Bokt.nl

Selka schreef:

TS hier een heel andere mening. Ik vind het namelijk een hoop nodeloos gezwets. Het lijkt mij vreselijk om zo in het leven te moeten staan. Even een stukje tekst erbij gepakt:

cooper schreef:

KNIP
Laten we daar verandering in brengen. Op die manier leer je jezelf kennen en is het niet meer nodig om jezelf te beschermen en maskers te dragen, anders te gedragen dan je bent of anderen te pleasen omdat je goedkeuring nodig hebt omdat je niet op jezelf vertrouwt. Dan hoef je je niet meer te laten leiden door ego-behoeftes en dan doen de dingen niet zo'n pijn, kost het niet zoveel energie, dan is er niet zoveel spanning, haat en nijd en strijd. Dan kan het stromen, dan kan je leven en genieten. Dan is het niet meer nodig om agressief te worden omdat dingen niet gaan zoals ze gaan, of dan is het niet nodig om een ander kleiner te maken zodat jij jezelf "groter" voelt, dan kunnen we in liefde en vrede leven, en ik denk dat elke mens dat wil.

De sleutel ligt erg dichtbij, dichter dan je denkt. Je hoeft er maar één ding voor te doen en dat is in de spiegel kijken en je ogen openhouden. En als je wilt sta ik naast je, en kijk met je mee.

Blijkbaar kan ik dus niet leven en genieten + voel ik mij erg klein. Geloof mij geen van dat alles is waar. Ik heb een HEEL klein clubje mensen die mij echt kennen en dat is prima. Wat jantje en pietje vinden of denken is niet mijn probleem en ik wil het al helemaal niet weten. Ik wil niet met iemand een diepgaand gesprek voeren, ik wil gewoon mijn eigen ding doen.

Het is zo ontzettend zweverig en sociaal. Nee niks voor mij.

Kuggur schreef:

Hm, in je (ver)oordelende manier van over je zus praten zie ik "acceptatie" noch "respect".
Met name het openbaar maken van deze laatdunkende karakter analyse van een gezinslid spreekt boekdelen.
Maakt op een of andere manier je geitenwollen sokken OP wat minder indrukwekkend....

Brainless schreef:

Nou.. bij mij dus niet.
Ik werd zwaar depressief omdat ik (later erachter kwam) dingen uit het verleden niet kan veranderen.
Alleen de manier waarop ik ermee omga, hoeveel ik het toelaat en mijn huidige leven erdoor te laten beïnvloeden.
Ik heb gekozen voor mijn huidige leven en daardoor (gevoels)deuren dicht getrokken waardoor het huidige leven prima gaat.
Ik ben wat ouder en ik heb het echt jaren geprobeerd (lees: 10+ jaar).
Van alle soorten therapieën tot emdr ... alles wat mijn gevoel moest boven brengen zodat ik het kon verwerken... ehh verwerken?
Bij mij werd het alleen maar erger (soms leek het even te helpen om daarna weer harder binnen te komen).
Ik heb meerdere gesproken met een zeer ernstig trauma en zij hebben na jaren ook ervoor gekozen voor hun eigen leven en dus de emotionele deur (over de moeilijke periode) resoluut dicht te trekken.
Sommige dingen zijn niet te verwerken, soms helpt accepteren, maar bij zware dingen is het soms prettig dat je de emotie die bij bepaalde gedachten opborrelt uit te schakelen.

Sizzle schreef:

Ik zie nog steeds niet waarom ik tegen anderen moet vertellen wat de kern van mij geluk is (naasten uitgezonderd).
Ik weet precies wat mij gelukkig maakt en heb geen enkele angst voor verandering of risico.
Maar als ik er tegen een bokker niets over zou zeggen ben ik dan oppervlakkig

Ik zie geen verbinding tussen graag praten en jezelf zijn. Je kan uitstekend jezelf zijn en weinig zeggen.

Ik heb er geen behoefte aan dat jij in mijn spiegel kijkt. Dat betekend niet dat ik er zelf niet in kijk.

Ayasha schreef:

cooper schreef:

Ik ga me haast een uitzondering voelen, alsof ik degene ben die iets verkeerd doet, misschien harder moet worden of mezelf meer moet wegcijferen. Maar ik weet dat dat niet realistisch is omdat ik daar net vandaan kom en ervaren heb dat dat niet de manier voor me is om met mezelf, anderen en het leven in het algemeen om te gaan. Ik voel dan heel erg dat er dingen missen, dat er geen diepgang is en dat die diepgang voor mij nodig is om te kunnen functioneren. De wereld voelt kaal, hard , koud en kil als ik werkelijk ga leven zoals er van elkaar verwacht wordt.

