Bokt.nl

**Geplaatst**: 02-11-18 20:26

Geplaatst: 02-11-18 20:26

Britt schreef:
Dat is makkelijk praten, zeker als je zelf geen kinderwens hebt

Zoals al genoemd: ieder huisje heeft zijn kruisje.

**Geplaatst**: 02-11-18 20:29

Geplaatst: 02-11-18 20:29

Dat ze niet van plan is bewezen schadelijke gewoontes af te zweren, zoals het roken, drinken en rood vlees eten, en zo mogelijk haar evt. toekomstige kind in gevaar brengt, vind ik behoorlijk kwalijk. Maar helaas kan niemand daar wat aan doen...
De onbevangen houding tov zwanger worden is dan weer haar goed recht. Zij hoeft niet bij voorbaat al alles qua zwanger worden zwaar op te nemen omdat het bij jullie helaas niet erg mee zit.
Het is nou eenmaal niet eerlijk verdeeld. De een is zo zwanger en voor de ander is het een eindeloos traject.

**Geplaatst**: 02-11-18 20:38

Geplaatst: 02-11-18 20:38

Rchell schreef:
Ook doet ze regelmatig uitspraken "ja als ik straks zwanger ben en we kinderen hebben" waarbij mijn nekharen overeind gaan staan. Het is geen gegeven dat je zo maar kinderen krijgt!!

Je bent je frustraties aan het afreageren. De realiteit is namelijk dat de meeste stellen wél 'zomaar' kinderen krijgen. Dat dat jullie niet gegeven lijkt is pijnlijk, maar moet je niet tot de norm willen stellen.

linnie050 schreef:
En 3x raden ze zijn ook in 1 poging zwanger.
Alsof het de normaalste zaak van de wereld is.

Dat is dus best veelvoorkomend (en dus normaal) ja, dat moet je een ander niet kwalijk nemen.

**Geplaatst**: 02-11-18 21:13

Geplaatst: 02-11-18 21:13

GDG schreef:
Rchell schreef:
Ook doet ze regelmatig uitspraken "ja als ik straks zwanger ben en we kinderen hebben" waarbij mijn nekharen overeind gaan staan. Het is geen gegeven dat je zo maar kinderen krijgt!!

Je bent je frustraties aan het afreageren.

Dat.
Leef en laat leven. Haar keuze, je kan er niets aan veranderen. Bewaar je energie voor jezelf en steek die niet in ren ander, zonde.

**Geplaatst**: 02-11-18 21:14

Geplaatst: 02-11-18 21:14

Laat haar eerst maar zwanger worden. Hormonen doen veel met een mens.

Ik hoor nog een kennis zeggen dat ze haar -toen nog ongeboren- kind gewoon zou laten huilen, iedereen deed veel te spastisch en zij zou het heel anders doen.
Puntje bij paaltje bleek ze enorme moederkloek te zijn en dat had ze zelf ook niet verwacht. Hormonen...

**Geplaatst**: 02-11-18 21:35

Geplaatst: 02-11-18 21:35

Storm schreef:
Laat haar eerst maar zwanger worden. Hormonen doen veel met een mens.

Ik hoor nog een kennis zeggen dat ze haar -toen nog ongeboren- kind gewoon zou laten huilen, iedereen deed veel te spastisch en zij zou het heel anders doen.
Puntje bij paaltje bleek ze enorme moederkloek te zijn en dat had ze zelf ook niet verwacht. Hormonen...

Nou dat zeker.
Een vriendin van mij jankte echt nooit. Ik ken haar al 15 jaar. Sinds dat ze zwanger werd en nu nog steeds heb ik haar met enige regelmaat huilend aan de telefoon.

Ik heb ook een grote kinderwens.
Maar geen seconde minder blij voor haar geweest.
Natuurlijk zijn er dingen die ik anders zou doen.
Maar ik kan gelukkig oprecht heel.blij voor haar zijn.

**Geplaatst**: 02-11-18 21:53

Geplaatst: 02-11-18 21:53

Britt schreef:
Dat is makkelijk praten, zeker als je zelf geen kinderwens hebt

Ik ben moeder

**Geplaatst**: 02-11-18 22:56

Re: Frustratie omtrent kinderwens en familie

Geplaatst: 02-11-18 22:56

Ts , over je schoonzus is al genoeg gezegd , idd niet mee bemoeien. Over jezelf, heftig de miskramen. Een schoonzus heeft ook suiker maar alleen tijdens haar zwangerschappen die dus ook in miskramen eindigden. Dit is meer dan dertig jaar geleden en uiteindelijk wel een gezonde dochter gekregen maar de weg er naar toe was een drama. Nu is de geneeskunde veel verder en jij staat onder controle dus wil ik je veel succes wensen met het vervullen van je kinderwens.

