Moderators: NadjaNadja, Essie73, Muiz, Polly, Telpeva, ynskek
Geplaatst: 09-08-16 17:19
Geplaatst: 09-08-16 17:40
Geplaatst: 09-08-16 18:06
Geplaatst door de TopicStarter : 09-08-16 18:55
antje_vip schreef:Ik zou zeggen hoe eenzaam ik mij voelde, omdat zij jou geen toestemming geven om vrienden te maken (en te houden). Daarnaast: hoe wereldvreemd houden zij jou, hoe onzelfstandig door hun gedrag?! Als jij op jezelf wil wonen straks, is er niemand die jou kan tegenhouden en dan weet je nog niet eens hoe je eten moet kopen (bij wijze van) omdat je nooit alleen de deur uit mag. Ze kunnen je beter NU fouten laten maken/alles laten ontdekken.
En geen seks? Hoe hard heeft je moeder gezondigd door jou te maken?
Trouwens, als jij op jezelf woont, hoeveel behoefte heb jij dan nog om op bezoek te gaan bij je belerende ouders, waar je toch niks mag? Zeker wanneer je een vriend krijgt, die niet welkom is? Denken ze daar wel over na?
Dit hoeft natuurlijk niet voor jou zo te zijn, maar ik zou gek worden en op mijn 18e verjaardag vertrekken.
Geplaatst door de TopicStarter : 09-08-16 18:56
jasmijn16 schreef:Wat klote voor je ts! Mijn ouders vonden het eerst ook echt moeilijk om mij wat meer te laten doen wat ik wil. Praten is toch echt het enige wat werkt, desnoods iedere avond onder het eten. Ik ben toch wel benieuwd welke camping je naar toe gaat xp, zelf zit ik volgende week op appelhof.
Geplaatst door de TopicStarter : 09-08-16 18:58
Mintgroen schreef:Toen ik 17 was, had ik een paar meiden in mijn omgeving waarbij ook allese verboden werd. Mijn ervaring is, dat zij JUIST meer zijn gaan experimenteren met bepaalde dingen en stiekem dingen zijn gaan doen, omdat zij het gevoel hadden dat het anders niet kon of omdat ze dingen mistten.
Mijn ouders zijn ook Christelijk en waren toen ik verkering kreeg ook een beetje huiverig rondom het onderwerp seks, samen slapen enz.. Maar ze zagen ook in dat het nou eenmaal allemaal bij de ontwikkeling hoort en hebben het (en mij dus ook) op een gegeven moment ook steeds een stukje losser kunnen laten. Het moet hierbij wel van 2 kanten komen.
Geplaatst: 09-08-16 18:59
Annekeee schreef:Ik zou de spiegel draaien... de vraag terug kaatsen, zodat zij meer gaan verdiepen in jou.
Dus als zij zeggen, we zijn bang dat je te close wordt met jongens, zeggen waarom denk je dat? Geef ik die aanleiding? En daarbij vragen, hoe denken jullie wat die bezorgdheid met mij doet.
Geef wel aan, dat je hun bezorgdheid begrijpt!!
Zoals jij aangeeft, is jouw moeder gelovig, dan kan ik begrijpen dat sommige dingen voor haar heel spannend is, zoals jongens en seks.
Maar daarbij jij bent een ander individu, en volwassen aan het worden. Jij bent geen klein meisje wat nog aan de hand mee genomen moet worden. En soms denken ouders dat wel nog. In hun ogen blijf jij hun kleine meisje, al ben je 50 jaar.
Probeer dat uit te spreken, en ook zeker jouw gevoelens. Zeg dat hun gedrag jouw raakt en beperkt in jouw doen en laten. Zij willen dat jij gelukkig bent. Niets liever.
En indd stop met liegen, ik snap dat je de verhalen wat verdraait... maar ouders weten meer dan wij denken. Praat overal open en eerlijk open.
Succes!
Geplaatst: 09-08-16 19:03
Geplaatst: 09-08-16 21:30
Geplaatst: 09-08-16 22:20
MarjanB schreef:Ok ok dan de gereformeerde gezinnen.. Daar is het vaak niet aan de orde om weg te gaan. Kom uit die omgeving en heb meerdere vriendinnen gehad die van huis uit gereformeerd waren en die echt veel minder mochten dan ik.