IMO wordt dat niet verwacht maar is dat een keuze die je kan maken. Die keuze "mag" jij een ander niet ontnemen in mijn mening. Deel zelf zoveel je wil maar "verwacht" dat zelf niet van anderen.

Citaat:

Wanneer ik in gesprek ben met mensen of vrienden dan duurt het vaak ook niet lang alvoor ik met de ander een meer diepgaand gesprek wil. Ik heb zelf gezien wat voor weer het is, dus ik zou het fijn vinden om te weten wat er nou echt in je omgaat. Hoe voel jij je eigenlijk, hoe kijk jij tegen dingen aan? Wat speelt er in je leven, waar wordt je blij en vrolijk van en wat maakt jou verdrietig? Wat zijn je dromen, je passies, wat zijn je pijnen en wat raakt jou? Wat wil je? Waar loop je tegenaan? Wat zijn je overtuigingen, blokkades en struikelblokken? Vragen en dingen die vaak ook gevoelens oproepen, niet altijd degene die we als prettig bestempelen, maar waarom moeten we dat zo vaak vermijden? Waarom voelen we zo de behoefte om weg te lopen van gevoelens die we als "negatief ervaren"? Het is toch net prettig om te kunnen delen, ook pijnlijke dingen? Mij lucht het enorm op om even eerlijk te zijn over wat er nou écht in me omgaat. Maar ik merk dat de vraag; Hoe gaat het met je? Eigenlijk niet gesteld wordt omdat er écht interesse is, maar meer uit beleefdheid. Het is me vaak voorgevallen dat ik dan wil vertellen en de ander al met zijn aandacht ergens anders is. Dat er eigenlijk niet echt geluisterd wordt. Dat is niet fijn.

Jou lucht het op, ik zou kriegel worden van iemand zoals jij hier beschrijft. Waarom zou pijnlijke dingen delen prettig zijn. In welk universum is pijn delen prettig?
Ik geef wel toe; als ik geen interesse, geen tijd of geen aandacht heb om te luisteren dan vraag ik niet aan iemand hoe het gaat. Dan sla ik die vraag over.

Citaat:

In onze maatschappij zijn er zoveel verwachtingen. We doen allemaal mee aan de rat-race waarbij we proberen zo goed en kwaad als het kan alles bij elkaar te houden wat uit elkaar dreigt te vallen. We moeten vanalles, zoveel dingen dat het haast niet bij te houden is, maar we verwachten het van onszelf en ook van elkaar. We moeten dingen bereiken, we moeten vergaren en worden. Want anders... Er plakt zo een ontzettend groot stigma op gewoon te willen genieten, om gewoon te willen Zijn. Want we zijn al snel te lui, te nutteloos. Doen , doen doen. En omdat ik het doe, moet jij het ook doen...

Jouw hele post staat vol verwachtingen, wie ben jij dan om de maatschappij er op te wijzen?

Citaat:

Zoveel mensen die lijden aan depressies, overspanningen, gezondheidskwalen omdat er zo een grote druk op onze schouders rust en ondertussen gaan we maar door. Merendeel van de mensen hebben daar dan nog enkele onverwerkte trauma's,gevoelens en emoties bij die hen daarin belemmeren en uiteindelijk nog groter worden omdat er niet meer stilgestaan wordt bij het gevoel. Ik bedoel daar niet mee dat we maar moeten treuren en bij de pakken moeten neerzitten, nee, het leven gaat inderdaad door. Maar het hoeft allemaal niet zo snel te gaan, het is niet omdat het leven doorgaat dat je daarom maar moet doen alsof bepaalde dingen er niet zijn. Waarom is het slecht om stil te staan bij je eigen gedachten, bij je eigen innerlijke leefwereld? Waarom sluiten we onze ogen eigenlijk voor datgene wat zo diep in onszelf leeft? Waar zijn wij eigenlijk het contact met onszelf verloren?

Dat je het niet met de hele wereld deelt betekent niet per definitie dat je jezelf er voor af sluit, er zijn zoveel manieren om stil te staan bij dingen en ze onder ogen te zien. In mijn ervaring is praten er over één van de minst effectieve en nuttige van al die manieren.