**Geplaatst**: 03-11-18 00:02

Geplaatst: 03-11-18 00:02

daantjuhhh schreef:
Storm schreef:
Laat haar eerst maar zwanger worden. Hormonen doen veel met een mens.

Ik hoor nog een kennis zeggen dat ze haar -toen nog ongeboren- kind gewoon zou laten huilen, iedereen deed veel te spastisch en zij zou het heel anders doen.
Puntje bij paaltje bleek ze enorme moederkloek te zijn en dat had ze zelf ook niet verwacht. Hormonen...

Nou dat zeker.
Een vriendin van mij jankte echt nooit. Ik ken haar al 15 jaar. Sinds dat ze zwanger werd en nu nog steeds heb ik haar met enige regelmaat huilend aan de telefoon.

Ik heb ook een grote kinderwens.
Maar geen seconde minder blij voor haar geweest.
Natuurlijk zijn er dingen die ik anders zou doen.
Maar ik kan gelukkig oprecht heel.blij voor haar zijn.

Ik denk dat vanaf je andermans zwangerschap niet gunt je naar jezelf moet kijken. Het is niet omdat je moeilijker zwanger wordt, dat degene die wel snel zwanger raken het 'niet verdiend' om moeder/vader te zijn of meteen een slechtere moeder/vader is. Een familielid was hier aan het huilen toen ze wist dat ze zwanger was van de schrik, en is nu een fantastische moeder. Het is niet omdat de ene een grotere kinderwens heeft dan de ander dat die dan ook een betere moeder is. (Is niet specifiek op jou hoor, ik pik gewoon even in omdat ik het gevoel heb dat er hier veel mensen zijn die moeilijk zwanger worden en het meteen andere mensen minder gunnen)

**Geplaatst**: 03-11-18 00:26

Geplaatst: 03-11-18 00:26

Ach weet je, mijn schoonzussen zijn de créme de la créme van Tokkieland. Geen cent te makken, geen volwassen relatie, al moeite met de koters die ze hebben en het fokt al rokend maar door.

Ik volg mijn eigen pad, ik let niet op ze want daar word ik alleen maar verdrietig van, het zullen je ouders maar zijn.

Focus op jezelf.

**Geplaatst**: 03-11-18 00:42

Re: Frustratie omtrent kinderwens en familie

Geplaatst: 03-11-18 00:42

Rchell..
Ik hoop dat het jullie gegund is meid! Wij 'kennen' elkaar een beetje en vind het onwijs leuk voor je dat je 'de ware' hebt ontmoet.

Wb je schoonzus.. Ik begrijp je gevoel maar laat het los! Focus je lekker op jezelf!

Ik ken aardig wat meiden in de malle molen en het is geen makkelijke weg! Hou vol!

**Geplaatst**: 03-11-18 00:53

Geplaatst: 03-11-18 00:53

Ik snap volkomen je frustratie's en dat je jaloers zou zijn als het bij haar allemaal wel zo maar lukt.
Helaas help je daar jezelf niet mee,dus probeer het te negeren.Het kost je alleen maar energie die zonde is om daarvoor te gebruiken.Niemand kan haar verbieden kinderen te nemen of gebieden gezond te leven.Jammer dat ze het zelf niet in ziet maar zo is het nu eenmaal.

Richt je energie op jezelf en je relatie en sluit je een beetje af voor de grote ergenis.Veel sucses in ieder geval met het waarmaken van je eigen wens.

**Geplaatst**: 03-11-18 01:47

Geplaatst: 03-11-18 01:47

Ik snap je frustratie, helaas zijn veel dingen gewoon niet altijd even eerlijk. Het ene stel wil dolgraag kinderen maar krijgt ze misschien niet terwijl de andere misschien een kindje weg laten halen. Even heel hard gezegd.

Inderdaad laten gaan, ik ken je schoonzusje niet maar ik heb het idee dat ze nogal onbezonnen in haar eigen wereldje zit. Ik ken het idee dat je mensen wel ooit eens een klap wil geven met hun opmerkingen of ze goed wakker wil schudden. Sommige mensen houden er niet altijd rekening mee hoe iets is voor een ander is en soms kan je daar ook niet 24/7 rekening mee houden. (spreek uit ervaring)

Probeer eens een keer goed te zuchten en dan los te laten en er vooral met anderen over praten. (beste met iemand die er buiten staat). Of je frustraties een op te schrijven, wat je ook kan doen is een ''boze brief'' schrijven aan je schoonzus waar alles in los kan gooien maar hem dan NIET te geven. Haal hem dan door een shredder of verbrand kan echt helpen om dingen los te laten. Als het op papier staat gaat het vaak uit je hoofd. Een keer schreeuwen en vloeken kan ook helpen om frustratie los te laten. Ik kan je zo nog 100 tips geven.