. ik kreeg ze er gewoon niet van overtuigd dat ik gewoon nog weinig had met seksuele relaties.. .. om mijn moeder te plezieren, of een hartaanval te bezorgen, heb ik de helft geopend en weggemikt en een weldaad aan papiertjes achtergelaten in mijn tassen. Dat gezicht van mijn moeder, de perfecte cominatie tussen schaamte, shock, verbijstering en trots (blijkbaar was er toch niets mis?).. Na een paar uur toch maar vertelt dat er geen een gebruikt was waarvoor zij dacht dat ze gebruikt waren.
Geplaatst: 10-08-16 07:11
Janine1990 schreef:Wat lastig en vervelend zeg... ik kan me hier echt zo niets bij voorstellen.
Mijn ouders hebben me altijd in alles losgelaten. Ik mocht alles, kreeg nooit een avondklok en ging nooit met de verkeerde mensen mee. Ik had op mijn 17e een vriend die 4 jaar ouder was en die hier gewoon sliep, waar ik gewoon seks mee had. Waar mijn ouders gewoon van wisten en die me daarin beslist niet ontmoedigden.
En nu ben ik bijna 26, woon ik nog steeds thuis, heb ik een goede baan (en hoop binnenkort een eigen huisje te kunnen kopen), een auto, een gezellig leven en heb ik nog nooit van mijn leven gerookt. Oké, waterpijp, maar dat telt niet. Ik ben vaak genoeg flink aangeschoten tot dronken geweest. En meerdere keren waren mijn ouders daar zelfs bij omdat ze zelf ook naar dat feestje waren.
Nee, mijn ouders hebben weinig fout gedaan in de opvoeding.
Terwijl vrienden van ze hun dochters van alles verboden, die ze huisarrest gaven (echt, mijn zusje en ik hebben nooit huisarrest of straf gehad en dat was niet omdat we nooit iets verkeerd deden). Die dochters lieten stiekem vage vriendjes komen, de ene heeft meerdere keren een morning after pil moeten halen. En van wat ik het laatste hoorde is ze heel erg gemakkelijk met mannen.
Oftewel, die dames deden veel tot alles wat hun ouders verboden hadden en zijn daarmee voornamelijk mentaal gezien behoorlijk in de problemen gekomen. De ene is nog steeds net een pubermeisje en de ander heeft een of andere vage poetsnijd. Beide hebben nooit eigen keuzes gemaakt, omdat hun moeder wilde dat ze opleiding X gingen volgen.
Laat je ouders delen van dit topic lezen. Praten werkt beter dan verbieden en/of straffen. Wij kregen nooit straf, er werd alleen over gepraat.
Geplaatst: 10-08-16 09:21
Citaat:Het ligt natuurlijk ook aan het kind. Ouders voelen meestal haarfijn aan hoeveel vrijheid een kind aan kan.
Geplaatst: 10-08-16 09:41
Geplaatst: 10-08-16 09:59
Geplaatst: 10-08-16 10:08
randalinpony schreef:Citaat:Het ligt natuurlijk ook aan het kind. Ouders voelen meestal haarfijn aan hoeveel vrijheid een kind aan kan.
Er zijn zat ouders die dat helemaal niet aanvoelen, maar juist niet zien hoe hun eigen aandeel de relatie op scherp zet en de groei van hun kind belemmert.
En er zijn ook zat ouders die de dingen maar gewoon zo aanpakken als in hun omgeving ook gebeurd, of omdat ze zelf zo opgevoed zijn... ouders zijn niet bepaald onfeilbaar en afhankelijk van hun eigen sociale intelligentie en achtergrond kunnen ze het hun kinderen knap lastig maken.
Hoewel het vaak natuurlijk best leuk gaat.
Geplaatst: 10-08-16 14:18
Geplaatst: 10-08-16 16:24
chanicha schreef:In mijn relatie met mijn dochters was het praten en vertrouwen. juist doordat mijn moeder dat niet deed wilde ik dat mijn dochters niet aandoen en ik moet zeggen dat het in mijn geval goed is uitgepakt. Soms zijn ouders zo en veranderen ze pas als er een schrikeffect is en soms blijven ze wel zo denken. Praten is moeilijk als mensen een standpunt hebben en daar niet van afwijken, kan je beter tegen een muur l*llen.
