Bokt.nl

**Geplaatst**: 02-05-17 10:13

Re: Demente moeder in huis nemen?

Geplaatst: 02-05-17 10:13

Mantelzorg is zwaar. Maar er is niets zo goed als zo lang mogelijk thuis wonen..

Is een dagbehandeling niet iets? Ik doe dat werk namelijk en merk veel profijt in vertraging van het proces maar ook ontlasting van partners die dan een dagje 'vrij' zijn. En kunnen bijtanken

**Geplaatst**: 02-05-17 10:18

Geplaatst: 02-05-17 10:18

Allereerst vind ik het echt geweldig dat je het overweegt om haar in huis te nemen!!!

Het is al wel lang geleden, maar toen mijn oma ging dementeren kon ze dus niet meer op zichzelf wonen. Een verzorgingstehuis vond ze zo verschrikkelijk dat haar kinderen hebben besloten haar om de beurt twee weken in huis te nemen. Dit heeft helaas niet heel lang mogen duren -O-

Als ze bovenaan de trap stond, 'vergat' ze dat ze op de bovenverdieping stond en viel zo naar beneden.....
Goed bedoelt, wilde ze gaan koken, liet ze het gas aan staan....
Uiteraard zitten er heel veel degradaties in dementie, maar je kon haar geen moment alleen laten.

Uiteindelijk is ze alsnog naar een verzorgingstehuis gegaan en ik vond het nog moeilijker om het zo te doen, dan dat ze direct vanuit haar eigen woonsituatie had gegaan

**Geplaatst**: 02-05-17 10:23

Geplaatst: 02-05-17 10:23

Jolandaa_ schreef:
Mantelzorg is zwaar. Maar er is niets zo goed als zo lang mogelijk thuis wonen..

Is een dagbehandeling niet iets? Ik doe dat werk namelijk en merk veel profijt in vertraging van het proces maar ook ontlasting van partners die dan een dagje 'vrij' zijn. En kunnen bijtanken

Hier ben ik het helemaal mee eens. Geweldig dat jullie dit willen doen, maar bedenk wel dat je ook zeker tijd voor jezelf vrij moet houden. Anders kun je er zelf aan onderdoor gaan.

**Geplaatst**: 02-05-17 10:36

Geplaatst: 02-05-17 10:36

Ik werk in een verpleeghuis, afdeling met demente ouderen.
Soms worden er mensen opgenomen waarvan de familie al erg lang voor die persoon had gezorgd.
Vaak zijn de mantelzorgers kapot, doodmoe en vinden het toch verschrikkelijk om hun geliefde naar het verpleeghuis te brengen. Logisch natuurlijk ook.
Als je moeder haar dementie vordert, kun je het niet meer alleen, dan heb je meer hulp nodig.
Je hebt soms bij dementie dat het dag/nacht ritme verstoord wordt, dat mensen 's nachts gaan spoken en jijzelf gebroken nachten krijgt.

Wij hebben zelf onze oma 9 jaar in huis gehad, alleen zij was niet dement.
En onze tante met haar gezin, hielpen ook erg veel toen zij uiteindelijk met alles geholpen moest worden.
We waren in totaal wel met 7 a 8 mensen die haar konden helpen, daarom was het goed te doen.
Maar toch altijd rekening houden met oma, je kon haar niet zomaar alleen thuis laten.

Dementie, je weet niet hoe het zal gaan.
Het kan een hele tijd stabiel blijven of dat het heel langzaam achteruit gaat, dat je nog prima voor je moeder gaat zorgen.
Maar dementie is een vreselijk iets, je moeder zal toch veranderen en misschien iemand worden waarin je je moeder niet meer herkent.

Je kan zorgen dat je moeder al op een (slaap) wachtlijst komt te staan van een bepaalde instelling.
Als zij nergens op een wachtlijst staat dan duurt het langer en wordt het moeilijker als ze toch moet worden opgenomen, een plek te vinden waar je zelf achter staat.