Ik snap best dat je hier erg mee zit en je misschien ook wel zorgen maakt om de toekomst van het kindje. MAAR je schoonzusje is nog niet zwanger en dit kan echt nog wel even duren. Sommige zijn er via de normale weg een jaar mee bezig. Bovendien zullen haar ouders en schoonouders hier en daar ook wel een mening over hebben (!?) en mensen in het ziekenhuis ook wel. Die zullen daar ook wel hun zegje over doen en misschien komt dit beter binnen. Hou je in, probeer het los te laten en ga niet (onbewust) lopen stoken in de familie. Hier heb je achteraf echt alleen jezelf mee. Probeer er op tijd iets aan je frustratie te doen en krop het niet op waardoor je misschien een keer knapt. Dan kan je echt uitspraken doen die je niet meent en later spijt van hebt.

Heel veel sterkte een succes! Volgens kunnen jij en je man een prachtig kindje op de wereld zetten hem/haar een geweldig leven geven!

**Geplaatst**: 03-11-18 02:05

Re: Frustratie omtrent kinderwens en familie

Geplaatst: 03-11-18 02:05

Iedereen hier gunt het je om een kindje te krijgen. Jij gunt het je schoonzusje echter niet. Ik proef jaloezie en wrok. Wees blij als jouw schoonzus niet hetzelfde traject als jij in moet.

**Geplaatst**: 03-11-18 03:40

Geplaatst: 03-11-18 03:40

theadora99 schreef:
RoyceMack schreef:
Als ik jouw verhaal lees denk ik echt: waarom dat TOCH alles op alles zetten om zwanger te worden en een kind te krijgen. Is dit het echt waard? Heb je het wel eens met die goede vriendin van je gehad over de medische molen om zwanger te worden en alle ellende daaromheen?
Denk je na over waar je het kind in zet? (denk aan de maatschappij, pesterijen op school, groepsdruk, druk vanuit de overheid) en dat een kind daar niet voor kiest maar jullie?

Over je schoonzus, dat type is herkenbaar. En je hebt waarschijnlijk gelijk maar ook zij is zelf verantwoordelijk voor wat ze doet. Ook zij moet zich goed afvragen waar ze haar kind in zet. Want veel mensen kijken op kleine schaal: in een veilig huis, met hopelijk papa en mama en uiteindelijk naar school enzo. Maar weinig mensen denken na over de negatieve dingen en de druk die op kinderen en mensen uberhaupt ligt.

Is er geen andere oplossing voor jullie kinderwens?

Sorry hoor maar moet TS zich hier nu gaan verantwoorden voor haar kinderwens?? En wat voor oplossing, dan maar een kat nemen?

Ik snap TS wel ergens. Ik ken ook mensen waarvan ik denk, oh god zou jij wel aan kinderen moeten beginnen. En wie weet dat die persoon over 2 jaar er compleet anders in staat en dat ik dan denk: ja, die zou een goede moeder zijn. Maar eerder niet. Maar helaas is er niet veel aan te doen, iedereen heeft zijn/haar eigen mening en het recht hier mee te doen wat ze zelf willen. Als je ooit wil klagen staat mijn pb box open en ik hoop dat jullie snel gelukkig een gezond kindje verwachten

En ik moet jou nu gaan verantwoorden dat mijn reactie hopelijk een puntje tot overweging geeft? Om zaken vanaf een andere kant te bekijken en deze kant ook te zien en meer te nemen in de overweging?

En als oplossing, pleegouders, adoptie? Iedereen zegt haal dieren uit het asiel want er zijn er zoveel die een fijn thuis willen en nodig hebben. Idem met kinderen (minus het asiel).

**Geplaatst**: 03-11-18 03:48

Geplaatst: 03-11-18 03:48

Jeetje TS, als ik je verhaal lees voel ik je frustratie en verdriet.

Je geeft zelf aan dat het niet voortkomt uit jaloezie, dus daar ga ik niet over beginnen maar ik wil je wel gelijk geven. Als na de geboorte blijkt dat je kindje wat mankeert dan vergeef je het jezelf nooit. Ik kan ook niet zo goed tegen naieve mensen. Ik heb zelf zware astma, ondanks dat mijn moeder braaf was tijdens de zwangerschap (en uberhaupt nooit rookte) en kan me dan ook ergeren als ik een zwangere vrouw zie roken. Zoiets gun je een ander niet.

Wat jou betreft wil ik je toch echt de tip geven om eens langs te gaan bij een psycholoog. Psychische hulp betekent niet gelijk dat je getikt bent! Ik denk dat de frustratie een beetje voortkomt uit een grote hoeveelheid stress en dat lijkt me heel slecht voor je lijf en gezondheid. Ik ben helemaal geen zweverig typetje maar ik denk dat een goede mentale gezondheid je zeker gaat helpen! Een gezonde geest helpt immers ook het lichaam gezond te houden.

