Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 11-09-18 12:43

Geplaatst door de TopicStarter : 11-09-18 12:43

Geweldig om zoveel lotgenoten te treffen!

Ook de ex-pester, ik ben blij dat je je verhaal doet. Er zat dus een reden achter het pesten. Het geeft wel aan dat je geleerd hebt en dat het ook in jouw leven nog een rol speelt. Als je toen had geweten wat je nu weet, hoe had je het dan vroeger aangepakt? Jij zat tenslotte ook met jouw problemen.

Juist ook het verhaal van jouw ervaring en je beleving daarin nu is belangrijk.

Goed van je trouwens dat je die persoon nog persoonlijk je excuses hebt aangeboden, zouden veel mensen niet durven denk ik!

Bijzonder ja, dat muziek (Queen voor een aantal van ons) zoveel heeft betekend! Ik werd ook gepest omdat mijn muzieksmaak afweek. Dus Queen was een reden om gepest te worden, maar hun muziek heeft me er juist doorheen getrokken

**Geplaatst**: 11-09-18 12:52

Geplaatst: 11-09-18 12:52

khirshanta schreef:
Geweldig om zoveel lotgenoten te treffen!

Ook de ex-pester, ik ben blij dat je je verhaal doet. Er zat dus een reden achter het pesten. Het geeft wel aan dat je geleerd hebt en dat het ook in jouw leven nog een rol speelt. Als je toen had geweten wat je nu weet, hoe had je het dan vroeger aangepakt? Jij zat tenslotte ook met jouw problemen.

Juist ook het verhaal van jouw ervaring en je beleving daarin nu is belangrijk.

Goed van je trouwens dat je die persoon nog persoonlijk je excuses hebt aangeboden, zouden veel mensen niet durven denk ik!

Bijzonder ja, dat muziek (Queen voor een aantal van ons) zoveel heeft betekend! Ik werd ook gepest omdat mijn muzieksmaak afweek. Dus Queen was een reden om gepest te worden, maar hun muziek heeft me er juist doorheen getrokken

Ik denk dat als ik toen had geweten hoeveel het kan aanrichten, ik het niet had gedaan. Ik had het zelf lastig, maar uiteindelijk vind ik dat toch echt geen excuus voor wat ik deed!! Pesten is gewoon zoiets nutteloos, wat toch zoveel mensen verdrietig kan maken.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 11-09-18 12:58

Re: Slachtoffers van pesten

Geplaatst door de TopicStarter : 11-09-18 12:58

Knap van je dat je je meld- dank je daarvoor!

**Geplaatst**: 11-09-18 12:59

Geplaatst: 11-09-18 12:59

Ik ben er nu nog onzeker door op bepaalde punten. Brugklas was een ramp. Laten struikelen midden in de gang tot dingen Overgooien. Iedere pauze zat ik thuis ipv op school soms een periode nog met een jongen die ook gepest werd helaas ging hij naar een andere school vanwege het pesten.

Daarna kwam ik bij nog twee meidenin de tweede klas. We trokken samen veel op. Dan nog was gym bijvoorbeeld vervelend kleding die ergens heen gegooid werd . Zelfs hun eigen spullen gooiden ze ergens heen en dan ons op de kop geven. Ze hadden ook gewoon een lied de spoken van m2c.

Met een dezelfde meid van de middelbare ook weer na het mbo gegaan. Wist niet wat ik wou verder. Dat was een geweldige tijd met alle klasgenoten. Daarna vervolg opleiding met paar klasgenoten. Helaas was daar weer zo'n make up clubje meiden. ik had mijn eigen aardige klasgenoten maar die dingen die hun nog riepen ben ik nog onzeker over en dat blijft in dagelijks leven op de oppervlakte. Maar functioneren lukt wel gewoon gelukkig op wat onzekerheid na over die dingetjes.

Vervelend dat sommige echt een depressie en burnout er van kregen. Ik ben erg blij dat ik na de brugklas bij die andere twee meiden in de klas kwam.
Ik weet dat mijn vriendin van die tijd soms zich zelf ook sneed ook eens waar ik ook bij was en later op mbo anorexia had. De klas op het mbo nam dat goed op de anorexia daar werd ze gelukkig niet meer gepest. Spreek haar heel soms ondertussen wel en vriend leuk werk en voor zover ik kan zien gaat de ziekte ook goed.

Laatst bijgewerkt door Christiene op 11-09-18 13:06, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 11-09-18 13:06

Geplaatst: 11-09-18 13:06

Ik heb zeker op de basisschool en in de eerste en tweede klas behoorlijk het gevoel gehad dat ik gepest werd. Ik was ook wel een beetje het buiten beentje, makkelijk te pakken omdat ik niet heel stevig in mn schoenen stond, vanwege mn autisme anders was als de rest

Als ik nu terug kijk, denk ik dat het voor een groot deel ook wel aan mezelf lag. Ik snapte mensen niet, de wereld niet en had/heb een heel ander denkpatroon. Nu snap ik dat, toen niet. Ik vatte dingen op die helemaal niet lelijjk bedoeld waren. Ik snapte het gewoon niet. vanaf klas 3 werd dat makkelijker.

**Geplaatst**: 11-09-18 13:35

Geplaatst: 11-09-18 13:35

Ik ben ook de hele basisschooltijd gepest, tot en met groep 7. Toen was ik het zo zat, heb ik al mijn moed verzameld en nja, door zelf in de problemen te komen ervoor gezorgd dat ik en de juf en de grootste pestkop samen alles moesten uitpraten. Het was geen beste methode, maar het heeft gewerkt

.

