Bokt.nl

**Geplaatst**: 25-05-16 17:39

Re: De dag dat iemand besluit..

Geplaatst: 25-05-16 17:39

Zelfdoding kan het beter genoemd worden, zelfmoord klinkt veel harder. Ik geef geen oordeel over mensen die hun leven beeindigen maar anderen vermoorden zoals de jonge depressieve moeder deze week haar twee jarige kindje eerst verdronk, dat vind ik wel heel erg. Maak dan jezelf van kant en zorg dat het kind bij de vader blijft.

**Geplaatst**: 25-05-16 18:29

Re: De dag dat iemand besluit..

Geplaatst: 25-05-16 18:29

Een dergelijk depressieve moeder denkt niet meer zo logisch bigone.

**Geplaatst**: 25-05-16 18:30

Re: De dag dat iemand besluit..

Geplaatst: 25-05-16 18:30

Ik denk zelfs dat een zodanig depressieve moeder op dat moment 'denkt' dat dat de allerbeste oplossing is, ook voor het kindje...

**Geplaatst**: 25-05-16 18:39

Geplaatst: 25-05-16 18:39

verootjoo schreef:
Ik denk zelfs dat een zodanig depressieve moeder op dat moment 'denkt' dat dat de allerbeste oplossing is, ook voor het kindje...

Deze vrouw was van buitenlandse afkomst, had geen familie en vrienden hier en wilde per se geen hulp toen bleek dat ze, waarschijnlijk door de zwangerschap, psychische problemen kreeg. De vader van het kindje en zij waren sinds kort uit elkaar door dit feit. Ik snap niet dat de vader(Nederlandse afkomst) niet veel harder voor zijn kind geknokt heeft want je laat je kind niet bij een labiele moeder maar ja, dat is altijd achteraf gepraat. Vind het heel erg triest dat mensen geen andere uitweg zien maar als ze dan ook hun kinderen meeslepen, dan ben je gewoon een moordenaar.

**Geplaatst**: 25-05-16 18:42

Geplaatst: 25-05-16 18:42

verootjoo schreef:
Huh? Denk je nou serieus dat mensen die al zo ver heen zijn überhaupt dit denkvermogen nog hebben en dat allemaal nog overzien

Da's weer de andere kant op denk ik. Veel mensen denken er wel degelijk over na en er kunnen ook daadwerkelijk redenen zijn waarom iemand na overwegen de trein als minst slechte of meest haalbare manier kan zien. Het is niet helemaal terecht om mensen die kiezen voor een einde aan hun leven per definitie gek of zonder denkvermogen te verklaren.

**Geplaatst**: 25-05-16 18:56

Re: De dag dat iemand besluit..

Geplaatst: 25-05-16 18:56

Ik werk zelf op een station en met regelmaat springers. De teneerslag bij de medici als ze hem niet kunnen redden is al moeilijk, maar de conducteur... bij ons moet verplicht de hoofdconducteur kijken. Laatst weer en diegene wil je het liefste een uur vasthouden en knuffelen.

Ik heb altijd hard gemaakt dat ik het absoluut niet egoistisch vind, het is een eigen keuze ja maar de drijfveer erachter is niet binnen een dag klaar. Maar nu ik het (vaker) meemaak op het station kom ik er wel op terug. Deze mensen maken het te vaak mee, er zijn conducteuren bij ons die op het station zijn komen werken omdat ze het niet meer aankunnen. Verschrikkelijk. Dan gaat het niet enkel meer die desbetreffende persoon en/of de familie aan maar ook veel andere mensen die emotioneel eraan ondergaan helaas

**Geplaatst**: 25-05-16 19:02

Re: De dag dat iemand besluit..

Geplaatst: 25-05-16 19:02

Ik heb bij de ns gewerkt en had een ex machinist als collega. De man is gestopt omdat hij het niet aankon een springer te krijgen, en heeft er veel collegas door kapot zien gaan.