En wat betreft de vleugel, het kan zijn dat dit ook veranderd dat ze hier zo aan gehecht is.
De meeste instellingen willen echt wel graag tegemoet komen aan wensen van bewoners.
Dus als de vleugel toch erg belangrijk blijft voor je moeder, dat kan je altijd bespreken (misschien worden er oplossingen bedacht waar je zelf nog niet opgekomen was)

**Geplaatst**: 02-05-17 10:40

Geplaatst: 02-05-17 10:40

Als je niet goed voor jezelf zorgt kun je ook niet voor een ander zorgen...

Dat wil zeggen dat het je leven niet over moet gaan nemen. Als je broers zussen hebben kunnen die ook een paar uur langs komen zodat jij 'vrij' kunt zijn. Mantelzorg is een deel van je leven maar het moet niet je leven overnemen. Ook durven los laten.

Als activiteiten begeleider en verzorgende zie ik veel verschillende gezinnen..
Als dagbehandeling niet werkt kan dat ook thuis ingezet worden. Ik kwam bij een cliënt die zich niet thuis kon voelen en harder achteruit ging dan de bedoeling was. Nu komen we aan huis 2x per week. Doen we kleine huishoudelijke taakjes samen. Was vouwen, vaatwasser etc. Wij komen rond lunch tijd en zorgen dat deze cliënt ook eet. Zodat er zicht op is. En we wandelen een rondje. Kijken foto's of helpen in de tuin op aanwijzing van mevrouw zelf..
Dochter woont ernaast en kan gaan werken, thuiszorg komt langs voor maaltijd, medicatie en laat in de avond om mevrouw om te kleden voor de nacht.. dochter heeft het zwaar maar door deze combinatie is het dragelijker. Zij heeft ook een gezin en een leven naast mantelzorg zijn..

Maar!! Het moet wel reëel blijven. Iedere situatie is anders. Met dwaalgedrag en daarvoor een gevaar voor zichzelf en anderen is een andere dementie dan iemand die vergeet hoe de tv werk.. er zit te veel verschil in en dementie is niet alleen maar vergeten..

**Geplaatst**: 02-05-17 10:40

Geplaatst: 02-05-17 10:40

Lief dat je het overweegd alleen doe het niet -O-

. Mijn vader heeft het heel,lang volgehouden en die is er aan onderdoor gegaan. Ze begon s nachts te dwalen, weg te lopen, agressief te worden en hij kon geen minuut meer weg op het laatst. Zelfs dichtgetimmerd met de nodige vrijwilligerszorg en thuiszorg werd het een onmogelijke situatie.

Ze is uiteindelijk opgenomen wat hem en ook haar goed heeft gedaan. Inmiddels is ze al weer twee jaar dood en heeft ze drie redelijk gelukkige jaren in het tehuis gehad.

Je zou je moeder naar je woonplaats kunnen halen en daar een plekje kunnen zoeken voor haar.

**Geplaatst**: 02-05-17 10:46

Geplaatst: 02-05-17 10:46

Is dit geen optie? http://www.dagelijks-leven.nl/

Naar weten zijn er ook huisdieren toegestaan. Wbt de vleugel durf ik niet te zeggen maar misschien is er in overleg veel mogelijk?

**Geplaatst**: 02-05-17 10:47

Geplaatst: 02-05-17 10:47

Als fysiotherapeut in de geriatrie sector kom ik in thuis situaties met dergelijke problematiek, daarnaast heb ik ervaring op PG afdelingen.
Het is ontzettend zwaar om 24 uurs zorg te leveren laat staan voor iemand die dementeert. Emotionele instabiliteit en cognitieve achteruitgang is voorafgaand niet in te schatten.
Ik kan genoeg voorbeelden noemen waarin het een geweldige ervaring is (als buitenstaander) om met dementerende te werken. Helaas heb ik ook gezien hoe zwaar het is voor familie.
Ik ga de TS niet zeggen het wel of niet te doen. Mijn enige advies is om eens te gaan praten met mensen is soort gelijke situatie en te ervaren hoe het is. En zorg dat je de juiste instanties en mensen om je heen hebt om je te helpen.