Toen op de middelbare school, ben ik weer gepest in de eerste klas en een deel van de tweede. Maar het kon me toen niet meer zoveel schelen. Ik had echte vrienden, ik had vrijheid, ik was verder best gelukkig. En toen is het opgehouden voor mij, maar niet voor mijn vrienden. Wat een machteloos gevoel was dat. Elke keer als ik bijvoorbeeld ziek was geweest, hoorde ik weer dat er van een vriendin de bh was losgetrokken bij het omkleden bij gym, of de kluis volgestopt met afval ofzo. Ik heb geprobeerd dit alles te stoppen, maar het werkte alleen maar als ik er was. Ik heb me zó schuldig gevoeld als ik me ziek meldde.

Aan de andere kant heb ik andere kinderen, volgens de definitie ook gepest. Zeker niet systematisch, maar als gefrustreerd kind heb ik me zeker wel eens afgereageerd op anderen. Zo heb ik bv een dag een vriendin (achteraf geen geweldige vriendin) een hele dag genegeerd en de rest ertoe aangezet dat ook te doen, omdat ik vond dat ze vervelend tegen me had gedaan op de fiets. Nu voel ik me daar wel schuldig over, zij was één van de mensen die sowieso al het meest werd gepest. Hierna heeft ze geprobeerd mij zwart te maken en heb ik besloten niet meer met haar om te gaan.. Maar dan nog had ik het niet moeten doen.

Ook heb ik pestkoppen van mijn broertje bij de na schools opvang een aantal keer de bosjes in gegooid tot ze beloofde hem nooit maar dan ook echt nooit meer lastig te vallen. Hier heb ik dan weer geen spijt van

. Mijn broertje kan zich niet herinneren ooit gepest te zijn geweest.

**Geplaatst**: 11-09-18 15:21

Geplaatst: 11-09-18 15:21

Wow wat een verhalen. Wat ontzettend heftig (en herkenbaar). En zo onvoorstelbaar dat er kinderen, maar ook volwassen mensen zijn, die het nodig vinden om iemand zo de grond in te boren.

Ook ik ben vroeger gepest. Dat begon vanaf groep 6 van de basisschool. Ik kwam al vroeg in de pubertijd, inclusief borstgroei en ongesteld zijn. Gelukkig kon ik wel bij de leerkrachten terecht, maar in de klas was ik een buitenbeentje. Met sommigen kon ik het wel goed vinden, door anderen werd ik onder tafel geveegd met woorden. Ik was verbaal namelijk niet zo sterk. Dat kwam door thuis. Dominante vader, broertje die verbaal wel sterk was en ik heel erg op mezelf en introvert. Mijn eerste woorden waren 'zelluf doen'

Maar tegelijkertijd een enorme pleaser en het altijd goed willen doen voor een ander.

En zo ben ik altijd geweest. Ik ben altijd mijn eigen gang gegaan, droeg kleren die ik lekker vond zitten (tuinbroek of houthakkersblouse), had hobby's die ik zelf leuk vond (saxofoon spelen en scouting) en verfde mijn haar bij voorkeur brandweerwagenrood, was fan van de Golden Earring. Kortom, alles behalve hip. En daardoor een goed mikpunt. Ik heb altijd wel wat vriendinnen gehad of in een groepje buitenbeentjes gezeten, maar nooit echt bevriend geweest. Mijn 1e 2 jaren vwo waren een hel. Toen overgeplaatst naar een andere klas, maar ook in jaar 3 was ik de sjaak. Daarna naar de havo afgezakt en dat beviel een stuk beter. Ook wel pesters, maar ik had ook een groepje waar ik me goed voelde. Toen kreeg ik een veel ouder vriendje. In de 4e ging het uit en begon het stalken. Overal waar ik naartoe ging, ging hij. Ik werd bang om naar buiten te gaan. Ik heb wel eens zelfmoordgedachten gehad, maar gelukkig nooit gedaan.

Na de havo ben ik pabo gaan doen. Niet mijn eerste keuze, maar dat mocht ik niet doen van mijn vader (conservatorium). Op de pabo was het wel leuk. Leuke mensen, leuke lessen. Alleen de stages waren pittig. Op je 18e voor een groep 8 staan zonder goede begeleiding met een pestverleden is echt wel heftig soms. Maar goed, diploma gehaald en ik was helemaal klaar met het onderwijs. Dus ergens anders gaan werken.

Leuke tijd gehad, maar op een gegeven moment zag mijn leidinggevende mij als bedreiging en begon het pesten weer. Volwassen mensen met een te groot ego. Maar dat zag ik toen niet. Net van school, woonde op mezelf en had het geld gewoon nodig. Dus een hoop geslikt. Na 4,5 jaar kwam er een leuke vacature voorbij en werd ik bij een andere werkgever aangenomen als beleidsmedewerker onderwijs. Ik mocht een opleidingstraject volgen en had super leuke collega's. Na 6 jaar ging mijn leidinggevende weg en kwam er iemand voor terug waar ik totaal niet mee overweg kon. Dominant, niet menselijk en gewoon een tr*t. Zat er diep in bij de hogere mensen zeg maar, bij voorkeur over de rug van een ander. Na een ongeluk met mijn paard kwam ik in de revalidatie en begon in plaats van re-integratie een traject om mij er uit te werken. Ik was op dat moment niet weerbaar genoeg, ik zat in de lappenmand met een hersenkneuzing en moest het ondergaan. Ziekenhuis en arbo stonden aan mijn zijde, maar dat hielp niks. Verslagen werden verdraaid, gesprekken 1 op 1 heel onplezierig, ik mocht geen contact meer hebben met collega's. Het liep zelfs op tot vertrouwenspersonen, vakbond en uiteindelijk zelfs een arbeidsjurist. Ze zeggen wel eens: het is maar werk. Maar 36 uur per week in zo'n omgeving zitten, plus afhankelijk zijn van het salaris geeft mensen aan de top heel veel macht. Of je nu wilt of niet. Dit duurde een jaar of 2.
De oplossing voor mij was om zelf uit die situatie te stappen. Want je kunt mensen niet veranderen. Ik heb opnieuw een andere baan gezocht.