Ellende is dat trein wel het meest effectief en snelste is. Alleen de gevolgen zijn zoveel groter voor anderen. Maar ja dat geldt eigenlijk voor iedereen die iemand vind,

**Geplaatst**: 25-05-16 19:03

Geplaatst: 25-05-16 19:03

Mijn moeder is 14 jaar geleden ook voor de trein gesprongen.

Een aantal uur daar voor heeft ze mijn vader nog gebeld om te vertellen dat ze een overdosis slaappillen had genomen maar wakker was geworden en dat ze dat niet wilde.

Ik wist de eerste dagen niet hoe ze dood was gegaan. Ik wilde het niet weten. Dat ze t zelf gedaan moest hebben was mij wel meteen duidelijk.
Trein had ik nooit verwacht. Mijn moeder had altijd een behoorlijke fobie voor geamputeerde lichaamsdelen.

Egoïstisch? Misschien. Maar ik denk echt dat mijn moeder geen uitweg meer zag.
Ik mis mijn moeder verschrikkelijk, ik was echt een moeders kindjes.
Maar toch vragen mij zus en ik ons soms af of ons leven nou zoveel makkelijker was geweest als ze nog geleefd had.
Het antwoord dat we dan moeten geven is dan toch echt nee. Misschien zelf wel moeilijker.

Wat ik overigens wel heel mooi vond van de NS, is dat er op de begrafenis een bloemstuk van hen was.

Wat ik ook heel erg moeilijk vind is dat mijn vriendin (partner) elke keer als ze naar de werk gaat over de plek moet waar het gebeurd is. Ik ben er zelf nog nooit geweest.
Ik wist heel lang niet waar te precies was. Tot vorig jaar mn vriendin hier weer ging werken en mn zus appte "Je weet toch dat dat de plek is waar mama voor de trein gesprongen is he"
Nee dat wist ik dus niet...

**Geplaatst**: 25-05-16 19:17

Geplaatst: 25-05-16 19:17

Ja, moeilijk. Zolang het nog niet mogelijk is om er op een 'legale' manier voor te kiezen, verandert er ook niks.

Euthanasie bij psychische ziektes is enorm moeilijk, vooral als de persoon in kwestie nog niet zo oud is. De enige andere uitweg is dan een alternatieve manier zoeken. Waarbij voor een trein springen blijkbaar de meeste zekerheid geeft.

Ik heb een diep respect voor zowel het slachtoffer als iedereen die ermee geconfronteerd wordt. Het is een moeilijke kwestie.

**Geplaatst**: 25-05-16 21:44

Re: De dag dat iemand besluit..

Geplaatst: 25-05-16 21:44

Het is eigenlijk triest dat mensen op deze manier geen waardig afscheid kunnen nemen als zij het niet meer zien zitten..

Bij het voor de trein springen kom je zoveel mensen tot last, emotioneel, trauma, irritaties enz.. Laatst is er iemand vlak achter mijn huis gesprongen en ik heb gezien wat voor drama het is om alles op te ruimen.. 'S nachts door een weiland heen, over de sloot.. Nee, dan kan iemand imo beter een overdosis nemen..

**Geplaatst**: 25-05-16 21:45

Geplaatst: 25-05-16 21:45

5 mensen in mijn nabije omgeving hebben zelfmoord gepleegd, op alle mogelijke manieren. Een goede vriend van mij was juist heel helder van geest. Allemaal afscheidsbrieven geschreven, schoolboeken netjes bij elkaar en alle accounts opgezegd. Mijn buurvrouw daarentegen heeft het vermoedelijk in een psychose gedaan, al maakte ze dagen ervoor al wel opmerkingen die na de daad zelf bijzonder waren. Een moeder van een klasgenoot was zo vastberaden dat de familie een dag na haar eerste poging haar weer als vermist op konden geven. Bij een oud klasgenoot ging de knop om en die heeft enkel een klein briefje op de keukentafel neergelegd. De laatste was een oudere man die net zijn langverwachte wereldreis gemaakt had en terug gekomen was. Schijnt dat hij altijd al neerslachtig geweest is.