**Geplaatst**: 02-05-17 10:56

Geplaatst: 02-05-17 10:56

Mijn partner heeft haar dementerende moeder in huis gehad tot haar moeder gestorven is. Belangrijkste verschil met de topicstarter is wel dat ze altijd al een huis gedeeld hebben en "zachtjesaan" in die nieuwe situaties konden glijden.
Het zal van situatie tot situatie afhangen, van demente persoon tot demente persoon maar in hun geval was dat zeker een goede beslissing om ze zo lang mogelijk thuis te houden. Wij wonen wel in België dus ik weet niet wat er in Nederland mogelijk is.
Bij hen was er vier dagen per week thuiszorg. De mama werd 's morgens uit bed gehaald door een verpleegster, gewassen en aangekleed. Dan was ze een uurtje alleen thuis en kwam de thuiszorg (mijn partner kon gewoon gaan werken). Die gaf haar dan middageten, deed wat poetswerk, boodschappen, bereidde het avondeten en gaf haar dat ook nog. Rond half zeven kwam de avondverpleging en die stopten haar in bed. Een hele poos is ze 's avonds zelf nog naar bed kunnen gaan (eerste verdieping) maar later werd ze minder goed te been en stond er een ziekenhuisbed in de living. Tijdens de nacht had mijn partner een babyfoon zodat ze haar moeder kon horen.
De mama kon wel nog enkele uurtjes alleen blijven.
De laatste periode kwam er op zaterdag een oppas van de ziekenkas (denk ik) en kwam er van woensdag op donderdag ook een nachtoppas zodat mijn partner een nachtje weg kon blijven.

Om op vakantie te gaan, deed ze beroep op http://www.baluchon-alzheimer.be/nl/onthaal.htm

**Geplaatst**: 02-05-17 10:57

Re: Demente moeder in huis nemen?

Geplaatst: 02-05-17 10:57

Volgens mij is de AOW strafkorting ook ingegaan bij inwonend meerderjarig kind. Weet iemand hier meer van? Want dat zou financieel nadelig kunnen zijn (ligt natuurlijk aan de situatie).

**Geplaatst**: 02-05-17 10:59

Re: Demente moeder in huis nemen?

Geplaatst: 02-05-17 10:59

Ik heb het nagekeken wat de gevolgen zouden zijn als ik samen met mijn bejaarde vader zou samenwonen. Ik wao en allimentatie hij aow. Beiden zouden er financieel op achteruit gaan. Alleen een echt zelfstandige woonruimte met eigen huisnummer zou dat voorkomen,

**Geplaatst**: 02-05-17 11:07

Geplaatst: 02-05-17 11:07

Varekaj schreef:
Het is heel mooi dat je het wil doen, maar ga er niet zomaar in stappen als je er geen ervaring mee hebt.

Dementie is heel erg breed en kan allerlei kanten uit gaan. Het kan dat het lang stabiel blijft zoals het nu is, en dat het stilletjes en rustig aan uitdooft. Het kan plots pijlsnel gaan. Er kunnen karakterveranderingen optreden. Ze kan besef voor veiligheid en inzicht verliezen. Er kunnen zich taalproblemen voor gaan doen. Ze kan cognitief heel sterk achteruit gaan maar fysiek ijzersterk blijven. Dag-nachtritme kan verstoord raken, er kan nachtelijke onrust optreden, ze kan terug geprojecteerd worden naar nare momenten in het leven waar ze dan in blijft hangen. Ze kan wanen en hallucinaties zien en daar doodsangsten voor uitstaan. Ze kan wegloopgedrag gaan vertonen.
Maar ze kan ook fysiek heel erg achteruit gaan: incontinentie, slikproblemen, de reflex tot eten en drinken die verdwijnt, niet meer kunnen praten...

Er kan zo ontzettend veel... en helaas valt het niet te voorspellen hoe, wat, waar en wanneer.

Het kan ook dat er niks van dit alles voorvalt, en dat op een bepaald moment de hersenen gewoon vergeten hoe ze impulsen moeten uitzenden. Dan valt alles stil: ademhaling, hartslag...

Het belangrijkste van al is dat jij je als mantelzorger vanaf de eerste dag zo goed mogelijk laat ondersteunen op alle mogelijke manieren. Dat houdt ook in dat je alvast regelingen gaat vastleggen voor het moment dat het voor jou niet meer haalbaar is. Stel je eigen grenzen in, hou je daar ook aan en ga er niet overheen. Zorgen voor iemand met dementie is zeer mooi maar ook loeizwaar.

