Bokt.nl

**Geplaatst**: 29-06-16 16:52

Re: Wanneer als partner iemand verlaten met stoornis?

Geplaatst: 29-06-16 16:52

je kan alleen een ander gelukkig maken als je dat zelf ook bent, dus waarom in een relatie zitten waar je ongelukkig in bent (ziek of niet) en dan beiden ongelukkig zijn. Ik trek dat trouwens ook door naar fysieke ziekten al dan niet blijvend van aard.

**Geplaatst**: 29-06-16 16:55

Geplaatst: 29-06-16 16:55

Dat kan, het is en blijft geschreven taal. Maar daarna leg ik het nogmaals uit. Dan vind ik het erg vreemd dat er nogmaals iets wordt aangehaald dat er helemaal niet staat. Wat ik dan nog verbazingwekkender vind is dat er vervolgens een uitgebreide off-topic post moet komen over iets waarvan al tot tweemaal toe ontkracht is dat het er zou staan. Of iig hoe het wél bedoeld was. Dat noem ik mierenn*ken en het is ook nog eens gruwelijk offtopic. Dat er iets verkeerd begrepen wordt prima. No biggie.. Even vragen hoe bedoel je dat precies had ook gekund, maar goed ik heb het nogmaals uitgelegd in het geval dat het er echt dubbelopvatbaar stond. Al lees ik het zo zelf echt niet, naar om een gevalletje wij van wc-eend raden wc-eend aan (

) nogmaals uitgelegd (en nogmaals).

Hopelijk is nu het eventuele misverstand uit te weg..? Evenals dat ik dus - nogmaals - niet iemand persoonlijk in dit topic aanspreek op zijn of haar keuze om weg te gaan/ te blijven.

**Geplaatst**: 29-06-16 16:59

Geplaatst: 29-06-16 16:59

Sammie, ik heb geen idee waar je precies op doelt, maar als dit alleen om mij ging had ik dat laatste stuk niet geplaatst, maar ik geef die toelichting omdat je niet alleen naar mij maar ook naar Maartje1990 aangeeft dat je dat niet zou hebben geschreven. Maar de manier waarop Maartje1990 het opvat is volstrekt logisch en precies hoe vrijwel alle Nederlands-lezende mensen dit zouden opvatten. En dingen schrijven maar proberen via sluipweggetjes het toch weer niet te zeggen, dat vind ik prima passen onder 'insinuatie.'

En mensen reageren daar ook op met reden: jij maakte in eerste instantie een vrij zwartwit onderscheid tussen drugsgebruikers en mensen met psychische stoornissen. De maatschappij doet dat vaker - psychische stoornissen zijn pech, maar drugs is je eigen schuld. Maar veel mensen met drugsproblemen hebben ook psychische stoornissen, de overlap is gigantisch - maar komen niet makkelijk in de hulpverlening terecht omdat we maar blijven staren naar 'drugs is je eigen schuld'.

Het is dus niet alleen maar een onschuldige discussie - door deze beeldvorming zijn er mensen die daadwerkelijk niet de hulp krijgen die ze nodig hebben, en die heel veel meer veroordeling krijgen dan ze verdienen met alle negatieve gevolgen van dien. En dus reageer ik - omdat het niet alleen maar loze woorden en loze woordspelletjes zijn op internet, maar juist omdat het om meer gaat dan dat.

**Geplaatst**: 02-07-16 00:09

Geplaatst: 02-07-16 00:09

Lente schreef:
Weet je... een verslaving is ook gewoon een stoornis. En hangt ook vaak samen met psychische problemen.

Niet willen afkicken daar zeg ik niks over. Ik heb talloze keren iemand door mijn vingers zien glippen die keer op keer door de hel van het afkicken ging maar dan toch weer begon. Voor de omgeving ontzettend frustrerend (en beangstigend) maar voor de verslaafde zelf helemaal een hel.

Ik ben eruit gestapt. Ik kon niet meer.

Diegene is er uiteindelijk toch wel uitgekomen. Misschien was dat niet eens gelukt met mij erbij.

Die laatste zin. Ik heb een vriend gehad, een alcoholist. Het is mij toen uitgelegd dat ik een enabler was in de relatie. Ik zorgde voor hem, kookte voor hem, deed alles behalve de alcohol halen. Ik denk dat het voor ons allebei beter is dat ik er toen uitgestapt ben. Toen stond hij ineens alleen en werd hij geconfronteerd met zichzelf.

