Bokt.nl

**Geplaatst**: 20-06-16 19:28

Geplaatst: 20-06-16 19:28

Ik ben het wel met Janine1990 eens. Zij maakte een opmerking en ik gaf daar antwoord op. Er was verder helemaal geen discussie en niemand beweert dat de huisgenote van TS narcisme heeft.
Ik vind je reactie zelf nogal aanvallend Eline. Ik heb ook een beetje het idee dat je het misschien op jezelf betrekt en je aangevallen voelt?

TS, misschien heb ik er door de laatste reacties overheen gelezen, maar heb je inmiddels weer met je huisgenote gesproken?

**Geplaatst**: 20-06-16 19:50

Geplaatst: 20-06-16 19:50

Maar ik heb toch gezegd van oké, dan nam ik dat verkeerd op, maar ik voelde het zo. Dan snap ik niet zo goed de verdere aanval. Daarnaast moet ik wel eerlijk zijn dat Janine en ik allesbehalve vrienden zijn, dus daarom vat ik het denk ik zwaarder op dan van een onbekende bokker. Dus ik betrek het zeker meer op mezelf dan nodig. Daarnaast ligt het onderwerp ook zeer gevoelig omdat ik ook als narcist ben gestempeld terwijl ik dat niet ben. Mijn fout dan, maar ik zie zo niet de nood het topic hierom te laten gaan draaien.

Sorry TS, net had ik niet de tijd om op je update te reageren.

Vervelend dat ze er niet waren, maar je hoeft je echt niet schuldig te voelen dat je in die app dingen hebt uitgelegd. Je hebt emoties over een situatie dor je niet helemaal begrijpt of verwerken kan omdat er niet met elkaar gepraat word, dus ik snap de nood om dat met anderen te bespreken. Zeker als jullie vandaag een gesprek hadden moeten hebben en niemand aanwezig was... Het kan zijn dat de anderen er minder zwaar aan tillen of het minder emotioneel beleven, omdat ze van hun eigen levens ervaringen uitgaan en de 1 is gevoeliger dan de ander, minder ervaren in deze situaties als de ander etc, dus iedereen beleeft het anders. Het kan zijn dat jij er meer last van hebt dan de rest, maar ook daarom moet je niet gaan voelen alsof je gevoelens over de situatie overdreven of onjuist zijn. Je voelt wat je voelt en in deze situatie is het heel begrijpelijk dat het toch een zware impact heeft. Gelukkig heb je wel fijne reacties van ze gekregen, dat het hen ook wat doet en ze een gesprek willen.

Misschien ben je er ook teveel bij betrokken geweest. Je bent de nood contact, meegegaan naar therapie en alles. Dus toch meer betrokken dan gewoon een goede huisgenoot. Als je terug wilt naar alleen dat, en niet verder betrokken wilt zijn bij het gebeuren zal je dat wel moeten gaan communiceren. Ik kan niet zeggen wat ze denkt en waarom de kortaf en kattig naar je is en jij ook niet. Dat is giswerk. Je zult het toch moeten vragen.

EDIT: even wat zinnen verduidelijkt.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 20-06-16 19:58

Geplaatst door de TopicStarter : 20-06-16 19:58

Ik wil nogmaals benadrukken dat ik beide kanten begrijp en dat ik ieders reactie ontzettend waardeer. Jullie weten niet half hoeveel steun ik heb bij het feit dat ik hier anoniem met mensen over kan praten, tot mijn verrassing biedt het zover een fijne vervanging van de vrienden waarmee ik het niet kan delen. De discussie die jullie nu voeren is irrelevant en ik zou zo graag willen dat jullie ook inzien dat jullie beiden de beste bedoelingen hebben en dat er juist op fora weleens foutjes worden gemaakt met interpretatie. Focus je alsjeblieft op die gedeelde beste bedoelingen met respect naar de situatie toe, de wereld is al vervelend genoeg...

Cayenne, update heb ik een uurtje geleden geplaatst (vorige pagina)! Ik heb wel weer een beetje met haar gepraat, maar ze is dus een beetje stil/kattig. Net nog even kort gekletst en dat was gelukkig al een stuk gezelliger.

