Bokt.nl

**Geplaatst**: 11-02-17 13:34

Geplaatst: 11-02-17 13:34

Persoonlijk heb ik helemaal geen moeite om een dood lichaam te zien of aan te raken. Ik heb veel met de dood meegemaakt (krijg je als je op een ranch woont), en voor mij is het dode lichaam niet meer, in dit geval, het persoon dat het ooit was. Het is gewoon een 'overblijfsel' van het persoon.. De ziel is hetgene waar je afscheid van neemt. En dat klinkt heel zweverig terwijl ik het meest nuchtere persoon ooit ben

maar zo zie ik her wel. Vooral als je iets of iemand ZIET sterven, dan zie je gewoon de ziel uit de ogen weg glijden. Je kan gewoon zien wanneer iets sterft, zonder aan de hartslag of iets te voelen.
Dus, zelf heb ik t niet zo nodig om afscheid te nemen van het lichaam. Voor mij is t slechts een omhulsel van de ziel.. (wat weer zo zweverig klinkt :')

). Afscheid nemen van de ziel/ het persoon, dat is waar het voor mij om gaat. En dat proces kan jarenlang duren, ofwel het rouwproces.
Mijn oma is een week geleden overleden en ik heb zelf ook mee geholpen met het aankleden en opmaken van het lichaam. Vond het stiekem juist heel interessant hoe het allemaal in zn werk ging!

Ik snap wel heel goed dat anderen het niet zo zien, en ook dat niet iedereen een dood lichaam kan of wil zien. Veel mensen noemen mij hard, maarja, iedereen dealt er anders mee toch? Ik heb gewoon een andere visie op leven en dood dan iemand anders. En ja, misschien ben ik een stuk minder gevoelig dan een ander maar dat is toch niet erg? Net als dat het niet erg is om er wel gevoelig voor te zijn. Ik vind dat iedereen zijn gevoel moet volgen.

**Geplaatst**: 11-02-17 13:37

Re: Afscheid nemen van een geliefde

Geplaatst: 11-02-17 13:37

Tuurlijk is dat niet erg. Ik mocht willen dat ik er zo instond

**Geplaatst**: 11-02-17 13:40

Geplaatst: 11-02-17 13:40

Mensen die wat verder van me af staan, hoef ik niet te zien. Maar mijn oma heb ik wel gezien om afscheid van te kunnen nemen, dat vond ik wel heel fijn. Temeer ook omdat ik haar de dag voor haar overlijden nog bij haar was en een laatste moment van contact met haar had. Dat vond ik duizend keer emotioneler dan haar opgebaard zien. Inderdaad afscheid van haar ziel, zo voelde het. Nadat ik haar opgebaard had gezien was het voor mij verder ook goed, klaar, volledig.

**Geplaatst**: 11-02-17 13:45

Geplaatst: 11-02-17 13:45

Mijn opa heb ik kort na zijn overlijden nog gezien was net of hij lag te slapen.
Opgebaard heb ik hem niet meer gezien mijn moeder en zus raden het af omdat hij niet meer leek en idd beetje Opgeblazen was.

Ik denk dat het voor iedereen anders is wat je fijn vind en wat helpt qua verwerken

**Geplaatst**: 11-02-17 13:51

Geplaatst: 11-02-17 13:51

Mijn moeder was de eerste die ik overleden heb gezien. Ze lag zo vredig in haar bed en leek wel weer een jonge vrouw. Ik had gedacht dat ik het eng zou vinden.
Heb wel thuis afscheid genomen omdat ik bang was niet meer bij de kist vandaan te willen , een stukje zelfbescherming .
Ik heb haar een prachtig afscheid kunnen geven die wat anders was dan wat mensen gewent zijn.
Maandag is het al weer 2 jaar maar het voelt als gisteren . Kan er nog steeds niet mee om gaan.

Zelf ga ik niet naar opbaringen van anderen . Ik schaam mij dat ik het niet kan maar ik verander in een huilend wrak. Mensen begrijpen het wel en ik schrijf meestal een mooie brief .
Niets moet dus volg je gevoel.

