Bokt.nl

**Geplaatst**: 07-06-16 13:13

Geplaatst: 07-06-16 13:13

Herkenbaar al was ik eind 20. Ik heb niet voor niets het roer omgegooid 3 jaar geleden en ook nu twijfel ik weer :')

Trouw: Quarterlife crisis / Generatie die niet kiezen kan.

**Geplaatst**: 07-06-16 13:20

Geplaatst: 07-06-16 13:20

Kuggur schreef:
Hmmm, een "pre midlife crisis"...Die is nieuw voor mij.
Ik vraag me af, gaat zoiets dan naadloos over in de midlife crisis zelf? En wordt die dan weer gevolgd door een "post midlife crisis"?
Misschien moet je je dan toch eens afvragen of er niet iets grondig mis is met hoe je je leven hebt ingericht. Of hoe je het leven beschouwd, tenslotte hebben de posters hier een hogere levenstandaard en meer keuzemogelijkheden dan pak hem beet, 99% van de wereldbevolking.

Eindelijk een poster die hetzelfde denkt.

Mensen lijken niet meer tevreden te kunnen zijn met wat ze WEL hebben. Het moet altijd anders want de buurvrouw heeft dit en mijn collega doet dat.

Is mijn leven perfect? Nee natuurlijk niet. Maar wat ben ik blij met alles wat ik heb.

Gelukkig kwam dit besef met een jaar of 23 en toen werd alles in mijn hoofd rustig. Misschien een idee om eens zo naar je leven te kijken.

**Geplaatst**: 07-06-16 13:21

Geplaatst: 07-06-16 13:21

Vooral dat voorbij zien vliegen van de tijd en niet het gevoel te hebben echt iets nuttigs te doen of iets geweldigs te hebben bereikt. Ik baal er van dat je rond deze leeftijd beslissingen moet maken over kinderen willen, je serieus moet doen, je niet meer na 1 dagje hersteld bent van flink feesten, je je eerste rimpeltjes krijgt en afvallen moeilijker gaat

**Geplaatst**: 07-06-16 13:37

Re: Pre-midlife crisis

Geplaatst: 07-06-16 13:37

Maar ik geloof niet dat TS (of ik bijvoorbeeld in mijn post) zegt dat ze niet gelukkig is met wat ze heeft. Als ik even voor mezelf spreek ben ik de koningin van het relativeren. Vond ik mijn 29ste verjaardag niet fijn, dan bedenk ik me dat ik al afscheid heb moeten nemen van meerdere mensen die deze leeftijd niet eens hebben gehaald en dat ik me gelukkig mag prijzen met wat ik allemaal heb.

Maar 24/7 relativeren is niet te doen. Het zit in onze aard om als mens te willen groeien en meer en meer te willen. Je kunt dit ontkennen, maar het is toch echt vaak zo. En voor eind twintigers is het denk ik ook wel typerend dat ze stilstaan bij de toekomst. Een carrière omgooien wordt steeds lastiger.

**Geplaatst**: 07-06-16 13:42

Re: Pre-midlife crisis

Geplaatst: 07-06-16 13:42

Ben het wel eens met bovenstaande. Wat je ook vooral moet doen, is genoeg lachen. Meer in het hier en nu gaan leven en minder bezig zijn met straks en later. Vaak laat je zoveel mooie momenten onbewust voorbij gaan omdat je al bezig bent met de rest van de dag/week bijvoorbeeld.

Zo kun je meer ontspannen en met een beetje oefening gaat dit steeds makkelijker.

En gewoon stappen nemen als je verandering wilt!

**Geplaatst**: 07-06-16 15:23

Geplaatst: 07-06-16 15:23

Selka schreef:
Kuggur schreef:
Hmmm, een "pre midlife crisis"...Die is nieuw voor mij.
Ik vraag me af, gaat zoiets dan naadloos over in de midlife crisis zelf? En wordt die dan weer gevolgd door een "post midlife crisis"?
Misschien moet je je dan toch eens afvragen of er niet iets grondig mis is met hoe je je leven hebt ingericht. Of hoe je het leven beschouwd, tenslotte hebben de posters hier een hogere levenstandaard en meer keuzemogelijkheden dan pak hem beet, 99% van de wereldbevolking.

Eindelijk een poster die hetzelfde denkt.

Mensen lijken niet meer tevreden te kunnen zijn met wat ze WEL hebben. Het moet altijd anders want de buurvrouw heeft dit en mijn collega doet dat.