ElineS, dankje! Mijn andere huisgenootjes zijn die nacht ook nog naar het ziekenhuis gekomen en we zijn in principe allemaal even betrokken, wat wel fijn is. Het enige verschil is dat ik haar gevonden heb. Maar wat je zegt is waar, iedereen zal hier anders mee omgaan.. We hebben er net wel een goed gesprek over gehad, de andere twee blijken het toch ook wel erg zwaar te hebben. Een van hen was voor het eerst weer in het ziekenhuis en had het daar erg lastig mee. Dat vind ik moeilijk om te horen, maar het is fijn dat we hier samen in zitten en het dus ook samen uit kunnen gaan werken.

**Geplaatst**: 20-06-16 20:39

Geplaatst: 20-06-16 20:39

Huisgenoot schreef:
Ik snap ElineS haar reactie wel, er wordt inderdaad geen diagnose gesteld maar het leek misschien een beetje suggestief. Ik heb zelf wat negatieve ervaringen met de schade die het te snel toeschrijven van zulke stoornissen op een mens kan hebben, zulke ervaringen heeft ElineS misschien ook wel, dus zo'n reactie van haar kant is misschien niet 100% terecht maar ook zeker niet vergezocht!

Dat is ook zo en je reageert heel wijs, ik heb daar bewondering voor.
Puur uit eigen ervaring was mijn reactie. Soms helpen ervaringen van anderen.
Daar moet je verder niet teveel ophef over maken of teveel achter zoeken

**Geplaatst**: 20-06-16 20:42

Geplaatst: 20-06-16 20:42

Euh, Eline, ik ben me van geen kwaad bewust? Ik reageer niet op een Bokker als persoon, ik reageer op een reactie.
En wat betreft jouw laatste reactie, voelde ik me geroepen om erop te reageren omdat jij het je kennelijk persoonlijk aantrok. Dat leek me niet nodig.

En hier wil ik het toch echt bij laten.

TS, heb je je huisgenoten er op aangesproken dat je het vervelend vond dat ze niet aan de afspraak hebben gedacht gisteravond? En heb je intussen (het is maandag) al wat stappen ondernomen, bijvoorbeeld met het decanaat van je school?
Ik begrijp dat je niet alleen wilt zijn in je gevoel, kan ik me ook wat bij voorstellen. Maar als je huisgenootjes van de app in het buitenland zitten, hoe echt is praten via de app dan? En als je huisgenoten thuis hun afspraken blijven 'vergeten', wat schiet jij daar dan mee op?

Decanaat noem ik, omdat ik daar destijds naar werd verwezen voor dit soort dingen. Oké, dat klinkt erger dan het is. Mijn SLB'er vond dat ik daar heen moest omdat ik niet echt met de klas optrok buiten school om :')

**Geplaatst door de TopicStarter** : 20-06-16 20:56

Geplaatst door de TopicStarter : 20-06-16 20:56

Janine1990 schreef:
TS, heb je je huisgenoten er op aangesproken dat je het vervelend vond dat ze niet aan de afspraak hebben gedacht gisteravond? En heb je intussen (het is maandag) al wat stappen ondernomen, bijvoorbeeld met het decanaat van je school?
Ik begrijp dat je niet alleen wilt zijn in je gevoel, kan ik me ook wat bij voorstellen. Maar als je huisgenootjes van de app in het buitenland zitten, hoe echt is praten via de app dan? En als je huisgenoten thuis hun afspraken blijven 'vergeten', wat schiet jij daar dan mee op?

Decanaat noem ik, omdat ik daar destijds naar werd verwezen voor dit soort dingen. Oké, dat klinkt erger dan het is. Mijn SLB'er vond dat ik daar heen moest omdat ik niet echt met de klas optrok buiten school om

Yup, ik heb gezegd dat ik dat vervelend vond en daar is netjes op gereageerd. Natuurlijk heel stom, maar ik ben altijd wel degene die het meeste initiatief neemt in huis. Is ook niet erg, zeker niet nu ik weet dat ze allebei volledig achter dit gesprek staan en denken dat ze het voor hun eigen verwerking ook nodig hebben. We hebben al een beetje besproken hoe we het willen aanpakken met dat gesprek, dus daar heb ik nu al veel meer vertrouwen in! Ik zou liever ook niet appen hoor, heb je gelijk in, maar dat kan even niet anders nu..