En als laatste tip: schakel professionele hulp in. Zodat je niet altijd alleen maar "mantelzorg" bent, maar ook nog altijd haar lieve dochter, en dat zij nog steeds jouw lieve moeder kan zijn. Gevoelens en emoties is iets wat ook demente personen het langst van al gewaar kunnen worden en kunnen voelen. Zorg dat die altijd gewaarborgd blijven. Al weten ze misschien niet meer wie je bent, ze weten wel maar al te goed dat zij voor jou wel iemand zijn.

Buiten dit bovenstaande denk ik dat het persoonlijk ook niet de fijnste /beste optie voor je moeder is. In een verzorgingstehuis is dag en nacht gespecialiseerde zorg /hulp, dagbesteding, gezelschap door gezamenlijk eten en de huiskamers maar ook de mogelijkheid alleen te zijn in de eigen kamer ( die je gezellig kunt inrichten met spulletjes uit het oude huis). En zo kun je je 'vrije tijd'besteden aan het er zijn voor je moeder. Ik lees je bezwaar over de kat en piano. De kat zou bij jou kunnen blijven en je kunt haar bezoeken met de kat en andersom. Voor de piano zijn ook andere opties (kleine piano met koptelefoon bijv.) Ik denk dat jouw oplossing niet opweegt tegen bovenstaande.

Ik bekijk het vanuit mijn perspectief en ervaringen met mijn demente oma en oom.

Als tip, kijk het programma 'voor ik het vergeet' eens, van Angela Groothuizen. Volgens mij komt het vanavond weer.

**Geplaatst**: 02-05-17 11:32

Geplaatst: 02-05-17 11:32

Sprintje schreef:
Die laatste momenten met mijn moeder zijn mij 100 x meer waard dan gezellige gesprekken met vriendinnen of een goede beoordeling / promotie op het werk.
Het had voor mij, met liefde, nog veel langer mogen duren.

Bij dementie kan het zomaar zijn dat je überhaupt niet meer kunt werken of de deur uit om maar een boodschapje te doen, laat staan iets van een sociaal leven. Er is veel thuiszorg te regelen, maar er gaat nooit iemand de hele dag bij je demente moeder zitten zodat jij kunt werken.
Het is dus niet zozeer een kwestie van geen promotie, maar eerder van je baan verliezen/opzeggen.

Het is te doen, maar eigenlijk alleen als partner die verder geen werk of gezin heeft, én die fysiek nog goed is. En dan nog is het slopend.
Mijn oma heeft met liefde voor mijn opa gezorgd, hoewel hij nauwelijks nog te handhaven was in huis. Maar toen hij overleed was ze toch opgelucht. Het eerste wat ze wilde was een treinreisje maken, want daar had ze al jaren naar verlangd. Ze heeft gelukkig nog een paar goede jaren gehad voor ze zelf begon af te takelen, waarin ze nog wat leuke dingen heeft kunnen doen, zoals lunchen bij de koffietent aan het water.

**Geplaatst**: 02-05-17 12:01

Re: Demente moeder in huis nemen?

Geplaatst: 02-05-17 12:01

Een aantal jaar geleden hebben wij tijdelijk mijn dementerende oma thuis opgevangen omdat mijn opa vrij plotseling was overleden en er geen noodhuisvesting beschikbaar was. Ondanks dat oma slechts enkele weken bij ons woonde én zij toen nog redelijk 'goed' was, was dit echt wel een pittige tijd. Oma kon geen moment alleen zijn omdat ze anders wegliep, ging koken (levensgevaarlijk) en niet meer voor zichzelf kon zorgen. Ook niet vijf of tien minuten. Het was ook wel genieten om continu bij elkaar te zijn, maar echte gesprekken zaten er bij ons niet meer in. Het was goed te doen omdat wij wisten dat dit tijdelijk was. Uiteindelijk heeft mijn oma vanaf dat moment nog 10! jaar geleefd en in vrij goede lichamelijke conditie. Ze zou nog in staat zijn geweest om aan de wandel te gaan. In het begin was het verzorgingstehuis echt afzien. Ze is talloze keren ontsnapt van de gesloten afdeling door zich voor te doen als vrijwilliger/gast etc en zo mee naar buiten te lopen, of zelfs de code te onthouden (hoe is voor ons nog steeds een raadsel!). Ze is ook wel een ontsnapt en een nacht spoorloos geweest, dat was echt afschuwelijk. De politie heeft haar toen 30 km verderop gevonden midden in Amsterdam, zonder geld op zak. Ook dat is en blijft een mysterie.

