Bokt.nl

chevax schreef:

Sorry Ayasha, ik kan me niet vinden in je betoog. Ik vind het veel te slachtofferig maar snap dat jij het wel zo ziet. Maar zo heeft ieder recht op zijn mening en moeten we dat van elkaar respecteren.

Ayasha schreef:

waarom is het slachtofferig?

Dreamybol schreef:

Natuurlijk oordelen we allemaal over elkaar. Maar eerst een vraag stellen en daarna pas oordelen zou in heel veel gevallen wel beter zijn. En een vraag stellen uit interesse is een heel andere insteek dan vanuit een oordeel.
Iemand die al jaren worstelt met gezondheidsissues hoeft vaak geen oplossingen meer te horen. Stel de vraag dus eerst 'mag ik met je meedenken en een tip geven?' Voordat je gaat praten over het nichtje van de buurvrouw van je zus haar beste vriendin die 'iets soortgelijks' had en met linksdraaiende acupunctuur en holistische reiki én die ene arts uit België weer helemaal opknapt is.

De vraag, die overigens vaak meer klinkt als opdracht, 'heb je dit al geprobeerd' kan heel erg overkomen alsof de vraagsteller vindt dat je er niet genoeg aan doet of hebt gedaan om beter te worden. Terwijl bij veel chronische dingen het beter worden juist het enige is waar jarenlang je energie is in gaan zitten.

Als ik voor mezelf spreek, dan snap ik TO wel met betrekking op het niet kunnen/willen accepteren. Vooral ook door die buitenwereld. Want als ik vertel dat ik mijn rolstoel niet het grootste probleem vind, dan vinden mensen dat het ik het opgegeven heb en komen er zelfs opmerkingen als 'door die stoel heb je natuurlijk wel ziektewinst'. De winst die ik door die stoel heb is dat ik fijner en veiliger zit (op maat, ondersteund en weinig kans op vallen) en dat ik daardoor mijn energie langer kan vasthouden en dus net iets meer kan doen.
Maar de simpele luisteraar hoort dat ik door de stoel alles weer kan doen, behalve lopen, en dat het dus raar is dat ik nog steeds heel veel dingen aan me voorbij laat gaan. Of ze zien alleen dat ik bij een pretpark nu in een andere rij mag wachten.
Overigens ben ik nu al een aantal jaar in therapie voor dat acceptatie deel, het valt me niet mee, maar ik heb er mensen wel een stuk sneller van op zien knappen. Als ik de maatstaf zou zijn, zou de therapie niet meer gegeven worden, denk ik. Dus ik wilde TO wel vragen of zij hulp heeft bij het verwerken en plaatsgeven van haar problemen. Dat is minstens zo belangrijk als het beter willen worden. Soms kun je niet fysiek beter worden, maar toch wel beter voelen als je zelf kunt inzien dat die buitenwereld het gewoon ook niet weet.

Dreamybol schreef:

Ja natuurlijk heb je jezelf er het meest mee, maar je zegt het al 'het zit niet in jouw karakter'. In het mijne helaas wel. Deels door hoe ik ben groot geworden, deels gewoon door mijn eigen karakter. Voor mijzelf ben ik heel streng, wat ik doe moet goed zijn. En nu kan ik heel veel niet meer. Dat vind ik vreselijk, vooral voor mijn omgeving, voor wie ik nu niet meer van belang ben, in mijn ogen.
Reken ik andere mensen die ziek zijn af op hun prestaties? Nee, maar mezelf wel. Daar kon/kan ik dus best wat hulp bij gebruiken. Niet omdat ik mezelf zielig vind, want dat vind ik niet, maar meer omdat ik mezelf een ontzettende lastpak vind. Toen ik nog kon werken, geld verdiende, boodschappen kon doen en kon koken kon ik mezelf nog nuttig maken en het 'lastpak-gevoel' compenseren. Nu heb ik dagen waarop ik mijn bed niet eens uit kan komen. Dat maakt me dan heel klein en naar, niet omdat ik nú in mijn direct omgeving mensen heb die me dat kwalijk nemen, maar omdat ik het mezelf zo kwalijk neem, omdat ik me nooit goed genoeg voel.
En dat maakt gevoel maakt je uiteindelijk zieker dan alleen de ziekte. En geloof me, ik wilde dat ik het met een vingerknip van me af kon zetten en het lukt me langzaamaan wel beter, maar ik heb nog altijd wel slechte dagen.

