Moderators: NadjaNadja, Essie73, Muiz, Polly, Telpeva, ynskek
Ayasha schreef:Ik lees die vraag meer alsin; wanneer zou het je uit komen om nog eens te praten.
Wat maak je het hem ook onnodig moeilijk. Dan neemt hij in zekere in initiatief, Kaats je het op die manier af.
Je weet al lang wat je wil, ga hem dan ook niet jennen. Zeg gewoon dat het klaar is, dat het voor jou niet werkt.
Loretteeee schreef:In mijn ogen zou het anders moeten gaan met ruimte vragen.. Oké, ik geef aan om ruimte te krijgen. Maar als je een relatie hebt zou er bij de ander toch ook een belletje moeten gaan rinkelen dat er iets niet goed zit? (Ook heb ik dit vlak voor de vraag voor ruimte nog verteld, dus makkelijker en duidelijker kan je het niet krijgen.. Alleen het hele gesprek moest nog komen) Dan zou je er toch ook over willen praten voordat je eventueel die ruimte geeft? Zodat je ook weet waarom je ruimte geeft.. Zo zou ik het gedaan hebben, maar iedereen is anders natuurlijk. Hij is pissig weggelopen en heeft direct de ruimte gegeven.
Goof schreef:Loretteeee schreef:In mijn ogen zou het anders moeten gaan met ruimte vragen.. Oké, ik geef aan om ruimte te krijgen. Maar als je een relatie hebt zou er bij de ander toch ook een belletje moeten gaan rinkelen dat er iets niet goed zit? (Ook heb ik dit vlak voor de vraag voor ruimte nog verteld, dus makkelijker en duidelijker kan je het niet krijgen.. Alleen het hele gesprek moest nog komen) Dan zou je er toch ook over willen praten voordat je eventueel die ruimte geeft? Zodat je ook weet waarom je ruimte geeft.. Zo zou ik het gedaan hebben, maar iedereen is anders natuurlijk. Hij is pissig weggelopen en heeft direct de ruimte gegeven.
Jij gaat er constant vanuit dat een ander wel weet wat jij wil, jij hebt verwachtingen van een ander zijn gedrag. Jij vindt dat een ander maar dingen moet aanvoelen.
Niet iedereen kan dat en je kan dat ook echt niet verwachten van anderen, hoe je relatie met die persoon ook is (familie, vrienden, collega's, relatie).
Goed dat het nu duidelijk is in ieder geval.

Loretteeee schreef:Weer bedankt voor de reacties.
Natuurlijk zit ik er nog mee dat hij toen vreemd is gegaan. Dat zal altijd blijven wringen. De stap dat hij op tinder is gaan zitten vind ik al te ver. Je hebt een relatie, dan ga je niet daten of op een date-site zitten. Als je een relatie aan gaat met de ander ben je trouw naar elkaar. Dat is mijn visie. We hebben nu wel 6 jaar een relatie. maar die begon toen wij 16 waren. Nu zijn we 21/22 en in die tussentijd zijn we als het goed is allebei opgegroeid. Het is natuurlijk mogelijk dat we uit elkaar zijn gegroeid in die tussentijd en dat het nu gewoon niet meer lekker bij elkaar past. Omdat ik 2 jaar terug een klap in mijn gezicht heb gekregen door het vreemd gaan, zijn mijn ogen eigenlijk open gegaan en ben ik wel beter op gaan letten. Maar mede door het opgroeien en de klap zie je steeds meer. En als het telkens het zelfde verhaal is, al 2 jaar lang, wat niet goed gaat... knapt uiteindelijk het elastiekje. En ik denk dat dit gebeurd is.
