Bokt.nl

luuntje schreef:

Ik zou niks met je gevoelens doen.
Fysiotherapeut hoort professioneel te zijn en niks met patienten te beginnen.

Mijn fysiotherapeut heeft niet eens Facebook of andere social media.
Bij toeval ben ik zijn enige penvriendin patient.

luuntje schreef:

Ik vind een fysiotherapeut die aanpapt met patienten niet kundig en professioneel.
Net als dat een docent iets begint met een leerling.

Palmera schreef:

Dit vind ik appels met peren vergelijking. Bij docent-leerling heb je te maken met minderjarig/meerderjarig en kán er machtsmisbruik zijn.

Ik zie een fysio niet zeggen tegen een volwassen patiënt: "als jij lief voor me bent verklaar ik je genezen

JackenJill schreef:

Toevallig was dit onderwerp van gesprek tijdens onze pauze. Ik werk met fysiotherapeuten, en serieus elke collega heeft weleens te maken gehad met (minimaal) een verliefde patiënt. En niemand had wederzijdse gevoelens. Een fysio is inderdaad geïnteresseerd in zijn patiënt, en er is sprake van veel aanraking. Buiten dat help je iemand ergens mee. Een collega zei dat ze door haar werk erg aanrakerig is geworden. Voor haar heel normaal, maar voor mensen uit haar omgeving niet zo. Voor haar ook wel een goed leerpunt, ze vond dat ze meer moest gaan beseffen dat wat voor haar zo normaal was, voor een ander helemaal niet zo normaal hoefde te zijn. Zei ze terwijl ze de praktijkhouder vast pakte omdat hij met zijn been omhoog zat, haha!
Maar goed: ik denk dat heel veel signalen helemaal niet iets hoeven te betekenen, het kan gewoon normaal 'fysio-gedrag' zijn. Neemt niet weg dat je na afloop van de behandeling er iets over kunt zeggen. Zo had ik ooit een patient die bij mij kwam voor spanningsklachten, hij had me zoveel verteld en voelde zich zo begrepen, dat hij daardoor verliefde gevoelens voor me had gekregen. Hij vertelde het me niet om me mee uit te vragen, maar gewoon omdat hij het kwijt wilde. Zo kun jij het natuurlijk ook brengen. Mocht hij dan zelf ook gevoelens voor je hebben, dan heb je in ieder geval de deur op een kier gezet.

RoyceMack schreef:

Als paramedicus zou ik zo'n dergelijke situatie heel vreemd vinden.
Als een client mij ineens mee uit zou vragen.
Het is namelijk zou, dat je als therapeut altijd moet nagaan bij jezelf wat voor 'gevoelens' een client bij je oproept.
Als een client bv lijkt op iemand waar jij een hekel aan hebt, dan mag jij die persoon in principe niet behandelen. Dit geldt ook als het iemand is die jij bv voortrekt omdat iemand bv lijkt op je moeder of favoriete tante.
Dit is natuurlijk ook voor iemand waar je persoonlijke gevoelens voor krijgt.

Bovendien, is een therapeut vrij in het accepteren van clienten op facebook. Daarin moet je zelf een scheiding maken tussen prive en werk.
Dus dat hij jou accepteert zegt niet zoveel.

Als je het echt zeker wilt weten, moet je het na je behandelingen vragen.
Dan heb je een antwoord.
Maar daarna zou ik wel een andere fysio nemen want het zorgt anders misschien voor scheve gezichten of awkwardness..

RoyceMack schreef:

Als je van jezelf weet dat je niet meer in staat bent om naar behoren te functioneren (dat wil zeggen dat jij iemand niet voordelig of nadelig ten opzichte van andere clienten, zal behandelen) dat je je client moet overdragen aan een collega (en indien je die collega niet hebt, moet je dit bespreekbaar maken met de client en samen zoeken naar een oplossing). Feitelijk moet je zulke dingen altijd met de client bespreken en daarna overdragen.

Maar dit is wel wat wij inderdaad hebben geleerd ja.
Volgens mij is dat onderdeel van onze beroepscode. wel logisch, dat zou betekenen dat jij iemand die jij van vroeger uit bijvoorbeeld echt niet kan luchten, nadelig kunt behandelen. Daarmee bedoel ik niet dat je iemand verkeerde middelen oid zult geven, maar je zult eerder geneigd zijn om 'minder' te doen voor die client dan bv voor je favoriete client waar je al jaren bijvoorbeeld bij betrokken bent. Om even een hemelsbreed voorbeeld te geven.

Rindin schreef:

RoyceMack schreef:

Als je van jezelf weet dat je niet meer in staat bent om naar behoren te functioneren (dat wil zeggen dat jij iemand niet voordelig of nadelig ten opzichte van andere clienten, zal behandelen) dat je je client moet overdragen aan een collega (en indien je die collega niet hebt, moet je dit bespreekbaar maken met de client en samen zoeken naar een oplossing). Feitelijk moet je zulke dingen altijd met de client bespreken en daarna overdragen.

Maar dit is wel wat wij inderdaad hebben geleerd ja.
Volgens mij is dat onderdeel van onze beroepscode. wel logisch, dat zou betekenen dat jij iemand die jij van vroeger uit bijvoorbeeld echt niet kan luchten, nadelig kunt behandelen. Daarmee bedoel ik niet dat je iemand verkeerde middelen oid zult geven, maar je zult eerder geneigd zijn om 'minder' te doen voor die client dan bv voor je favoriete client waar je al jaren bijvoorbeeld bij betrokken bent. Om even een hemelsbreed voorbeeld te geven.

Als je de gevoelens die iemand bij je oproept niet zo naast je neer kunt leggen, dat je iemand slechter gaat behandelen dan je kan, dan ben je wat mij betreft in het verkeerde beroep beland...

Lente schreef:

Het is denk ik een heel stuk professionaliteit ook als je bij jezelf kan erkennen dat je iets niét kan.
Maar dat zijn de extremere gevallen en tenzij je compleet head over heels bent denk ik dat gevoelens daar niet per se onder vallen.