**Geplaatst**: 02-07-16 00:27

Geplaatst: 02-07-16 00:27

Mijn ex heeft een slechte jeugd gehad met mishandeling, waardoor hij niemand, maar dan ook niemand vertrouwde en slecht kon hechten.
Hij had ook nooit geleerd te praten over problemen en stopte alles weg, en kon van het ene op het andere moment totaal omslaan.
Daardoor liep ik echt op mijn tenen, en hij kon zo omdraaien bij wijze van om nooit meer wat te laten horen.
Want hij had niemand nodig, daar was hij heilig van overtuigd.
ik hield zielsveel van hem en hij zal altijd een plekje in mijn hart hebben, maar ik denk dat ik nooit oprecht gelukkig had kunnen zijn.
Hij heeft van mij wel ontzettend veel geleerd trouwens, hij heeft echt geleerd om te praten over problemen, en niet gelijk boos te worden bijvoorbeeld.
Thuis werd nooit gesproken, dat lostte men op met boos worden of klappen.
Hij heeft dat laatste nooit gedaan, maar ik heb hem echt geleerd om te praten als je iets dwars zit.

Toen ik een nieuwe vriend kreeg ging ik ook pas verwerken.
Ik heb onwijs veel moeite gehad met de rust die ik daar had, ik was echt bang dat hij toch ineens om zou slaan..
Daarbij steunde hij mij nooit echt als ik me rot voelde, hij wist niet hoe denk ik, en toen deze jongen wel kreeg brak ik volledig.
Ik vind sommige dingen nog steeds moeilijk, maar het slijt wel nu.

**Geplaatst**: 02-07-16 09:14

Re: Wanneer als partner iemand verlaten met stoornis?

Geplaatst: 02-07-16 09:14

Ik zit op dit moment in zo'n soort situatie.
mijn vriend en ik zijn nu 6 jaar samen.
in die tijd heb ik met hem vreselijke dingen meegemaakt,oa 3 hele serieuse zelfmoord pogingen.
de laatste 1,5 jaar ging het heel goed en waren we veel samen.
nu is hij weer opgenomen.
nu hij weer opgenomen is,merk ik hoe opgesloten ik ben in deze relatie.
wat een vrijheid heb ik nu,ik kan gaan en staan waar ik wil.
mijn vriend kan zichzelf niet bezighouden en zit de hele dag te roken en te drinken(geen alcohol).
het liefst heeft hij dan dat ik bij hem kom zitten,maar ik ben geen type om stil te zitten.
eigenlijk kan mijn vriend niet zelfstndig functioneren.

Ik heb nu steeds meer het gevoel dat ik hiermee wil stoppen,ben het eigenlijk een beetje zat.

Maar,het is een schat van een man,en heb het gevoel dat ik hem dan aan zijn lot overlaat.

Ik ben echt de enige die hij heeft,laat ik hem in de steek dan zal hij waarschijnlijk in een instelling terecht komen.

Dan heb ik bij hem ook nog een poes zitten die ik dan weg moet doen,daar kan hij niet zelfstandig voor zorgen.
j
Mijn vriend is manisch depressief met zchizofrene aspecten en heeft geelvuldig last van psychoses.

Donderdag heb ik een gesprek met mijn eigen begeleiding(heb ze bipolaire stoornis)en wil het er met haar ook nog over hebben.

Kortom,moeilijk.

**Geplaatst**: 02-07-16 10:10

Geplaatst: 02-07-16 10:10

colunder schreef:
Ik zit op dit moment in zo'n soort situatie.
mijn vriend en ik zijn nu 6 jaar samen.
in die tijd heb ik met hem vreselijke dingen meegemaakt,oa 3 hele serieuse zelfmoord pogingen.
de laatste 1,5 jaar ging het heel goed en waren we veel samen.
nu is hij weer opgenomen.
nu hij weer opgenomen is,merk ik hoe opgesloten ik ben in deze relatie.
wat een vrijheid heb ik nu,ik kan gaan en staan waar ik wil.
mijn vriend kan zichzelf niet bezighouden en zit de hele dag te roken en te drinken(geen alcohol).
het liefst heeft hij dan dat ik bij hem kom zitten,maar ik ben geen type om stil te zitten.
eigenlijk kan mijn vriend niet zelfstndig functioneren.

Ik heb nu steeds meer het gevoel dat ik hiermee wil stoppen,ben het eigenlijk een beetje zat.

Maar,het is een schat van een man,en heb het gevoel dat ik hem dan aan zijn lot overlaat.