**Geplaatst**: 11-02-17 14:01

Re: Afscheid nemen van een geliefde

Geplaatst: 11-02-17 14:01

Mijn vader is op mijn 13e overleden. Hij heeft daarna nog een paar dagen in huis opgebaard gelegen (gekoeld). Voor mij was dit enorm vreemd. Ik kan me niets herinneren van die tijd. Ik heb alles in mijn hoofd geblokkeerd. Het heeft voor mij dus absoluut geen toegevoegde waarde gehad maar voor mijn moeder wel. Zij kon hem niet laten gaan.

Ik vind het belangrijker om afscheid te nemen als de persoon nog leeft dan wanneer de ziel het lichaam al heeft verlaten. Op dat moment is het lichaam slechts een leeg omhulsel. De ziel is wel bij je, waar je ook bent.

Ik had er als puber erg veel moeite mee en heb hem dus ook maanden genegeerd. En dus niet fatsoenlijk afscheid genomen. Dat achtervolgt me nog, tot op de dag van vandaag.

Ik denk wel dat we het nodig hebben om afscheid te nemen en het is aan een ieder om te bepalen hoe. Iedereen rouwt anders.

**Geplaatst**: 11-02-17 14:09

Re: Afscheid nemen van een geliefde

Geplaatst: 11-02-17 14:09

Ik denk dat het verstandig is om foto's te maken als degene opgebaard ligt in de kist.
Dan kunnen later (jonge) kinderen die toen misschien niet wilden kijken, maar hier later toch wat spijt van hebben en misschien later toch een soort van nieuwsgierigheid hebben de foto's bekijken.

**Geplaatst**: 11-02-17 14:11

Geplaatst: 11-02-17 14:11

Ulfeino schreef:
Ik denk dat het verstandig is om foto's te maken als degene opgebaard ligt in de kist.
Dan kunnen later (jonge) kinderen die toen misschien niet wilden kijken, maar hier later toch wat spijt van hebben en misschien later toch een soort van nieuwsgierigheid hebben de foto's bekijken.

Ik heb dit voor mijn demente oma gedaan. Niet van de open kist maar gewoon van de kist met de bloemen in de aula. Zo kunnen we haar het layen zien als ze vraagt om mijn opa waar die is

**Geplaatst**: 13-02-17 01:27

Re: Afscheid nemen van een geliefde

Geplaatst: 13-02-17 01:27

Ik ben mijn stiefopa als twaaljarig meisje gaan groeten. De eerste keer dat ik met de dood geconfronteerd werd. Ik herinner me voornamelijk oma die huilend naast hem stond en schreeuwde dat hij moest wakker worden. Ook herinner ik me hoe koud hij aanvoelde, en eigenlijk was het alleen maar akelig.

Mijn vriend heb ik begeleidt tijdens het sterven, ik heb zijn laatste ademhaling gehoord, ben nog een kwartier bij hem blijven liggen, kleding gekozen en mijn mam en de verpleegsters hebben hem toen aangekleed en "mooi" gemaakt. Ik ben daarna voor de begrafenisondernemer kwam om hem mee te nemen nog even gaan kijken om afscheid te nemen. Hij wilde niet dood gezien worden zei hij altijd maar ik had het nodig om het te kunnen afsluiten. Ik liep de kamer in en schrok me dood, ben snel een kus gaan geven en huilend buitengelopen. Maar, ik was er al die tijd, en het voelde alsof ik ook degelijk afscheid moest nemen van zijn lichaam dus ben ik een tweede maal de kamer ingegaan, waarna ik naast het bed ben gaan zitten op de grond. Ik heb zijn arm nog gestreeld, gehuild, een kus op zijn voorhoofd en toen was het goed. Ze hebben hem meegenomen en verder heeft niemand mijn vriend gezien. Hij wilde herdacht worden zoals hij was, en dat begrijp ik.
Ik schrok hoe snel een lichaam veranderd. Tussen de tijd dat hij stierf en opgebaard was zat maximaal een uur en hij was een totaaal andere mens. Mam vond hem er vredig uitzien, geen rimpels en straalde rust uit, maar ik vond het vooral pijnlijk en akelig. Het is erg confronterend om aan dat beeld terug te denken, dan is het opeens écht, terwijl ik mezelf graag voorhoudt dat hij weg is/ Weg, is minder definitief dan dood.