Als mensen om mij heen niet lekker in hun vel zitten, dan word ik al benauwd en razen er allemaal scenario's door mijn hoofd. Stel je voor dat ze te ver in de put zakken? Mensen die zelfdoding toepassen zitten zó ver weg, dat ze liever naar een onbekende plek toe gaan. Ik hoop alleen dat ze vinden waar ze naar zoeken.

**Geplaatst**: 25-05-16 21:49

Geplaatst: 25-05-16 21:49

De beste vriendin van mijn moeder heeft 2-3 jaar geleden zelfmoord gepleegd. Zij was depressief geraakt door haar werk en de stress en de druk die het gaf. Zij had al eerder een depressie gehad door het overlijden van haar moeder, maar dat is toen weggegaan.
Zij heeft zich thuis opgehangen, waarna haar zoon haar heeft gevonden. Ik snap dat wanneer je depressief bent en je dood wil je niet helder meer kan nadenken, ik vind het ook echt verschrikkelijk dat iemand in zo'n situatie beland dat je überhaupt de dood overweegt. Maar ik vind het ook erg voor diegene die zo'n persoon moet vinden, dat vind ik echt een verschrikkelijke gedachte...

Ik vind het nog steeds moeilijk om te realiseren dat ze dood is. Ze kwam altijd iedere week een krantje brengen, dan omcirkelde ze stukken waarvan ze wilde dat mn moeder die per se las

ze nam mijn moeder zo vaak mee naar films, avondjes uit etc. Ze kwam ook soms hele dagen meehelpen in de tuin of in huis. Ze was echt zo'n vreselijk lief en enthousiast persoon dat ik het gewoon niet snap dat ze ooit depressief is geweest...

Laatst bijgewerkt door gerpiegorp op 25-05-16 22:00, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 25-05-16 21:51

Geplaatst: 25-05-16 21:51

Ik kan er altijd heel kwaad om worden als iemand mensen die hun eigen leven nemen egoïstisch noemt.

Voordat je op het punt komt dat je beslist dat je jouw eigen leven weg wil nemen, moet er zoveel door je heen zijn gegaan. Persoonlijk denk ik ook niet dat deze mensen er bij stil staan dat ze zoveel mensen hier mee 'pakken'. In hun ogen maken ze juist dat er een 'last' minder is.

Een goede vriend van mij heeft in 2014 zelfmoord gepleegd. Hij heeft er voor gekozen dit met de trein te doen. Toen ik dit te horen kreeg, was ik kapot. Ik heb eerst in shock gezeten en toen de boel bij elkaar gekrijsd. Ik was boos, verdrietig, schuldig.. alles in één. Verdrietig? Verdrietig omdat mijn vriend z'n eigen leven genomen had, omdat hij zich zo rot heeft moeten voelen om deze beslissing te maken. Boos? Boos omdat ik niet snapte waarom hij niet met zijn problemen naar ons is toegekomen, boos op hem denkend aan alle mensen in de trein waarvan vele een trauma voor het leven hebben. Schuldig? Schuldig omdat ik achteraf alle kleine hints had moeten opmerken, schuldig dat ik hem niet heb kunnen helpen.

Ik vraag me tot op de dag van vandaag nog steeds af, heeft hij gedacht aan de mensen die in de desbetreffende trein zaten? En steeds kom ik terug op het antwoord, ja dat heeft hij. Maar of het echt tot hem doordrong wat hij deze mensen heeft aangedaan, dat weet ik niet, en zal ik ook nooit weten.

De mensen die zo'n beslissing maken, moeten het zo verschrikkelijk moeilijk hebben in hun hoofd, dat ik mij werkelijk afvraag of de impact van hun daad en keuze überhaupt doordringt tot ze?

