Bokt.nl

**Geplaatst**: 29-10-17 11:11

Geplaatst: 29-10-17 11:11

Het kan ook onderdeel van het gesprek zijn om daarna wat over jezelf te vertellen. Je praat toch niet alleen als je wat gevraagd wordt?

**Geplaatst**: 29-10-17 11:24

Geplaatst: 29-10-17 11:24

Jep.
Onlangs weer een """ vriendin"" verloren die ook zo egoïstisch was en gewoon nooit eens uit zichzelf contact zocht.
Donder maar op dan, ben er tegenwoordig wel makkelijk in.
Komt t niet van twee kanten, verdwijn maar uit m'n leven.
Bij ( schoon) familie kan dit niet altijd maar daar zitten ze ook wel tussen helaas.

**Geplaatst**: 29-10-17 11:29

Geplaatst: 29-10-17 11:29

Ikzelf ben altijd heel eerlijk, als ik niet vraag hoe het met jou gaat/vakantie/werkdag was dan betekent het dat het mij geen reet interesseert.

Soms vind ik het zelf ook lastig om mensen dingen te vragen, nadat ze mij iets hebben gevraagd, daardoor lijk ik soms heel gemeen maar dat is gewoon het gebrek aan sociale vaardigheden.

Relaxed, ik moet wel zeggen dat ik je een beetje kinderachtig vind reageren op je scharrel. Meteen zijn nummer verwijderen als hij even niet reageert? Je kunt hem ook gewoon vragen waarom hij geen antwoord geeft.

(daarnaast denk ik dat sommige mensen in dit topic echt betere vrienden moeten zoeken, they're just not that into you)

**Geplaatst**: 29-10-17 11:33

Geplaatst: 29-10-17 11:33

Xyris schreef:
[***] schreef:
Zo herkenbaar!
Sommige mensen tonen amper interesse in een ander en dan wel zeggen dat ze je helemaal niet kennen achteraf. Dan denk ik altijd, je had Ook zelf initiatief kunnen nemen en me dingen kunnen vragen.

Het is nou niet dat ik een slechte prater Ben, maar dan moet ik wel het idee hebben dat iemand ook echt iets van me wil weten...

Dit nog even een schop na als je iets doet wat die persoon niet zint.

Dat was bij mijn werkgever ook, toen ik weg ging zette ze een afscheidsberichtje op facebook waarin ze vermelde dat het delen van prive niet mijn ding was. Pardon?
Dat hun nooit iets aan mij vroegen en nooit geen interesse toonde wil niet zeggen dat dat niet mijn ding is.

**Geplaatst**: 29-10-17 11:33

Geplaatst: 29-10-17 11:33

Ik herken dit ook erg goed.
Helaas ook op school, vraag best vaak hoe het gaat met iemand, op alles lukt, of iemand problemen heeft met iets van school waarbij ik kan helpen.
vorige week tentamens gehad. stelde een vraag aan iemand en kreeg: sorry ben gestopt met leren, ik ga geen vragen beantwoorden.

ik merk dat vooral op school, veel mensen aandacht besteden wanneer het in hun eigen voordeel is.

**Geplaatst**: 29-10-17 11:33

Geplaatst: 29-10-17 11:33

gekvanfleur schreef:
Vroeger kreeg ik weleens het idee dat je gewoon mensen hun psycholoog werd...dan kwamen ze alleen maar hun hart luchten en dan gingen ze weer.

Precies dit. Vriendinnen die bellen over relatie gedoe. Stalgenoten over problemen met hun paard etc. Zo moe word ik ervan. Nooit eens iemand die vraagt hoe het met mij gaat. Deels ben ik daar zelf schuldig aan door weinig over mezelf en problemen te vertellen.
Ik probeer nu wat meer mijn grenzen aan te geven en niet altijd meer tijd te maken voor een ander. Ben vaak al ruim een uur op stal voor ik uberhaupt iets met mijn paard kan doen.