Ik zal dus zelf als ik sterf niet willen gezien worden door anderen. Wel wil ik mijn geliefden, gezin en ouders wél zien omdat het nodig is om te beseffen dat het echt is.

Maar zoals iemand al schreef, het lichaam is een omhulsel dat achtergelaten worden en de geest/ziel/spirit blijft gewoon bij je

zo troost ik mezelf ook

**Geplaatst**: 13-02-17 04:54

Re: Afscheid nemen van een geliefde

Geplaatst: 13-02-17 04:54

Ik doe hetzelf altijd en vind dat ook heel prettig. Echt de bevestiging dat die persoon inderdaad overleden is. Zonder te kijken komt het bij mij niet binnen op 1 of andere manier.

Mijn oma was in de kist mooier dan ik haar ooit levend heb gezien.

**Geplaatst**: 13-02-17 05:48

Geplaatst: 13-02-17 05:48

Hmm heel persoonlijk denk ik.
Ik heb geen problemen met opgebaarde mensen zien.
Heb toen ik 8 was mn opa nog gezien toen hij was opgebaard.

Heb ergens ook gewild dat ik 2 vrienden ook nog had kunnen zien en afscheid van nemen.

Echter begrijp ik het concept dood ook zonder dood lichaam te zien. En heb ik evengoed afscheid kunnen nemen zo van mijn 2 vrienden evenals mn oma. Zij overleed toen ik in USA woonde, dus zelfs niet bij de begrafenis geweest.
Op dat gebied vind ik niet dat er een veschil zit tussen het afscheid dat ik heb genomen van mn opa die ik wel opgebaard heb gezien of dat van mn oma en vrienden die ik niet alszijnde dood heb gezien.

Is heel persoonlijk.

**Geplaatst**: 13-02-17 09:07

Geplaatst: 13-02-17 09:07

Het ligt er heel erg aan wie... bij kennissen hoeft het voor mij niet, maar opa/oma of vader wel.

Mijn vader zag er toen hij net overleden was niet uit, pikzwart was hij toen, waar ik enorm van schrok maar later trok dat weg, toen was ik heel blij dat ik nog gekeken heb. Anders hield ik dat nare beeld van hem vast.... niet dat het toen prettig was....

**Geplaatst**: 13-02-17 09:18

Re: Afscheid nemen van een geliefde

Geplaatst: 13-02-17 09:18

Dat zijn gewoon heel lastige dingen,want je weet nooit waar je goed aan doet en je kan het niet overdoen... Als je wel gaat kijken en je schrikt ervan, kan je het niet meer terugnemen. Als je niet gaat kijken krijg je er later misschien spijt van en kan je het ook niet over doen.

Ik denk dat je hoe dan ook vrede moet hebben met wat je gedaan hebt, en daar later niet meer over moet twijfelen (had ik maar dit of had ik maar dat..)...

Ik ben blij dat ik mijn vader wel heb gezien toen hij opgebaard was. Zijn sterfbed was naar, en toen hij net overleden was, lag hij er ook niet prettig bij (hoewel ik geen moeite had met zijn dode lichaam). Maar in de kist hadden ze hem er weer netjes uit laten zien, en in zijn gewone kloffie met petje op was het fijn om dat als laatste beeld te hebben

**Geplaatst**: 13-02-17 09:19

Geplaatst: 13-02-17 09:19

Bij opa, oma's en m'n schoonvader wel echt afscheid genomen. Mijn moeder heeft me bij mijn oma, toen ik 9 was, begeleid om wel afscheid van haar te nemen. Was mijn eerste aanblik met een dood iemand. Ik zei nog, dat dat oma niet meer was, daar lag een pop... Toch ben ik blij dat mijn moeder me er naartoe heeft laten gaan, op die manier is de dood voor mij toch wat 'grijpbaarder' geworden.