En daar kon ik mezelf zijn. Bewust de keuze gemaakt om terug te gaan in niveau en salaris, zodat ik aan mezelf kon werken. Revalidatie was wel afgelopen, maar acceptatie was nog wel een dingetje. Ik kon daar mezelf zijn, leuk werk doen in een fijne omgeving en zo mezelf ook echt weer terugvinden en ontwikkelen.
Dit duurde tot begin dit jaar. En toen heb ik zelf mijn leven omgegooid. Ik ben verhuisd naar de andere kant van het land, heb mijn vriend meegenomen en woon voor het eerst in mijn leven samen, heb een super toffe baan gevonden op hoger niveau en ben gelukkig. Ik woon in een fantastische omgeving, waar ik met paardlief enorm van geniet.
Ik ben er sterker uitgekomen, hoor zelfs tegenwoordig dat ik assertief ben 8-)

Het pleasen zal altijd mijn valkuil zijn. Maar ik laat me niet meer onderdrukken door mensen. Mijn vraag bij alles wat ik doe is: word ik hier gelukkig van? Is het antwoord ja, super. Is het antwoord nee: mee stoppen en wat anders doen. Of met andere mensen. Of in een andere omgeving. Je moet met jezelf oud worden en dat kan je alleen maar doen om voor jezelf te kiezen. Laat een ander niet bepalen wat jóuw geluk is. Maar ga er zelf naar op zoek. Natuurlijk gaat dat niet in 1x en niet vanzelf. Dat gaat in stapjes. Maar van elk stapje krijg je weer meer zelfvertrouwen, weer een beter zelfbeeld. En soms moet je ook een stapje terug doen of een stapje de andere kant. Maar uiteindelijk maken al die goede stapjes bij elkaar je een gelukkig mens. Ik ben nog steeds mezelf, draag de kleren die ik leuk vind en lekker vind zitten, ik doe dingen waar ik blij van word. En in tegenstelling tot vroeger zijn er mensen ineens jaloers en kijken ze tegen me op en willen ze dat ook. En het enige dat ik dan zeg: "doe het dan. Alleen jíj kunt er voor zorgen dat je bereikt wat je wilt. Op welke manier dan ook."

**Geplaatst**: 11-09-18 15:47

Geplaatst: 11-09-18 15:47

Jeetje wat een verhalen zeg. En ook zo veel gevolgen ervan. Het is doodzonde dat sommige mensen dat niet beseffen. Zelf ben ik ook voor het leven getekend als gevolg van het pesten.

Ik ben 13 jaar gepest, volledige basisschool tijd en tot en met de 4de klas van de middelbare school. Het heeft mij op zo veel manieren beinvloed. Vroeger was ik, al zeg ik het zelf, een slimme leerling en vond ik leren super leuk. Door de overstap naar de middelbare school, werd ik voornamelijk gepakt op het feit dat ik leren leuk vond. Doordat ik daarop gepakt werd, ben ik niks meer voor school gaan doen, onvoldoendes gaan halen etc omdat ik dan hoopte dat het pesten zou stoppen.

Verder heb ik trauma's opgelopen door het pesten en is mijn zelfbeeld zo laag geworden dat ik mezelf niet kan accepteren zoals ik ben. En toch vind ik achteraf gezien het pesten niet het ergste, maar dat de pesters tot op de dag van vandaag doen alsof er niks aan de hand is geweest en geen excuses weten te geven. Ze beseffen niet wat ze gedaan hebben, terwijl ik van een heel vrolijk kind naar een onzeker meisje ben gegaan die het vertrouwen in mensen kwijt geraakt is. En zo had dat dus niet moeten zijn. En geen excuses oid of het besef wat ze deden, helpt niet bij het feit om het een plek te geven. Het is nu nog van 'dit was mijn schuld' terwijl het moet zijn 'ik kan hier niks aan doen'.

Zelf ook ooit een meisje gepest en paar jaar geleden opnieuw contact mee gezocht en mijn excuses aangeboden. Vervolgens hebben we het er goed over gehad, en voor haar was dat ook zeker wel fijn dat zij wist dat het niet aan haar lag.

**Geplaatst**: 11-09-18 15:51

Geplaatst: 11-09-18 15:51

Zowel op school, als thuis, werd ik gepest. Ik denk niet dat je het thuis echt pesten kan noemen maar laten we het er op houden dat mijn biologische vader zijn handen en voeten niet thuis kon houden. Ik kan mij dit alles nog heel erg herinneren. Ondanks dat het pesten een heel hoop schade heeft toegebracht, heeft het schoppen en slaan en vooral het 'normaal' vinden mij nog meer verdriet en gedoe gebracht.

Ik kan mij eigenlijk niet heugen dat ik niet gepest ben op school. Het ene moment was ik goed genoeg, en de volgende keer werd ik weer onderuit getrapt. Op de basisschool hadden we een hecht groepje die ik overigens nog bij elkaar heb gebracht ook. Eén dame in dit groepje, met een engelse moeder, was eigenlijk altijd dé baas. Achteraf vraag ik me af waarom? Ja ze kon goed engels praten en heel goed tekenen. Maar waarom was juist zij altijd zo perfect? Want perfect was ze bijvoorbeeld qua uiterlijk totaal niet. Maar oké, waarom maak ik mij daar nu druk om?
Zij was altijd wel degene die alles bepaalde en wij volgenden allemaal wel. Ze was ook niet helemaal goed en had het vaak over geesten en ik was daar de dupe van.

Plots ging ik verhuizen. Ik werd gepest door een lerares en mijn stiefvader vond het allemaal wel prima daar op die school waar toch niemand iets voor mij wilde betekenen. In plaats van naar school ging ik mee naar het nieuwe huis om te verven. En even aan andere dingen te denken dan aan de scheiding, het gepest en een biologische vader die mijn leven nog verder zwart wilde maken.
Afscheid op school was ook niet om over naar huis te schrijven. Heb wel een boek gekregen met 'lieve teksten' er in ... :')

Zo van het moet. Je weet wel.