**Geplaatst**: 29-10-17 11:34

Geplaatst: 29-10-17 11:34

topsylover schreef:
Ikzelf ben altijd heel eerlijk, als ik niet vraag hoe het met jou gaat/vakantie/werkdag was dan betekent het dat het mij geen reet interesseert.
Soms vind ik het zelf ook lastig om mensen dingen te vragen, nadat ze mij iets hebben gevraagd, daardoor lijk ik soms heel gemeen maar dat is gewoon het gebrek aan sociale vaardigheden.

Relaxed, ik moet wel zeggen dat ik je een beetje kinderachtig vind reageren op je scharrel. Meteen zijn nummer verwijderen als hij even niet reageert? Je kunt hem ook gewoon vragen waarom hij geen antwoord geeft.

(daarnaast denk ik dat sommige mensen in dit topic echt betere vrienden moeten zoeken, they're just not that into you)

Heb je ook alles ff gelezen?

**Geplaatst**: 29-10-17 11:40

Re: Moet je dan altijd uit jezelf de dingen vertellen?

Geplaatst: 29-10-17 11:40

Heel, heel herkenbaar...

Bij m'n ouders, broertje, zusje... Werkgevers, vrienden...

Ik heb een paar 'vrienden' die beginnen te appen als ze met iets zitten. Helemaal prima hoor, tot ik een aantal keren heb mogen ervaren dat ik niet bij hun mag aankloppen met mijn dingetjes. Reageer nu dus ook maar heel kort als ze weer beginnen te appen.

Heb er één werkgever bij die standaard loopt te klagen tegen mij. Heb het zo druk, bla bla. Ja, ik ook... Ik ga daar nu ook stoppen want ben het eeuwige gezeik van haar zat.

Heb al heel veel vriendschappen gehad die hierdoor stuk gelopen zijn. Alles moet maar van één kant komen.

En inderdaad, nooit geen interesse. Goh wat heb je vandaag gedaan, wat ga je deze week doen? Er is maar één iemand die oprecht interesse in mij toont. Verder niemand, behalve als ze wat te zeiken hebben weten ze mij te vinden. Vraag me soms echt af dat stel er overkomt mij wat, volgens mij duurt het dan vrij lang voor iemand dat door gaat hebben. Pas als iemand weer problemen heeft, haha...

**Geplaatst**: 29-10-17 11:43

Geplaatst: 29-10-17 11:43

Mensen zijn nou eenmaal zo. Wij moeten gewoon af en toe wat vaker ons mond open trekken en vertellen hoe onze dag was. Want vaak interesseert het ze wel, ze vragen er alleen niet naar. Dus gewoon een handje helpen

Ik denk trouwens vaak ook: als iemand iets te vertellen heeft, doen ze dat wel. En zo niet, zal er wel niks bijzonders zijn

**Geplaatst**: 29-10-17 11:47

Geplaatst: 29-10-17 11:47

Kan me je probleem echt voorstellen Ts en andere. Echter vind ik het ook echt lastig om zelf te beginnen over dingen en de juiste vragen te verzinnen voor andere. Soms zit ik echt gewoon te twijfelen of ik dingen wel moet vragen en hoe. Of ik wel over mezelf moet vertellen en mijn paard. Bij vriendlief gaat het steeds beter. Maar bij mensen die vooral wat verder van mij af staan blijf ik het enorm moeilijk vinden.

Doe dus echt wel mijn best om de boel te verbeteren.

**Geplaatst**: 29-10-17 11:53

Re: Moet je dan altijd uit jezelf de dingen vertellen?

Geplaatst: 29-10-17 11:53

Ik vind het ook te kort door de bocht dat je dan meteen denkt dat iemand dan geen interesse heeft.
Mensen voellen zich dan misschien wel opdringerig.
Ik vind dat je die conclusie pas kunt trekken als je dan wat over jezelf verteld en die persoon luistert niet of onderbreekt het weer om over zichzelf te beginnen.