Op de uni hebben we ook een psycholoog als het goed is, maar het is bijna zomer, dus daar ga ik niet aan beginnen. Ik heb wel al iemand op het oog die ik ga benaderen, ook een psycholoog waar ik eerder een paar keer ben geweest. Heb alleen nog geen stappen ondernomen wat dat betreft.. Morgen nog een zwaar tentamen voor de boeg en naast m'n gedachten hier uitschrijven ben ik daar dus hard voor aan het leren (of nou ja.. poging doen tot :')

)

**Geplaatst**: 20-06-16 21:16

Geplaatst: 20-06-16 21:16

Huisgenoot schreef:
Yup, ik heb gezegd dat ik dat vervelend vond en daar is netjes op gereageerd. Natuurlijk heel stom, maar ik ben altijd wel degene die het meeste initiatief neemt in huis. Is ook niet erg, zeker niet nu ik weet dat ze allebei volledig achter dit gesprek staan en denken dat ze het voor hun eigen verwerking ook nodig hebben. We hebben al een beetje besproken hoe we het willen aanpakken met dat gesprek, dus daar heb ik nu al veel meer vertrouwen in! Ik zou liever ook niet appen hoor, heb je gelijk in, maar dat kan even niet anders nu..

Op de uni hebben we ook een psycholoog als het goed is, maar het is bijna zomer, dus daar ga ik niet aan beginnen. Ik heb wel al iemand op het oog die ik ga benaderen, ook een psycholoog waar ik eerder een paar keer ben geweest. Heb alleen nog geen stappen ondernomen wat dat betreft.. Morgen nog een zwaar tentamen voor de boeg en naast m'n gedachten hier uitschrijven ben ik daar dus hard voor aan het leren (of nou ja.. poging doen tot )

Ik weet niet hoe het op een Uni is, maar dergelijke organen van een school zijn volgens mij het hele jaar door benaderbaar... En het is vast niet zo dat je er wekelijks zit.
Maar top dat je toch naar een psycholoog toe gaat, de stap is een stuk kleiner wanneer je al vertrouwt bent met diegene

Succes met je tentamen van morgen!

**Geplaatst**: 20-06-16 21:17

Geplaatst: 20-06-16 21:17

He wat naar.. Vooral dat degene in kwestie het zo lijkt te negeren en jij er wel mee zit. $:\$
Ik heb iets soortgelijks, alleen wat minder heftig, meegemaakt met een huisgenoot. Hij heeft in een psychose het hele huis kort en klein geslagen (als in kapstok en alles wat aan de muur hing eraf gerukt, wc bril en rol eraf, bank door het raam gegooid, met zware stoelen gegooid, vaste computer kapot gegooid etc, echt alles wat kapot kon was kapot). Gelukkig was er politie en al 1 familielid toen ik thuiskwam, maar daarna ga je toch wel anders tegen zo iemand aankijken en voel je je ook minder prettig. Het was sowieso al niet m'n favoriete persoon ooit, dus ik ben op den duur weggegaan. Achteraf vind ik eigenlijk dat hij had we moeten gaan

, maar wat ik uit jou verhaal begrijp heb je wel een veel betere band met je huisgenoot dan ik had.
Wat je je wel moet bedenken is dat het jouw studententijd is en dat je die niet moet laten verzieken door iemand die je afkat als dank voor je hulp. Het klinkt misschien hard, maar ik zou er klaar mee zijn. Ik weet niet hoe goed je met d'r kan, maar haar problemen moeten niet jouw problemen worden.