Ook op de nieuwe basisschool same old story. Ik heb daar uiteindelijk nog een zwaar gekneusde arm opgelopen door een stom akkefietje. (geduwd door een gozer, behoorlijk hard).

Ohja, en het pesten met mijn gewicht. Zo oldschool. Ik weeg niet zoveel en ik ga ook niet zoveel wegen. Ik heb geen anorexia, houd er over op...

Middelbare school begon alles van vooraf aan. Ik ben geen prater dus het is niet dat ik zo maar direct gesprekken aan ga. Maar hee, ik deed ook mijn best. Ik heb stomme dingen gezegd en die zijn natuurlijk in een puberwereld zo verspreid. Ik heb vrienden gehad die uit medelijden maar bevriend met me werden. Dat hoor je dan aan het eind van het 4e jaar. Thank you!

Op naar het MBO! Dat ging toch ineens even een heel stuk beter! Voor een langere periode heb ik mij thuis gevoeld. Echter besloot ik in het 2e jaar voor BBL te gaan ipv BOL en kwam ik te wonen op een paardenranch met hele lieve mensen. Dat is voor mij toch wel een grote wending geweest. Bij het ene stage bedrijf werden een vriendin en ik nog bedreigd, en bij het volgende stage bedrijf kreeg ik een baan. Aan wie ligt het dan nou werkelijk? :')

Maar op een begeven moment terug naar school gegaan. Detailhandel deze keer. Grootste fout óóit!!

Waarom? Je komt in een klas met 16jarige te zitten :l En ik was 20 of 21. Het niveau was om te janken. En waar werd ik om gepest; omdat ik, jawel, paarden had! Oké, wellicht heb ik stomme dingen uit onzekerheid gezegd. Maar actie = reactie. Ik kon mij niet meer concentreren omdat alles verkeerd was. Als ze een foto op mijn laptop zagen was het foute boel. Zelfs als mijn oogpotlood niet perfect zat. En tijdens formules moest ik hinnikende geluiden aan horen. Leraren waren nooit niet thuis.
Een zorgteam? Die is er niet voor je.
Overgeplaatst naar een andere locatie waar het uiteindelijk goed is gekomen.

Maar goed. Het ligt echt niet altijd aan school hoor. Ik werk nu al een aantal jaar en ook deze wereld blijft haat en nijd naar elkaar. Als het de ander te heet onder zijn/haar voeten word, pas maar op dan. Gelukkig heb ik nu wel een keer mijn mond bij me en kan ik een keer voor mezelf opkomen!

Al een aantal jaar vind ik mezelf goed genoeg. Ondanks vele lichamelijke klachten, ben ik nu eenmaal wie ik ben. En ik vind niet dat ik hoef te veranderen om maar iemands zijn of haar vriendinnetje te zijn. En dat geld ook voor het vriendje-hebben-verhaal. Ik heb 2,5 (ja, 2,5

) relatie gehad die beide niet tof afliepen. Eerste keer ging vreemd, tweede keer zei om half één snachts houdoe en de derde zei dat ie me wel interessant en dat buurten voldoende was. Onzeker puntje voor mij. Dus néé ik zit voorlopig niet op een vriend te wachten & ik ben van mening dat ik mijn zaken prima kan regelen zonder aanhangsel. Als het zover is; hartstikke gezellig. Maar eerst lekker mijn eigen ding doen.

Ik ben absoluut sterker dan hoe ik ooit vroeger ben geweest. Soms kan ik me wel voor mijn kop slaan. Maar ik heb ook een hoop littekens er aan over gehouden. Vooral aan het stukje met mijn biologische vader. Ik kan er vrijuit over praten omdat het voor mij toentertijd 'normaal' was ... ik wist niet beter. Maar nu weet ik wel beter. Net als het altijd goed voor een ander willen doen .. begin eerst eens bij jezelf.

Je moet zelf de slingers ophangen

En daar ben ik hard mee bezig, als het voor mijzelf maar goed is. Ik heb een pracht merrie, en twee hele lieve honden. Een lieve zorgzame moeder, oma & broertje. Op dit moment ook fijn werk ... wat wil ik nog meer?

Pesters blijven er altijd. Of dit nu vanuit jaloezie of wat dan ook is. Ze zijn er altijd. Afgelopen week wel weer mogen meemaken en dat ging over een freaking singel.........

**Geplaatst**: 11-09-18 16:08

Re: Slachtoffers van pesten

Geplaatst: 11-09-18 16:08

Dat pleasen komt veel terug he. Alsof, als je het een ander naar de zin kan maken, je dan opeens wel goed genoeg gevonden wordt.
Mijn vader heeft op mij trouwens ook een diepe indruk gemaakt. Niet omdat hij me fysiek echt iets aan deed, op 1x op de trap gooien na zodat ik weer naar beneden stuiterde.. Hij snapte me gewoon niet en kon er niet volwassen mee omgaan. Ik heb een tijdje gehad dat als ik mijn vader thuis hoorde komen, ik alvast boven in de badkamer ging zitten omdat we anders ruzie zouden krijgen.

Inmiddels kunnen we samen door een deur en ga ik zelfs elk jaar met hem op paardrijvakantie, maar wel in een groep. Zo kunnen we eventueel even met iemand anders optrekken. Ennnn... Hij wilde indertijd dus graag met MIJN groepje meerijden. Eentje daarvan vroeg aan hem: zou je niet eens aan je dochter vragen of ze dat goed vind?
En toen heb ik het hem serieus nétjes laten vragen en ook laten beloven om zich te gedragen. Eigenlijk gewoon geëist dat hij me behandeld als een volwassen persoon.. En dat doet ie.