**Geplaatst**: 29-10-17 12:10

Geplaatst: 29-10-17 12:10

bruintje123 schreef:
Ik vind het ook te kort door de bocht dat je dan meteen denkt dat iemand dan geen interesse heeft.
Mensen voellen zich dan misschien wel opdringerig.
Ik vind dat je die conclusie pas kunt trekken als je dan wat over jezelf verteld en die persoon luistert niet of onderbreekt het weer om over zichzelf te beginnen.

Mee eens. Al is dat laatste voor mij ook jaren lang een valkuil geweest.

Ik had géén idee hoe ik blijk moest geven dat ik echt voelde en snapte wat diegene meegemaakt had. Ik ging dan maar vertellen wat ik dan vergelijkbaars had meegemaakt, om blijk te geven van "zie, ik heb dat ook gehad. Ik snap je echt. En begrijp dat het poedersuiker is"

Totaal een verkeerde redenatie. Maar het was wel een goed bedoelde, ik heb je echt gehoord, en ik probeer blijk te geven van mijn begrip, intentie.

Veel mensen hebben mij door de jaren heen beticht van egoïsme en desinteresse. Terwijl ik voor mijn gevoel juist wél interesse toonde. Miscommunicatie. Maar ik wist gewoon niet beter. Dat heb ik echt moeten leren. En lukt me nog niet altijd.

Sommige opmerkingen die steken mij echt in mijn ziel. En ik begrijp ze absoluut! Mijn eigen strubbelingen van al die jaren om te begrijpen en begrepen te worden met al mijn good will komt dan boven borrelen.

En nogmaals. Tuurlijk zijn er mensen die het écht niet boeit. Maar ik weet ZO ZO zeker dat er ook zoveel mensen zijn net als ik, die gewoon niet weten Hoe dan?? En die net zo graag geliefd en gewild willen zijn, maar alsmaar weer verstoten worden.

**Geplaatst**: 29-10-17 12:28

Geplaatst: 29-10-17 12:28

Ik had ook een vriendin die zo een beetje was.
Alles draaide om haar, en als ik iets had dan had zij dat ook gehad maar dan erger.

Toen het uitging met mijn ex moest ik me niet zo aanstellen toen ik er een keer mee zat, maar toen zij het uit had gemaakt was het een wereldramp en belde ze me gewoon rond half 2 's nachts dat ze appjes aan het lezen was tussen hun en dat ze daar verdrietig van werd.
Ja sorry hoor, ik vind heel veel goed, maar als ik mij niet aan mag stellen kan je niet van mij verwachten dat ik om half 2 heel gezellig mee ga kletsen..

**Geplaatst**: 29-10-17 12:36

Re: Moet je dan altijd uit jezelf de dingen vertellen?

Geplaatst: 29-10-17 12:36

Je moet zorgvuldig je vrienden uitzoeken.....er zijn idd mensen die lopen op een ander, zich laten verteren door een ander, monologen voeren, kijken of er nog wat valt te scoren...dit zijn de zogenaamde nepvriendinnen en die zijn er vollop....

Als blijkt dat het eenrichtingverkeer is, snel einde aan maken en opnieuw nieuwe gezelligere mensen gaan opzoeken...

Als vriendjes ook gen interesse tonen, moet je je afvragen of je zo een leven zoekt....

Geen hand vol maar een land vol en je hebt kennissen en vrienden...veeeel kennissen waar je met elk een leuk raakvlak hebt maar oppervlakkig, die willen niet weten wat je dwars zit, maar zoeken een leuke bijeenkomst samen of samen een sport, een hobby, een theeleutje....