Citaat:

Als kind ben je gewoon één met het bestaan, de onbezonnenheid, speelsheid , onschuldigheid en de verwondering zijn we ergens in het midden kwijtgespeeld, en dat doet pijn. Er zijn veel pijnen die horen bij het opgroeien en die vastgeroest raken in ons lichaam omdat we er niet bij stilstaan wat die gevolgen eigenlijk zijn. Het maakt ons harder, het zorgt ervoor dat we ons afsluiten, we wantrouwen het leven omdat we geleerd hebben dat het niet altijd te vertrouwen is, dat mensen niet te vertrouwen zijn. Een muur bouwen we op, en er zijn maar weinig mensen die door deze muur kunnen prikken, bij wie we bereid zijn om deze muur , al is het maar een steen, even te laten zakken.

Hoort dat niet een beetje bij de lessen van het leven? Het is gewoon realiteit dat je niet iedereen kan vertrouwen lijkt me...

Citaat:

Ik wil weten waar jij een muur gebouwd hebt, waar jij jezelf verschuilt en daardoor niet volledig kunt zijn wie je bent. Want als jij jezelf grotendeels ontkent, niet weet wat er in je leeft, dan laat je jezelf niet zijn wie je bent. Dan leef je niet, en dat is zonde , want je bent zo'n mooi mens, met AL je mooie en voor jou minder mooie kanten. Ook je boosheid, ook je angst , ook je falen, ook je verdriet, ook je pijn mag er gewoon zijn. Ik vind elke mens oké, wat er ook speelt, wat er ook leeft. Het doet me meer pijn om te zien hoe mensen worstelen en zichzelf vastzetten want ik heb vaak allang gezien wat er leeft.. Voor mij hoeft niemand zich groter of mooier voor te doen dat die is, voor mij hoef je niet blij en vrolijk en aardig te zijn, als je maar jezelf bent. Ik wéét dat je een goed mens bent en het enige wat ik wil is dat je zelf ook ziet.

Opnieuw; dat jij achter die muur staat betekent niet dat ik mezelf ontken. Het betekent enkel dat ik het niet aan jou wil laten zien.

Citaat:

Ik weet dat het een moeilijke en pijnlijke weg kan zijn om weer terug te gaan naar de plek waar je al jaren van wegrent, maar ik weet ook dat de angst voor het gevoel groter is dan de werkelijkheid. In feite voelt het fijn om weer te voelen, om contact te maken met wie je in wezen bent. Alsof je weer teruggaat naar een lang vergeten plek. Het moment dat je geraakt word, diep geraakt wordt, op de plaats waar jou kwetsbaarheid zich schuilhoudt, op een moment waar je gewoon echt jezelf mag laten zien,en dat er ook gewoon laten zijn, of dat nou "goed of slecht is" Dat is voor mij leven. Dat is in contact staan mét het leven, dat is Zijn. En van daaruit begint alles. Jezelf ontkennen omdat er veel pijn en verdriet is , is de grootste misdaad die je in je leven kan begaan. Dat verdiend niemand. Het leven is te kostbaar om onszelf zo tekort te doen. En ik weet dat ik niet de enige ben die daar zo over denkt, ik weet dat er heel veel eenzaamheid onder ons mensen bestaat omdat dat deel in onszelf ontkent word en er simpelweg niet mag zijn. Laten we daar verandering in brengen. Op die manier leer je jezelf kennen en is het niet meer nodig om jezelf te beschermen en maskers te dragen, anders te gedragen dan je bent of anderen te pleasen omdat je goedkeuring nodig hebt omdat je niet op jezelf vertrouwt. Dan hoef je je niet meer te laten leiden door ego-behoeftes en dan doen de dingen niet zo'n pijn, kost het niet zoveel energie, dan is er niet zoveel spanning, haat en nijd en strijd. Dan kan het stromen, dan kan je leven en genieten. Dan is het niet meer nodig om agressief te worden omdat dingen niet gaan zoals ze gaan, of dan is het niet nodig om een ander kleiner te maken zodat jij jezelf "groter" voelt, dan kunnen we in liefde en vrede leven, en ik denk dat elke mens dat wil.

De sleutel ligt erg dichtbij, dichter dan je denkt. Je hoeft er maar één ding voor te doen en dat is in de spiegel kijken en je ogen openhouden. En als je wilt sta ik naast je, en kijk met je mee.