**Geplaatst**: 11-09-18 16:33

Geplaatst: 11-09-18 16:33

Jep hier eentje. Mijn hele middelbare school periode was een hel. Meeste was verbaal en wat incidenten fysiek.

Ik zag het toen en nu nog steeds als het projecteren van andermans onzekerheid op iemand die er toch niet tegenin ging. Het waren de nobody’s de sukkeltjes met een grote bek en de niet al te beste looks die het op mij voorzien hadden. De reden ik had uitgekamde krullen dus pluis breed staand haar. Daarna is het op het werk ook nog een keer voorgekomen.

Ik ben nooit erg zeker geweest over mijn haar nu nog niet maar verder heb ik er geen last van. Dat werkgerelateerde kon ik prima mee omgaan, maar heeft me enorm kritisch gemaakt.

Ik heb een fantastische vriend. Ik ben wel enorm kritisch geworden met wie ik omga. Dus ik verzamel alleen goeie en lieve karakters om me heen. De rest moet heel snel ophoepelen. En ik maak nu al mijn dromen waar ik wacht nergens meer mee. Ik heb een geweldige baan, waar ik bijna 100% mijn ei in kwijt kan. Ik laat me ook door niemand iets opleggen maar dan ook echt niemand. Mijn moto is nu echt ik leef maar een keer en het kan maar beter leuk zijn.

Dus ja het heeft wel wat met me gedaan maar uiteindelijk wel positief.

**Geplaatst**: 11-09-18 16:45

Geplaatst: 11-09-18 16:45

Ik ben eigenlijk heel mijn lagere school gepest geweest omdat ik een buitenbeentje was die zich liever afzijdig hield van anderen. Ik wijdt niet graag uit de reden waarom ik mij liever afzijdig hield van andere mensen, maar zorgde ervoor dat ik mij niet veilig voelde bij anderen..ook verhuisde we steeds van de ene plek naar de andere, waardoor ik mij nooit echt kon 'huisvesten' op een school..want als ik vriendjes had gemaakt, moest ik deze weer achter laten. In het middelbaar werd ik dan weliswaar niet gepest, maar wel buitengesloten. Waarom? Omdat ik het meisje was die nooit voltijds naar school kon gaan en soms weken niet naar school kon gaan omwille mijn gezondheid. Het pesten en het ander voorval hebben mij gemaakt tot de persoon die ik was en tot op heden heb ik moeilijkheden met contact maken met mensen en mij te durven settelen in een vriendengroepje. Door bepaalde omstandigheden ben ik heel vroeg volwassen moeten worden, ik had dan ook al heel vroeg het gevoel dat ik in een andere 'levensfase' zat dan mijn leeftijdgenootjes..terwijl zij veel plezier etc hadden, moest ik na school(werk) eigenlijk het volledige huishouden runnen. Nu nog steeds heb ik nog steeds moeilijkheden om een vriendschap te behouden, ik kan het moeilijk tot stand houden en laat het eigenlijk met de tijd (ongewild) verwateren..omdat ik steeds denk dat ze toch niets aan mij hebben als vriendin. Maar ik moet ook eerlijk toegeven dat ik als buitenbeentje ook zag hoe alle vriendengroepjes eigenlijk niet de juiste benaming had, want als er iets was, dan viel de ene na de andere weg. Hierdoor heb ik ook de mentaliteit gekregen van 'liever alleen, dan in een groepje waarbij niemand een echte vriend(in) is.

Laatst bijgewerkt door Jolynne op 11-09-18 16:46, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 11-09-18 16:45

Geplaatst: 11-09-18 16:45

Ik ben 'geprobeerd' te pesten en ik ben zelf ook, helaas, een pestkop geweest.

Vanwege mijn hartafwijking probeerden diverse klasgenootjes mij pijn te doen met hun woorden. Ze noemden mij robot en ik had een kunsthart en weet ik veel allemaal. Achteraf is dat waarschijnlijk alleen zo geweest, omdat deze kinderen en hun ouders geen volledige informatie kregen over mijn afwezigheid op de basisschool. Ouders gaan dan zelf zaken invullen en dit geven ze door aan de kinderen.

Ook op de middelbare school probeerde een groepje meiden mij te pesten, ze liepen mij achterna en riepen ook van alles naar mijn hoofd. Ik kende ze niet eens, maar zij mij schijnbaar wel.. Ze stonden een keer in een kring om mij heen in de aula, ze waren boos omdat ik nooit reageerde en geen hoi tegen hun zei.. De een zei tegen de ander dat die mij moest schoppen tegen mijn been, maar dat deed ze niet. Ik zei toen heel duidelijk HOI en liep daarna zo bij hun weg en hun lieten het ook daarbij.
Daarna was het eigenlijk wel klaar, heel af en toe kwam er nog een opmerking, maar het waren vooral blikken richting mij. Nou die deden mij toen helemaal niks.

In groep 8 en brugklas had ik een klasgenootje (we gingen naar dezelfde school) die ik niet mocht, ik was toen een van de slimste van de klas en zij was eigenlijk nog slimmer en het kon niet anders zijn dat ik jaloers was op haar, en ik maakte haar overal en om alles belachelijk en negeerde haar verder als ze wat wilde vertellen en praatte dwars door haar heen. Ze was lelijk, een magere spriet en ontzettend dom (helemaal niet waar dus!). Ik zag helemaal niet wat ik aan het doen was. Ik vond mezelf wel stoer en hard en ik vond het alleen maar goed dat mensen bang van mij werden. Dan konden ze mij ook geen pijn doen, want dat durfden ze niet.

Na een goed gesprek met mijn leraar in groep 8, die mij vertelde wat ik allemaal wel niet aan het doen was, ging er een knop in mij om. Ik heb, uiteraard, mijn excuses gemaakt aan haar.. Niet veel later waren we voor een aantal jaren zelfs beste vriendinnen, tot we elkaar uit het oog verloren vanwege studies en andere interesses. Ze heeft het mij verder nooit kwalijk genomen wat ik allemaal tegen haar heb gezegd en gedaan, dat zegt heel wat over haar als persoon.