En je hebt vrienden, 1 is genoeg en dat gaat vanzelf, maar verwacht nooit te veel....te veel verwachten is altijd teleurstelling

**Geplaatst**: 29-10-17 12:41

Geplaatst: 29-10-17 12:41

Guilty $:\$

Ik ben ook zn type wat maar banketstaaf en banketstaaf!
Ik heb ook echt mijzelf aan moeten leren om naar een ander te vragen hoe zijn of haar weekend was.
En dan daarna niet alleen reageren met oh of ja.
Maar even doorvragen op het verhaal.

**Geplaatst**: 29-10-17 12:56

Re: Moet je dan altijd uit jezelf de dingen vertellen?

Geplaatst: 29-10-17 12:56

Hoezo, interesseert het je dan niet?
Ik vind het wel interessant om te horen hoe dat komt?

**Geplaatst**: 29-10-17 13:00

Geplaatst: 29-10-17 13:00

Ik sta hier een beetje tweezijdig in.
Ik ben sowieso niet zo van de 'hé, hoe gaatie'-gesprekken, daar kan ik niet zoveel mee eigenlijk. Vraag me niet waarom... Als mensen heel uitgebreid naar mij vragen, voel ik me altijd banketstaaf als ik geen wederkerende vraag kan stellen om interesse terug te tonen. Simpelweg omdat ik het best wel druk heb (ook vooral in mijn hoofd :')

) om te onthouden wat er in ieders leven speelt.

Ik was jaren (echt vanaf onze geboorte (we schelen 5 dagen) tot een jaar of 3 geleden) goede vriendinnen met iemand. Dit was eigenlijk altijd al een moeilijke vriendschap met veel ruzie. Beginnend van kleins af aan: Had ik nieuw speelgoed? Binnen een week had zij precies hetzelfde. Ze kon nooit een eigen keuze maken. Toen we rond de 16 waren ging het zo ver dat ze vreemde mannen van internet bij haar thuis uitnodigde als haar ouders weg waren. Iets dat ik belachelijk vond, ik begreep onzekerheid, maar haar extreme onzekerheid niet. Dit ging nog wat later nog wat verder, ze had een verhouding met haar fitnesstrainer (wat voornamelijk uitkwam op dat hij haar in de kleedkamer bezocht met vreemde verzoeken), terwijl ze samenwoonde. Wederom iets dat ik afkeurde. Uiteraard ging die relatie van haar uit (ze was woest dat hij vreemdging, maar dat van haar moest begrijpelijk zijn), ze kwam ergens te wonen in een huurwoning waar de huurbaas ook woonde. Bij de gemeenschappelijke wasmachine kwam ze de huurbaas tegen, hij zoende haar en ze 'deed maar mee omdat ze bang was dat hij haar er anders uit zette'. Werkelijk... Hoe kunnen mensen zo ver gaat.
Het was voor mij uitputtend om hier mee om te gaan, ik vond dat ze zekerder moest worden van zichzelf. Onbegonnen taak natuurlijk. Op een gegeven moment werd haar contract niet verlengd en vroeg ze mij wat ze moest doen. Ik studeerde op dat moment nog en had werkelijk geen flauw idee wat ik haar moest adviseren (ze kwam met werkelijk élke vraag bij mij, dit ging zover dat ze niet eens wist hoe ze een dvd-speler moest aansluiten op de tv en er niet bij kwam dat ze het ook op google kon vinden), daarbij zat ik op dat moment ook niet echt lekker in mijn vel, ik had verschrikkelijke nachtmerries (hond was kort daarvoor overleden, iets waar ze nooit over aan mij heeft gevraagd hoe het met me ging) en werd daar nogal chagarijnig van. Ik heb haar kort aangegeven dat ik even geen tijd had voor haar geen-werk probleem, omdat ik andere zaken aan mijn hoofd had. Ik heb NOOIT weer wat van haar gehoord. NOOIT! Omdat ik er één keer niet voor haar kon zijn, terwijl het andersom nooit het geval was. Bizar wat mij betreft. In zulke gevallen moet je er echt mee kappen.