Is mijn leven perfect? Nee natuurlijk niet. Maar wat ben ik blij met alles wat ik heb.
Gelukkig kwam dit besef met een jaar of 23 en toen werd alles in mijn hoofd rustig. Misschien een idee om eens zo naar je leven te kijken.

Ik ga zeker niet zeggen dat ik het slecht heb. Maar ik ben toch echt niet bezig met de opinie van de buurvrouw of die van jan-met-de-pet.
Ik denk dat het een voorrecht is om in Europa te mogen leven, dat ik een dak boven mijn hoofd heb, fris in de zomer en warm in de winter, en dat ik elke dag 3 maaltijden naar binnen kan schransen. Vaak ook nog eens 3x per dag dingen die ik echt lust. Maar ik denk ook dat iedereen die hier leeft daar dankbaar voor moet zijn. Het is een mooie wereld en een mooi leven, ALS je het er zelf van maakt. Voor iedereen is 'een mooi leven' anders in te vullen. De ene wilt een grote villa, de andere is meer bezig met de natuur, etc.. Ik wil daarom mijn kansen optimaal benutten en meer halen uit mijn opleiding, mijn job, mijn sport en mijn leven. Anders had ik evenzeer mijn opleiding niet kunnen doen en een simpele job kunnen zoeken. Zo eentje wat iedereen kan doen, waardoor je moeilijk uit kunt blinken en anderen kunt overtuigen dat jij de juiste persoon bent. Maar dan heb ik misschien ook niet 3x per dag de maaltijd die ik wil. Dan kan ik mijn hobby of sport niet uitoefenen zoals ik wil. En daarnaast zou ik het dus ondankbaar vinden als ik dat niet zou doen..

Dus, het is een attitude van mezelf, ik wil meer kunnen, om aan mezelf te kunnen bewijzen "Hé Ste, je wou het, je leerde ervoor en nu kan dit!" Het is toch een stuk een ontplooiing van jezelf. Niet?

**Geplaatst**: 07-06-16 16:04

Re: Pre-midlife crisis

Geplaatst: 07-06-16 16:04

Je bent verpleegkundige. Dat is een beroep waarmee je in de hele wereld kunt werken.Juist nu je nog jong bent kun je de kans grijpen om naar het buitenland te gaan,waar zeer zeker meer mogelijkheden en meer avonturen te vinden zijn. Je bent toch vrijgezel neem ik aan? Ga voor je leven meid!

**Geplaatst**: 07-06-16 16:07

Geplaatst: 07-06-16 16:07

Zelf voel ik helemaal niets voor om mijn hele leven hetzelfde beroep te doen. Helaas is dat wel waarop gestuurd wordt in onze maatschappij. Je wordt al vroeg in een richting geduwd en daar ga je naar studeren, werken..

Heb je buiten je werk om nog meer interesses, passie's, hobby's? Ik zou het daar meer in gaan zoeken. Wie weet kun je één of twee dagen inruilen voor een andere baan/bedrijf dat voortkomt uit een andere interesse. Maakt niet uit als dit iets heel anders is dan verpleegkunde. Dit kan juist een geweldige combinatie zijn. Eventueel heb je toch een overlappend deel van je beide interesses waar spannende ontwikkelingen kunnen gebeurden.

**Geplaatst**: 07-06-16 16:45

Re: Pre-midlife crisis

Geplaatst: 07-06-16 16:45

Maar SETEFURII, dan heb jij toch helemaal geen last van een pre-midlife crisis? Dan is gewoon jouw instelling om het meest uit iedere dag te halen en daarbij hoort verandering.

**Geplaatst**: 07-06-16 17:05

Geplaatst: 07-06-16 17:05

Selka schreef:
Maar SETEFURII, dan heb jij toch helemaal geen last van een pre-midlife crisis? Dan is gewoon jouw instelling om het meest uit iedere dag te halen en daarbij hoort verandering.

Ja Selka, dat weet ik niet helemaal. Dat kan inderdaad gewoon zo zijn! Nu, alles wat iedereen hier verteld komt me aardig bekend voor. Ik heb wel echt een 'is het dit nou?' gevoel gehad, maar ik ben bijna onmiddellijk daarop ingegaan door te solliciteren. Ik denk ook niet dat ik deze attitude altijd gehad heb. Ik ben op een bepaald moment gaan inzien hoe knap wij het hier eigenlijk hebben en hoe ik mijn eigen steentje kan bijdragen. Niet voor de maatschappij hoor, maar gewoon voor mezelf. Hoe kan ik mijn eigen leven NOG mooier maken voor mezelf?

