geeft iemand opbouwende kritiek? Dan is dat gelijk “falen”.
Ik spreek nu vanuit mijzelf als HSP-er en onzeker kind die op die leeftijd ook voorliep op andere kinderen. Ook ik dacht niet alleen “oh leuk schoolreisje” maar ook tig andere (negatieve) dingen zoals; “wat als je bus crasht, als ik mijn enkel breek” etc. Als ik in mijn hoofd maar alle mogelijke scenario’s had bedacht, dan zou geen enkel scenario onbekend zijn. De onzekere factoren “waar gaan we heen, hoe laat, hoe ziet het er allemaal uit, waar slaap ik, waar eet ik?” Waren voor mij verschrikkelijk. Misschien kan je haar een agenda geven met alle activiteiten en daarbij wat foto’s aan haar laten zien van de locaties zodat het allemaal niet meer zo onbekend is.
Ik hoop dat je hier wat aan hebt, een HSP kind is moeilijk te begrijpen als je het zelf niet hebt.

Ik was vroeger ook zo. En alleen het gevoelige deel werdt erkend, de intelligentie niet. Ik ben onzeker gebleven tot ik mijn emoties leerde uitschakelen. Het is uiteindelijk iets wat je vooral zelf moet doen. Maar waar mogelijk probeer ik haar te helpen.

Ze is wel perfectionistisch maar uit het door onderpresteren. Ik was ook perfectionistisch, of ben nog met veel dingen. Bij alles wat nieuw is zegt ze: ik weet niet of ik dat wel goed kan. Ze stelt aan zichzelf de hoge eis dat ze alles maar moet kunnen nog voor ze iets geprobeerd heeft, dat is soms lastig mee omgaan dus wat we vaak als spelletje doen is bewust alles fout doen. Dat vind ze leuk en ik merk ook dat het werkt.

Anyway, ze is er nu wel rustig onder maar ze weet nog niet welke keus ze maakt.

**Geplaatst**: 20-05-19 12:37

Re: Spanning voor eerste schoolreisje

Geplaatst: 20-05-19 12:37

Lieve TS, in je laatste post zeg je iets heel waardevols, je herkend haar perfectionisme in jezelf. Vindt je het ook lastig of vervelend voor haar dat ze nog niet weet of ze het wel goed kan/ dat zij ook perfectionistisch is?
Als gezins- en kindercoach ben ik namelijk van mening dat je kinderen je spiegelen met dingen waar je zelf niet blij of happy mee bent. Als dit het geval is, dan is dat een heel mooi iets om naar te kijken voor jezelf, heeft het perfectionisme je in de weg gezeten? Hoe ben je zo geworden (je wordt niet perfectionistisch geboren zeg maar)? Wat wilde je er als kind mee bereiken etc.
Met deze manier van kijken kun je je kind heel mooi helpen in haar eigen processen.

**Geplaatst**: 20-05-19 15:55

Re: Spanning voor eerste schoolreisje

Geplaatst: 20-05-19 15:55

@Kiomiamgo
Ik ben juist druk, zeer sociaal, vind alles leuk enz.
Achtbanen, klimmen leuk leuk leuk

Mijn ene dochter is het tegenovergestelde, al vanaf dat ze baby was.
Heel voorzichtig, alles beredeneren, veel zorgen maken, nieuwe dingen zijn heel eng, ernstig faalangstig (ze weet niet wat andere precies van haar verwachten, bang om fouten te maken en slaat dan dicht).

**Geplaatst**: 20-05-19 17:13

Geplaatst: 20-05-19 17:13

Brainless schreef:
@Kiomiamgo
Ik ben juist druk, zeer sociaal, vind alles leuk enz.
Achtbanen, klimmen leuk leuk leuk

Mijn ene dochter is het tegenovergestelde, al vanaf dat ze baby was.
Heel voorzichtig, alles beredeneren, veel zorgen maken, nieuwe dingen zijn heel eng, ernstig faalangstig (ze weet niet wat andere precies van haar verwachten, bang om fouten te maken en slaat dan dicht).

Spiegelen kan zich laten zien in hetzelfde gedrag of juist het tegenovergestelde. Ik hou als stelregel aan, zodra het gedrag van mijn kind mij raakt (ik word boos, verdrietig etc) dan raakt zij een stuk van mij. Aan mij dan de schone taak naar mijzelf te gaan kijken. Wat wordt er gespiegeld aan mij, wat ik van mezelf niet leuk vind of waar nog pijn op zit zeg maar.

De grap is dat als ik mijn pijn er dan af haal (zo werk ik ook met de moeders in mijn praktijk) dat het gedrag van het kind dat verandert, omdat mijn laag er niet meer op zit. Snap je t nog?

**Geplaatst**: 20-05-19 21:28

Re: Spanning voor eerste schoolreisje

Geplaatst: 20-05-19 21:28

Dat werkt bij mijn kind niet ... zij is autistisch.
Zij heeft (net zoals mijn zoon) het karakter van mijn man.
Daar staat mijn gedrag helemaal vrij van.

Mijn jongste is wel helemaal zoals ik ben; een vrije avonturier.

Ik snap totaal niet wat je bedoeld dat als een kind mij raakt (qua emoties) dat dat met een pijn/probleem van mij te maken heeft?
En hoe ik dat dan eraf moet halen?!

**Geplaatst**: 20-05-19 21:58

Geplaatst: 20-05-19 21:58

Wat spannend!
Ik zou vooral naar je dochter luisteren, praten / vragen waarom ze bang is, en dingen denkt.
En juist over haar angsten, mocht er iets gebeuren wat ze dan kan doen evt.
Zodat ze zich toch wat veiliger voelt.
En mocht je ze een jaartje overslaan... ze is vast niet de enige

Hier waren we vandaag kennismaken bij de basisschool, toen vertelde ze dat ze begin van het schooljaar op schoolreisje gaan.
Ik dacht echt oohnee! Dan is die net 4, ik ken m'n kind, die raakt zeker kwijt.
Die is ( helaas af en toe ) echt nergens bang voor, en onwijs ondernemend. Ook niet alles dus haha.

Nomineer dit bericht ×