Maar er zijn natuurlijk genoeg mensen die zoveel aan hun hoofd hebben dat ze bij 'alles goed?' niet eens het overzicht in hun eigen leven hebben, laat staan dat ze er bij stil staan jou te vragen hoe het is afgelopen met dat akkefietje op je werk, bij wijze van spreken.
Omdat ik zelf zo eentje ben, vertrouw ik er liever op dat mensen dit van me weten (en soms zeg ik het ook gewoon hoor) en zelf vertellen hoe het is afgelopen. Je ziet snel genoeg aan hun reactie of ze op je verhaal zitten te wachten. Zitten ze dat niet, vraag dan gewoon of het ze niet boeit. Er kan zomaar een reden zijn. Zeker bij iemand die je nog maar pas kent, die zal echt niet de behoefte hebben om je op te zadelen met alles wat in zijn/haar hoofd nog niet op een rijtje staat.

**Geplaatst**: 29-10-17 13:03

Geplaatst: 29-10-17 13:03

Janine1990 schreef:
Maar er zijn natuurlijk genoeg mensen die zoveel aan hun hoofd hebben dat ze bij 'alles goed?' niet eens het overzicht in hun eigen leven hebben, laat staan dat ze er bij stil staan jou te vragen hoe het is afgelopen met dat akkefietje op je werk, bij wijze van spreken.

Haha. Nou dit. Exact!

**Geplaatst**: 29-10-17 13:05

Re: Moet je dan altijd uit jezelf de dingen vertellen?

Geplaatst: 29-10-17 13:05

Ach als je bij elkaar bent als vriendschap, dan ben je even met elkaar, als je het daar ook te druk voor hebt, moet je je afvragen of je wel een vriendschapstype bent..

**Geplaatst**: 29-10-17 13:05

Geplaatst: 29-10-17 13:05

Indestal schreef:
Hoezo, interesseert het je dan niet?
Ik vind het wel interessant om te horen hoe dat komt?

Nee. Het heeft meer te maken met mijn enthousiasme en drukte.
Ik ben heel druk, spring van de hak op de tak.

Als je mijn vriendinnen hoort zullen ze over mij zeggen dat ik altijd voor ze klaar sta en heel behulpzaam ben. En dat ik altijd heel vrolijk ben.

Als mijn vriendinnetje naar mij toe komt met een probleem dan hoor ik haar helemaal uit.
Dan vraag ik door zonder daarover na te denken.

Maar meer de allerdaagse praatjes. Moet ik mij zelf echt op vast pinnen van vraag door, begin niet zelf een verhaal.
Als ik mijn collega vraag hoe haar weekend was en ze zegt ja goed, naar de voetbal geweest en mijn schoonouders kwamen op de koffie.
Als ik dan niet zou nadenken zou ik zeggen oh!! Ja mijn weekend. Bla bla bla.

Tegenwoordig heb ik mij zelf aangeleerd om dan even te vragen: en hebben je jongens gewonnen met de voetbal?

**Geplaatst**: 29-10-17 13:08

Re: Moet je dan altijd uit jezelf de dingen vertellen?

Geplaatst: 29-10-17 13:08

Dan heb je dus wel aandacht voor ze, maar op een andere manier...stel ze praten over een probleem, luister je dan? Of begin je snel weer over je eigen dingen...haha zo heb ik een tante, hartstikke lief mens, heeft altijd wat, maar zelf kan kk niks aan haar kwijt, geen verhalen, alleen naar haar luisteren...haha, als ik ga praten, dwaalt ze af en begint over haar eigen ding of gaat met de hond praten...

, maar ze is heel lief, echt!

**Geplaatst**: 29-10-17 13:10

Geplaatst: 29-10-17 13:10

Indestal schreef:
Dan heb je dus wel aandacht voor ze, maar op een andere manier...stel ze praten over een probleem, luister je dan? Of begin je snel weer over je eigen dingen...haha zo heb ik een tante, hartstikke lief mens, heeft altijd wat, maar zelf kan kk niks aan haar kwijt, geen verhalen, alleen naar haar luisteren...haha, als ik ga praten, dwaalt ze af en begint over haar eigen ding of gaat met de hond praten... , maar ze is heel lief, echt!