Opnieuw; dat men het niet aan jan en alleman laat zien betekent niet dat men het ontkent, zichzelf ontkent, niet "is". Je mist hier IMO een heel groot grijs gebied. Je doet zelf net zo hard mee aan de zwart-wit maatschappij.

maura schreef:

cooper schreef:

Ik heb jou tacktiek ook gebruikt en kwam erachter dat met wegstoppen de dingen ook niet weggingen dus ik ben op een dieper niveau, voels en lichamelijk niveau, de dingen gaan ervaren en toelaten waardoor ze rustiger werden omdat er eindelijk erkenning was voor het feit dat ze er zijn. Die acceptatie deed bij mij wonderen Niet alleen eigen ervaring maar ook bij mensen in mijn omgeving heb ik dat zien gebeuren dus ja... maar iedereen is anders en als wegstoppen voor jou werkt is dat alleen maar fijn Het werkt alleen niet voor iedereen en dan is het voor mij belangrijk om erop te wijzen dat er meerdere mogelijkheden zijn. Het allerbelangrijkste is dat ieder dat voor zichzelf beslist Ik accepteer dat ook gewoon

Misschien denk je echt dat je dat accepteert, maar dat is niet wat ik hier zie gebeuren. Wat ik zie is dat Brainless probeert om enige nuance aan te brengen in jouw pleidooi voor (zelf)reflectie als recept voor geluk, maar dat je in reactie op haar ervaring botweg suggereert dat ze dan kennelijk in al die jaren dat ze geprobeerd heeft met haar demonen om te gaan niet diep genoeg is gegaan. Ik vind dat geen acceptatie en al helemaal geen respect, maar ik betwijfel sterk of je dat begrijpt.

Zelfreflectie is mooi en tot op zekere hoogte ook heel gezond. Maar het is geen wondermiddel voor elke emotionele of mentale kwaal. Het is zelfs niet zonder risico, van te veel navelstaren kun je ook vreselijk ongelukkig worden.

Er is helemaal niks mis met streven naar betekenisvol contact met andere mensen, maar daarvoor heb je meer nodig dan alleen oprechte interesse in die ander. Onvoorwaardelijk respect en onbevooroordeeld luisteren zijn ook belangrijk, omdat die twee voorkomen dat je over de ander gaat oordelen (zoals je over je zus doet). Overigens kan ik me niet zoveel voorstellen bij iemand zien zoals hij/zij echt is, want in mijn ervaring is 'hoe iemand is' geen statisch iets, maar varieert dat behoorlijk in tijd, plaats en omstandigheden. Dat maakt het al een flinke klus om jezelf een beetje functioneel te leren kennen dus als je denkt dat je een sleutel gevonden hebt waas daar dan blij mee en probeer hem eerst eens onder verschillende omstandigheden op jezelf uit.

Sizzle schreef:

Ik neem het niet persoonlijk, ik snap gewoon je stelling niet.

Corelli schreef:

Wat mij interesseert aan je posts is dat hetgeen je schrijft niet helemaal overeen lijkt te komen met wat er tussen de regels doorheen schemert.
Je schrijft mensen die het anders ervaren als jij, te respecteren maar ik krijg die indruk eigenlijk niet zo. Je lijkt, vanuit jouw ervaring, haast mensen te willen "bekeren" omdat je het hen ook zo gunt om daar te komen waar jij was en wat voor jou hielp.

Ik merk dat dat behoorlijk wat weerstand bij me oproept en tegelijkertijd maakt het me nieuwsgierig. Misschien wil je mijn observatie eens bij je binnen laten komen en erop kauwen? Nagaan wat zou kunnen maken dat je op mij (en meerderen met mij, als ik bovenstaande zo lees) anders overkomt dan je zou willen?

Sizzle schreef:

Ik trek mij bij deze terug.

Misschien even ter verduidelijking:
Als ik lees - ik accepteer je zoals je bent (of iets van die strekking) dan denk ik: dat mag ik hopen ja en zelfs al zou je dat niet doen, who cares, ik pas me daar niet voor aan.
Komt erg 'religieus' op me over: "ik heb de waarheid al gevonden" gevoel.

xyzutu2 schreef:

Een andere optie is dat ze het daar niet met jou over willen hebben?
Je openingspost is vast met de beste bedoelingen geschreven, maar het komt op mij naast positief toch ook ietwat kleindenkend over. Sowieso vind ik de vergelijking nogal apart in een latere post waarin je schrijft dat jij misschien wat meer diepgang gewend bent omdat je zelf ook heel diep bent gegaan, dieper dan mensen die ook op een oppervlakkiger manier met anderen kunnen communiceren.
Die redenatie (ik ga heel diep omdat ik heel diep ben gegaan, anderen die ook op de oppervlakte kunnen blijven zullen dus ook een oppervlakkiger gevoelsleven hebben) is een veel gemaakte denkfout.
Ik denk niet dat mensen die aan de oppervlakte blijven oppervlakkig Zijn. Wat ik wel opmerk is dat de meest diepzinnige gesprekken vaak is met de personen die diep gegaan zijn, dit wil niet zeggen dat iemand die aan de oppervlakte blijft niet diep kan gaan. Maar dat dat dus niet geweten is hoe iemand die aan de oppervlakte blijft dit ervaart, omdat ik dus niet weet wat er op een dieper niveau speelt omdat daar niets gezegd van gezegd wordt
Ik vind het dieper om te redeneren 'blijkbaar heeft elk gesprek zijn plaats en tijd, en dat ik nu toe ben aan een diep gesprek betekent niet dat dit op dit moment ook voor de ander geldt. En ook al uit die ander zich nu dan oppervlakkig, ik kan als medemens alleen de oppervlakte zien dus over wat voor een dieptes daar in werkelijkheid achter huizen zal ik nooit met 100% zekerheid weten.'
Absoluut.