**Geplaatst**: 20-06-16 21:31

Geplaatst: 20-06-16 21:31

Mijn ervaring had ik met mijn toemalige echtgenoot. Hij heeft een poging of vijf gedaan, pillen, gif, trein en verdwijnen naar Amerika om daar een pistool te kopen en zichzelf weg te helpen.
Wat ik herken is dat je boos bent, zij heeft jou bloot gesteld aan een schokkende ervaring en alle toeters en bellen er omheen. Ik was ook heel boos. En machteloos want ik wist niet wat ik er mee moest en was altijd allert en nooit meer op mijn gemak.
Wat voor mij echt geholpen heeft was hem confronteren met wat het allemaal voor mij voor een gevolgen had. Dat ik boos was, dat ik daar juist met anderen over ging praten (niks geen topgeheim) omdat ik dat nodig had. Bovendien vond ik dat het mee helpen het onder het kleed te schuiven alleen maar het risico vergrootte dat hij het weer zou doen. Hoe meer mensen hem steunden en in de gaten hielde hoe meer controle en binding er was.
Mijn advies is dus confronteer je huisgenoot met de gevolgen voor jou, ben maar eens lekker boos en zeg dat top geheim op, dat dient alleen haar en jou niet, bedank haar hartelijk voor de ontstane situatie.
Ik zou niet weten waarom we iemand die een poging gedaan heeft met fluwele handschoentjes moeten behandelen. Zij is verantwoordelijk voor haar leven, en jij voor het jouwe.
Een boel kracht en moed voor jou en zorg dat je niet alleen staat.

Overigens mijn ex doet het nog, heeft een prima leven en snapt zelf niet meer dat hij dat ooit wilde

**Geplaatst door de TopicStarter** : 21-06-16 17:06

Geplaatst door de TopicStarter : 21-06-16 17:06

Bedankt voor jullie reacties en wat zijn jullie eigen ervaringen allebei heftig zeg :(:)

@Loose: Betreffend huisgenootje en ik zijn wel bevriend en kunnen het gezellig hebben, maar qua karakter passen we eigenlijk helemaal niet zo goed bij elkaar. Ik kan niet goed tegen hoe ze soms doet en ik vertrouw haar ook niet 100%. In het verleden konden we daar heel fijn en open over praten, de laatste tijd heb ik dat gemeden omdat ik voelde dat dat niet meer kon, en sja, toen gebeurde dit alles.. Soms denk ik weleens van joh wat zou het fijn zijn als ze hier gewoon niet meer woonde, ik heb er zelfs over gedacht om zelf weg te gaan en weer bij mijn ouders in te trekken. Maar ik realiseer me dat beiden geen oplossing bieden, dus we gaan hier gewoon recht doorheen. Ik kan niet wachten tot ik m'n "normale" studentenleven terug heb.

@mrie: Dat klinkt heel aantrekkelijk soms, maar gaat in deze situatie waarschijnlijk niet werken.. Ik ben wel van plan om alles wat ik voel/vind/denk/meemaak met haar te delen, zodra ik denk dat dat lukt zonder teveel drama als resultaat.

Tentamen vanochtend ging nog slechter dan ik had verwacht. Normaal blijf ik altijd heel kalm, maar ik zat 'm heel hard te stressen nu

Dit tentamen niet halen betekent het hele vak opnieuw doen wat volgend jaar niet in m'n rooster past, dus de stress is voorlopig nog niet voorbij.. Ik ben vanuit de tentamenzaal eigenlijk op de automatische piloot naar mijn studieadviseur gelopen en heb daar m'n verhaal gedaan, gelukkig luisterde ze heel goed en wilde ze me graag helpen! Ik ga dus proberen een extra kans voor dit tentamen te krijgen zodat ik het vak volgend jaar niet opnieuw hoef te doen, de kans is klein dat het lukt maar zij staat in ieder geval achter me. Ook heeft ze me wat contactgegevens van psychologen binnen school gegeven, en zoals jij inderdaad al zei Janine1990 zijn die er ook gewoon in de zomer.