Ik heb in het begin van mijn eerste job echt alles gegeven, volle vaart vooruit. Meer werk in 1 uur proppen, zonder te klagen. Toen kwam er het besef 1. ik werk vele harder dan mijn collega's 2. Ik verdien minder dan mijn collega's (o.w.v. anciënniteit) 3. Ik ervaar veel meer stress en werkdruk 4. Ik doe eigenlijk niet wat ik écht zou willen en 5. er zijn geen doorgroei mogenlijkheden..
Daar ben ik gewoon wat mee gaan doen

**Geplaatst**: 07-06-16 17:53

Re: Pre-midlife crisis

Geplaatst: 07-06-16 17:53

Ts,het ligt eraan wat nu eigenlijk hetgene is waardoorje niet tevreden bent: is het je beroep,of is het je algemene situatie? Of je priveleven? Het lijkt me dat je dat onderdeel van je leven waar je ontevreden over bent zou kunnen proberen te veranderen.

**Geplaatst**: 07-06-16 18:11

Re: Pre-midlife crisis

Geplaatst: 07-06-16 18:11

Wellicht heb je ook te snel je leven 'vastgelegd'?

Een koophuis valt te verhuren, dus dat is geen valide uitrede.

Ik zie iemand zeggen dat verandering nieteenvoudig is, nee natuurlijk is dat niet eenvoudig. Ik heb me zelf ook het schompes gewerkt om iedere keer weer wat nieuws te kunnen (ben ooit gewoon op de mavo begonnen en ben uiteindelijk gepromoveerd) om dan uiteindelijk die hele specialisatie uit het venster te kiepen en weer iets nieuws te proberen waar ik 0,0 ervaring in had. Ja, dat was 2 jaar zeer intemsief solliciteren en netwerken met omzekere korte kontracthes van 2 tot 6 maanden.
Maar geen dag spijt

**Geplaatst**: 07-06-16 18:12

Geplaatst: 07-06-16 18:12

Kuggur schreef:
Wel eens gehoord van de term "first world problems"?

Jazeker... maar betekend dat dan dat, wanneer je gezegend bent met een geboorte in ons deel van de wereld je nooit twijfels of problemen zou mogen hebben?

Ik heb in mijn leven ook veel meer zaken meegemaakt die, meer los zouden moeten maken. En die je meer bezig zouden moeten houden... maargoed dat kan ik zelf best relativeren en er goed mee omgaan. Juist omdat je dat bewust afsluit.

En andere ogenschijnlijk onbelangrijke zaken kan een mens zich soms best druk om maken... of in ieder geval een onrustig gevoel geven van "is dit het nou". En zou dat dan niet mogen omdat andere mensen ergens op de wereld het minder getroffen hebben? Het mag zeker, alleen is het niet geheel logisch omdat je het zelf in de hand hebt. Maar twijfel kies je niet voor... heeft soms ook met karakter of bijvoorbeeld perfectionisme te maken.

De een maakt zich druk over de goede carrière keuze, de ander over of je wel of niet het gen hebt welke zorgt voor die agressieve vorm van kanker waar 7 familieleden al jong aan zijn overleden en weer een ander op welk moment je je vader morfine en dormicum gaat toedienen wanneer hij ligt te stikken in zijn eigen bloed... 3 totaal onvergelijkbare situaties, die ik alle drie mee heb gemaakt, die ook in prioriteiten anders zouden moeten liggen... maar bij alle drie speelde twijfel een rol. En denk je er vaak aan terug.

**Geplaatst**: 07-06-16 18:31

Re: Pre-midlife crisis

Geplaatst: 07-06-16 18:31

Wat jij daar bij betrekt (ziekte in de familie, het op een nare manier sterven van je vader, gecondoleerd trouwens) zijn geen "first world problems", maar ernstige échte problemen, in je naaste omgeving. Verschrikkelijk mee te maken, ongetwijfeld zeer stressvol, en het heeft niets met het topic te maken.

**Geplaatst**: 07-06-16 18:44

Geplaatst: 07-06-16 18:44

Het is niet dat ik niet blij ben met mijn carrierekeuze, dat ik voor de rest niet blij ben met mijn leven. Ik ben ondertussen aan het solliciteren voor andere jobs, maar hoewel ik dus een goed diploma heb, lijkt dat niet simpel. Van zodra ik op een sollicitatie zeg: ik heb een opzegtermijn van 3 maanden, haken de bedrijven af. En ik ga niet mijn ontslag al geven voor ik een andere job heb, dat zou namelijk kunnen uitdraaien op een serieuze financiële tegenslag.