**Geplaatst**: 25-05-16 21:56

Geplaatst: 25-05-16 21:56

FelineNanet schreef:
bij ons moet verplicht de hoofdconducteur kijken.

Waarom is dat eigenlijk? Ze zijn geen medici en voeren ook het lichaam niet af.

**Geplaatst**: 25-05-16 22:04

Geplaatst: 25-05-16 22:04

mijn moeder is voor de trein gesprongen. na mij een postnatale depressie...familie mz heeft wel gezegd dat ze na mijn geboorte veranderd is, vader zegt dat ze daarvoor ook al gekke aanvallen had...onze jeugd is eigenlijk een aaneenstapeling van dramas geweest, met om de haverklap briefjes met lege potjes erbaast of telefoonsnoer om haar hals. Mij geloofden ze nooit vroeger (ik was probleemkind en loog). Nadat ze de huisarts geslagen had en uit het raam gespronfen was was wel duidelijk dat er iets was....nog geen gedwongen hulp...zodra haar gebroken rug klaar was was het gebaar volgens de artsen ook geweken...laatste dag heeft ze spiritus en weet ik wat gedronken...mijn vader heeft de artsen gesmeekt haar op te nemen maar mijn moeder zei dat ze maandag zelf hulp zou gaan zoeken...dat was volgens de artsen voldoende...dat mijn vader zei dat ze manipuleerde en dat ze dat al jaren deed maakte niet uit...gedwongem opname kwam niet....toen mijn vader doorhad dat ze weg was was ze al dood (hij is goddank naar het verkeerde spoor gelopen). Mijn moeder heeft altijd gezegd: ik zou nooit voor de trein springen..dat kan ik anderen. iet aandoen..ze was ook altijd op haar manier met anderen bezig..haar geluk hing af van het geluk van anderen en zij voelde zich verantwoordelijk als anderen niet gelukkig waren..en toch heeft ze het gedaan..ws in pure angst (ze was heel bang iedereen kwijt te raken). Maar goed...dan vraag je je af...neem iemand dan gewoon op (dan naar trauma)..nu meerdere mensen met trauma en een dode..

**Geplaatst**: 25-05-16 22:12

Geplaatst: 25-05-16 22:12

Wil hier ook wel graag even wat neerzetten.

Dat er mensen zijn die het egoïstisch vinden als iemand zichzelf van het leven berooft...
Uhm, is het niet heel egoïstisch om iemand in leven te willen houden?
Waarom denken we er met dieren al een stuk makkelijker over... Maar met mensen nog niet?

Iemand die zelfmoord wil plegen, heeft niet eens meer besef dat hij/zij de mensen in de trein 'iets aan doet'. Als je zelfmoord wil plegen, is de hele wereld poedersuiker in je ogen, kan het je geen barst meer schelen wat anderen zien/denken van wat jij wil doen; ZIJ hebben jou pijn gedaan in jouwn ogen...
Want er is niemand die van jou houdt, aan je denkt, om je geeft... Dus who cares wie er in die trein zitten en wat ze er van mee krijgen.

Ik heb zelf ook aan zelfmoord gedacht. Een paar jaar geleden was ik ontzettend depressief. En geloof me, dan voel je je alleen en kan het je geen ruk meer schelen wie of wat er last van heeft. Dan denk je alleen van ik spring voor die trein want dan heeft niemand ooit meer last van mij.

Tenminste, zo heb ik het ervaren.

**Geplaatst**: 25-05-16 22:16

Geplaatst: 25-05-16 22:16

BaileyMix schreef:
Ja, moeilijk. Zolang het nog niet mogelijk is om er op een 'legale' manier voor te kiezen, verandert er ook niks.