Nu thuis viel alles een beetje uit elkaar toen ik als klap op de vuurpijl nog een 3 in het systeem zag staan voor een ander tentamen.. -O-

De herkansing valt precies in de 3 dagen die ik vrij had gemaakt er even lekker tussenuit te gaan met twee goede vriendinnen, wat nu dus niet door kan gaan. Lichte paniekaanval daardoor want nu voel ik me heel erg opgesloten in deze situatie. Maar goed... De rest van de dag zit ik mooi op de bank voor Netflix chocola te eten :Y)

De gesprekken met huisgenoot gaan weer wat beter, ze gaan natuurlijk nergens over maar we kunnen in ieder geval weer een beetje lachen samen. Dat doet me goed. Als ik haar vergelijk met hoe ze een paar weken voor haar poging was, zou ik zeggen dat het sowieso beter gaat nu. Ik houd het in de gaten en hoop dat ik gelijk heb.

**Geplaatst**: 21-06-16 18:22

Re: Zelfmoordpoging huisgenoot. Hoe nu verder?

Geplaatst: 21-06-16 18:22

Huisgenoot, dat is precies wat ik bedoel met fluwelen handschoenen. Wat is er mis met boos zijn of met een escalatie. Als je goed voorbereid en bedenkt hoe er gereageerd zou kunnen worden is daar niks mis mee.

**Geplaatst**: 21-06-16 18:54

Geplaatst: 21-06-16 18:54

Precies, je mag echt wel boos zijn of uiten dat het niet ok is. Heel vervelend voor de huisgenoot, maar daar moet ze dan maar een weg in vinden. Fluwelen handschoenen maakten het bij mij niet beter. Omdat niet iedereen daadwerkelijk echt boos werd aka er waren geen zware gevolgen voor me, veranderde ik weinig. Pas toen ik met de neus keihard op de feiten werd gedrukt door anderen, ging ik me echt 100% inzetten om te veranderen. Daarvoor niet, zat in mijn eigen wereldje en besefte nog steeds niet hoe zwaar anderen het dankzij me hadden. Maar ook omdat alles gesugarcoat werd. Dus dat moet je niet doen denk ik.

**Geplaatst**: 21-06-16 21:08

Re: Zelfmoordpoging huisgenoot. Hoe nu verder?

Geplaatst: 21-06-16 21:08

Dus daarmee help je jezelf en je huisgenoot meer dan de boel sussen en vriendelijk te blijven.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 22-06-16 23:15

Re: Zelfmoordpoging huisgenoot. Hoe nu verder?

Geplaatst door de TopicStarter : 22-06-16 23:15

Daar maken jullie wel een punt.. Op zich lijkt het me ook niet meer dan normaal om te zeggen hoe ik me voel.

Gisteravond vroeg ik of ze mee wat wilde gaan drinken met een paar vrienden, ik kon de afleiding zelf wel gebruiken. Toen had ze het voor het eerst over wat er is gebeurd, dat ze bang is om mensen tegen te komen die weten dat ze in het ziekenhuis gelegen heeft en dat ze vragen gaan stellen.

Zeer binnenkort is iedereen weer thuis! Ik wil echt graag dat dit gesprek zo snel mogelijk plaatsvindt, ik denk ook wel dat het losloopt als het eenmaal zo ver is.

**Geplaatst**: 22-06-16 23:21

Re: Zelfmoordpoging huisgenoot. Hoe nu verder?

Geplaatst: 22-06-16 23:21

Wat voor jou alvast kan helpen is een brief schrijven voor haar, met wat het voor jou doet en de punten die jij belangrijk vind. Dan schrijf jij het van je af en zij kan het rustig lezen. Soms valt er dan bij iemand een kwartje.

**Geplaatst**: 22-06-16 23:25

Geplaatst: 22-06-16 23:25

Huisgenoot schreef:
Daar maken jullie wel een punt.. Op zich lijkt het me ook niet meer dan normaal om te zeggen hoe ik me voel.

Gisteravond vroeg ik of ze mee wat wilde gaan drinken met een paar vrienden, ik kon de afleiding zelf wel gebruiken. Toen had ze het voor het eerst over wat er is gebeurd, dat ze bang is om mensen tegen te komen die weten dat ze in het ziekenhuis gelegen heeft en dat ze vragen gaan stellen.