Ik kan me voorstellen dat je het een prachtig idee vind, en dat zal het de eerste tijd misschien ook wel zijn. Maar voor een langere termijn zou ik het niet aanraden als je niet álles er voor wilt opgeven. Heel veel succes met je keuze!

**Geplaatst**: 02-05-17 12:12

Geplaatst: 02-05-17 12:12

Nou ben er maar even voor gaan zitten om een verhaal te schrijven over mijn ervaring.
In december 2011 is mijn moeder overleden tengevolge van alzheimer.
De laatste 2,5 jaar heeft ze in een verzorgingstehuis gewoond.
Daar is ze onderdruk opgenomen omdat mijn vader die haar verzorgde er helemaal aan onderdoor ging.
Na een paar kleine tia's was het onverantwoord om nog thuis te wonen omdat de slaapkamer op de eerste verdieping was.
mijn vader heeft 7 jaar thuis voor haar gezorgd, maar 24/7 met een demente samen wonen is alleen op te brengen door engelen.
Ik zelf was ook mantelzorger omdat mijn vader het niet aankon, helaas woonde ik 1 uur bij hun vandaan.
dus 10 keer per dag ging de telefoon, mijn moeder wilde naar haar moeder, ze wilde naar haar andere man, ze wilde naar het adres waar ze ooit woonde, ze was haar tas kwijt, ze had alle sleutels verstopt en ga zo maar door.
Veel dingen kon ik na de jaren ervaring wel via de telefoon oplossen, maar vaak moest ik toch die kant op.
mijn moeder had het super naar haar zin in de verzorging, zeker ook omdat mijn vader de zorg niet meer aankon en steeds onaardiger reageerde op al haar vragen en dingen die ze deed.
Daar kwam bij dat mijn vader al begint dement was.
Dus toen mijn moeder overleed, is de zorg voor mijn vader opnieuw op mijn schouders gekomen.
Elke week 1-2 keer naar hem toe om hem te wassen en schoon te maken.
Vreemde wilde hij niet over de vloer.
30 keer per dag bellen dat hij iets kwijt was,of dat er vreemde in huis waren, of dat hij geld nodig had en naar de bank wilde.
Later is thuis zorg nog gelukkig bijgesprongen.
Ook heb ik de zorg voor de financiën op mij genomen na dat bleek dat hij een aanzienlijk bedrag aan geld in huis had liggen.
na 2 jaar is hij opgenomen in een kleinschalig woonproject in mijn eigen woonplaats en wat een verademing was dat.
Voor het eerst in jaren ging ik op visite bij mijn vader, iets wat ik 15 jaar niet had kunnen doen omdat ik altijd aan het verzorgen was.
hij heeft nog 2,5 jaar mogen leven en is afgelopen april overleden na een griep.

Lieve TS kies voor een mooi verzorgingstehuis voor je moeder, als je dat wil bij jou in de buurt, en geniet van de momenten dat je nog contact met haar hebt, zonder je zorgen te moeten maken of ze zich wel wast en of ze wel heeft gegeten.
Een verhuizing zorgt bijna altijd dat de alzheimer erger wordt.
Of dat nu naar jou is of een verzorgingstehuis, je weet allen zeker dat ze waarschijnlijk niet tot haar dood bij jou kan wonen omdat dat in je eentje gewoon niet op te brengen is.
En met de extra zorg die ze straks nodig heeft niet te betalen.
Een verzorgingstehuis bied in elk geval die zekerheid wel.

