Bokt.nl

Penny_Shadow schreef:

Feit is dat er een punt gaat komen dat ik akles uit de doeken moet doen naar de familie. Dat punt is alleen nu nog niet. De tijd is gewoon nog niet rijp.

Of ik geen volledige heling zou kunnen bereieken als ik het niet vertel, dat weet ik niet. Blijkbaar zitten er hier ervaringsdescundige

Penny_Shadow schreef:

Mijn therapeut zei het idd ook. Jij bent de sleutel tot het verbreken van wat door de familie heen zit verwoven, ook generaties terug. Dit komt niet zomaar ergens vandaan.

Ik ben daar ook wel heel trots op en ik geef mijzelf daar (in opdracht) cadeautjes voor. Alles wat ik bereik is een rede voor een klein cadeautje.

Carola, ik denk dat ik mijn toekomstige kinderen kan zal en ga beschermen tegen hem. Hoe dat vorm gegeven gaat worden weet ik nog niet precies. Of dat inhoud dat ik helemaal geen contact meer met hem heb (wat automatisch inhoud dat ik ook geen contact meer heb met mijn moeder) of dat er alleen contact is onder mijn supervisie, dat weet ik nog niet.

Penny_Shadow schreef:

Mijn zusjes zijn ook slachtoffer. De ene gaat er mee om door het weg te drukken en compleet te vergeten, andere zijn nu ook in therapie voor het zelfde probleem.

Vivalavida. Nee. Ik ben niet bang voor mijn vader. Ik ben inmiddels veel te oud om interessant te zijn. Daarom ben ik ook zo bang voor minn toekomstige kinderen. Die moet ik door hun eerste 10 a 15 jaar heen zien te loodsen zonder "kleerscheuren"

Citaat:

Ik ben ontzettend trots op mijzelf dat ik eindelijk de stier bij de horens vat. Ik vind het spannend wat ik heb nog enorm veel vragen over de toekomst, maar ook over het verleden.

Ik merk sinds de EMDR dat ik minder spanning heb rond mannen. Ik kan bij de bios tussen de stoelen langs lopen zonder mijzelf vies te voelen. Ik durf voor mijzelf op te komen als een man in mijn persoonlijke ruimte komt.

Ik ben een LEEUWIN! En dat laat ik niemand mij meer afnemen.

Sure_lee schreef:

Ik ben geen expert maar wat ik op internet kan vinden is dat sexueel misbruik nooit verjaart. Dus je kan hem altijd nog aangeven mocht je dit willen.
Maar wauw, je zusjes ook. Ik zou me meer zorgen maken over alle kinderen in de familie dan dat je familie je niet zou geloven.
Heel eerlijk.... ik zou als famililid bozer zijn dat mijn kind bloodgesteld werd aan een man die dit deed, terwijl jij dat had kunnen voorkomen.
Misschien een invalshoek die je nog niet had bekeken?

Dani schreef:

Ik lees een hoop reacties over aangifte doen. Begrijpelijk, want iemand die zoiets verschrikkelijks doet zou gestraft moeten worden. Die verdient het niet om nog gezellig thuis te zitten.

Maar ik denk ook dat de meesten niet precies weten hoe dat proces in z'n werk gaat? Het is heel, héél ingrijpend om aangifte te doen.

Je moet urenlang alle details oprakelen en vervolgens ben je weken of maanden aan het afwachten wat er gebeurt. De verdachte en getuigen worden opgeroepen voor verhoor, wat betekent dat je vlot de familie moet inlichten en dat jij de controle verliest over wie wat weet. Want die getuigen en familieleden gaan het ook verder vertellen, en voor je het weet word jij door de vriendin van de buren van je neef aangesproken over iets heel persoonlijks. En als de dader een aardige man is, geliefd, dan is er altijd het risico dat mensen je niet geloven, of maar half geloven, of het wel geloven maar het jou kwalijk nemen dat je er 'na al die jaren' nog een zaak van maakt.

Dan komt dat verhoor en de kans is groot dat de dader alles ontkent. Dat kan erg pijnlijk zijn, zelfs voelen als 'nieuw misbruik' omdat hij niet eens erkent wat hij je heeft aangedaan. Vaak is de zaak daarmee ook afgedaan omdat er geen verder bewijs is. Met meerdere slachtoffers ligt dat anders, al moeten zij wel bereid zijn om erover te praten. En áls het dan tot een rechtszaak komt, wat lang niet zeker is, is dat opnieuw maanden of jaren wachten en in spanning zitten, met enorme spanningen binnen de familie, en een reële kans op een tegenvallende straf omdat het al zo lang geleden is.

Aangifte doen lijkt vaak de eerste stap naar genoegdoening en gerechtigheid, maar kan ook de eerste stap zijn naar nachtmerries en een familiebreuk terwijl de dader er uiteindelijk heel makkelijk vanaf komt. Dat wil niet zeggen dat je het niet moet doen, want hij verdient écht straf! Maar het is niet zo simpel als het lijkt en het doet soms meer kwaad dan goed.

Dus TS: ik wil je vooral sterkte wensen. Je bent dapper. En zet alleen de stappen die jij aankan, die jij voor jezelf wil zetten. Want het gaat om jóu. Niet om hem. Jij hebt geen verplichting hem te (laten) straffen of de wereld te beschermen. Jij hebt de taak zo goed mogelijk voor jezelf te zorgen.

Sure_lee schreef:

Beetje off topic maar ik heb nog even verder gezocht mocht TS het willen weten:
•Ontucht met een kind door een volwassene verjaart 12 jaar na de 18e verjaardag van het kind.
•Verkrachting of gemeenschap met een kind onder de 12 jaar door een volwassene verjaart 20 jaar na de 18e verjaardag van het kind.
•Verjaringstermijnen voor daders tussen 12 en 16 jaar worden met de helft verkort.
•Verjaringstermijnen voor daders van 16 of 17 jaar zijn gelijk aan die voor volwassenen.