Euthanasie bij psychische ziektes is enorm moeilijk, vooral als de persoon in kwestie nog niet zo oud is. De enige andere uitweg is dan een alternatieve manier zoeken. Waarbij voor een trein springen blijkbaar de meeste zekerheid geeft.

Ik heb een diep respect voor zowel het slachtoffer als iedereen die ermee geconfronteerd wordt. Het is een moeilijke kwestie.

Voor de trein springen is een bekende manier die zekerheid geeft. Er zijn andere manieren waarvoor je niks nodig hebt die een heel grote kans van slagen hebben (en pijnloos ook). Echter er is altijd iemand die je vindt en die zal er op zijn minst verdrietig van zijn.

**Geplaatst**: 25-05-16 22:19

Geplaatst: 25-05-16 22:19

amoj schreef:
Wil hier ook wel graag even wat neerzetten.

Dat er mensen zijn die het egoïstisch vinden als iemand zichzelf van het leven berooft...
Uhm, is het niet heel egoïstisch om iemand in leven te willen houden?
Waarom denken we er met dieren al een stuk makkelijker over... Maar met mensen nog niet?

Iemand die zelfmoord wil plegen, heeft niet eens meer besef dat hij/zij de mensen in de trein 'iets aan doet'. Als je zelfmoord wil plegen, is de hele wereld poedersuiker in je ogen, kan het je geen barst meer schelen wat anderen zien/denken van wat jij wil doen; ZIJ hebben jou pijn gedaan in jouwn ogen...
Want er is niemand die van jou houdt, aan je denkt, om je geeft... Dus who cares wie er in die trein zitten en wat ze er van mee krijgen.

Ik heb zelf ook aan zelfmoord gedacht. Een paar jaar geleden was ik ontzettend depressief. En geloof me, dan voel je je alleen en kan het je geen ruk meer schelen wie of wat er last van heeft. Dan denk je alleen van ik spring voor die trein want dan heeft niemand ooit meer last van mij.

Tenminste, zo heb ik het ervaren.

Volledig mee eens!
Ik herken het gevoel, ik ben zelf depressief en ik heb meerdere pogingen gedaan. Egoïstisch? Ja, vind ik wel. Maar ik vind het egoïstischer dat iemand moet blijven leven omdat een ander dat wil.

Ik heb altijd zo te doen met personen die zich zo slecht voelen, dat ze zelfdoding als enige uitweg zien. Als ik weer eens hoor dat er iemand voor de trein gesprongen is, of zoals er laatst vlakbij een moeder met haar 2 jarige dochtertje zelfmoord pleegde dmv verdrinking, dan doet dat pijn. Ik vind het erg dat er in een zorgstaat als dit, nog steeds mensen zijn waarvoor geen passende hulp oid is. Mensen die zich alleen moeten voelen, in de put zitten, de zin van het leven niet meer zien...

**Geplaatst**: 25-05-16 22:26

Re: De dag dat iemand besluit..

Geplaatst: 25-05-16 22:26

Maar ik denk dag jullie het egoïstisch verkeerd opvatten.
Ik vind het bijvoorbeeld egoïstisch aan voor de trein springen dat je mensen traumatiseerd, vertraging veroorzaakt (ja dit meen ik) en het dan niet thuis doet.

En ja, ook ik spreek uit ervaring, ben er gelukkig met hulp uit gekomen. Helaas is mijn moeder nog steeds depressief en is het voor haar een stuk lastiger om er uit te komen. Ik zou zelf niet zo zelfdoding plegen nee. Ik wil wildvreemde geen trauma geven omdat ik zondig deze beslissing maak. Neemt natuurlijk niet weg dag ik het ontzettend sneu voor zo'n persoon vindt, want dat vind ik echt wel hoor.

**Geplaatst**: 25-05-16 22:27

Geplaatst: 25-05-16 22:27

Zie toevallig dit voorbij komen:
http://www.rtlnieuws.nl/nederland/machi ... -springers

**Geplaatst**: 25-05-16 22:30

Geplaatst: 25-05-16 22:30

Wat ik wel goed vind is dat er die telefonische hulplijn is waar mensen anoniem naar kunnen bellen als ze zelfdoding serieus overwegen. 0900-0113 is dat.