Soms denk ik er nog wel eens aan terug en had ik gewoon meteen normaal moeten doen tegen haar en niet zo stom moeten zijn.
Maar ja, dat is achteraf gel*l, ik heb mijn lesje geleerd en zal het zeker nooit meer doen en als ik het zie in mijn omgeving bij kinderen grijp ik ook in door er wat van te zeggen. Maar of dat ook helpt.. Tegenwoordig zijn kinderen nog harder tegen andere kinderen dan vroeger heb ik het idee.

Eigenlijk als je het zo leest, ben ik soort van gestraft voor het pesten door zelf 'gepest' te worden.
Lesson learned!

**Geplaatst**: 11-09-18 16:49

Geplaatst: 11-09-18 16:49

Ik ben op de basisschool gepest.
Waarom? Ik ging met de”populaire” mensen van de klas om.

Ik ga niet alles vertellen, maar het heeft zeker invloed gehad, nog steeds. Merk dat ik hele bang dat mensen boos op me zijn, ik probeer me in alle bochten te wringen zodat ze niet boos worden. Ben mega onzeker over wat andere vinden en ik ben in mijn ogen nooit goed genoeg voor een ander, ik ben “maar” ik

**Geplaatst**: 11-09-18 21:22

Re: Slachtoffers van pesten

Geplaatst: 11-09-18 21:22

Hier ook iemand. Altijd het dikkertje van de klas geweest, hierdoor minder sportief,....
Hoewel ik altijd goed mijn best deed was ik zowel in de klas als op de speelplaats stil en raar. Ik had mijn groepje vriendinnen, door iemand anders werd ik amper geaccepteerd.
Ik werd zo een beetje overal buiten gesloten, als er bij gym gekozen moest worden werd ik als een van de laatste gekozen. Ondanks dat ik goed was in de sport die we gingen doen, ik was niet populair, ik was raar en mollig dus ik kan niet sporten.
Dit begon in de basisschool en bleef voortduren tot zelfs de Hoge School.

Nooit over nagedacht en eigenlijk ook gedacht dat dit geen effect op me heeft gehad, want desondanks was ik wel een groepje vriendinnen op school.
Maar, ik ben dit topic tegen gekomen en heb niet gereageerd. Ik heb erover nagedacht en het heeft wel effect op me gehad. Ik ben hierdoor wie ik ben.
Ik ben sociaal maar liever alleen want dat ben ik gewoon. Snel jaloers want als iemand mij wel koos wil ik dit niet afgeven, liever stil als haantje de voorste, liever afwachtend als leiding gever.
Achteraf gezien heeft dit me gemaakt tot zie ik ben.

**Geplaatst**: 11-09-18 21:35

Re: Slachtoffers van pesten

Geplaatst: 11-09-18 21:35

Hier ook altijd gepest , was anders en een leuk doelwit . Veel verdrongen maar volgens mijn familie was de basisschooltijd tot mijn 10de van kwaad tot erger . Oa mij vastbinden aan een paal en van alles roepen naar mij , dat laatste weet ik nog wel .

Speciaal onderwijs erna werd niet veel beter , en vanaf mijn 12de compleet ontspoord om erbij te horen en stoer doen . Maar ook daar werd ik gepest , alleen had ik daar wat meer ballen en durfde ik wat ervan te zeggen . Maar veel last van woede(vlogen er overal leraren weg en zaten er 6 op mij om mij in bedwang te houden ) en frustratie en elke dag naar school was een marteling , ik was vrij standaard bij de directeur/teamleider in zijn kantoor om een preek te krijgen . Zat bij de kleuters(basis en voortgezet speciaal onderwijs in 1 gebouw ) voor straf en op den duur zelf gaan pesten als uitlaatklep en om mijn eigen frustratie eruit te gooien .

Op 17de naar MBO gegaan voor 2 jaar , tot rust gekomen en ondanks wat opmerkingen soms gewoon normaal en leuk. Door mijn puberjaren kan ik niveau 2 niet aan vonden ze en er weggegaan , en nog kom ik pestkoppen van toen tegen kan ik weer opmerkingen verwachten. Ben nu ook fiks dikker dus een leuk doelwit

**Geplaatst**: 11-09-18 21:56

Geplaatst: 11-09-18 21:56

Wow, ook echt hoe erg ik me in sommige verhalen herken. Bedankt voor iedereen die zijn hart hier komt luchten.
@MarlindeRooz, ik ben hetzelfde, ook 22 jaar, kan me bijna niks meer van de complete basisschool herinneren. Merendeel van de verhalen zijn later herverteld door mijn beste vriendin die het zelf ook zwaar gehad heeft. Maar het ergste ( klas 1 t/m 3 sowieso) kan ik me wel herinneren en dan vooral hoe diep ik was gevallen toen. Elke avond je pony gaan voeren met de gedachte er een eind aan te maken is best heel erg heftig. En niemand die het doorhad, ja, ik schreeuwde vaak tegen mijn ouders dat ik dood wilde, maar dat was altijd in een boze bui. Ik kan me nog wel 1 keertje van de middelbare herinneren waarbij ze letterlijk mijn gum hadden gestolen (ja op het laatst word je om dat soort dingen al boos) en toen werd ik zo ontzettend kwaad, want ze begonnen me ook nog verbaal te narren. Dus ik ben gewoon op hoge poten het lokaal uitgestampt om de deur met een klap achter me dicht te slaan. Ik denk dat iedereen in de kantine het heeft gehoord toen (zware ouderwetse deur+open atrium ernaast). Ik kon thuis ook ontzettend kwaad zijn en vreselijk onredelijk tegen mijn ouders, maar ik heb alles verder altijd opgekropt wat er echt gebeurt was. Op de basisschool in groep 7 hebben de jongens tijdens het voetballen nog wel bewust de bal keihard tegen mijn hoofd geschopt en dan heel schijnheilig sorry dat was niet de bedoeling roepen. In de laagste klassen was ik echt gewoon bang van bepaalde jongens, want die moesten me altijd hebben+ik werd buitengesloten door bijna al mijn klasgenoten (op dat ene meisje na). Dus ik zat toen al in de pauzes grotendeels alleen, want mijn vriendin had wel vriendinnen. Ik kan het me wel herinneren dus als ik mijn best doe, maar ik wil het gewoon niet. Ik ben te bang wat ik dan tegenkom als ik ga graven. Ik heb wel nog heel vaak van die nachtmerrie's over de grote zandbak daar, alhoewel ik niet weet wat voor ruzies ik daar gehad heb.