**Geplaatst**: 03-11-18 07:42

Geplaatst: 03-11-18 07:42

Ondanks de PCOS, ziekenhuisbesoeken, operatie kan ik niet zeggen dat het hierdoor ‘oneerlijk’ is dat een ander ‘even’ kinderen ‘krijgt’.

Bij een volgende zwangerschap laat ik trouwens prikken op toxoplasmose, want ook ik mis mijn biefstukje heel erg.

En goh, krijg je een kind, maak je een kind, neem je een kind. Het is maar wat lekker bekt zeker....? Daar zou ik niet teveel over vallen.

Edit: toon van bericht aangepast.

Laatst bijgewerkt door Balou_k op 03-11-18 07:59, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 03-11-18 07:50

Re: Frustratie omtrent kinderwens en familie

Geplaatst: 03-11-18 07:50

Pleegzorg/adoptie is een hele andere discussie. Blijf ontopic

**Geplaatst**: 03-11-18 09:28

Geplaatst: 03-11-18 09:28

Het is natuurlijk ook nog eens zo dat ze nu misschien grote praatjes heeft, maar als er eenmaal een kindje in haar buik groeit, HAAR kindje waar alleen ZIJ verantwoordelijk voor is....dan kan dat de zaken toch wel flink veranderen

Menigeen vindt het maar overdreven om tegenwoordig een sappige biefstuk te laten staan want vroeger ging dat toch ook goed. En waarom zou je dit-of-dat met hele kleine kinderen, ben je helemaal gek geworden, zo'n kleine turf heeft maar gewoon te luisteren! Enz. Enz.

Totdat het ineens om je eigen kindje gaat dat er nu ècht is in je buik en de immense verantwoordelijkheid je ineens raakt en je beseft dat JOUW beslissingen de ontwikkeling, gezondheid en geluk van je kindje voor een groot deel zullen bepalen.

Wie weet slaat ze dan ineens wel helemaal om

En dan nog: er zijn zo ontzettend veel manieren om het aan te pakken, en de keuzes van verschillende mensen staan vaak loodrecht op elkaar terwijl ze wel hetzelfde willen: een gelukkig en gezond kind. Je zal er echt aan moeten wennen dat anderen dingen doen met hun kind die jij vreselijk onverantwoordelijk vindt. Zelf zal je ongetwijfeld ook dingen gaan doen waar een ander van gruwelt en niet kan begrijpen dat je dergelijke risico's neemt

**Geplaatst**: 03-11-18 10:27

Re: Frustratie omtrent kinderwens en familie

Geplaatst: 03-11-18 10:27

Ergens snap ik de frustratie helemaal, ik heb er zelf ook op soortgelijke wijze mee om moeten leren gaan. (Met i.m.o. onverantwoord gedrag, en wat voor impact dat op mij had als ik dacht aan wat er mis kon gaan.) Ik heb er wel berusting in gevonden trouwens, dus zomaar wat dingen die mij hebben geholpen:

Ik denk dat iedereen wel gewoontes heeft die schadelijk kunnen zijn voor een ongeboren kind, is het niet ongezond eten dan is het wel stress hebben over gezond eten. (Bij wijze van.)
Daarbij weten we nu dingen, die we vroeger niet wisten. En zullen we later ook achter zaken komen, die we nu eigenlijk met de beste bedoelingen 'fout' doen. Wat dat betreft is het nooit perfect.
Tijdens mijn verwekking (ik wilde vroeger ook niet plakken, zeg maar) mijn ouders zijn er heel druk mee geweest. Is mijn creatie uiteindelijk pas gestart, toen ze iets anders hadden om zich op te focussen. (Mijn tante die van haar agressieve man af was, en met kinders en al op de stoep stond dus opvang nodig had.) Overigens heb ik een oudere broer, maar vlak stress niet uit.

Tijdens een discussie in mijn verpleegkunde opleiding, betreffende het vraagstuk. 'Verstandelijk beperkt (waardoor niet voor jezelf kunnen zorgen) en kinderwens.' Was er 1 leerling die niet direct iedereen aan de prikpil wilde zetten, nog even onafhankelijk van wat je daarvan vindt. Hij zei toen iets van, 'moeten we dan allemaal übermenschen creëren?' Dat is me altijd bijgebleven, afgezien van hoe moreel onverantwoord het soms kan zijn.

Zomaar even wat brainwaves die boven kwamen, misschien heb je er wat aan. Persoonlijk zou ik er of mee leren dealen, of afstand nemen. En als er gevraagd wordt naar de reden van je afstandelijkheid, benoemen dat je er moeite mee hebt dat...

Nomineer dit bericht ×