**Geplaatst**: 07-06-16 18:48

Geplaatst: 07-06-16 18:48

Als je verpleegkundige bent met een specialisatie en een aantal jaar werkervaring, dan word je daar redelijk makkelijk op afgerekend als je wat anders wil gaan doen. Zeker als naar dat type specialisatie aardig wat vraag is. Wanneer je specialisatie OK-assistent hebt, dan ga je flink uit je slof mogen komen om bijvoorbeeld aangenomen te worden op dagkliniek of dialyse... Want met je specialisatie kunnen ze je op het OK veel makkelijker gebruiken, terwijl het andersom amper lukt. (OK is in België een banaba-opleiding)

Het gaat bij TS vooral om het idee "is dit alles" waarbij haar job haar niet echt meer aanspreekt. Ja, het is leuk werk, ze heeft er voor gestudeerd maar alles wat erbij komt begint door te wegen. Altijd weekends, nachten, wisselende shiften... Ik kan me voorstellen dat je na een tijdje wel eens behoefte voelt aan een gewone job met normale uren. Maar als verpleegkundige voor wat anders gaan solliciteren is niet zo handig, een vaste baan opgeven omdat je er geen zin meer in hebt en wat anders wilt? Daar krijg je al niet eens een uitkering voor, dus verlies van inkomen. Iets gaan studeren is mooi gezegd, maar als je werkgever daar niet voor open staat houdt het ook op. En een studie combineren met haar voltijdse job zie ik ook niet iedereen klaarspelen als je ook nog een keer alleen voor je huishouden staat en dergelijke.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 07-06-16 18:48

Geplaatst door de TopicStarter : 07-06-16 18:48

Wat een discussie is hier onstaan ondertussen

Als eerste, het is zeker niet zo dat ik ongelukkig ben.
2 jaar geleden ben ik geopereerd dwv hartproblemen en ik denk vaak nog hoe blij ik mag zijn dat ik mijn huidige werk kan doen, kan sporten, ... maar sindsdien is mijn gevoel er wel wat in geslopen.
Er zijn inderdaad altijd vele mensen die het erger hebben dan mij (die zie ik zelfs genoeg op het werk), maar daarom mag ik zelf niet nadenken over wat ik graag wil?

Ik loop inmiddels al maanden/jaar met dit gevoel, ik ben in tussentijd wel van ziekenhuis veranderd maar het gevoel is er nog steeds.
ik ben helaas zo'n perfectionist geval dat het steeds beter wil doen, ik zit inmiddels al met 3 diploma's in de verpleging en dacht vorige week om nog een cursus bij te volgen

Maar ik ben blij met wat ik allemaal heb bereikt en ben hier zeker gelukkig mee en besef zeker dat het ook anders kan..

Orion456, het lijken wel excuses dat niet alle opties haalbaar zijn maar als je op een week soms 3, 4 verschillende werkshiften/uren hebt, is het moeilijk om er iets bij te doen.
Bijvoorbeeld een opleiding in avondschool is elke donderdagavond les, misschien lukt het de ene maand 3 keer om de les te volgen en de andere maand 1 keer of niet..
Ik doe af en toe opdrachten als hostess op beurzen enzo, dat is iets waar ze gelukkig zeer flexibel zijn. De ene maand kan ik 2 opdrachten erbij doen, de andere geen. Ik vind die afwisseling zeer leuk om eens iets totaal anders te doen, maar het is niet iets waar ik in verder zou willen als fulltime werk ofzo.
Minder werken om een opleiding te volgen is geen optie financieel. Ik denk soms om misschien halftime verpleging en halftime iets anders te doen maar dan zit ik weer met die lastige uren om te combineren. Veel bazen gaan niet zo flexibel zijn

En voor mijn specialisatie moet ik elk jaar opleiding blijven volgen en deze vervalt ook wanneer ik enkele jaren op een andere afdeling zou werken en dat zou ik wel jammer vinden..

**Geplaatst**: 07-06-16 18:53

Geplaatst: 07-06-16 18:53

Is het niet gewoon dat je aan een fijne lange vakantie toebent?

**Geplaatst**: 07-06-16 19:21

Re: Pre-midlife crisis

Geplaatst: 07-06-16 19:21

Ik heb dit al 27 jaar haha. Maar ik heb er juist vrede mee gesloten en ik vind het niet perse iets slecht. Ik ben daardoor erg flexibel en volg altijd mijn hart en geniet daardoor wel altijd tot het uiterste.