Ik ben echt de enige die hij heeft,laat ik hem in de steek dan zal hij waarschijnlijk in een instelling terecht komen.

Dan heb ik bij hem ook nog een poes zitten die ik dan weg moet doen,daar kan hij niet zelfstandig voor zorgen.
j
Mijn vriend is manisch depressief met zchizofrene aspecten en heeft geelvuldig last van psychoses.

Donderdag heb ik een gesprek met mijn eigen begeleiding(heb ze bipolaire stoornis)en wil het er met haar ook nog over hebben.

Kortom,moeilijk.

Dit is een duidelijk voorbeeld van een co-dependency. Alleen jij kan hem redden, en er zijn honderden redenen waarom alleen jij goed voor hem kan zorgen en waarom jij niet bij hem weg kan, want immers waar moet die kat heen.

Ik zou het er zeker over hebben met je begeleider waarom jij blijkbaar graag in zo een situatie zin en wil blijven zitten en nog "erger" de boel faciliteert want als jij er niet bent, dan klapt zijn wereld in elkaar en wat moet jij dan nog?

**Geplaatst**: 02-07-16 10:19

Re: Wanneer als partner iemand verlaten met stoornis?

Geplaatst: 02-07-16 10:19

Ik heb onlangs mijn man verlaten. Hij bleek autisme te hebben en ik een zeldzame spierziekte.

Het is niet zo dat ik hem specifiek heb verlaten om zijn autisme, we maakten elkaar al langere tijd ongelukkig.
Maar ik zag wel dat ik in de toekomst veel hulp nodig zou hebben en aangezien hij 0,0 inlevingsvermogen heeft zou ik continu om hulp moeten vragen. Dat heb ik sowieso de afgelopen tien jaar moeten doen en ik vond dat vreselijk. Het zag er dus naar uit dat er alleen maar meer ongeluk in het verschiet lag voor ons.

Hij vond de verandering natuurlijk doodeng en heeft er tegen gevochten. Maar nu na een maand zijn we allebei al zoveel gelukkiger. Het was de juiste keuze

**Geplaatst**: 02-07-16 10:24

Geplaatst: 02-07-16 10:24

Er komt gewoon een punt dat je voor jezelf moet kiezen omdat je anders zelf ongelukkig wordt. Waar dat bij ligt, is voor iedereen anders. En soms is het rot om weg te gaan bij iemand, omdat je weet dat die je nodig heeft. Maar als diegene je zo erg meesleurt dat je er zelf zo veel last van hebt. Dan moet je ook gaan nadenken of dit is wat je wilt. Je kan nog zo veel van iemand houden, als je straks er samen doorheen zit, is het veel lastiger.

Ik ben ook bij een ex gebleven. Was het al beu, zat al rond te kijken voor wat anders (en niet niet iemand anders, maar gewoon huisje, want werkte bij hem in de buurt)... Toen kwam hij in het ziekenhuis te liggen. Vond ik dat ik voor hem moest zorgen gooide mijn leven om... En toen werd het gewoon niet meer beter. Ik voelde me een huisslaaf, opgesloten... Ik was niet meer gelukkig. Ik maakte toen de keuze om voor mezelf te kiezen, niet meer alles te overleggen. In september iets besloten waarvan ik wist dat het het einde van mijn relatie was. Het toen nog even geprobeerd. Maar het kostte me zo veel moeite. Ik die expres geen kinderen wil, omdat ik geen zin heb om er voor te zorgen, dat te beperkend vindt. Had opeens een gameverslaafde puber op de bank zitten die zichzelf alleen meer sloopte.. Ik moest maar alles doen... Zat te wachten op eten. Dus ik was het na mijn tentamens zo beu dat ik zei "Hier heb je je eten, dit is de laatste keer dat ik voor je gekookt heb, heb mijn baan opgezegd en morgen ben ik hier weg." Bij mij was het gewoon vol... Na het tentamen kwam het er allemaal uit... Hij had niets "ergs", dat is allemaal goed gekomen.. Maar de persoon die hij werd, dat paste niet in mijn plaatje.

**Geplaatst**: 02-07-16 10:40

Re: Wanneer als partner iemand verlaten met stoornis?

Geplaatst: 02-07-16 10:40

Ik ben stil van jullie verhalen.
Heel dapper om toch voor je eigen geluk te kiezen.