Ja. Zeker
Het zijn meer de oppervlakkige contacten en vragen.
Dus bijvoorbeeld collega’s.
En dan de standaard praatjes.
Ik moet dan echt mijn kop erbij houden en heb mij zelf gewoon wenselijk gedrag aangeleerd

Edit: gelukkig is je tante wel heel lief

**Geplaatst**: 29-10-17 13:12

Re: Moet je dan altijd uit jezelf de dingen vertellen?

Geplaatst: 29-10-17 13:12

Ja datte, dat ken ik wel...is meer aandachtgevend gedrag wat je geeft en kan heeeeel vermoeiend zijn..

**Geplaatst**: 29-10-17 13:16

Geplaatst: 29-10-17 13:16

Indestal schreef:
Ach als je bij elkaar bent als vriendschap, dan ben je even met elkaar, als je het daar ook te druk voor hebt, moet je je afvragen of je wel een vriendschapstype bent..

Ja, of je bedenkt je gewoon dat het van de ander geen onwil is, maar onkunde?

Het is niet dat ik te druk ben voor jou verhaal. Het is dat mijn hoofd te druk is om te bedenken er naar te vragen. Dat is geen onwil of des-intresse, mijn hersenen zitten letterlijk fysiek gewoon zo niet in elkaar.

Hoe meer chaos er in mijn hoofd is, hoe slechter ik ben in het vragen naar een ander. En ja, soms ook hoe slechter ik ben in het opslaan in mijn kop van wat jij verteld of hoe geconcentreerd ik naar je kan luisteren.

Het is moeilijk uit te leggen aan mensen die een dergelijke chaos niet kennen. Als mijn hoofd een dergelijke chaos is, kan ik naar het toilet gaan, mijn kont afvegen met het laatste stukje papier, bedenken dat ik een nieuwe toilet rol moet pakken, een seconde later mijn broek ophijs, en dat ik het dan alweer vergeten ben.

Ik ben absoluut een vriendschaptype. Meer dan de meeste denk ik. Ik heb een extreem sterk loyaliteits en rechtvaardigheids gevoel. Ik ga voor mijn vrienden door het vuur. Zoveel verder en zoveel meer dan vele mensen zouden doen. Ik heb als vriendin ontzettend veel te bieden, is het dan zo erg dat ik wel eens vergeet te vragen hoe het met je gaat? Of dat ik er pas na een uur samen zijn aan denk?

Mensen die dit kunnen begrijpen en respecteren en goed mee om kunnen gaan, zijn wat mij betreft de liefste en beste mensen van de wereld. Die je dat niet kwalijk nemen. Het is zo'n verademing als mensen gewoon soms zelf beginnen te vertellen, of je op zijn minst een hint geven over waarover ze willen vertellen. Dan haak ik echt wel aan, maar neem het me gewoon niet kwalijk dat ik er niet altijd zelf aan denk. Het is echt geen onwil, mijn hersenen doen dat gewoon niet.

Gelukkig heb ik twee hele lieve vriendinnen, de ene al ruim 15 en de andere al ruim 20 jaar. Die twee zijn goud waard!

**Geplaatst**: 29-10-17 13:28

Geplaatst: 29-10-17 13:28

Relaxed schreef:
Heel herkenbaar, ik heb idd ook niet veel vrienden/vriendinnen.. Wel veel kennissen

Precies dit inderdaad.
Kijk maar eens als er wat met je gebeurd.
Dan weet je precies wie er echt interesse hebben, dat zijn namelijk de mensen die vragen hoe het met je gaat!

Ik vind het niet erg dat mijn 'echte' vrienden op 1 hand te tellen zijn.

Nomineer dit bericht ×