De weg die jullie moeten gaan is zwaar, zwaarder dan je ooit voor kan stellen.
Het elke keer dat je je moeder ziet weer iets meer afscheid moeten nemen van de moeder die er niet meer is.
Elke rit naar huis heb ik jankend in de auto gezeten en het van me afgeschreeuwd.
Maar ook de mooie momenten als er weer even contact is of als je gezellig met haar een spelletje kan doen of koffie kan drinken.
Ondanks het zware traject ben ik blij dat ik voor ze heb kunnen zorgen, en vooral mijn vader heeft dat tot zijn dood heel erg gewaardeerd. En ik zou het zo weer doen, maar zou wel eerder hulp erbij zoeken.

Laatst bijgewerkt door cam op 02-05-17 12:19, in het totaal 2 keer bewerkt

**Geplaatst**: 02-05-17 12:14

Geplaatst: 02-05-17 12:14

TS: ik ken je moeder niet,noch hoe ver gevorderd is. Hoe is ze op verplaatsing of maw hoe hard hangt ze vast aan routine? Hoe reageert ze op nieuwe zaken?

Mijn oma heeft alzheimer en achteraf bekeken al veel verder gevorderd dan we initieel dachten/wisten. Mijn grootvader was haar buffer en "verborg" veel symptomen voor ons. Toen hij ernstig ziek werd en gehospitaliseerd werd, begonnen we een beeld te krijgen van de ware ernst. Mijn moeder en tante gingen om de beurt bij haar overnachten, want ze vergat waar mijn grootvader was, doolde door het dorp op zoek naar hem, vergat wanneer ze gegeten had en was boos omdat ze zich "bemoederd" voelde dfoor de aanwezigheid van 1 van haar dochters. 's nacht had ze "vreemde" gewoontes ontwikkeld om licht te dimmen (doeken en plakkers ipv de dimfunctie op de schakelaar te gebruiken).
Toen mijn grootvader overleed, was ze zodanig van slag dat we enkele malen de HA hebben moeten bellen om haar te kalmeren. Alleen laten langer dan 2u was er niet meer bij, meenemen ook niet. Als ze het beu was ging ze lopen of kreeg woedeaanvallen. Uiteindelijk is ze in spoed in een verzorgingstehuis geplaatst. Waar ze de eerste dagen om zich heen geschopt en gebeten heeft. Na een week begon ze terug min of meer "de oude" te worden.

Maw ik raad het je afhankelijk van de graad niet aan.

**Geplaatst**: 02-05-17 13:36

Geplaatst: 02-05-17 13:36

@ petitparis, daar zeg je zoiets. Routine...

TS, hoe is je moeder buiten haar eigen normale omgeving? Zij kan nu nog functioneren in haar eigen huis omdat ze die omgeving kent als haar broekzak. Enige idee hoe ze dat gaat doen in jouw huis? Kan zij zich aanpassen naar een "onbekende" omgeving, waar ze nieuwe gewoontes zal moeten leren, nieuwe routines etc. Zie je het haalbaar om haar in een onbekende omgeving onder te brengen én dan nog dagelijks vreemde thuiszorg als jij gaat werken? Kan ze dat nog plaatsen, en hoe stelt ze zich daar over op?
Alles wat ze nu heeft aan routine, eigen woning... dat is haar houvast. Haar zekerheid én haar bron van veiligheid.

Misschien niet onmiddellijk haalbaar, maar kan jij niet bij haar intrekken? Is er in NL mogelijkheid om bijvoorbeeld te minderen in uren of je job op te zeggen omdat je voor je moeder gaat zorgen, en daar dan een toeslag voor te krijgen? Je moeder hoeft dan helemaal niet te verhuizen, je organiseert het gewoon in haar huis. Je eigen woning kan je verhuren, heb je toch nog iets kleins van inkomsten.

**Geplaatst**: 02-05-17 13:44

Re: Demente moeder in huis nemen?

Geplaatst: 02-05-17 13:44

Knap dat je het wilt doen. Toch denk ik dat een verplegingstehuis in het geval van dementie beter en veiliger is. Als je niet moet gaan werken kan je er wel over nadenken om je moeder in huis te nemen. Met werk er bij is het volgens mij wel heel moeilijk. Iemand met dementie vraagt heel veel zorg.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 02-05-17 18:08

Re: Demente moeder in huis nemen?

