Moderators: NadjaNadja, Essie73, Muiz, Polly, Telpeva, ynskek
silverdapple schreef:TS, onthoud 1 ding goed: your feelings are valid. M.a.w. alles wat jij voelt, dat siert je. Laat niemand je aanpraten dat wat jij ervaart en voelt overdreven is of minder uitmaakt. Er is een reden waarom je het ervaart en die reden is de beïnvloedende factor, niet jouw gevoel. Ik vind het dan ook heel knap dat je besloten hebt je gevoel ruimte te geven en factoren aan te passen, en je je er niet, zoals sommigen gesuggereerd hebben, er maar "over heen zetten", al helemaal in deze situatie.
Hilli schreef:Als je toch al achter je emoties aanloopt door zonder eerst het gesprek aan te gaan en meteen maar alleen verder te gaan, kun je dan niet beter helemaal stoppen met je studie? Dat scheelt tijd en geld en zal daardoor rust geven.
Nee, dit klinkt niet aardig door de directe manier waarop het op papier staat, maar het is wel een oprechte vraag die ik je wil stellen.
Petra_O schreef:Hilli schreef:Als je toch al achter je emoties aanloopt door zonder eerst het gesprek aan te gaan en meteen maar alleen verder te gaan, kun je dan niet beter helemaal stoppen met je studie? Dat scheelt tijd en geld en zal daardoor rust geven.
Nee, dit klinkt niet aardig door de directe manier waarop het op papier staat, maar het is wel een oprechte vraag die ik je wil stellen.
Dit klinkt inderdaad niet heel aardig, maar ik ga proberen om je vraag te beantwoorden, want ik snap wel dat je hem stelt.
Stoppen met mijn studie is zeker in me opgekomen. Maar ik zit in mijn derde jaar, en dit is de eerste 'hobbel' die ik tegenkom. Stoppen vind ik nu wel erg voorbarig, maar kan wel een optie zijn. Liever niet, want ik heb er veel in geinvesteerd, maar als het niet gaat dan gaat het niet. Ik weet wel zeker dat als ik doorga in deze groep met de standaard die zij aanhangen dat ik het zeker niet red. Ik heb in mijn hoofd alles doorgenomen wat er de afgelopen twee weken is gebeurd en gezegd, en dat heeft voor mij mijn keuze bevestigd. Ik ben normaal geen emotioneel persoon, maar zeker de laatste week voelde ik me zo gekleineerd en in een hoek gezet dat ik helemaal dichtklapte. Misschien is die reactie overdreven, maar zo voelt het wel en zo kan ik niet doorgaan. Ik wil niet mijn familie nu verwaarlozen voor school. ik wil niet mezelf opblazen om een 9 te halen. Dat is het me niet waard.
Ik wil ook mijn groepsgenoten niet benadelen als ik er straks midden in de management game met een Burn-out tussenuit val omdat ik probeer naar hun eisen te werken.
dromertje2 schreef:Hoe kunnen ze jaloers zijn op iets wat ts nog moet doen, jibberjabber? Of heb je een glazen bol?
Ik kan eigenlijk best wel begrijpen dat andere groepsleden niet blij zijn met een 7, zeker als het niet door hun eigen toedoen is.
Ik zou daar welaan werken hoe het komt dat je je bepaalde dingen op een bepaalde manier aanvoelt.
Persoonlijk denk ik dat je te veel hooi op je vork hebt en was het niet deze situatie, was het wel een andere situatie die de bom ging laten barsten.
Citaat:Je hebt een hele drukke planning waarin je veel balletjes hoog moet houden (studie, werk, paard - van 5 uur 's ochtends tot 11 uur 's avonds), maar je geeft aan dat je niet ziet hoe je minder zou kunnen doen of hoe dit anders zou kunnen. Misschien is een afspraak met je SLB'er, mentor of studie-adviseur een optie? Daar kun je dit allemaal op tafel leggen (je drukke planning, je persoonlijke omstandigheden omtrent je opa, dat groepswerk lastig gaat en dat je misschien eigenlijk wel heel dicht tegen overspannen aan-zit). Dan kunnen jullie samen kijken hoe je de studie het best kunt plannen. Misschien kun je bijvoorbeeld bepaalde vakken wel over een langere periode uitsmeren, is een halfjaar uitloop maar dan minder vakken per periode een optie, of zijn er andere oplossingen te bedenken (bijvoorbeeld een "study-buddy" die je helpt met je studie plannen).
Petra_O schreef:Ik ben nu wel echt tot de conclusie gekomen dat het echt teveel is... Ik heb de hele avond alleen maar zitten huilen om niks, en ik ben gewoon misselijk van de stress en onrust. ik zie nu al op tegen naar bed gaan, want slapen kan ik ook niet. Dit is niet normaal, en ik ben dan ook bang dat ik er echt tussenuit moet. Zo gaat het niet langer...