Zeer binnenkort is iedereen weer thuis! Ik wil echt graag dat dit gesprek zo snel mogelijk plaatsvindt, ik denk ook wel dat het losloopt als het eenmaal zo ver is.

De schaamte is natuurlijk heel erg groot na zoiets, dus natuurlijk wil ze niet dat het uitkomt. Ik vind zelf, het is ook haar 'geheim' om te vertellen en niet die van jouw. Met een persoon die haar niet kent, het erover hebben omdat jij het kwijt moet en je weet dat die persoon wel te vertrouwen is, oké, maar ik zou het voor de rest wel aan haar laten wie ze het wil vertellen. Het is al beschamend genoeg voor haar dat haar huisgenoten het weten, laat staan meer mensen.. Maar ik kan me voorstellen dat jij ook de nood hebt om hierover te praten met iemand, en dat mag, maar doe het wel met enige discretie vind ik. Ik vind niet dat je zoiets kan hebben van pech voor haar, ik vertel het gewoon wie ik het wil vertellen want het is niet mijn geheim en ik voel me er beter door. Ja, jij wel, maar zij niet. Je moet tussen beide een balans vinden, vind ik. Je moet jezelf op 1 zetten, absoluut, maar je moet ook geen dingen doen die haar nog verder heel veel schaden.

Ik zou die brief idd ook gewoon doen. Desnoods schrijf je het alleen voor jezelf op, dat je alles op een rijtje hebt en bespreek je het later met haar, of je geeft het echt aan haar. Ik vond een brief altijd fijn. Het is tastbaar en je kan iets overlezen en overlezen. In een gesprek gaat een deel nog wel eens verloren omdat er over heel veel dingen worden gesproken.. Maar tekst heeft wel weer nadeel dat je de toon van de zinnen niet mee kunt geven.

**Geplaatst**: 22-06-16 23:33

Geplaatst: 22-06-16 23:33

@Eline het is niet haar geheim! Ze heeft het hun geheim gemaakt, tegen de wil van huisgenoot.
En huisgenoot gaat niet aan iedereen vertellen wat er is gebeurd. Maar het is wel goed om iig de huisgenoten op de hoogte te brengen. Omdat ze iemand in huis hebben die zichzelf van het leven wilde beroven. En dat mogelijk nog steeds wil. Het is een te grote kast voor huisgenoot om in haar eentje mee rond te lopen.

**Geplaatst**: 22-06-16 23:47

Geplaatst: 22-06-16 23:47

Maar alle huisgenoten weten er toch ook vanaf? Ik vind zeker ook dat alle huisgenoten het horen te weten, aangezien ze met die persoon samen wonen

Maar ik vind het ook niet de bedoeling dat ze het aan jan en alleman vertellen. Ik verwacht ook niet dat TS zo'n persoon is. Maar ik vind wel dat het wel het meisje haar zaak is aan wie en wie ze het niet wil vertellen. Het is hartstikke naar, beschamend en persoonlijk. Ik heb zelf ook gehad dat anderen het ineens wisten en daar ben ik toch echt zwaar overstuur door geweest, dat bepaalde mensen hun mond niet konden houden, en daar heb ik ook heel veel negatieve gevolgen van gehad. Dus natuurlijk moet TS het kwijt aan anderen, want het is niet iets om in je eentje te dragen, maar wees wel selectief en discreet in wie je het verteld.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 22-06-16 23:48