**Geplaatst**: 02-07-16 10:43

Geplaatst: 02-07-16 10:43

Ik denk dat het er ook aan ligt of de stoornis behandelbaar, onder controle te houden is met medicatie, of geneesbaar is.

Van een verslaving kun je af komen mits de partner dat zelf ook wil en er volledig achter staat natuurlijk. Wil hij of zij niet van de verslaving af, dan zou ik toch echt voor mijzelf kiezen! Hij of zij heeft dan ook duidelijk de keuze gemaakt voor zijn verslaving te kiezen en niet voor een partnerschap...

Heeft partner een psychische stoornis die redelijk onder controle is met behulp van medicijnen (zonder dat de eventuele bijwerkingen erger zijn dan de klacht) en partner neemt de medicijnen niet 'met opzet'
dan is het voor mij ook snel klaar.

De rest is twijfelachtig. Mijn mogelijke partner heeft waarschijnlijk de leeftijd al waarbij eventuele stoornissen zich al hebben geopenbaard, bezint eer ge begint zou mijn moeder zeggen.
Waarschijnlijk zal ik geen relatie krijgen met die persoon.

**Geplaatst**: 02-07-16 10:50

Geplaatst: 02-07-16 10:50

De keuze of en wanneer je iemand verlaat ligt geheel bij jouzelf.
Niemand kan jou verplichten te blijven maar ook niet om te vertrekken.
En wat dan maatschappelijk geaccepteerd zou zijn dan zou ik mooi naast me neerleggen, t gaat tenslotte om jou leven!!!

**Geplaatst**: 02-07-16 11:55

Geplaatst: 02-07-16 11:55

danzzz schreef:
colunder schreef:
Ik zit op dit moment in zo'n soort situatie.
mijn vriend en ik zijn nu 6 jaar samen.
in die tijd heb ik met hem vreselijke dingen meegemaakt,oa 3 hele serieuse zelfmoord pogingen.
de laatste 1,5 jaar ging het heel goed en waren we veel samen.
nu is hij weer opgenomen.
nu hij weer opgenomen is,merk ik hoe opgesloten ik ben in deze relatie.
wat een vrijheid heb ik nu,ik kan gaan en staan waar ik wil.
mijn vriend kan zichzelf niet bezighouden en zit de hele dag te roken en te drinken(geen alcohol).
het liefst heeft hij dan dat ik bij hem kom zitten,maar ik ben geen type om stil te zitten.
eigenlijk kan mijn vriend niet zelfstndig functioneren.

Ik heb nu steeds meer het gevoel dat ik hiermee wil stoppen,ben het eigenlijk een beetje zat.

Maar,het is een schat van een man,en heb het gevoel dat ik hem dan aan zijn lot overlaat.

Ik ben echt de enige die hij heeft,laat ik hem in de steek dan zal hij waarschijnlijk in een instelling terecht komen.

Dan heb ik bij hem ook nog een poes zitten die ik dan weg moet doen,daar kan hij niet zelfstandig voor zorgen.
j
Mijn vriend is manisch depressief met zchizofrene aspecten en heeft geelvuldig last van psychoses.

Donderdag heb ik een gesprek met mijn eigen begeleiding(heb ze bipolaire stoornis)en wil het er met haar ook nog over hebben.

Kortom,moeilijk.

Dit is een duidelijk voorbeeld van een co-dependency. Alleen jij kan hem redden, en er zijn honderden redenen waarom alleen jij goed voor hem kan zorgen en waarom jij niet bij hem weg kan, want immers waar moet die kat heen.

Ik zou het er zeker over hebben met je begeleider waarom jij blijkbaar graag in zo een situatie zin en wil blijven zitten en nog "erger" de boel faciliteert want als jij er niet bent, dan klapt zijn wereld in elkaar en wat moet jij dan nog?

Huh?
ik kan me prima zonder hem redden hoor.
het is gewoon een feit dat hij niemand anders heeft en dat hij ECHT niet voor zichzelf kan zorgen.
ik zeg dat echt niet om mezelf op te hemelen hoor.
het is een super lieve man die ik het niet gun om de rest van zijn leven in een instelling te moeten leven,temeer omdat hij heel angstig is voor groepen mensen.

Mijn beslissing staat al zo goed als vast,maar vind het vreselijk voor hem.

Hij krijgt al ambulante zorg van het RIBW,GGZ en thuiszorg.
maar dat is niet genoeg.

