Jeetje ik las je laatste topic ook en over hoeveel moeite je hebt met de situatie en dan gebeurd er dit! Heel veel sterkte meid, ik brand een kaarsje voor je!
Ooohw sterkte!!! Ik volgde je vorige topic al en had toen al met je te doen. Maar nu verdien je een extra dikke knuffel!!
Gecondoleerd!
Littera
Berichten: 2205
Geregistreerd: 11-04-12
Woonplaats: Onder de zon en boven de grond
Geplaatst: 09-02-17 18:46
Ach meisje toch... Gecondoleerd en heel veel sterkte, ik kan me niet eens voorstellen hoe verschrikkelijk jij je nu zult voelen.
Wees niet bang om tegen Bo te zeggen wat je graag wilt en/of nodig hebt. Misschien is ze bijvoorbeeld terughoudend om je te knuffelen omdat ze bang is dat jij dat niet wilt. Probeer tegen haar te zeggen dat je dat wel fijn zou vinden. Ook als je over je vader of je moeder wilt praten, kan je dat rustig tegen Bo zeggen. Het is voor haar een nieuwe situatie, dus het kan zijn dat ze nog niet helemaal weet wat zij het beste kan doen.
Ik beloof je dat het verdriet minder zal worden. Er zullen weer dagen komen waarop je kunt lachen, momenten waarop je gelukkig bent en seconden waarin je even niet meer aan je overleden ouders denkt. Het is nu heel moeilijk en verschrikkelijk oneerlijk en ik vind het zo ontzettend erg voor je, maar er komt een dag waarop het leven weer de moeite waard wordt, echt waar.
Ik ben verpleegkundige en krijg vaak met de dood te maken en toch, als het je familie is, is alles anders. Een paar jaar geleden overleed mijn grootvader aan kanker. Hij was op korte tijd enorm afgetakeld en ik had hem 2 dagen voor zijn dood nog gezien. Mijn vake, mijn lieve stoere opa, was toen nog maar een schim van wie hij ooit was. Ik wilde hem echt niet gaan groeten, ik wilde hem herinneren hoe hij voor zijn ziekte was. Niemand begreep me, ik die zoveel doden al heb gezien, ik die al zoveel mensen mooi heb gemaakt na hun overlijden zodat hun familie afscheid kon nemen, ik wilde niet gaan groeten. Uiteindelijk ben ik op het allerlaatste moment toch nog geweest. Plots kreeg ik het gevoel dat ik moest gaan, het was immers de laatste keer dat ik mijn grootvader kon zien en ik kreeg ook ineens sterk de drang om afscheid te nemen. Ben nog nooit zo bang geweest om een dode te zien en ging met een heel klein hartje binnen. Uiteindelijk heeft het me wel deugd gedaan om afscheid te nemen en heeft het mij geholpen in mijn rouwproces. Maar niemand kan zegen wat voor jou het beste is. Vele mensen ondervinden dat hun geliefde gaan groeten, hen helpt in het afscheid nemen. Maar dit geldt niet voor iedereen en als je niet wil gaan, is dat ook ok. Je kan ook nog op je eigen manier afscheid nemen en die is ook voor iedereen anders. Ik heb een foto van mijn opa, de muziek die op zijn begrafenis gespeeld is heb ik op cd en na zijn overlijden heb ik een maand lang iedere dag zijn favoriete jenevertje gedronken (hij dronk vroeger ook alle dagen een klein borreltje). De cd kan ik trouwens nog steeds niet spelen, ook al zijn we 3 jaar verder, maar zo af en toe neem ik hem vast en denk ik aan mijn opa. Dus meid, volg je eigen pad en durf verdriet toe te laten nu. Hoe rauw en pijnlijk het ook is, durf te rouwen om je vader en krop niets op. Je mag nu echt even je hoofd laten hangen en boos zijn op de wereld, maar ik hoop dat je je boosheid kan omzetten in kracht en vechtlust. En ik hoop dat er een dag komt, liefst zo snel mogelijk, dat het leven je toelacht en je massa's mooie dingen brengt.
de wereld haat jou echt niet, jij hebt alleen de pech het zo rauw op je dak te krijgen.
mijn oma is een paar jaar geleden overleden, ze was erg ziek. ik had haar al jaren niet meer gezien. vanwege prive omstandigheden heb ik niet gedurft om naar haar bed te gaan. ik heb haar ook dan nooit weer gezien. had ik mij maar over mij angst heengezet en haar nog een laatste groet gegeven. ik heb er zeer veel spijt van.. maar diep in mijn hart hoop ik dat ze het begrijpt. wanneer ik nog maar een keer in NL ben dan wil ik haar graf nog graag een keer opzoeken.
mij helpt het als ik de overleden persoon zie en het dan kan afsluiten, met dier en mens.
voor een ander helpt dit juist niet om af te sluiten en een plekje te geven. gaan of niet gaan, beide is een goede beslissing. zolang jij je daar een beetje bij goed voelt.
ik wens jou nogmaals heel veel sterkte! een hele dikke knuffel van mij voor jou!
Heel veel sterkte gewenst voor jou en voor Bo! Ik las in je andere topic dat jij een Bo wat afstandelijk zijn naar elkaar, ik ben ook een bonus moeder en houd ook wat afstand tenzij de kinderen duidelijk aangeven dat ze meer willen, tot die tijd respecteer ik hun gevoelens daarin. En dat doe ik nu al 15 jaar dus soms duurt het lang. Hopelijk groeien jij en Bo nu meer naar elkaar toe. Hou je taai meisje
Dat herken ik wel maras, ik wou in het begin mezelf niet opdringen. Achteraf dom, in ons geval kon juist de echte moeder niet de juiste zorg voor de kinderen regelen. Nu woont de oudste bij ons, omdat het hier juist beter ging, meer zorg, betere thuissituatie. Een bloedband is dus niet het belangrijkste in het moederschap.
Ts ik hoop dat je een beetje over de eerste shock heen bent inmiddels.