Daarnaast lijk je ook iets van een therapeutische werking aan het voeren van diepe gesprekken met jou te hangen? Zoals wat je hierboven schrijft over mensen die toegeven dat ze ongelukkig zijn maar daar niet met jou over kunnen praten. Daardoor voorspel je dat ze als resultaat ook in hun problemen zullen blijven hangen?
Ik weet dat praten over bepaalde dingen, bewustworden van tijdens een gesprek een therapeutische werking kunnen hebben. Dit gaat dan wel over een diep gesprek ivm een probleem en is geen diepzinnig gesprek over bijvoorbeeld het leven. Maar in een persoonlijke problematische situatie kan een diepzinniger gesprek zeker en vast verduidelijk brengen of helderheid waar je dan uiteindelijk weer mee aan de slag kan. Ik zal niet zeggen dat iedereen in problemen blijft hangen, maar wat ik wel zie is dat er vaak problemen terugkeren omdat er een onbewust patroon speelt waar men zich dus niet bewust van is. Als mensen ongelukkig zijn en dingen voelen en er niet over willen praten en erin vastzitten en aangeven dat het niet betert, dan vind ik dat moeilijk ja. Omdat ik denk dat een luisterend oor en er gewoon zijn alleen al 'therapeutisch' kan werken. Niet dat alle problemen zich dan oplossen, maar het geeft wel een prettig gevoel om te weten dat er iemand is die er wil zijn als je daar behoefte aan hebt.
Misschien ben jij gewoon niet de juiste persoon voor ze, boezem je geen vertrouwen in, hebben ze het idee dat je toch veroordelender bent dan je zelf denkt, of is de persoonlijke klik er gewoon niet. Maar misschien hebben ze die met de buurvrouw wel. Dat jij iemand niet kan 'helpen' met een persoonlijk gesprek betekent niet dat die persoon niet geholpen wil worden, alleen dat het daar nu niet de tijd voor is, of dat jij er niet de persoon voor bent.
Dat kan, niet iedereen klikt met iedereen. Ik hoef ook absoluut niet iedereen te helpen, dat kan ook niet want men kan alleen zichzelf helpen. Ik wil alleen maar aangeven dat ALS er de noodzaak of behoefte is om met me te praten, die mogelijkheid er is, dat ik altijd wil luisteren , en of meekijken en praten over diepzinnige dingen. Dat ik het prettig vind als de ander zich openstelt en wil laten zien.

Zelf ben ik denk ik net zoals de meeste mensen in dit topic; goede, diepe gesprekken voer ik graag met mensen die ik vertrouw. Maar ik kan op andere niveaus ook heel bevredigende gesprekken met mensen hebben, ik kan al blij worden als ik 'dankjewel' zeg tegen een kassameisje en die lacht verrast terug. Diep? Nee. Contact? Ergens wel. En zelfs als ik die lach niet krijg, dan hebben we in elk geval allebei op een bevredigende manier dat minicontactje volbracht en dat hebben wij elkaar als onbekenden kunnen geven.
Alleen diepgang zien in diepgaande gesprekken is op een bepaalde manier ook heel oppervlakkig.
Oh maar ik kan ook genieten van de barvrouw, of de mevrouw aan de kassa, of een gesprekje op de trein. Het hoeft niet altijd diepzinnig te zijn. Ik kan evengoed grappen en grollen en plezier maken en lachen om en met absoluut niets. Maar in een langdurige vriendschap merk ik wel dat ik het fijn vind als allebei er is. En ook zijn er vriendschappen waarbij alleen het oppervlakkige is. Dan heb ik die diepzinnigere gesprekken ook weer met een andere vriend waar dat wél mee kan. Het is dus niet zo dat ik alleen maar diepgang wil. Wel merk ik dat ik niet de enige ben die zo'n afstand tussen mensen ervaart, en dus heb ik er een tekst over geschreven Niet meer of minder