Ik snap wat je bedoeld Lidewijke, ik heb zelf alleen geen idee of hij ook zo zou zijn. Zou goed kunnen natuurlijk, maar hij komt bij mij over alsof hij het wel lekker makkelijk vind om op anderen hun mening mee te varen ect. Ik heb zelf ook een zus die zichzelf helemaal weggecijferd heeft oa tegenover haar vriend destijds. Die heeft hele diepe dalen moeten zien wilde ze de persoon worden die ze nu is. Ze heeft op momenten nog steeds geen eigen mening, die moet je eruit trekken soms. Maar daar bedoel ik mee te zeggen dat ik wel enigszins kan zeggen dat ik niet zomaar over hem heen zou walsen. Dat meningen trekken ben ik een klein beetje gewend. Niet dat ik het nu goed ga zitten praten hoor!
Inderdaad het gevoel van moeder zijn komt bij mij de laatste tijd ook op zetten..
Nu het volgende dilemma weer, al weet ik wel al wat ik ga doen. Maar het kwartje is bij hem dan niet gevallen ofzo? In een groepsapp(mijn oude klasgenootjes) is er afgesproken om vanavond bij iemand thuis wat te drinken en naar het songfestival te gaan kijken. Ik had me al aangemeld, hij zit ook in die groep, alleen hij moet werken tot vanavond. Stuurt hij vervolgens dat als het niet te laat wordt op zijn werk dat hij ook nog even langs komt...
Volgens mij begrijpt hij het niet.. Ik had gevraagd om een beetje ruimte omdat ik het niet lekker vond gaan. Vervolgens is er al een aantal dagen radiostilte, dat kan ik dan wel begrijpen. Veel ruimte... ( Aan de andere kant, hij kan ook nieuwsgierig zijn of zich zorgen maken waarom ik het niet goed vind gaan en erover willen praten... ) En vervolgens wel in een groep ook gewoon langs komen en mooi weer gaan spelen?
Heeft hij het dan echt niet door? Of heeft hij geen respect voor mijn ruimte?
Let wel, ik heb mijn oplossing al gereed dus echt een dilemma is het niet meer. Meer om te melden hoe scheef dit is...
bigone schreef:Tja, als het balletje na zes jaar nog niet valt, hij kan het dan wel snappen maar handelt er niet naar. Ik kan je heel goed begrijpen, altijd alles zelf moeten doen/aangeven terwijl je met z'n tweeen bent, het is net alsof je een klein kind leert leven. Ts, ik denk dat je groot gelijk hebt het is alleen voor jezelf erg jammer dat je deze stap niet veel eerder hebt genomen, heel veel succes in de toekomst in een gelijkwaardige relatie.
Brainless schreef:bigone schreef:Tja, als het balletje na zes jaar nog niet valt, hij kan het dan wel snappen maar handelt er niet naar. Ik kan je heel goed begrijpen, altijd alles zelf moeten doen/aangeven terwijl je met z'n tweeen bent, het is net alsof je een klein kind leert leven. Ts, ik denk dat je groot gelijk hebt het is alleen voor jezelf erg jammer dat je deze stap niet veel eerder hebt genomen, heel veel succes in de toekomst in een gelijkwaardige relatie.
Nou ehhh mijn man is net zo.
Ik heb dat anders opgelost.
Ipv elke x te vragen of hij iets wilde doen; gewoon melden.... bv wil jij elke maandag de vuilnis buiten zetten; gooi jij de kruiwagen met mest leeg.
Mijn man wist van sommige dingen ook niet wat er van hem verwacht werd en deed het wel altijd netjes als ik het hem vroeg.
Dat heeft bij hem niks met kinderlijk zijn te maken, maar meer omdat hij niet wist/weet wat er van hem verwacht wordt/werd.
Hij is na 25 jaar wel een stuk mondiger geworden hoor, maar dat heeft wel tijd gekost
.
.
) Maar dit zal allemaal erbij horen. Loslaten gaat niet, ik heb nog heel sterk het gevoel dat ik me overal voor moet verantwoorden. Erover blijven praten is de beste optie, al gaat dat de ene keer iets makkelijker dan de andere keer.