Dreamybol schreef:

Ja natuurlijk heb je jezelf er het meest mee, maar je zegt het al 'het zit niet in jouw karakter'. In het mijne helaas wel. Deels door hoe ik ben groot geworden, deels gewoon door mijn eigen karakter. Voor mijzelf ben ik heel streng, wat ik doe moet goed zijn. En nu kan ik heel veel niet meer. Dat vind ik vreselijk, vooral voor mijn omgeving, voor wie ik nu niet meer van belang ben, in mijn ogen.
Reken ik andere mensen die ziek zijn af op hun prestaties? Nee, maar mezelf wel. Daar kon/kan ik dus best wat hulp bij gebruiken. Niet omdat ik mezelf zielig vind, want dat vind ik niet, maar meer omdat ik mezelf een ontzettende lastpak vind. Toen ik nog kon werken, geld verdiende, boodschappen kon doen en kon koken kon ik mezelf nog nuttig maken en het 'lastpak-gevoel' compenseren. Nu heb ik dagen waarop ik mijn bed niet eens uit kan komen. Dat maakt me dan heel klein en naar, niet omdat ik nú in mijn direct omgeving mensen heb die me dat kwalijk nemen, maar omdat ik het mezelf zo kwalijk neem, omdat ik me nooit goed genoeg voel.
En dat maakt gevoel maakt je uiteindelijk zieker dan alleen de ziekte. En geloof me, ik wilde dat ik het met een vingerknip van me af kon zetten en het lukt me langzaamaan wel beter, maar ik heb nog altijd wel slechte dagen.

2misty2 schreef:

chevax schreef:

Maar wat verwacht je nu van anderen? In hoeverre moeten anderen rekening houden met een ziekte/aandoening? En in welke mate hou je er zelf rekening mee, bij een ander dus?
Nu krijg ik veel mensen over me heen, denk ik, maar plaats je jezelf ook niet teveel in de slachtofferrol door maar begrip en medeleven te verwachten? Als je directe omgeving weet wat je hebt en je geeft zelf je grenzen aan, is het toch goed. En je bepaalt zelf over je wel of niet over die grens gaat.

Ja daar kan ik prima mee leven! Maar niet met het feit dat ze vinden dat je niks waard bent. En niks kan bv.

2misty2 schreef:

Maar je weet toch zelf beter? Als iemand je niks waar vindt, is dat het probleem van die persoon.

Joolien schreef:

2misty2 schreef:

Maar je weet toch zelf beter? Als iemand je niks waar vindt, is dat het probleem van die persoon.

Het doet iets met je eigenwaarde.. het vaak te horen krijgen ga je het zelf geloven. Het is makkelijk om te zeggen dat je zelf beter weet.
Als elke keer een soort van bevestiging komt...

2misty2 schreef:

Joolien zoals ik aangeef..
Als meerdere mensen je een bevestiging geven..Dan ga je daarin geloven ook al hoeft dat geen waarheid te zijn..

2misty2 schreef:

Joolien zoals ik aangeef..
Als meerdere mensen je een bevestiging geven..Dan ga je daarin geloven ook al hoeft dat geen waarheid te zijn..

chevax schreef:

Ik wil je daar oprecht op antwoorden, maar ook meteen op voorhand vragen dat niet persoonlijk te nemen. Want zoals gezegd, zoveel mensen, zoveel meningen.

Ieder mens heeft zijn eigen problemen. Bij de één is het een chronische ziekte, bij de andere is het een korte, hevige ziekte en weer een ander raakt in de war van zijn rode haar of in de stress van zijn baan. Mijn punt is dat eigen problemen voor iedereen het zwaarst wegen. Logisch ook, je kunt niet voelen wat een ander voelt, dus dat maakt je eigen leed altijd zwaarwegender. Dus mensen die jouw pad kruisen, hebben allemaal hun eigen problemen. Mag je dan van iemand verwachten dat hij/zij meteen denkt "oeps, ik moet oppassen met wat ik zeg, wellicht heeft die persoon een ziekte of een ander probleem?". Ik vind dat niet. Dan maak je een wel heel moeilijke situatie. En als mensen weten dat iemand ziek is en goedbedoelde maar wat minder handige adviezen geven, dan kun je daar imo moeilijk kwaad over worden. Mensen die er een punt van maken dat je ziek bent, heb je sowieso niet nodig in je leven, dus daar kun je dan makkelijk afscheid van nemen.

Citaat:

Volgens mij is het allemaal maar zo moeilijk als je het zelf maakt. Draai het eens om: maak er zelf een minder groot punt van dat je ziek bent, dan ligt er ook minder de nadruk op. Gaat jouw ziekte er mee weg als je je zo druk maakt over wat een ander vindt? Nee. Wordt je ziekte minder als je tot in den treure uitlegt wat er met je is? Nope. En dat rode haar wordt ook niet ineens bruin áls je buurvrouw wel plots snapt dat je "iets" hebt.

Citaat:

Wat maakt nu dat je per definitie begrip mag verwachten van een ander? En hoe staat het dan met je eigen begrip tov anderen? Als je zelf in gesprek gaat met iemand, maak je dan nooit een onhandige opmerking in de trant van "misschien kun je dit en dat eens proberen?". Ik denk het wel, er is zelfs een heel forum gebouwd op mensen die hun mening graag met anderen delen, ook vaak ongevraagd.
Ik denk dat de kern van mijn post is dat leven en laten leven zo'n gek motto nog niet is. Je maakt het er in ieder geval voor jezelf een stuk makkelijker op.

Ayasha schreef:

Ik denk dat er inderdaad onderschat wordt hoeveel invloed een dagelijkse beperking heeft op je welzijn. En nog meer de wetenschap dat die beperking er is voor de rest van je leven.