**Geplaatst**: 02-07-16 12:16

Geplaatst: 02-07-16 12:16

colunder schreef:
danzzz schreef:

Dit is een duidelijk voorbeeld van een co-dependency. Alleen jij kan hem redden, en er zijn honderden redenen waarom alleen jij goed voor hem kan zorgen en waarom jij niet bij hem weg kan, want immers waar moet die kat heen.

Ik zou het er zeker over hebben met je begeleider waarom jij blijkbaar graag in zo een situatie zin en wil blijven zitten en nog "erger" de boel faciliteert want als jij er niet bent, dan klapt zijn wereld in elkaar en wat moet jij dan nog?

Huh?
ik kan me prima zonder hem redden hoor.
het is gewoon een feit dat hij niemand anders heeft en dat hij ECHT niet voor zichzelf kan zorgen.
ik zeg dat echt niet om mezelf op te hemelen hoor.
het is een super lieve man die ik het niet gun om de rest van zijn leven in een instelling te moeten leven,temeer omdat hij heel angstig is voor groepen mensen.

Mijn beslissing staat al zo goed als vast,maar vind het vreselijk voor hem.

Hij krijgt al ambulante zorg van het RIBW,GGZ en thuiszorg.
maar dat is niet genoeg.

Precies, hij is nergens zonder jou

**Geplaatst**: 02-07-16 12:19

Geplaatst: 02-07-16 12:19

Selka schreef:
... Maar als hij morgen onder de bus komt en alleen zijn hoofd nog kan bewegen zit ik nog minstens 50 jaar in die situate.

Dan hebben we 10 "gewone" jaren gehad en 50 zeer beperkte jaren. Ik ben allesbehalve zorgzaam en dan moet ik 50 jaar lang 24/7 voor iemand gaan zorgen? Ik mag toch ook gelukkig zijn? Lastige situatie.

En wie zegt dat je die 50 jaar ook in goede gezondheid bij elkaar was gebleven. 50 jaar is lang, kan een hoop in gebeuren. Zodra één van de twee wat heeft en de partner knijpt er na een paar jaar tussen uit, is dat dan echt egoïsme? Ik kan me voorstellen dat het als verraad voelt om een zieke partner achter te laten, maar je eigen leven heeft ook waarde. Ik had het laatst met iemand hierover, en zij zei dat ze het wel voor haar man over zou hebben, maar ze wel twijfelde of hij het ongekeerd zou aankunnen. Dat lijkt me ook erg. Dat jij je dan wegcijfert met de gedachte dat als de situatie omgedraaid was je er alleen zou voorstaan.

**Geplaatst**: 02-07-16 12:24

Geplaatst: 02-07-16 12:24

@ Colunder: In feite ben jij dus zijn verzorgende, maar hebben jullie ook een echte gelijkwaardige relatie?
Een relatie waarin jullie geven en nemen en waarin jij ook gekend wordt, of ben jij er alleen maar omdat hij niet zelfstandig kan leven?

Ik vind het een lastige vraag wat ik zelf zou doen. Heb een echtpaar in oudere leeftijd om mij heen, waarbij de één een kastplantje is. De ander zorgt met zoveel toewijding voor diegene dat ik er soms tranen van in mijn ogen krijg. Maar die zijn wel al jaren samen, al meer dan 30 jaar....Hebben een prachtig leven samen gehad voor diegene ziek werd.

Echter als je nog jong bent en dan al in zo'n situatie terecht komt, waarbij er geen verbetering meer in zicht is (zowel lichamelijk als psychisch) moet je jezelf toch echt afvragen of je de rest van je leven in zo'n relatie wilt blijven...

NB. Ben zelf nu depressief en heb mijn vriend gezegd dat hij mocht gaan omdat het niet leuk zou worden...Ik wilde hem niet verplichten te blijven, maar hij is gebleven al had hij er in het begin heel veel moeite mee en liep de spanning soms enorm op tussen ons.

Laatst bijgewerkt door eekhoornerik op 02-07-16 12:27, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 02-07-16 12:26

Geplaatst: 02-07-16 12:26

Wat hier vooral heel triest aan is, is dat de druk inmiddels heel hoog wordt op de relaties. Ik denk dat als we een breder netwerk hebben van steun (ja, goede zorg weer terug, zodat problemen vroeger behandeld kunnen worden, maar ook dat mensen gewoon veilig verzekerd zijn van goede zorg ipv dat het elk jaar weer een loterij is) het ook minder zo'n levensgrote last wordt. Nu kan de druk op mantelzorgers-parnters van flink zijn, en ook is er heel erg het idee dat je zelf, en jij alleen, voor je eigen geluk moet zorgen. Dan is de beslissing om jezelf weg te houden van andermans problemen een redelijk logische stap. En tegelijkertijd kan het dan zo zijn dat je weet dat als je de band doorsnijdt, er ook echt heel weinig overblijft voor degene die je alleen laat, juist omdat je weet dat mensen met problemen makkelijk buiten allerlei zaken vallen...