Bij mijn schoonvader waren we erbij toen hem euthanasie verleend werd.
Ik ben een uur erna nog even bij hem wezen kijken en 2 dagen later hebben we als naaste familie nogmaals afscheid genomen in het rouwcentrum, waar we samen de kist gesloten hebben, voor de condoleance. Hij wilde niet opgebaard liggen, geen aapjes kijken.

Bij mijn naasten zal ik in de toekomst ook graag echt afscheid nemen van het lichaam, voor mij is dat toch wel een belangrijk moment.

Bij kennissen hoeft dat van mij niet, die staan war verder weg.

**Geplaatst**: 13-02-17 09:24

Geplaatst: 13-02-17 09:24

Het is denk ik heel persoonlijk. Voor mij is een lichaam maar een overblijfsel. Zoals Eileen_ heel goed beschrijft. Een onbekend persoon of dier doet mij niet zo veel. Als ik naar de uitvaart van een persoon ga die wat verder van mij afstaat hoef ik niet in de kist te kijken.
Bij familie die dichtbij staat vind ik het soms wel fijn. Toen mijn oma was overleden vond ik het wel fijn om even afscheid te nemen bij een open kist. Maar dat was ook alleen voor directe familie en hele goede vrienden. Vlak voor de dienst hadden wij de kist gesloten. Misschien ook omdat ik haar zag sterven dat het even fijn was om zo afscheid te nemen.

**Geplaatst**: 13-02-17 09:32

Geplaatst: 13-02-17 09:32

Ik heb alleen openingstopic gelezen en nee ik neem geen afscheid als iemand langer dan een paar uur dood is. Er wordt altijd zo leuk gezegd net alsof ze slapen maar nee dat is voor mij dus echt niet

. Is duidelijk dood. Bij mijn opa moest ik helaas afscheid nemen. Dat is nu ruim 30 jaar geleden maar helaas moet ik soms nog moeite doen om het nare beeld te vergeten.

Mijn moeder is nu bijna 2 jaar dood en ik heb haar samen met mijn zus met liefde de laatste zorg gegeven toen ze net overleden was, daarna niet meer gezien met reden dus. Net als de helaas lange rij dieren (paard en hond). Net overleden geen probleem, eenmaal een paar uur dood moet ik gewoon niet meer kijken of aanraken.

**Geplaatst**: 13-02-17 09:35

Re: Afscheid nemen van een geliefde

Geplaatst: 13-02-17 09:35

Ik was geloof ik 15 toen Oma overleed en was er al lang niet meer geweest omdat ik niet tegen het demente toen kon en ze was heel mager enzo. Wel in de kist gekeken en samen met de kleinkinderen de kist dicht gedraaid. Was wel heel mooi en toen zag ze er heel vredig uit.

Opa weet ik niet meer. Toen was ik een stuk jonger.

**Geplaatst**: 13-02-17 09:49

Geplaatst: 13-02-17 09:49

karuna schreef:
Ik heb alleen openingstopic gelezen en nee ik neem geen afscheid als iemand langer dan een paar uur dood is. Er wordt altijd zo leuk gezegd net alsof ze slapen maar nee dat is voor mij dus echt niet . Is duidelijk dood. Bij mijn opa moest ik helaas afscheid nemen. Dat is nu ruim 30 jaar geleden maar helaas moet ik soms nog moeite doen om het nare beeld te vergeten.

Mijn moeder is nu bijna 2 jaar dood en ik heb haar samen met mijn zus met liefde de laatste zorg gegeven toen ze net overleden was, daarna niet meer gezien met reden dus. Net als de helaas lange rij dieren (paard en hond). Net overleden geen probleem, eenmaal een paar uur dood moet ik gewoon niet meer kijken of aanraken.