Geplaatst door de TopicStarter : 02-05-17 18:08

Routines... mijn moeder heeft die niet echt. Ook door haar beroep en mijn vaders beroep (beiden klassiek musici - beiden gaven les aan enkele conservatoria; mijn vader had daarnaast een orkestbaan en beiden speelden in ensembles, ook wel duo samen, een beiden veel soloconcerten met orkest) en het feit dat ze altijd aan het studeren waren als ze thuis waren, is er altijd weinig regelmaat geweest. Nu nog. Mijn moeder heeft nergens vaste tijden voor, maar gaat wel meestal tamelijk vroeg naar bed en staat niet al te vroeg op. Ze eet wanneer ze honger heeft, studeert wanneer ze zin heeft en moet alleen rekening houden met de toch wel onregelmatig komende thuiszorg. Ze leest 's ochtends graag de krant en kijkt 's avonds graag het nieuws, maar dat is het wel qua vastigheid.
Ze is wel heel precies in het op slot doen van alle mogelijke deuren en het uittrekken van teveel stekkers.

Nieuwe dingen leren gaat erg moeilijk. Ze had een dect-set (telefoon), maar toen die kapot ging en er een nieuwe (eenvoudigere) kwam kon ze er niet mee omgaan. Uiteindelijk hebben we alle telefoontoestellen in huis vervangen door 'ouderwetse' druktoetsentoestellen en nu gaat het goed. Ze is alleen altijd bang dat er iets mis is als mensen niet opnemen, maar dat snap ik wel, want het is, omdat ze slecht loopt, eigenlijk haar enige contact met de buitenwereld.

Over het werken: ik werk thuis. Ik vertaal boeken. Ben daar wel 7 dagen per week zo'n 10 uur per dag mee bezig en daarnaast met de zorg voor onze dieren, het huis etc. Dus ik zal veel meer tijd moeten vrijmaken, maar ik dacht dat ze misschien een bijdrage zou kunnen betalen, zodat ik minder uren hoef te werken. Ze heeft een behoorlijk pensioen - niet gigantisch overigens, maar wel ruim.

**Geplaatst**: 02-05-17 18:48

Re: Demente moeder in huis nemen?

Geplaatst: 02-05-17 18:48

Lieve TS ik wil je niet beledigen of voor het hoofd stoten. Maar als jij 70 uur per week werkt kan je echt, heus niet voor je moeder zorgen. Ook niet als je "iets" minder gaat werken.

**Geplaatst**: 02-05-17 18:52

Geplaatst: 02-05-17 18:52

Werk zelf met verstandelijk gehandicapten waarvan sommigen ook de ziekte van Alzheimer hebben(Syndroom van Down), de achteruit gang zien is heftig (eerste stadium is vaak ook niet zichtbaar door hun beperkte verstandelijke vermogens) en het wereldje wordt heel erg klein.

:)*

Op dit moment is er op RTL 4 een serie op: voordat ik het vergeet vanavond om 21.30 uur de vijfde aflevering (van zes) hier gaat het over mensen die vroeg beginnen met dementeren en hun omgeving wordt gevolgd gedurende langere tijd. Geeft wel een beeld weer hoe divers de ziekte verloopt bij de verschillende personen. Ook wordt er tussendoor advies gegeven over omgang en waar je allemaal mee te maken krijgt.

Groet Karin.

**Geplaatst**: 02-05-17 20:47

Geplaatst: 02-05-17 20:47

rien10 schreef:
Lieve TS ik wil je niet beledigen of voor het hoofd stoten. Maar als jij 70 uur per week werkt kan je echt, heus niet voor je moeder zorgen. Ook niet als je "iets" minder gaat werken.

Exactly my thought
Mijn moeder haar leven stond in het teken van mijn vader en kon zelf niets meer.

**Geplaatst**: 02-05-17 20:50

Geplaatst: 02-05-17 20:50

Ze staat op als ze zin heeft, leest de krant, studeert en speelt met tussendoor een hapje eten, ze kijkt naar het nieuws en gaat dan op tijd op bed. Dat is een routine: hààr routine. Die staat misschien niet vast op uur, maar het zijn wel haar voornaamste vaste bezigheden.