Als je aan beide kanten veel meer ruimte hebt, kun je zowel makkelijker bij elkaar blijven, omdat je weet dat je niet alleen staat voor de zorg en je makkelijker je eigen draagkracht kunt vergroten, als kiezen om weg te gaan, omdat je weet dat je daarmee iemand niet volledig alleen achterlaat.

Meer netwerk dus ipv meer ieder voor zich.

**Geplaatst**: 02-07-16 13:00

Re: Wanneer als partner iemand verlaten met stoornis?

Geplaatst: 02-07-16 13:00

De kogel is hier door de kerk,mede dankzij dit topic heb ik de knoop doorgehakt en mijn vriend verteld dat ik onze relatie verbreek

**Geplaatst**: 02-07-16 14:09

Geplaatst: 02-07-16 14:09

colunder schreef:
De kogel is hier door de kerk,mede dankzij dit topic heb ik de knoop doorgehakt en mijn vriend verteld dat ik onze relatie verbreek

Heel veel sterkte!

ook de grootste emmer ter wereld loopt een keer over en zo te lezen is jouw emmer al een tijd overgelopen :(:)

**Geplaatst**: 02-07-16 14:23

Re: Wanneer als partner iemand verlaten met stoornis?

Geplaatst: 02-07-16 14:23

Sterkte en dat is het beste wat je kan doen in deze geval.

**Geplaatst**: 02-07-16 14:40

Re: Wanneer als partner iemand verlaten met stoornis?

Geplaatst: 02-07-16 14:40

Sterkte Colunder, ik hoop wel dat je de beslissing wel overwogen genomen hebt en niet omdat mensen hier daar wat over te zeggen hebben. Je hebt vanmorgen vroeg namelijk nog geschreven dat je zelf een bipolaire aandoening hebt en het eerst over je relatie met je hulpverlener wil hebben.

**Geplaatst**: 02-07-16 15:05

Geplaatst: 02-07-16 15:05

Quote Kentaro: hij zit als 40 jarige in een verpleegtehuis omdat zijn korte termijn geheugen weg is.

Is dit alleen de reden dat hij in een verpleegtehuis zit? zal vast meer aan de hand zijn toch?
Is zijn korte termijn geheugen helemaal weg,of een zeer groot gedeelte?

**Geplaatst**: 02-07-16 15:09

Re: Wanneer als partner iemand verlaten met stoornis?

Geplaatst: 02-07-16 15:09

Verslaving zit wel degelijk ook in de hersenen: de ene is er gevoeliger voor dan de andere. Het valt ook gewoon in de DSM. Verslaving is gewoon een stoornis. Er 'vanaf' raken is maar net zo 'er vanaf zijn' als bij eender welke andere stoornis.

**Geplaatst**: 02-07-16 15:26

Geplaatst: 02-07-16 15:26

Sleeper schreef:
Sterkte Colunder, ik hoop wel dat je de beslissing wel overwogen genomen hebt en niet omdat mensen hier daar wat over te zeggen hebben. Je hebt vanmorgen vroeg namelijk nog geschreven dat je zelf een bipolaire aandoening hebt en het eerst over je relatie met je hulpverlener wil hebben.

Dank je,ik ben al een paar weken met deze beslissing bezig,heb het er vrijdag ook over gehaf met de leiding van de dagbesteding waar ik kom.
haar was het opgevallen dat ik zo vrolijk was sinds hij opgenomen is.
zo voelde het ook,had echt het gevoel dat ik vrij was.

Het leek me ook beter om het nu te doen nu hij in een opname zit,zodat er begeleiding voor hem is.

**Geplaatst**: 02-07-16 16:23

Geplaatst: 02-07-16 16:23

colunder schreef:
De kogel is hier door de kerk,mede dankzij dit topic heb ik de knoop doorgehakt en mijn vriend verteld dat ik onze relatie verbreek

heel veel sterkte, zal niet makkelijk zijn! Maar ik vind zeker dat jij recht hebt op jouw eigen geluk. Goede beslissing en zorg goed voor jezelf.xx

Nomineer dit bericht ×