Dat verschilt heel erg per overledende. Sommigen veranderen erg veel en anderen niet.. Mijn eerste oma die overleed zag er al heel dood en ziek uit een paar uur voordat ze overleed. Terwijl ze er in de kist 10x beter, vrediger en beter uit zag.. Dit was ook mijn eerste dichtbije ervaring met de dood, dus het heeft mij (onbewust) erg geholpen denk ik. Omdat ze er zó veel vrediger uit zag in de kist dan "levend". Ze zag er echt uit alsof ze vredig aan het slapen was. Dan heb je er sneller vrede mee

Terwijl bij mn andere oma je heel goed kon zien dat ze dood was. Ze had al 2 maand op de IC gelegen met allemaal slangetjes, tracheostoma, beademing etc. Daarnaast liters bloed verloren toen ze overleed, dus veel witter dan normaal.. bij haar bijvoorbeeld kon je dus echt zien dat ze dood was. Opgezwollen keel, tong, lippen, allemaal wondjes rond dr lippen (mond lukte ook niet dicht), veel witter dan normaal etc. Mensen die haar niet in haar ziekteperiode gezien hebben (ze wilde geen bezoek behalve ons) zullen haar echt niet herkend hebben. Kan begrijpen dat dat een erg naar en traumatisch gezicht kan zijn voor sommigen

**Geplaatst**: 13-02-17 10:05

Geplaatst: 13-02-17 10:05

Ik heb altijd al veel moeite gehad met begrafenissen en crematies (tja, wie niet). Maar ik hoef écht niet nog in de kist te kijken 'hoe ze er bij liggen'. Bij mijn oma wilde ik het toen proberen, heb een halve seconde een blik geworpen en ben zó geschrokken dat ik dat nóóit weer wil. Nee, ik herinner me liever de persoon zoals hij/zij was. Levendig, vrolijk en zonder 'lijden'.

Iedereen neemt op zijn eigen manier afscheid, niets is goed of fout. Je moet doen waar jij je goed bij voelt. Hoe dat in de toekomst met bijv. mijn moeder moet, durf ik nu nog niet eens over na te denken. Maar ik weet wel dat ik niet in de kist hoef te kijken.

**Geplaatst**: 13-02-17 10:17

Re: Afscheid nemen van een geliefde

Geplaatst: 13-02-17 10:17

je weet nu nog niet wat je tegen die tijd doet, en dat hoeft ook helemaal nog niet... Je idee daarover kan in de loop van de jaren veranderen

Ik zei ook altijd dat ik dat nooit wilde, maar ja, soms ontkom je er niet aan... :| En omdat een overleden persoon voor mij persoonlijk er echt uitziet als een 'lege huls' hielp mij dat met afscheid nemen (ze zijn er dan echt niet meer)..

Maar inderdaad, het is echt heel persoonlijk en niemand kan je vertellen hoe het moet, en of je het anders moet doen..

**Geplaatst**: 13-02-17 10:21

Geplaatst: 13-02-17 10:21

Toen mijn moeder overleed hebben we haar niet laten opbaren omdat ze in de uren na haar dood al heel erg vergeeld was(overleden aan de gevolgen van non hodgkin kanker) en dat alleen maar erger zou worden. Ze was al niet meer herkenbaar voor mensen die haar een tijdje niet hadden gezien.

Ze is wel thuis in ons bijzijn overleden, dus we hebben alsnog "fysiek" afscheid kunnen nemen. Ik denk dat het heel erg aan de situatie ligt.

Toen mijn oma overleed ben ik wel gaan kijken hoe ze opgebaard lag, maar ik was nog klein dus kan me weinig herinneren. Zij was "gewoon" aan oude leeftijd overleden dus lag er heel gewoon bij, niks geks aan te zien.

**Geplaatst**: 13-02-17 10:53

Re: Afscheid nemen van een geliefde

Geplaatst: 13-02-17 10:53

Net voor kerst is een vriend van ons overleden.
Net na kerst konden we afscheid nemen en ik ben heel erg geschrokken.
Ik had hem al een tijdje niet gezien en ik herkende hem bijna niet. Was heel erg afgevallen door zijn ziekte en ik ben daarom ook op een afstandje blijven staan. Vond het best naar eerlijk gezegd.

**Geplaatst**: 13-02-17 10:57

Geplaatst: 13-02-17 10:57

Dit ligt ontzettend aan de situatie. Aangezien ik mijn hele familie al verloren ben, heb ik alles al meegemaakt.