**Geplaatst**: 25-05-16 22:34

Geplaatst: 25-05-16 22:34

Mijn neef (moederskant) en nichtje (vaderskant) hebben zelfmoord gepleegd, beide hebben ze zichzelf opgehangen. Mijn neef leeft helaas niet meer, mijn nichtje gelukkig nog wel.

Over het egoïstisch zijn als je jezelf van het leven berooft, sluit ik mij aan bij wat hierboven geschreven staat: hoe egoïstisch is het wel niet om iemand in leven te willen houden? Om iemand, die elke dag opnieuw zoveel pijn en verdriet heeft dat het niet te verdragen is, te dwingen om dit te verdragen omdat je diegene anders gaat missen? Natuurlijk had ik gewild dat m'n neef hulp gezocht had, mis ik hem nog elke dag en ben ik elke dag opnieuw dankbaar dat mijn nichtje er nog is. Maar egoïstisch? Nee, die gedachte is nooit geen seconde bij mij opgekomen. En elke keer als mijn trein vertraging heeft doordat er iemand voorgesprongen is, kan ik alleen maar verdrietig zijn. Want ook in die situatie, als buitenstaander, is de gedachte over egoïsme niet een keer bij mij opgekomen.

Wat ik merk is dat mensen in mijn omgeving reageren met opmerkingen zoals: 'Ach, hij wilde het zelf.' Alsof zelfmoord minder erg is omdat die persoon toch dood wilde. Zulke opmerkingen vind ik veel erger dan opmerkingen over dat het egoïstisch is.
Dat mijn neef heeft gekregen wat hij wilde, is iets waar je je als familie aan vasthoudt. Om jezelf te troosten, om elkaar te troosten. Maar aan de andere kant is die gedachte de ergste gedachte die ik tot nu toe ervaren heb. Mijn neef (en mijn nichtje natuurlijk ook) wilde dood. Mijn neef, met wie ik opgegroeid ben, waar ik van hou en waar ik om geef, degene die ik de hele wereld en al haar geluk gun, iemand waar ik alles voor over had, wilde dood. Die gedachte breekt nog steeds, al 2,5 jaar lang, elke dag mijn hart.

**Geplaatst**: 25-05-16 22:40

Re: De dag dat iemand besluit..

Geplaatst: 25-05-16 22:40

Ik denk niet dat als je schizofreen bent en je de hele dag stemmen hoort dat het beter is om uit het leven te stappen je nog aan de mensen in de trein gaat denken. Dan kan je niet anders dan een eind maken aan je leven en dan zo snel mogelijk.
Vanavond was er een uitzending op tv over de GGZ. Dame had al dagen lopen bellen naar alles en iedereen en werd niet geholpen. Uiteindelijk heeft ze een eind aan haar leven gemaakt door van de flat te springen. En hier heeft ze ook andere mensen mee belast.
Dus hoeveel fouten worden er wel niet door de ggz gemaakt?

**Geplaatst**: 25-05-16 22:41

Geplaatst: 25-05-16 22:41

Veel. Heel veel. Teveel. Dat blijkt maar weer...

**Geplaatst**: 25-05-16 22:44

Geplaatst: 25-05-16 22:44

Nayomie schreef:
Wat ik veel hoor is dat mensen het egoïstisch vinden, maar dan vraag ik mij af, hebben zij wel door hoe ver en veel er gebeurd is, voor een persoon dit besluit? Zoiets besluit je niet zomaar even, daar is heel veel aan vooraf gegaan voor iemand dit besluit neemt.

Ik ben zo iemand die het egoïstisch vind. Een discusie die vaak gevoerd wordt op Bokt.

Nomineer dit bericht ×