**Geplaatst**: 07-06-16 19:53

Geplaatst: 07-06-16 19:53

Kuggur schreef:
Wat jij daar bij betrekt (ziekte in de familie, het op een nare manier sterven van je vader, gecondoleerd trouwens) zijn geen "first world problems", maar ernstige échte problemen, in je naaste omgeving. Verschrikkelijk mee te maken, ongetwijfeld zeer stressvol, en het heeft niets met het topic te maken.

Nee dat weet ik... maar spijt hebben van een carrière switch klinkt in die context niet zo erg... net zoals de "first world problems" niet erg lijken in vergelijking met andere problemen in de wereld. Maar die kunnen je dus net zo goed bezig houden

**Geplaatst**: 07-06-16 20:46

Geplaatst: 07-06-16 20:46

Het is ook zonde om in een land te wonen waar mogenlijkheden zijn en ze dan niet te gebruiken.
Ik vind het dus absoluut een valide 'zorg'.

Ik heb mijn vader als voorbeeld. Topbaan met topsalaris opgezegt om zelf een bv-tje te starten, dat uit te bouwen tot internationaal success om dan vervolgens weer iets nieuws van de grond proberen te krijgen en dan met 50 gewoon weer een nieuwe weg in te slaan.
En nee, dat gaat niet over rozen zulke wisselingen (duurwaarders hebben heus ook ooit op de stoep gestaan) maar het houdt het leven wel leuk en afwisselend als je geen routine mens bent (waar overigens ook niets verkeerd aan is).

Mijn moeder was altijd huisvrouw, heeft vroeger haar middelbare school niet afgemaakt.
Toen wij de deur uit waren (40+) heeft ze een muzikale opleiding gedaan waar ze betaald werk in vond, heeft een winkel gestart met een vriendin en heeft nu ook nog diploma's voor pedicure gehaald en barst van het werk.

Ik heb vanuit huis geleerd om dromen na te streven wat dat betreft.

**Geplaatst**: 07-06-16 21:27

Re: Pre-midlife crisis

Geplaatst: 07-06-16 21:27

Ja dat herken ik zeker ook. Mijn vader had ook niks qua opleiding... zelfs de basis school niet afgemaakt. Maar toch samen met mijn moeder een bedrijf opgericht eerst als eenmans zaakje, later met tientallen medewerkers en een giga omzet. Nu draaien mijn moeder en mijn man het bedrijf.

De "quarterlife crisis" is ook zeker geen valide zorg... maar blijkbaar houdt het wel veel mensen bezig en herkennen veel mensen zich erin. Dat vindt ik juist erg intrigerend

Je ziet het volgens mij zelfs vaker bij mensen die de zaakjes goed op orde hebben... het is een vaag fenomeen :')

**Geplaatst**: 08-06-16 06:59

Geplaatst: 08-06-16 06:59

denice schreef:
Vooral dat voorbij zien vliegen van de tijd en niet het gevoel te hebben echt iets nuttigs te doen of iets geweldigs te hebben bereikt. Ik baal er van dat je rond deze leeftijd beslissingen moet maken over kinderen willen, je serieus moet doen, je niet meer na 1 dagje hersteld bent van flink feesten, je je eerste rimpeltjes krijgt en afvallen moeilijker gaat

Dit!
Volgens mij slaat dit ook meer op het feit dat het 'moeilijk' is om ouder te worden, steeds meer verantwoordelijkheden , jakkes :')

Ben nu bijna 23 en zelf nu heb ik soms zoiets van ; is dit het ? is dit waarom we hier rondlopen? -O-

**Geplaatst**: 08-06-16 06:59

Geplaatst: 08-06-16 06:59

denice schreef:
Vooral dat voorbij zien vliegen van de tijd en niet het gevoel te hebben echt iets nuttigs te doen of iets geweldigs te hebben bereikt. Ik baal er van dat je rond deze leeftijd beslissingen moet maken over kinderen willen, je serieus moet doen, je niet meer na 1 dagje hersteld bent van flink feesten, je je eerste rimpeltjes krijgt en afvallen moeilijker gaat

Dit!
Volgens mij slaat dit ook meer op het feit dat het 'moeilijk' is om ouder te worden, steeds meer verantwoordelijkheden , jakkes :')

Ben nu bijna 23 en zelf nu heb ik soms zoiets van ; is dit het ? is dit waarom we hier rondlopen? -O-

Nomineer dit bericht ×