Mijn opa's en oma (opa B van de gevolgen van kanker, opa P delirium na ziekenhuisbezoek, oma B leukemie) heb ik niet gezien toen ze opgebaard lagen en ook voor een gesloten kist gekozen. Dit omdat ze al te veel veranderd waren in korte tijd.
Was ik zelf bij opa B nog wat jong (onder de 14, dus in overleg met ouders) hij lag trouwens wel in een open kist maar ik vroeg dus hard op waarom we bij een vreemde zaten te kijken in een krap bed die lag te slapen

Mijn vader is overleden in het ziekenhuis aan longkanker, ik was toen 20 en heb er voor gekozen om hem niet te zien tijdens de opbaring (al had ik wel het pasje in bewaring voor mensen die wel wilde kijken bij hem) Hij had een gesloten kist, dat had hij zelf geregeld (hij had zijn hele crematie zelf georganiseerd en zelfs dingen ingesproken) Ben toen aardig kapot gegaan tijdens de dienst maar ik zat toen midden in mijn examenjaar van het MBO en ik moest door. Kon niet stilstaan bij het verdriet. Ik ben 3 jaar na het overlijden van mijn vader ingestort en heb een maand in bed doorgebracht. Nu heeft het pas een plekje.

Mijn moeder is, afgelopen zomer, thuis in mijn armen overleden aan darmkanker. Ik ben er het volle 1,5 uur bij haar gebleven totdat ze werd weggereden door Yarden (dus ook erbij geweest toen ze haar verplaatste en inpakte) Ik heb die 1,5 uur erbij geweest, gehuild, gegild enz. maar daarna was het klaar. Wel nog 1 keer erbij geweest bij de opbaring maar ik herkende daar mijn moeder niet meer in. En het koste mij daar ook heel moeite om niet te vragen naar mijn moeder, want dit was haar niet. Je kon aan haar zien dat het geen gemakkelijke dood is geweest. Daarom is bij haar ook gekozen voor een dichte kist.

**Geplaatst**: 13-02-17 11:08

Re: Afscheid nemen van een geliefde

Geplaatst: 13-02-17 11:08

Ligt er aan hoe dichtbij de persoon heeft gestaan. Mijn opa en oma heb ik beide gezien, evenals de moeder van mijn beste vriend (ken hem sinds we 2 jaar zijn). Alle drie lagen ze er heel rustig en 'mooi' bij. Zorgt er imo wel voor dat het echt tot je door dringt, soms moet ik het gewoon met eigen ogen gezien hebben. Nu was ik bij alle drie zeker niet de eerste die is gaan kijken, dus ik wist wel een beetje wat ik kon verwachten en dat ze er gewoon netjes bij lagen.
Indien iemand heel snel achteruit is gegaan denk ik niet dat ik zo snel zou kijken. Dan kun je de persoon beter herinneren zoals hij/zij was. Tenzij het mensen zijn die heel dicht om me heen staan, denk dat ik dan altijd zou kijken al is het maar ter bevestiging dat ze echt dood zijn..

**Geplaatst**: 13-02-17 11:10

Geplaatst: 13-02-17 11:10

Ik heb mijn oom zelf niet gezien bij het opbaren.

Mijn oom is vorig jaar april plots overleden aan een hartstilstand op de parkeerplaats van het ziekenhuis, hij ging voor een afspraak met de cardioloog naar het ziekenhuis. door de hartstilstand is hij gevallen en had flink wat schaafwonden op zijn gezicht. rond 12 uur was dat gebeurd en tegen 5 uur mochten bij als familie pas bij hem. het was enorm confronterend om mijn oom zo te zien met de schaafwonden, binnen enkele uren was hij zo erg veranderd.
Bij het opbaren heb ik mijn oom niet meer gezien, mijn ouders raden het af aangezien hij erg veranderd, natuurlijk ook door de schaafwonden en ze hadden sectie verricht dus het was te zien dat ze zijn hersenen en hart hadden gecontroleerd.

3 jaar geleden is mijn tante overleden aan kanker, haar heb ik een paar uur na het overlijden gezien en bij de opbaring. gelukkig lag zij er erg vredig bij en was het niet heel erg confronterend om haar te zien.

Nomineer dit bericht ×