**Geplaatst**: 11-09-18 22:13

Geplaatst: 11-09-18 22:13

Wat een uiteenlopende verhalen allemaal.

Ik ben ook flink gepest op de basisschool. Van groep 3 tot groep 8. In groep 8 hebben ze mij na schooltijd zo erg te grazen genomen, dat ik daarna een week thuis ben gebleven en ze het op school er in de klas goed over gepraat hebben. Ik had door het gepest, een achterstand in oa rekenen. Ik wilde niet naar een andere school, want waar zou je dan terecht komen. We hebben toen met alle partijen besloten dat ik na de voorjaarsvakantie terug zou gaan naar groep 7, waar ik een aantal kinderen kende en goed mee overweg kon. Dat extra halve jaar groep 7 heeft toen zo goed gewerkt, dat mijn cito score een jaar erop met 15 punten hoger was uitgekomen.
Na de basisschool ben ik naar een andere VMBO gegaan, verder van huis. De middelbare schooltijd kan ik mij herinneren als een hele fijn school periode. Ik had aansluiting bij een aantal andere meiden gevonden en kan mij geen rare gebeurtenissen herinneren.
Het pesten heeft mij in nieuwe situaties heel afwachtend gemaakt en ook wel onzeker. Ook de gedachte aan zelfmoord, zijn in de basisschooltijd voor het eerst opgekomen en komen in hevigheid naar boven, wanneer ik in een dipje terecht kom. Wanneer mensen met een overheersende mening over komen, wil ik het liefst in een schulp wegkruipen, maar kan dit steeds makkelijker loslaten en denken: ach joh, prima dat je er zo over denkt, ik denk er anders over, maar kan het jou toch niet wijsmaken, dus steek ik daar geen energie in.
Gelukkig heeft het pesten niet mijn totale zelfbeeld de grond ingeboord en ben ik wie ik ben, met mijn sterke en zwakke punten en leef ik mijn leven op mijn eigen eigenwijze wijze

**Geplaatst**: 11-09-18 22:34

Geplaatst: 11-09-18 22:34

Jeetje wat een heftige verhalen hier. Veel dingen zijn voor mij heel herkenbaar.

Ik ben eigenlijk mijn hele basisschool tijd gepest. Ik ben altijd al dik geweest dus ik was natuurlijk een erg makkelijk doelwit. Er waren soms een paar mensen waar ik me bij kon ''aansluiten'', maar er zijn ook veel momenten geweest dat de hele klas tegen mij was. Er is een periode geweest waar mijn klasgenoten het nodig vonden om zich 'in te enten' tegen mij. En ja, de juf moest natuurlijk ook een injectie, ik kan me nog steeds zo goed herinneren hoe alleen ik mij toen voelde.
Er zijn zo veel dingen gebeurd en op een gegeven moment werden sommige klasgenoten zelfs fysiek of gingen ze over op het leeg laten lopen van mijn banden etc.

Naast het alleen voelen voelde ik ook altijd veel onbegrip. Het lijk na een tijdje (voor mijn gevoel toen der tijd) wel normaal geworden dat ik werd gepest. Juffen deden er weinig meer aan en er is er zelfs eentje geweest die het lef had om te vragen 'of ik het verschil tussen pesten en plagen wel wist'. Ik had heel erg het gevoel dat iedereen moe werd van het gepest tegenover mij. Pfft als ik daar nu aan terugdenk

Ik heb dus uiteindelijk besloten om naar een andere middelbare school te gaan dan al mijn klasgenoten toen der tijd.Op de middelbare school werden er nog steeds af en toe wel opmerkingen gemaakt en ik denk niet dat ik me daar ooit 100% veilig heb gevoeld, maar het was in ieder geval beter dan op de basisschool.

Het had (heeft) onwijs veel invloed op mijn leven. Ik had onwijs last van driftbuien, vooral thuis, en op een gegeven moment werd ik ook een beetje rebels tegen bepaalde juffen op de basisschool. In de hoop dat mensen mij dan misschien wel aardig gingen vinden. Ik ging negatieve aandacht vragen, want dan kreeg ik in ieder geval aandacht.
Ik ben nu onwijs onzeker en heb nooit het idee dat ik iets goed genoeg kan doen. Ik ben hierdoor heel erg perfectionistisch en leg een onwijs hoge druk op mijzelf. Nu zit ik inmiddels in het laatste jaar van mijn MBO en heb ik een hele leuke klas. Maar ik voel me nooit op mijn gemak, ik ben vaak stil en wanneer we in groepjes moeten werken zeg ik niet zo veel. Dit krijg ik dan ook vaak als feedback van klasgenoten. Dat ik er meer aanwezig moet zijn, omdat ik er ook gewoon mag zijn. Ik vraag me alleen af hoe ik dit moet doen, wanneer ik zo veel jaren geleerd heb dat ik er niet mocht zijn.

Naast dus invloed op de omgang met mijn klasgenoten heeft het ook heel veel invloed op mijn mentale gezondheid. Op een gegeven moment wist ik geen uitweg meer (mede ook door geen veilige/fijne thuissituatie) en ben ik

Spoiler:
gaan automutileren

(spoiler omdat ik niemand wil triggeren).