Dit zijn dingen die ze waarschijnlijk het grootste deel van haar leven heeft gedaan, dus die zal ze ook het langst bij zich houden. Jij zal je hieraan moeten aanpassen, niet andersom. Kan jij boeken vertalen als zij piano speelt? Als ze 20x hetzelfde stukje repeteert?

Met 70u/week is iemand met dementie in huis halen, sorry, gekkenwerk. Het is een degeneratieve aandoening, het wordt alleen maar slechter. Het gaat alleen maar meer en meer en meer van jou en je omgeving vragen. Dat begint met ondersteunen in kleine dingen, tot bescherming geven, toezicht houden en in de vergevorderde stadia ook de fysiek zware zorg verlenen.
Wat ga je doen als ze jouw huis niet meer herkent, jou niet meer herkent, panisch is van angst voor "die vreemde die haar opsluit", haar man wil waarvan ze niet meer beseft dat hij overleden is? Met bijvoorbeeld incontinentie voor urine en stoelgang?

Iemand met dementie gaat terug in de tijd. Kan jij daarmee omgaan? Sta jij stevig in je schoenen als ze verteerd door verdriet haar man gaat zoeken en 'm maar niet kan vinden? Sta je stevig als ze dag en nacht zou gaan wisselen, en de hele nacht piano wil spelen? Al aan je buren gedacht?
Wat als ze verandert van karakter? Wat als ze fysiek heel sterk achteruit gaat?

Het is niet zomaar "even" moeders in huis halen. Het is je eigen leven on hold zetten om dat van een ander zo kwalitatief mogelijk te laten verlopen.

**Geplaatst**: 02-05-17 20:59

Geplaatst: 02-05-17 20:59

Hevonen schreef:
@Varekaj: momenteel woont ze nog zelfstandig, met thuishulp en 3x in de week een hulp in de huishouding en geregeld bezoek van mijn broer en mij, want anderen hoeft ze niet.
Ze is vaak bang alleen, snap ik. Ze heeft al last van wanen, vooral auditieve, maar soms ook andere. LOgica is soms ver te zoeken, maar vooral als het persoonlijke dingen betreft. Ze kan haarfijn uitleggen hoe het met de wereld staat, ook wat ze denkt dat er zal gaan gebeuren, en het is niet eens een grote interesse van haar.
Haar kortetermijngeheugen is erg slecht en dat maakt haar vaak verward en onzeker. Ik hoop eigenlijk dat als ze hier (in een veel veiligere omgeving, namelijk bij mij, woont) dat ze minder vaak bang zal zijn.

Voor weglopen hoef ik niet zo bang te zijn want ze loopt slecht. Haar vader deed dat wel, maar die was fysiek op zijn 85ste nog fit als een jongeling, alleen geestelijk niet meer.

Een van de dingen die ik inderdaad ook wil weten is op wat voor hulp ik een beroep kan doen als ze fysiek achteruit gaat, onzindelijk wordt etc. Ik heb er helemaal geen kijk op. (ik woon in Nederland)

Dat veilig zjn is ook een illusie,het is heel triest maar ze zijn nergens niet meer thuis.Ik heb mijn moeder de laatste tijd verzorgt toen z e nog thuis woonde,ze woont nu in een tehuis.Maar ze begon geregeld te roepen dat we haar gevangen hielden dat ze naar huis wilde ,ondanks dat ze al meer dan 30 jaar hier woont.
Ik denk de enige manier waarop het te doen is ,dat is als je verpleeghulp aan hus kan krijgen.En idd dat ze niet meer kunnen lopen vergeten ze ,met gevolg dat ze een poging doen om op te staan en dan vallen.Nachtrust krijg je niet meer want hun dag/nacht ritmeis verstoord dus gaan ze s'nachts spoken.
Ik vind het zo zielig mijn moeder in het tehuis,maar thuis ging niet meer.Een ouder die dement is breekt je hart keer op keer

**Geplaatst**: 02-05-17 21:07

Re: Demente moeder in huis nemen?

Geplaatst: 02-05-17 21:07

Tip: er is ook een dementie forum. Daar kun je ook veel informatie krijgen.

Nomineer dit bericht ×