Geplaatst door de TopicStarter : 22-06-16 23:48

ElineS, ik ben ook zeker niet van plan om het aan meer mensen te vertellen! Op dit moment weten mijn ouders het, mijn studieadviseur, en het staat hier op Bokt. Mijn ouders kennende hebben die het vast wel aan een paar familieleden verteld.. Maar dat zijn cirkels die compleet buiten de situatie liggen en dat zal ook altijd zo blijven. En mensen die haar kennen zijn sowieso off-limits. Toen huisgenoot tegen ons zei dat het topgeheim was begreep ik dat ook meteen. Ik begrijp hoe haar 'reputatie' (weet even geen beter woord) daarmee geschaad kan worden en hoezeer het feit dat anderen het weten impact kan hebben op haar welzijn. Dus hoe graag ik op moeilijke momenten voor mezelf soms ook een vriendin wil bellen (die haar kent), ik zal dat echt nooit doen. De andere huisgenoten en ik hebben dit ook even besproken en we zijn het daar allemaal over eens. We hebben al enigszins uitgedacht hoe wij zouden reageren, mocht iemand ons er vragen over gaan stellen. Dit gaan we in aankomend gesprek ook aan haar voorleggen om te vragen hoe zij zou willen dat wij daarop reageren. Gelukkig is de kans op confrontaties met ons vrij klein, zeker omdat het nu zomer is.

Dat ik het gister aan de studieadviseur heb verteld, vind ik al lastig. Ook al weet de studieadviseur ook niet om wie het gaat (heb geen namen genoemd en ben ook hier discreet geweest in mijn verhaal).

Ik kan me ook voorstellen dat zij misschien veel schaamte voelt naar ons drieën toe, omdat wij haar in deze staat hebben gezien. Dat blijft voor mij echter wel bij 'ik kan het me voorstellen', want heel cru gezien denk ik dan ook wel weer van, dan had je het niet in je kamer moeten doen.. Maar goed, dat zijn nutteloze gedachten die nergens op uitdraaien.

De brief vind ik een fijn idee. Ik ga hem morgen gelijk schrijven, in eerste instantie inderdaad voor mezelf en ik houd hem achter voor als ik hem nog aan haar wil geven.

**Geplaatst**: 22-06-16 23:55

Re: Zelfmoordpoging huisgenoot. Hoe nu verder?

Geplaatst: 22-06-16 23:55

Haar kamer was voor haar waarschijnlijk een veilige plek, waar ze zich comfy voelde. Als je zoiets doet, wil je het liefst op een plek zijn waar je je oké voelt. Voor haar was dat haar slaapkamer misschien dan wel. Als jij de keuze had tussen slaapkamer of een bankje in het park of een steegje in de stad, dan zou jij vast ook voor je kamer kiezen. Je denkt dat je doodgaat, dus je denkt niet na over een 'wat als ik het overleef, wie vind me dan, hoe moet ik me dan naar hun toe gedragen' scenario. Je denkt dat het op dat moment voor je stopt. Je verwacht niet twee dagen later in hetzelfde huis rond te lopen en de mensen die je gevonden hebben onder ogen te komen.. Je denkt niet na over wat daarna.. En vaak ben je ook te ver weg om na te denken over wie je vind en de gevolgen voor die persoon/personen.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 22-06-16 23:59

Re: Zelfmoordpoging huisgenoot. Hoe nu verder?

Geplaatst door de TopicStarter : 22-06-16 23:59

Dat snap ik ElineS, vandaar ook mijn toevoeging over 'nutteloze gedachte'

Het klinkt misschien raar, maar ik ben blij dat het in haar kamer is gebeurd (als het dan toch gebeurd is). Die schaamte mag er dan ook zijn en daar gaan we gewoon aan werken, als ik daar volgens haar überhaupt iets aan toe te voegen heb. En anders niet!

Ik wil eigenlijk ook niet te veel van dit soort gedachten toelaten bij mezelf omdat ik volledig onervaren ben met wat ze meemaakt en het idee dat je dood wil. Ik heb het idee dat zulke gedachten mijn openheid richting haar en de situatie ook beperken..

**Geplaatst**: 23-06-16 02:24

Geplaatst: 23-06-16 02:24

Ik vind echt dat je het super oppakt eigenlijk en er ondanks hoe naar het ook is, echt heel volwassen en met veel concideratie voor alle partijen; haar, je huisgenoten maar ook zeker jezelf, nadenkt over wat je het beste kan doen.

**Geplaatst**: 29-07-16 22:41

Geplaatst: 29-07-16 22:41

Hoe gaat het ondertussen TS?

Nomineer dit bericht ×