Ik probeer het eigenlijk altijd zo ver mogelijk weg te stoppen en er niet over te praten. Maar nu vertelde mijn zusje (3 jaar jonger dan ik) laatst dat ze omgaat met de jongen die mij het meest van allemaal heeft gepest en ik vind dat zo onwijs lastig. Zeker omdat er een hele grote kans inzit dat hij ooit bij ons thuis komt en ik daar echt helemaal niet klaar voor ben.

**Geplaatst**: 11-09-18 22:53

Re: Slachtoffers van pesten

Geplaatst: 11-09-18 22:53

Poe, wat een leed zeg :(:)

Knuffel voor jullie...

Ik ben zelf nooit gepest, maar wil graag reageren als leerkracht. Ik lees veel terug dat de leerkracht niks voor iemand kon betekenen, maar gelukkig ook een paar positieve dingen. Ik vind het als leerkracht erg complex en heb ondanks mijn inzet gevoelsmatig maar erg weinig ‘succes’, wel fijn om te lezen dat soms dat ene gesprekje toch helpt. Als leerkracht ervaar ik wel dat de situatie zelden zo zwart/wit is als dooréén van de partijen geschetst wordt. Vaak is er weinig besef over wat wordt aangedaan of steekt de situatie toch complexer in elkaar. Dat je als gepeste de indruk hebt dat de leerkracht niets doet hoeft niet altijd waar te zijn. Veel van wat een leerkracht doet gebeurt achter de schermen, direct met betrokkenen. Vanwege de privacy kan en mag je niet alle informatie met een andere partij delen.

Ik word er als leerkracht wel eens moedeloos van, ik vrees dat we dit nooit volledig gaan uitbannen... Maar ik blijf mijn best doen!

**Geplaatst**: 11-09-18 22:57

Re: Slachtoffers van pesten

Geplaatst: 11-09-18 22:57

Ik was door dit topic al een beetje van slag... en ik doe dus de docentenopleiding. 3x raden waar vandaag mijn 9uur college over ging. Pesten.

Was direct van slag en in paniek.

**Geplaatst**: 11-09-18 23:06

Re: Slachtoffers van pesten

Geplaatst: 11-09-18 23:06

Ik ben enorm gepest, op de middelbare school. Dit omdat ik paard reed, dat is blijkbaar vreemd? Ze hinnikte naar me, namen suikerklontjes wn wortels voor me mee naar school..

We hebben regelmatig gesprekken gehad op school en uiteindelijk hadden we gezegd, je hoeft niet met me te praten maar je kan wel gewoon normaal doen. Toen hield het op maar ben ik door de totale klas genegeerd. Dat was misschien nog wel erger...

Uiteindelijk is het zo ver gekomen dat ik mijzelf opsloot in de gangkast zodat ik niet naar school hoefde. Ik ging in de pauze op de WC zitten, sloot mezelf daar op en bleef net zolang zitten tot de pauze voorbij was zodat ik stiekem naar huis kon gaan..

Het resulteerde in paniek aanvallen, afspraken bij de psycholoog etc.. toen ik van school wisselde hield het op.

Ik ben er zeker veel sterker door geworden maar leuk was het niet.

**Geplaatst**: 11-09-18 23:44

Geplaatst: 11-09-18 23:44

MarlindeRooz schreef:
Ik was door dit topic al een beetje van slag... en ik doe dus de docentenopleiding. 3x raden waar vandaag mijn 9uur college over ging. Pesten.
Was direct van slag en in paniek.

Ik voel je. Ik zit nu met internationale studenten die soms iets te ver doorvragen over hoe de basisschool en de middelbare school hier in elkaar steken. Daarnaast merk ik aan mezelf dat ik nu ook wat van slag ben. Ik had in mijn tweede jaar universiteit het ook even zwaar, dus zelfs de mail opgezocht van mijn oude psychologe. Maar helaas bestond het mailadres niet meer, dus ze zal wel met pensioen zijn. En om nu met een nieuw iemand te moeten gaan praten/ eerst naar de ha te moeten is voor mij een te grote drempel...

**Geplaatst**: 12-09-18 07:20

Re: Slachtoffers van pesten

Geplaatst: 12-09-18 07:20

@shirleyp: hou toch op met je soms merk je er niks van/privacy-verhaal. Alle verhalen gaan over een leraar die het niet ziet, of wil zien. Laat dat in elk geval merken aan een gepest kind dat je hem/haar wel ziet staan en waardeert. Ook jij kan het verschil maken voor de rest van iemands leven. Dat je je daarnaast aan de regels houdt lijkt me noodzakelijk maar ZIE iemand en laat dat MERKEN.

En ook hier een gepest iemand, achteraf snap ik ook wel waarom, maar ja daar doe je nu niet zoveel meer aan. Soms speelt het nog een rol, maar gelukkig heb ik er eigenlijk geen last meer van.

**Geplaatst**: 12-09-18 07:40

Geplaatst: 12-09-18 07:40

Hilli schreef:
@shirleyp: hou toch op met je soms merk je er niks van/privacy-verhaal. Alle verhalen gaan over een leraar die het niet ziet, of wil zien. Laat dat in elk geval merken aan een gepest kind dat je hem/haar wel ziet staan en waardeert. Ook jij kan het verschil maken voor de rest van iemands leven. Dat je je daarnaast aan de regels houdt lijkt me noodzakelijk maar ZIE iemand en laat dat MERKEN.
.

Zo... Beetje zuur vandaag? Ik zeg ook nergens dat ik het kind niet zie of steun, ik geef alleen aan dat het ‘er niets aan doen’-verhaal kan voortkomen uit het privacyverhaal. Ik begrijp dat het een gevoelig er persoonlijk onderwerp is, maar ik zit echt niet te wachten op een post met deze toon.

Nomineer dit bericht ×